Puber schoolmoe?

Het klopt dat jongeren te vroeg een keuze moeten maken, vaak te maken krijgen met veel meer vakken dan wat er 30 jaar terug was en door deze en andere redenen een een grotere kans hebben op stress. Aan de andere kant lijken de kinderen van tegenwoordig op veel meer prikkels dan jij en ik te kunnen reageren. Als je bedenkt dat ze veel meer kunnen maar ook willen. Ze weten van alles en nog wat over pc's, psp's, telefonie, uploaden, downloaden, portfolio's op school, werkstukken, profilering, toetsing, 4 verschillende sporten enzovoorts. Deze kinderen willen vaak ook geen stap terug doen. En als er een kind is die een stap terug wil doen dan hoop ik voor dat kind dat hij zich durft uit te spreken bij ouders en/ of school.

Scholen hebben vaak een te hoge werkdruk, te weinig leerkrachten en te veel reorganisaties meegemaakt om zich op adequate wijze op alle fronten toe te kunnen spitsen. Daarnaast speelt het een rol dat dezelfde pubers zoveel mondiger zijn geworden dat ze heel veel dingen ook niet pikken van docenten. Docenten staan voor de klas met een jaar-, maand- en weekprogramma die ze in feite moeten afwerken. Het klopt dat het anders moet. Dat schreeuwen de docenten al jaren; dat het onderwijs moet toegespitst worden op de huidige maatschappij en levenswijze van de jongeren. Vandaar dat er een oplossing is gekomen. Hoogstwaarschijnlijk bedacht door een projectgroep van de overheid. Projectsgewijs onderwijs, profilering, zelfstandigheid etc. etc. Geloof me maar als ik zeg dat dit niet voldoende is uitgetest, maar het staat dan ook in de kinderschoenen. Het zal weer bijgewerkt worden en heel veel dingen zullen ook weggedaan worden maar tot die tijd blijft de onrust en de te hoge werkdruk voor jongeren.

Het klopt een school moet alerter zijn op de individuele leerling die moeite heeft met de gang van zaken, voor wie de last te hoog is, maar dit is niet makkelijk. Te grote klassen, te hoge werkdruk voor de docenten, geen waardering, te hoge eisen, te weinig doorgroeimogelijkheden, te weinig/ te late deskundigheidsbevorderking maken het ook voor de docent soms moeilijk hun werk goed te kunnen uitoefenen. Het is zeker moeilijk op scholen waar veel lesuitval is. Een docent moet immers in zijn vrij inzetbare uren taken voor zichzelf doen maar krijgt daar niet de kans voor als hij/ zij steeds maar moet invallen.
Ergens in het artikel lees ik ook dat docenten hun frustraties uit hun priveleven zouden afreageren op die arme kindjes. Ja dat soort docenten zal je hebben, net zoals je ook dat soort artsen, buschauffeurs, en AH medewerkers zal hebben. De grens tussen professioneel en onprofessioneel gedrag is makkelijk te overschrijden maar dat heb je in alle beroepsgroepen.

De werkdruk van jongeren is te hoog, maar ligt dit bij de docenten of bij de trends op het gebied van onderwijs en de hedendaagse maatschappij? Moet de overheid hier geen beter onderzoek te doen en zowel de docent als de leerling ontlasten.

De kinderen van tegenwoordig lopen veel meer risico op stress en depressie; maar ook de gemiddelde volwassene. Feit is dat de ontwikkelingen die we op allerlei gebieden hebben heel veel positiviteit in onzer levens hebben bedacht: denk maar aan wat in ieders handbereik ligt wat 50 of 100 jaar terug niet zo was. Behalve positiviteit zijn er ook heel welvaartziektes en dergelijke ontstaan. En een ervan is depressie. Als U vindt dat U kind een depressie heeft en dat de oorzaak bij school ligt, zou ik naar de zorgcoordinator toestappen en vanaf gesprek 1 de mentor erbij roepen. Merkt U dat school U hierin niet bij ondersteunt dan moet de leerplicht erbij betrokken worden. Maar niet alle depressies en zelfmoorden kunnen bij scholen worden neergelegd. Ook ouders hebben een grote signaleringsfunctie.

Overheden moeten scholen de uren en de medewerkers bieden die in dit soort gevallen met een suicidaal kind aan de slag kunnen. Deze medewerker zou een hulpverlener kunnen zijn die de juiste instanties kent en zonder wachttijden dit kind zou helpen. Jeugdzorg is al jaren bezig een goed voordeur te vormen voor deze groep kinderen, maar dit loopt helaas ook niet helemaal soepel heb ik begrepen. het idee is fantastisch en de medewerkers doen ontzettend hun best maar ook daar spelen een heleboel factoren een rol. een belangrijke is dat ook voor hun de werkdruk te hoog is.

Dus bij wie ligt de uiteindelijke schuld dan? Nou ik zou zeggen dat het heel kort door de bocht is om de schuld bij 1 iemand neer te leggen. Alle volwassenen, alle instanties en de overheid moeten hier tijd, energie en geld in steken. De jongeren van vandaag zijn de toekomst voor morgen. Dus investeer in die kinderen.

Ik ervaar inderdaad dat veel joge mensen schoolmoe zijn en ik denk ook dat het dringend tijd wordt dat de minister van onderwijs daar zeker ook alert voor moet zijn en met de betrokken diensten zoals school,CLB en andere ..
rond de tafel moet zitten en concreet denken aan oplossingen.Misschien onderwijs dat meer afgesteld is op persoonlije keuzes zeker rond de leeftijd van 16-17 jaar worden kinderen nog vaak vakken opgedrongen waar totaal geen motivatie voor is en wat in het algemeen demotiverend kan werken .
Ga met iemand zijn kwaliteiten verder en je ziet zulke personen hun zelfbeeld ook groeien.
Verder zie ik dit fenomeen in mijn eigen familiekring en je staat vaak machteloos toe te kijken want de personen in kwestie kunnen en willen op dat moment niet verder.
Misschien is thuisonderwijs wel een oplossing voor sommige maar het sociale verdwijnt dan wel..
Hopelijk wordt er snel een oplossing gevonden voor een doelgroep die alsmaar groter wordt...

Jongeren maken veel te veel mee, als ze in de eerste klas zitten worden ze belast met allerlei zwaren boeken en nieuwe dingen. Dus ik vind dat er een soort cursus voor moet komen om jongeren te leren hoe ze het een beetje aan moeten pakken. Ik zat eerst in de eerste (ik zit nu in de derde) en ik had altijd hele zware tassen en kwam vaak huilend thuis dat het allemaal te zwaar was. Ik ging mensen vragen hoe hun dat deden in de brugklas ze zeiden dat ze hun boeken in het kluisje deden dat ze hadden en dat ze elke pauze hun boeken wisselden. Dus ik ging dat proberen het ging goed en kwam minder vaak huilend thuis.

Ik ging over naar de tweede klas en dat was makkelijker. Nu zit ik in de derde en ik vind het echt super moeilijk
ik kan het allemaal niet meer bij houden en denk ook dat ik niet over ga.

Wat ik hiermee dus wou zeggen: Ik vind dat jongeren het echt veel te zwaar hebben en dat het allemaal best minder kan. Nou ik hoop dat er iets mee gedaan word. Groetjes...

Hoi mensen. Ik ben telkens verdrietig als ik lees over depressieve jongeren of zelfs zelfmoord! Ik neem aan dat dit toch een vrij recente "trend" is. Wat is er in die 20 jaar gebeurd dat onze jongeren zich zo voelen? Welke zaken zijn veranderd? Emancipatie, gemengd onderwijs, migranten, vervuiling, vernietiiging open ruimte (nergens nog mogen spelen), carriere van moeder, iedereen een (domme) auto, materialisme, "geloofverdwijning", mannelijke invloed is totaal verdwenen, wordt onderdrukt of belachelijk gemaakt, strenge straffen heten uit den boze, bepaalde onverantwoorde Tv programma's, computergames, vervrouwlijking van de samenleving.
Zachte heelmeesters maken stinkende wonden.

Ik ben het er niet helemaal mee eens!
Voortgezet heeft ook vaak zat les uit val, en het onderwijs is al lang niet meer wat het was!