InfoNu.nl > Mijn kijk op… > Eten en drinken > Restaurantbespreking: à Point

Restaurantbespreking: à Point

Als recensent bezoek je geregeld restaurants waar de chefs zich al lange tijd elk jaar opnieuw weten te bewijzen. Een eetplaats opzoeken die nog niet eens een jaar bestaat, is echter minstens even leuk. In de Antwerpse Wisselstraat, op nog niet eens een steenworp van de Grote Markt, is à Point daar een goed voorbeeld van.
Op het hoekje van de gaanderij staat chef-kok Jimmy Van den Panhuyssen boven alleen in de keuken, terwijl medestichtster Elke Van den Plas de bediening verzorgt. Jimmy beweert dat hij houdt van mediterraanse, verrassende gerechten en dus wordt het dringend tijd om zijn stelling te toetsen aan de realiteit…

Inrichting

Het is even aanpassen wanneer we ontdekken dat de glazen buitendoor naar buiten opent, maar eenmaal doorheen het zware witte gordijn komen we terecht in een smalle, modern ingerichte eetzaal, waar witte en bruine tinten overheersen. Een grote spiegel naast de trap aan het einde van de ruimte zorgt ervoor dat alles er wat groter uitziet, want de vierkante tafeltjes zelf bieden maar plaats voor twintig couverts, terwijl een lange bar met een achttal krukken de andere lange kant van de zaal overheerst. Gelukkig is er net voldoende ruimte om een intiem gesprek te kunnen voeren.

Wie naar het toilet moet, passeert op de eerste verdieping ook de gedeeltelijk open keuken, waar men chef Jimmy vaak bereid kan vinden om een babbeltje te slaan. Hier kunnen nog acht extra couverts worden verzorgd, maar als de zaal beneden niet vol zit, hebben Jimmy en Elke liever dat eters daar plaats nemen. Logisch, want onze gastheer heeft gelijk wanneer hij ons vertelt dat meer mensen in de zaal ook extra bezoekers aantrekken – zolang het niet lijkt alsof alles propvol zit, denken we dan.

Alles ziet er keurig, afgelijnd en lichtjes minimalistisch uit. Misschien geen spek voor elke bek, maar wel erg keurig en fris.

Ontvangst

We worden haast onmiddellijk ontvangen door Elke, die direct een fantasische indruk maakt. Onze gastvrouw komt sympathiek, vlot en joviaal over en dat is altijd een pluspunt. Elke vraagt of ze onze jassen kan aannemen, laat ons zelf een tafel kiezen en laat ons niet lang wachten voor het aperitief op tafel verschijnt. We merken op dat ze ons wel niet de kans laat om de wijnen te proeven vooraleer in te schenken, maar wanneer we vragen naar het label van een fles, laat ze dat met veel plezier zien. Een stijve etiquette zou echter sowieso niet echt passen bij een restaurant als à Point en wij prefereren altijd een vriendelijke, toffe bediening boven een geforceerde glimlach. Elke vult haar job dan ook perfect in en is de hele avond lang nagenoeg een perfecte gastvrouw voor ons en de andere klanten. Chef Jimmy wil veel nadruk leggen op de bediening en dat is bij deze dan ook goed gelukt.

Menu

De ‘cava van het huis’ die we vooraf geserveerd krijgen, smaakt zoals een goede Spaanse mousserende wijn moet proeven. Er wordt ons niet verteld wat voor een cava dit is, maar te oordelen aan het suikergehalte kan het hier niet gaan om een zoete cava. Dit soort drank wordt immers ingedeeld volgens zoetigheid, van extra brut (niet zoet) tot dulce (veel suiker). Beide extremen worden vermeden, zodat we optimaal voorbereid zijn voor wat nog moet komen.

Bijna elk degelijk restaurant biedt wel wat hapjes vooraf en die worden in dit geval gevormd door vrij puur geserveerde groene olijven en lekkere noten met wasabi, van het soort dat je gewoonlijk enkel in de betere Japanse restaurants aantreft. Ook wat knapperig wit brood mag niet ontbreken, net als een kommetje grof zout en een kommetje olie. We vinden het spijtig dat we niet voor bruin brood kunnen kiezen, terwijl de olie zeker van een goede kwaliteit is maar geen onuitwisbare indruk achterlaat. Wellicht zou een extra kommetje met olie die een iets unieker karakter heeft een meerwaarde kunnen bieden.

De eerste gang bestaat uit gegrilde Sint-Jacobsnootjes met een rode saus van pruimpjes, wortel en ui. De Sint-Jacobsnoot is klaargemaakt zoals we dat graag hebben: met een licht bruin korstje aan beide kanten. Bovendien is ook de kwaliteit van het vlees naar behoren. Bovenop vinden we enkele sneetjes foie gras. Gewoonlijk wordt ganzen- of eendenlever niet op deze wijze gepresenteerd, waardoor we aangenaam verrast zijn. De sneetjes zijn dun, maar toch zorgt de foie gras nog net voor dat tikkeltje extra. De combinatie met de speelse, kleurrijke saus is echter gewaagd en het verbaast ons dan ook niet wanneer ons later wordt verteld dat hij ook gebruikt wordt voor de terrine. De saus is lekker, maar dreigt het gerecht te overheersen. Toch komt de typische smaak van de Sint-Jacobsnoten nog voldoende naar boven en zelf kunnen we dit gerecht appreciëren, al twijfelt onze interieurvormgeefster iets meer over de geslaagdheid van het geheel. Ook zij weet het vlees zelf echter uitstekend te smaken. Het is overigens ook de bedoeling van chef Jimmy om de gerechten veel smaak te geven. Dat is een andere manier van werken dan de meeste Belgische chefs gewend zijn, maar de man slaagt wel duidelijk in zijn opzet.

De bijpassende wijn is een karakteristieke chardonnay, vin de Pays d’Oc. Ook hier grijpt de chef dus terug naar het gebied rond de Middellandse Zee, want deze op eik gerijpte witte wijn vol subtiele toetsen perzik, ananas, boter, noten, meloen en toast is afkomstig van het zuiden van Frankrijk. Een degelijke keuze, zonder meer.

Ons volgend gerecht is roodbaars met een hartige risotto waarin tomaat en asperge verwerkt is. Dankzij de groentjes wordt de band met de eerste gang goed gelegd, terwijl deze schotel ons nog meer duidelijk maakt dat Jimmy geen blinde aanhanger is van de Franse filosofie, waarin de aandacht gewoonlijk vooral naar het hoofdingrediënt wordt getrokken. Het hoopje risotto is namelijk lekker, maar dreigt de smaak van onze vis wel wat te overheersen. Opnieuw iets waar sommige gastronomen de wenkbrauwen van zouden fronsen, maar zoals reeds aangestipt wordt hier wel degelijk een dergelijke aanpak beoogd. Na een paar hapjes slagen we er overigens in de juiste hoeveelheden te vinden, waardoor de combinatie goed blijkt te werken. Overigens is de vis, net als de Sint-Jacobsnoten, van een uitstekende kwaliteit. Niet verwonderlijk, aangezien de chef steeds zelf zijn boodschappen doet. Dankzij het feit dat roodbaarzen zelf haringen eten, is deze schorpioenvis lekker vet en bevat hij veel goede oliën, al is het natuurlijk een goed idee om niet elke dag vette vis te eten. De kleur is mooi wit en het vlees is erg smakelijk. Zolang er niet teveel risotto bij elke hap vis wordt genomen is dit zeker een geslaagde gang.

De wijn is een lekkere Terre dei Monti, Valentina Soave Classico uit 2005, als we ons niet vergissen een aangename witte Venetiaanse wijn die niet zo bekend is bij het grote publiek. Dit is een droog wijntje met een afgeronde neus waarin we exotisch fruit en mineralen ontdekken. In de mond is deze drank erg evenwichtig en proeven we duidelijk het hout terug, ondanks het feit dat het om een vrij jonge wijn gaat. Een goede keuze.

We sluiten af met een panacotta van witte chocolade. Panacotta is een Italiaans dessert dat gemaakt wordt door room, melk en suiker net onder het kookpunt warm te maken, waarna het gewoonlijk wordt gemengd met gelatine, maar chef Jimmy serveert ons een erg vloeibare variant, terwijl dit soort nagerecht gewoonlijk in een vaste vorm wordt gegoten. Daardoor missen we wel de textuur die zo eigen is aan dit gerecht, maar ook nu weer blijkt deze andere aanpak toch te werken. Ook de framboosjes die we in ons kopje witte chocolade terugvinden geven een extra fruitige toets aan het geheel. Buiten de panacotta vinden we ook nog melkchocolade terug op ons bord. Het chocolade-ijs is misschien iets minder verrassend, maar zeker niet minder lekker.

Het is de wijn die een absolute meerwaarde aan onze desserts geeft. Deze keer gaat het om een dulce van Bodegas Castaño, de bekendste en belangrijkste bodega in het Spaanse Yeclagebied, die sinds de vernieuwingen in de jaren tachtig steevast met uitstekende wijnen op de proppen weet te komen. We herinneren ons nog dat we ooit erg enthousiast waren over dezelfde wijn, maar dan van het jaar 1999, terwijl we vandaag eentje uit 2004 voorgeschoteld krijgen. Dat was duidelijk een minder jaar, maar de drank blijft erg lekker, met een heel dieprode, bijna roodzwarte, kleur en een zoete, krachtige neus vol fruit, waaronder bosbessen. Na even ruiken detecteren we ook chocolade. Op het pallet zorgt een rijpe tannine voor de nodige structuur en wordt het heerlijk zoete na een lange afdronk uiteindelijk voldoende afgezwakt. Niet de goedkoopste optie, maar zeker een geweldige keuze!

We mogen dan ook besluiten dat à Point garant lijkt te staan voor een lichtjes afwijkende, mediterraanse, frisse keuken met veel kleur. De smaken zijn niet altijd even goed gebalanceerd, maar dat lijkt ook niet de voornaamste bekrachtiging te zijn, en er is door de duidelijke keuze van chef Jimmy voor ingrediënten uit het Middellandse Zeegebied een rode draad te vinden doorheen de verschillende gangen en wijnen. Wie eens iets anders wil proberen, kan à Point zeker eens eren met een bezoekje. De democratische prijzen zullen alvast weinigen tegenhouden!

Interview

Een paar weken na ons etentje keerden we terug naar à Point om chef Jimmy Van den Panhuysen aan de tand te voelen. Tijdens het diner wist Jimmy ons te vertellen dat er, toen hij met à Point begon, nog geen gelijkaardig restaurant was in ’t Stad. We zijn dan ook benieuwd naar wat hij daar precies mee bedoelde. Tussendoor trakteert Jimmy ons op een groene thee en een fantastische amaro, die hij ooit heeft geproefd tijdens een degustatie.

Jimmy: Ik denk dat, sinds wij zijn opengegaan, het de trend is geworden om kleinere zaken te openen, om voor een persoonlijkere aanpak te gaan. Daarvoor was het de trend om grotere zaken op te richten, zoals La Riva. Ik denk dat de mensen op zoek zijn gegaan naar een persoonlijkere service, gekoppeld aan leuk, gezond eten. Wat wij willen doen, is het brengen van vakantie in Antwerpen. Daar willen we naartoe werken.

Hoe probeer je dat gevoel dan te bewerkstelligen?

Natuurlijk vooral tijdens de zomer, met ons terras. Tijdens de winter kan je dat iets minder creëren. Dit interieur brengt niet echt het vakantiegevoel naar boven, maar misschien wel een goed gevoel, zodat de mensen zich direct thuis voelen. Ze worden hier uitstekend ontvangen, we bieden hen een aperitiefje aan, ze krijgen hapjes, noem maar op. Dat is de bedoeling. Het restaurant dat daar wat het gevoel betreft aan kan tippen vind ik de Pazzo. Daar voel je jezelf onmiddellijk op het gemak. Je krijgt er ook een glaasje cava aangeboden, bijvoorbeeld. Daar hebben we ons door laten inspireren. Waarschijnlijk zal William [Wouters, de eigenaar van Pazzo – nvdr.] dat ook wel ergens gezien hebben, dat week ik niet, maar we hebben de indruk dat het echt wel werkt.

Je zegt dat je een vakantiegevoel wilt evoceren. Vind je dan dat je een voorloper was? De laatste tijd worden er wel meer dergelijke zaken uit de grond gestampt.


Neen, zeker niet. Wij hebben zeker de mediterrane keuken niet uitgevonden, maar we hebben wel het gevoel dat de nummer een keuken in de wereld de Italiaanse is, op de voet gevolgd door de Japanse. De eerlijke, sobere, maar lekkere keuken, dus.

Wat maakt dat het net die keuken is die je hier wilt brengen?

Het zuiders gevoel, eigenlijk, weer het vakantiegevoel: zon, blije gezichten zien.

Ik neem aan dat je dan zelf al regelmatig naar het zuiden bent getrokken?


Toch niet, eigenlijk [lacht]!

Niet?

Inderdaad! Een paar keer, maar vroeger, in de andere zaken waar ik gewerkt heb, bracht ik die keuken ook al.

Welke zaken waren dat dan?

Verschillende zaken, zowel in Antwerpen als in de Kempen en Oost-Vlaanderen. Ik heb altijd een voorliefde gehad voor de streek rond de Middellandse Zee. Ik vind dat gewoon leuk om te doen. Het is een eerlijke, zuivere keuken. Minder is meer, eigenlijk. Daar wil ik dan mijn eigen stijl in brengen, mijn eigen toets aan geven. Je kunt bijvoorbeeld moeilijk tomaat mozarella geven. Dat wordt al overal gedaan. Je moet daar dan jouw eigen interpretatie aan geven.

Hoe probeer je dat te doen?


Door anders te zijn, door gedurfd te zijn. Je moet natuurlijk wel weten wat bij elkaar past. Als je dit al jaren doet, weet je wat naar wat proeft. Je moet alles proeven, vooral specerijen en al die kruiden: testen, proeven… Meestal mislukt dat [hilariteit], maar na een tijdje weet je wel wat goed samengaat. Verder moet je gewoon durven.

Haal je de meeste ingrediënten dan uit Zuid-Europa, of heb je daar gewoon de juiste lokale leveranciers voor gevonden?

Ik ga zelf boodschappen doen. Elke ochtend ga ik zelf mijn marchandise kiezen. Dat vind ik ook veel interessanter. Zo zie je al eens iets. Je kunt het dan voelen en ruiken.

Ik denk dat de meeste chefs dat vinden, maar ze doen het wel niet allemaal zo.

Het is gemakkelijk om te bestellen, maar het kost veel meer – die mensen moeten ook betaald worden, dat is logisch, hè – en als je ergens kunt besparen, doe je dat ook.

Dat is ongetwijfeld zo. Je bent hier maar met twee personen aanwezig: jij en Elke. Dat is weinig, maar het is natuurlijk wel genoeg voor het aantal couverts dat je hebt. Ik denk echter wel dat je dan allebei redelijk allround moet zijn. Je moet iets kennen van wijn, je moet de gerechten kunnen klaarmaken en je moet de mensen kunnen bedienen!

Ja, zeker! Ons basisconcept is gewoon dat de mensen zich hier thuis voelen, dat ze liefst ook graag terugkomen, maar eigenlijk ook dat ze hier smakelijk kunnen eten en dat ze een lekker wijntje kunnen drinken. Het is niet zo dat we met onze wijnkaart uitpakken – er staan lekkere dingen op, maar die komen niet op de voorgrond. Elke heeft weinig achtergrond op het gebied van wijnkennis, daar hebben we een sommelier voor in dienst, en dat is eigenlijk mijn vrouwke!

Ah!

Mijn vrouwke is eigenlijk een sommelier. Ze heeft overigens vijf jaar in de Pazzo gewerkt en nu is ze actief in Il Carpaccio te Waasmunster.

Maar ze staat hier niet in de zaal.

Neen. Dat is vanaf het begin ons opzet geweest. Ten eerste is het altijd een risico om een zaak te openen en nu is dat meer berekend. Als jouw partner ergens anders werkt, weet je dat er altijd een inkomen is. Als je met twee in een zaak stapt, is het vraagteken er natuurlijk.

Hoe heb je Elke dan leren kennen?

Dat was vroeger al mijn collega. Het klikte zo goed dat we samen besloten hebben om een zaak te starten. Daar heb ik nog altijd geen spijt van. Integendeel! Dat is echt de max. Isabelle maakt dan de wijnkaart in samenwerking met onze wijnleverancier. Dat is een goede vriend van haar, waar ze mee heeft samengewerkt in Den Plezanten Hof te Hamme. Die hadden toen een ster [het restaurant verspeelde zijn Michelinster in 2008 – nvdr.].

Hoe merk van jezelf dat je de kwaliteiten hebt om een restaurant als dit met twee te runnen? Je hebt nu series als My Restaurant Rules – hier is dat Mijn restaurant – en die deelnemers dachten vaak ook dat ze alles alleen konden, maar dat blijkt in werkelijkheid meestal helemaal niet zo te zijn. Blijkbaar wordt dat heel wat overschat. Hoe weet je van jezelf dat je het wel kunt?

Natuurlijk: Je kunt gedreven zijn en je kunt gedreven zijn. Je kunt wel denken dat je het gaat kunnen, maar er komt enorm veel bij kijken. Wij werken al jaren in de horeca, we hebben ervaring, en toch zijn we zelf nog verschrokken van wat er allemaal bij komt kijken. Op het vlak van boekhoudkunde, bijvoorbeeld, en heel wat kleine dingen. We zijn nu negen maanden open en in die tijd hebben we veel meer geleerd dan uit onze voorgaande ervaring. Voordien moest je voor een patron werken en jouw job doen. Je werd betaald, je ging ’s avonds naar huis en jouw job was gedaan. Hier is dat niet zo. Als je zelf werkt, en zeker als je alles zelf doet, liggen de zaken anders. Zo lijkt men enorm goed te weten waar de brievenbus is om onze rekeningen in te stoppen [hilariteit]. Daar zijn we enorm van verschrokken! Voor elk iets vinden ze wel iets om geld voor te kunnen vragen.

Kan je eens een paar voorbeelden geven?

Er zijn bijvoorbeeld bepaalde belastingen of zelfs dingen waar we zelfs nog nooit van gehoord hadden! Er zijn de laatste tijd heel wat zaken bijgekomen, maar ik kan wel begrijpen waarom er ondertussen al heel wat zijn afgevallen. Als je niet echt een gezonde zaak bent, en zeker als je personeel hebt, is het denk ik heel moeilijk om te overleven.

Wat is volgens jou dan de X-factor die ervoor zorgt dat een zaak wel slaagt?

Ik denk vooral een grote portie geluk. Aan de andere kant moet je het ook uitstralen naar de mensen toe. Het enthousiasme, de drive, de motivatie: als je dat uitstraalt, wordt dat door bepaalde mensen volgens mij heel erg geapprecieerd, zelfs voordat er iets op hun bord wordt gelegd.

Denk je dat het bestaan van programma’s als Mijn restaurant positief is voor andere restaurants in de stad [deelnemend restaurant Matizze bevindt zich namelijk in Antwerpen – nvdr.], of is het omgekeerde het geval?

Ik denk dat wel, ik denk dat wel!

Ik heb de indruk dat zulke uitzendingen de mensen aanzet om vlugger op restaurant te gaan.

Ja, ik denk dat het heel positief is, omdat de mensen steeds kritischer worden – en terecht, want de prijzen gaan steeds maar naar omhoog, en als je vraagt om zoveel te betalen is het normaal dat de mensen daar kritischer over worden – en ik vind ook dat een dergelijk programma ervoor zorgt dat ze ook de andere kans eens zien. Wat houdt het eigenlijk in om een restaurant te openen?

Het is niet zo gemakkelijk als vaak gedacht wordt!

Neen! En eigenlijk krijgen we de laatste tijd, sinds we zijn opengegaan, pikante opmerkingen. Het is een heel leuke, maar ook een gevaarlijke, wereld. Er wordt gemakkelijk een mes in jouw rug gestoken en zo. Er worden ook soms negatieve opmerkingen gegeven, zelfs van mensen waar je het niet van verwacht, zoals vrienden en kennissen.

O la?

Ja, dat is echt zo. Is dat nu een portje jaloezie of nijd of iets anders? Ik weet het niet, maar het komt hard aan.

Over wat voor opmerkingen hebben we het dan zoal?

In het begin stelden ze zich bijvoorbeeld de vraag wat we er met twee van gingen bakken, terwijl bepaalde mensen ons toch al een tijdje kennen en weten wat we in onze mars hebben. Eerst komen ze dan eens kijken wat we precies aan het doen zijn, dan blijven ze een tijdje weg en daarna komen ze terug en zeggen ze: “Ja, we hebben toch gehoord dat het goed loopt.” Dan beginnen ze bij te draaien. Er wordt ook al eens gemakkelijk gezegd: “Kom, we gaan zo’n dingske ‘opendoen’!”

Zo’n dingske?! Hahaha!

Ja! Het klinkt misschien belachelijk, maar het gebeurt! Voor mij mag iedereen met een restaurant beginnen, maar het gaat niet zomaar over iets openen. Er komt heel wat bij kijken. Je moet er dag en nacht voor knokken, je bent er zeven op zeven dagen mee bezig… Het aantal uren waarop we werken… Tja… Maar dat doe je met plezier, en dat is maar weinigen gegeven!

Helpt het dan om een vrouw te hebben die ook in de horeca zit?

Ja, ik denk dat wel! Niettegenstaande dat het zelfs voor ons niet altijd gemakkelijk is.

Ik heb al veel chefs geïnterviewd die daardoor al ettelijke relaties hebben zien kapotgaan.

Ik denk altijd, of dat heb ik toch zo geleerd: “Achter elke sterke man staat een sterkere vrouw.” Of omgekeerd. Volgens mij heb je toch enorm veel steun van jouw partner nodig. Tenslotte haal je daar ook jouw drive, jouw energie uit. Ik nu zeker, want binnenkort word ik voor de eerste keer papa!

Ola! Wanneer word de geboorte verwacht?

Rond half augustus. Dat vereist weer een beetje organisatie, hè, maar het geeft ook een extra boost om er volledig voor te gaan!

Het hangt ook af van jouw persoonlijkheid, hè. Er zijn mensen die zullen denken: “Shit, nu komt er een kind bij! Wat moeten we nu doen?” En dan zijn er mensen zoals jij, die er erg blij mee zijn. De manier waarop je omgaat met dat soort dingen is ook een belangrijke factor bij het uitbaten van een restaurant.

Dat is zo.

Je vertelde me over een degustatie. Ga je regelmatig ergens proeven?

Ja, ik probeer dat toch te doen. Ik lees ook veel boeken, maar dan gaat het toch alleen maar om tekst. Het leukste is als je het product zelf kunt zien en proeven.

Hoe vind je jouw leveranciers?


Goh, de deur wordt hier dagdagelijks platgelopen door leveranciers die willen komen leveren. Soms zitten daar echt wel opdringerige mensen bij. Eerst komen ze dan vleien, maar uiteindelijk worden ze echt vervelend. Ze blijven aandringen, zelfs als je al een paar keer neen hebt gezegd. Wij hebben geen massa leveranciers, maar binnen ons concept hebben we mensen waar we graag en leuk mee samenwerken en daar houden we aan vast. Die hebben alles wat we nodig hebben, terwijl we veel dus zelf gaan halen.

Een vraag die we vaak stellen om af te sluiten: Waarom moeten de mensen naar hier komen en niet naar een ander restaurant in Antwerpen? Je mag jezelf verkopen!

Goh! Dat is een pikante vraag, hè!

Het is fantastisch hoe bescheiden veel chefs daarop reageren.

Ik vind wel dat bescheidenheid siert.

Dat is zeker zo, maar het mag niet teveel zijn!

Zeker en vast niet [gelach]! Wel, ten eerste zijn we superfier op deze zaak; qua interieur, qua inrichting… Ten tweede zijn zowel Elke als ik heel enthousiast. Ik vind Elke een fantastische gastvrouw. Van A tot Z…

Op dat moment komt Elke tot ons eigen jolijt binnengestapt.

[Tegen Elke:] Jimmy zei net dat hij jou een fantastische gastvrouw vindt. Echt waar!


Elke: En dan kom ik net binnen!

Je kunt dat hierop ook terugspoelen…

Ah, zo!

Dat was dus nummer twee…

Ja, ik vind haar dus gewoon een fantastische gastvrouw. De mensen hebben haar enorm graag en daar begint het eigenlijk mee. Het eerste contact als je hier binnenkomt, is met Elke. Mij zien ze hierboven niet direct staan, tenzij ik even beneden ben. Het derde punt is natuurlijk het leuke en lekkere eten. Verder is het misschien niet onbelangrijk dat we op het vlak van prijs-kwaliteit een goed evenwicht hebben.

Kom, Elke, ga er gerust bijzitten!


Ik heb dat bandje hier al vol gesproken!

Het is een digitale opname, maar we zitten wel al aan twintig minuten.

Wel, ik ben volledig akkoord met wat Jimmy net zei!

Goed, dan zal ik schrijven: “Elke zegt net hetzelfde [gelach]!”

Bij deze, mensen!

Gegevens

  • à Point
  • Wisselstraat 2
  • 2000 Antwerpen
  • www.apointantwerpen.com
  • Telefoon: +32 (0)3 290 00 62
  • Open van dinsdag en vrijdag voor lunch en diner
  • en op zaterdag, zondag en feestdagen enkel voor diner
  • Gesloten op maandag
© 2008 - 2017 Dvandereyken, het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
Nieuw: Het drie dagen dieetNieuw: Het drie dagen dieetEen Nieuw Amerikaans drie dagen dieet, bedoeld om gemiddeld vijf kilo per week af te vallen. het dieet is speciaal ontwo…
Vakantie verzorgingstypes; een overzichtEindelijk, het is zo ver: de vakantie kan worden geboekt! Maar gaan we zelf maaltijden verzorgen of willen we alles incl…
Het 10 dagen dieetHet 10 dagen dieet10 pond in 10 dagen afvallen. Het is mogelijk met dit dieet, maar er zijn wel bepaalde regels die volledig nageleefd moe…
Thuis uit eten: online thuis eten bezorgenThuis uit eten: online thuis eten bezorgenHonger. Na een dag hard werken geen zin om te koken? Thuis online achter de computer je favoriete eten bestellen. Je lie…
Mayo, Mayonaise dieetMayo, Mayonaise dieetDit dieet is waarschijnlijk door een specialist op gebied van diëten ontwikkeld die werkzaam is in de beroemde Mayo klin…

Reageer op het artikel "Restaurantbespreking: à Point"

Plaats als eerste een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Infoteur: Dvandereyken
Gepubliceerd: 14-07-2008
Rubriek: Mijn kijk op…
Subrubriek: Eten en drinken
Mijn kijk op…
Deze rubriek bevat artikelen welke naast objectieve informatie ook een mening en/of ervaring beschrijven.
Schrijf mee!