Eigen verhaal over pesten
Mijn verhaal gaat over pesten. Ik wil graag mensen vertellen hoe mijn leven toen was en hoe ik daar mee om ging.
Toen ik op de middelbare school terecht kwam ging het in het eerste en het tweede jaar wel goed met mij al was ik nooit echt populair. Na het tweede jaar ging het mis ik kwam weer in een andere klas terecht met allemaal nieuwe mensen. Ik kende eigenlijk niemand in die klas, dat jaar ben ik er ook achter gekomen dat mensen wel heel snel hun oordeel klaar hebben over je.
Ik was volgens veel mensen anders dan alle anderen. Ik was geen meisjes meisje, ben ik gewoon nooit geweest. Ik droeg skate broeken en band-shirts. Ik werd op school veel uit gescholden vooral binnen de klas buiten de klas had ik altijd wel veel vrienden. Doordat ik buiten de klas veel vrienden had was ik buiten de klas ook best gelukkig en had ik vaak last van stemmingswisselingen. Binnen de klas hebben ze ook vaak gezegd dat ik in een gekkehuis thuis hoorde, het erge er van dat ik het op den duur zelf ook geloofde. Ik werd binnen de klas ook heel agressief en ook buiten de klas. Ik sloog tegen veel dingen en haalde soms me eigen armen en handen open. In de vierde klas vond mijn mentor dat ik met een vertrouwenspersoon moest gaan praten, dat heb ik ook gedaan maar die deed als of ze me snapte maar dat deed ze helemaal niet, toen was ik blij dat ik stemmingswisselingen had.
De laatste 2 jaar van mijn middelbare schooltijd waren niet altijd even makkelijk voor me en ik wou soms ook wel dood, maar nu ben ik wel sterker dan die jaren er voor. Het heeft misschien een beetje voordelen gehad maar grotendeels nadelen ik merk namelijk nu soms nog wat het met me heeft gedaan. Ik heb namelijk ook nog regelmatig agressie aanvallen en daar zou ik graag van af willen, ik heb hier ook met mijn vriend over gesproken en hij zegt dat het wel goed komt omdat ik in iets meer dan een jaar toch een stuk rustiger ben geworden en ik ben nu ook heel gelukkig. Ik heb er nog wat van geleerd en dat is twee gezichten te hebben, want mijn ouders wisten en weten nog steeds niet dat ik zo veel gepest ben op de middelbare school.
Als ik naar die jaren terug kijk had ik het misschien wel anders aangepakt of niet, want ik heb namelijk nogal een eigenzinnig karakter en zeg altijd wat ik vind, dus ook wanneer ze me uit scholden reageerde ik. Ik weet nu dat ik toen niet had moeten reageren dat ik me beter gewoon had afgesloten voor die mensen en net moest doen als of het me niks deed dan was het waarschijnlijk veel eerder gestopt en was het nooit zo erg geworden als toen.
Dus als ik mensen nu een tip moet geven voor als ze gepest worden, reageer niet op de mensen die al die gemenen dingen zeggen laat je niet gek maken en vooral blijf in jezelf geloven en straal zelfvertrouwen uit. © 2006 - 2008 Liefdraakje, gepubliceerd in Educatie en School (Mijn kijk op...) op 06-12-2006. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Liefdraakje is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...
Verwante artikelen
- Pesten, wat Tips en Tricks: Pesten is iets wat meer kinderen treft dan we vaak met z'n allen denken. Op school komt het zeer veel voor. Kinderen praten er vaak moeilijk over of schamen zich er zelfs voor. Oo…
- Pesten, het kan iedereen overkomen: Pesten, het gebeurd vanzelf, maar wat kun je er nou eigenlijk aan doen? Iedereen is wel bekend met pesten, u bent zelf gepest of u bent zelf de dader geweest. Het overkom…
- Chatten op een chatbox onveilig?: Chatten, veel jongeren doen het tegenwoordig. Voornamelijk op MSN Messenger. Maar er zijn ook internetsites waar je kan chatten. Denk aan profielensites of chatboxen. Over c…
- De grote gevolgen van pesten: Mensen denken bij het woord 'pesten' vaak aan schelden of uitlachen op het schoolplein, maar tegenwoordig gaat pesten veel verder dan dat. Pesten is niet meer een spelletje waar…
- Pesten: de gevolgen en oorzaken: Dit is een goed geheel om te weten wat pesten doet, maar ook om te weten, waarom iemand pest? Ikzelf ben voor de kanjertraining, omdat dat heel goed weergeeft wat pesten doet…
Reageer op het artikel "Eigen verhaal over pesten"
Ik ben ook mijn hele schooltijd gepest, maar had buiten de school ook geen vrienden of vriendinnen. Ik was ook anders, zeiden ze. ik was geen meisje-meisje en ik was ontzettend verlegen. Ik wist zelf ook wel dat ik misschien "anders" was, maar dit is natuurlijk geen reden om te pesten. Dat recht heeft niemand, hoe anders iemand ook is.
Ik heb zelf ook artikelen geschreven, over pesten, maar ook over depressies. Die kreeg ik namelijk voortdurend tijdens en ook na mijn schooltijd. Op mijn 21 besloot ik mijn opleiding HBO Psychologie te stoppen vanwege het pesten en heb nu spijt als haren op mijn hoofd. Ik had psychologe kunnen zijn en mensen kunnen helpen die gepest worden, die in hetzelfde schuitje zitten als ik toen zat. Stom van mij. Ik had het nooit zo moeten laten verpesten. Maar goed, je er niets van aantrekken wordt veel gezegd, maar is zo ontzettend moeilijk!
Uiteindelijk besefte ik op mijn 23e dat ik lesbisch was en dat dat de reden was van mijn anders zijn. Ik heb een lieve vriendin en volgend jaar trouwen we, maar juist door mijn geaardheid, moet ik de keuze maken om uitgelachen te worden. Eigenlijk heb ik twee opties. Of ik ga twee meter achter mijn vriendin lopen en doe alsof ik me voor haar schaam, of ik pak trots haar hand en accepteer dat iedereen kijkt, wijst, lacht en soms scheldt. Ik heb bewust gekozen voor het laatste, omdat ik me nu niets meer wil laten afpakken wat belangrijk voor mij is, alleen door toedoen van mensen die niet kunnen accepteren dat je "anders" bent.
Ik ben ook jaar in en jaar uit gepest geweest op school en de reden was dat mijn lengte abnormaal groot is, 190. is groot voor een meisje he.
Ik heb eens geprobeerd om niet te reageren maar dan wordt het alleen maar erger, de pesters worden bozer omdat ze geen reactie en aandacht krijgen en gaan dan dingen beginnen te vernielen, je beginnen te slaan. ja dat heb ik allemaal meegemaakt, en enkel omdat ik groot ben. ze wilden mij niet leren kennen, niet willen weten hoe ik werkelijk ben. Mijn roepnaam was lang zwik of is het warm daarboven en zo van die dingen. maar niet reageren, maakt het echt veel erger . het bese is om met het pms te praten nu het clb en hulp te zoeken op gebied van psychiaterie om te leren er mee om te gaan. Ik heb dat gedaan en ben er sterker uit gekomen. En wat je ook had moeten doen ,is het vertellen aan je ouders, zij konden jou je nodige steun gegeven hebben.
