Restaurantbespreking: Het Land Aan De Overkant

Aan de ring van Leuven, op de Leon Schreursvest, tegenover de grote gevangenis, ligt al enkele jaren Het Land aan de Overkant, een van de betere restaurants die de studentenstad rijk is. De eetgelegenheid ligt net over de grens van Heverlee en de naam verwijst zowel naar de overkant van de ring als naar de overkant van de berg, waar het gras altijd groener is. Wij maakten de oversteek.

Interieur

Parkeren in de buurt van het restaurant is gemakkelijk. Er zijn in de buurt vaak parkeerplaatsen vrij en bovendien is het mogelijk om gratis de ondergrondse parking van de Philipssite (en dus het Sportplaza) te gebruiken. Zodra de deuren voor ons tijdens een winderige en vrij kille avond opengaan, wordt het duidelijk dat er goed is nagedacht over het interieur. De kou verdwijnt onmiddellijk uit onze alweer opwarmende lichamen, mede dankzij de rode accenten die her en der zijn aangebracht. Een metalen loopbrug brengt ons de zaal binnen, terwijl we aan onze linkerkant de open en erg verzorgd ogende keuken passeren. De vormen evoceren hier en daar het interieur van een boot, maar toch is het vooral opvallend hoe men er is in geslaagd om twee in elkaar overlopende zalen te creëren die erg ruim maar toch gezellig aanvoelen. Wie het restaurant al een poosje geleden heeft bezocht, zal dan ook ongetwijfeld aangenaam verrast zijn met de vernieuwde, erg geslaagde, inrichting. De tafels staan ver genoeg van elkaar, geroezemoes wordt tot een minimum beperkt en ook de donkere leren zeteltjes zijn een schot in de reus.

Ontvangst

We worden vriendelijk en correct ontvangen. Een stijve behandeling die volledig volgens de etiquette verloopt hoeven bezoekers niet te verwachten, maar alles gebeurt wel vlot. Soms is zaalpersoneel overijverig en word je tijdens het eten te vaak gestoord, maar in Het Land aan de Overkant lijkt men goed aan te voelen wanneer de gasten mogen gestoord worden en wanneer niet. Zo nu en dan moeten we wel even wachten op de volgende gang, maar nooit hebben we het gevoel dat dit te lang duurt en bovendien appreciëren we de tijd om een vorig gerechtje te laten bezinken zeker wel.

Het menu

Het Land aan de Overkant heeft een vaste kaart, maar er kan ook gekozen worden uit twee menu’s van vier of vijf gangen. Drie gangen zijn identiek, maar de overige twee gerechten bestaan ofwel uit vis (het ‘Zicht op Zee’-menu) of uit vlees (het ‘Land in Zicht’-menu), een leuke en goede manier om elk menu voldoende eigenheid te verlenen. Voor het zover is, worden we echter getrakteerd op een lekker glaasje cava, de traditionele (kleine) olijfjes, krokante hapjes met dipsausjes en gekarameliseerde nootjes. Wanneer de eerste hapjes op onze tafel verschijnen, beseffen we echter al snel dat men hier mikt op een creatieve keuken waarin een aantal traditionele bereidingen een moderne en interessante draai krijgen. Lang geleden, trouwens, dat we met zoveel smaak zwarte pens hebben gegeten!

Het ‘Zicht op Zee’-menu gaat van start met een salade van tonijn, grijze garnaal en tomaat en een sorbet van venkel. De tonijn is van goede kwaliteit, de garnaal verleent het geheel wat extra textuur, de tomaat maakt alles speelser en het sorbet zorgt voor een welkome afkoeling van de smaakpapillen. Het contrast met de tartaar van hert, salade van witloof, champignons en schorseneer van het ‘Land in Zicht’-menu is groot, maar toch zijn er ook enkele gelijkenissen merkbaar. Zo zorgen vooral het witloof en de schorseneer hier voor wat meer knapperigheid, terwijl de smaak van het hert perfect naar boven komt in de tartaar. Champignons en witloof zijn natuurlijk vrij typische garnituren voor wild, maar de bereiding brengt wel dat tikkeltje meer en is daardoor zeker geslaagd.

Het Land aan de Overkant wordt gekenmerkt door een vrij eigenzinnige wijnkeuze, waarbij men zo vaak mogelijk voor natuurlijke biowijnen kiest omdat de smaak daarvan authentieker zou zijn. Wij kunnen een dergelijke beslissing natuurlijk enkel aanmoedigen! Bij de tonijn krijgen we een Pince Bussay, eskuvé, van Balatonmelléke (de naam verwijst naar het Balatonmeer, maar het gebied grenst niet aan het water) uit 2004. Balatonmelléke is volgens sommigen het ‘beste witte wijngebied van Europa’. Zulke uitspraken moet je natuurlijk met een korreltje zout nemen, maar terroirstudies hebben wel al aangetoond dat de regio zeer veel mogelijkheden heeft. Het expressieve en zurige van de olaszrisling combineert goed met het zachtere karakter van de rajnairizling en zorgt voor een erg evenwichtig wijntje. Bij het hertenvlees suggereert ons menu een glaasje van het domein Julien Meyer, Nature, van 2006 uit Alsace. Hoewel de meeste wijnkenners de mengeling identificeren als een mix van sylvanerdruiven met pinot blanc, gaat het hier om sylvaner met auxerrois blanc, een druivensoort die ietsje sterker en rijker aan alcohol is dan bijvoorbeeld klevner, met een complexe neus van onder andere appelsien, melk, noten, acacia en appels.

De tweede gang bestaat uit gebakken sint-jakobsvrucht met een mousseline van artisjok en sojarisotto, waarbij we al snel opmerken dat de sint-jakobsvrucht het nodige bruine korstje bezit. Mousseline wordt gewoonlijk klaargemaakt met boter, eidooiers en room, maar onze artisjokmousseline is lichter dan verwacht en geeft een groen accentje aan de sint-jakobsvrucht, terwijl het gerecht dankzij de sojarisotto ook nu weer extra textuur krijgt.

Deze keer krijgen we een wijntje van domein Marc Pesnot uit 2006 van het Pays Nantais, een erg frisse, lekkere melon de bourgogne (muscadet) met een neus van appel en witte peper. Muscadetwijnen worden gewoonlijk gezien als de perfecte begeleiding voor zeevruchten en schaaldieren en dat blijkt ook deze keer weer zo te zijn.

Wie voor het negen euro duurdere menu van 64,50 euro (zonder aangepaste wijnen) kiest, krijgt als volgende gang een heerlijk ogende gebakken kalfszwezerik, een delicatesse die hier wordt opgediend met witte pens en fantastische graanmosterd.

Als wijn is er gekozen voor een Franse Hervé Villemade van Domaine du Moulin, Pivoine, uit het Pays du Loir et Cher van 2006, een genereuze en volle rode wijn van (75%) côt en (25%) gamay met een finale waarin heel wat tannine te proeven is.

Voor ons volgen twee heerlijke gerechten: langzaam gegaarde kabeljauw met een ragout van champignons en Earl Grey en gesmolten prei voor het ‘Zicht op Zee’-menu, en gegrilde hazenfilet met rode kool, kastanjes en wat chocolade voor het ‘Land in Zicht’-menu. De kabeljauw is van uitstekende kwaliteit en dankzij het langzaam garen is ook de natuurlijke geur en de voortreffelijke smaak erg goed bewaard gebleven. De ragout is rijk en inventief, maar leidt niet teveel af van de vis, terwijl de gesmolten prei als het ware verder smelt op de tong en alles een beetje smeuïger maakt. Onze hazenfilet is net niet te lang gebakken en evoceert, mede dankzij de kastanjes en de chocolade, op erg aangename wijze de aarde. De mooi gepresenteerde rode kool vormt bovendien een uitstekende begeleiding.

De wijn die bij de kabeljauw & insolia (de naam voor een typisch Siciliaanse druif) hoort is een Azienda Agricola Cos, Rami uit Sicilië van 2006. COS is een acroniem van de namen van de drie oprichters. Het tien hectare grote domein waar deze wijn vandaan komt, produceert fantastische moderne wijnen en het glaasje dat we te degusteren krijgen is daar dan ook een goed voorbeeld van. Fluweelzacht en mooi afgerond: dit is een lekkere wijn! Ook het drankje dat bij het hazenvlees hoort, een font d’oulette van Jean François Coutelou uit het Pays des Coteaux de Murviel van 2000, kunnen we erg smaken. Dit wijntje is kruidig, krachtig en sappig en hoort zeker goed bij ons gerecht.

Terwijl onze eetpartner afsluit met twee heerlijke desserts, grijpt deze recensent nog even naar de kaas. Geen kaasschotel, deze keer, maar wel een rijkelijke portie van een uitstekende kaassoort. Daarbij valt vooral op dat de keuze met veel enthousiasme wordt gepresenteerd en het is leuk om te zien dat men met plezier iets onbekendere ingrediënten voorstelt die het verdienen om wat meer aandacht te krijgen.

Het laatste voorbeeld van biowijnen dat we mogen proeven is een riesling spätlese van Johan Geil uit Rheinhessen van 2006, die de goede lijn van 2004 doortrekt: een jeugdige neus met onder andere limoen, gele pruim, bloemen en appel, en een lichtjes zoete smaak met limoen, appel en een merkbare aciditeit. Dit is een evenwichtige wijn met een vrij lange afdronk en een aantrekkelijke mengeling van fruit en bloemen.

Onze conclusie is snel gemaakt: Het Land aan de Overkant is een van de betere restaurants in Leuven en Heverlee en biedt een lekkere, mooi gepresenteerde, vrij moderne, speelse en inventieve keuken, waarin klassieke gerechten vaak iets extra’s krijgen, waardoor ze een stuk boeiender worden. We raden de jongens van de Michelingids en andere prestigieuze restaurantgidsen dan ook aan om hier nog eens een kijkje te komen nemen. Top is Het Land aan de Overkant nog net niet, maar als subtopper leent deze eetgelegenheid toch erg sterk tegen de beste restaurants van de streek aan en het zou ons niet verbazen als men in goede jaren de competitie zelfs kan winnen, of tenminste bekerhouder kan worden.

Interview

Na de desserts kiezen we voor een groene thee en gaan we in de aanpalende zaal zitten voor een interview met de sympathieke eigenaar, Luc Roelandt. We beginnen ons gesprek met een vraag over zaalpersoneel.

Je zegt dat jullie een hecht team zijn. Ik weet het vaak heel moeilijk is om goed zaalpersoneel te vinden en het dan nog te houden ook.

Luc: En het houden, dat klopt! Wim, onze sommelier, werkt hier ondertussen echter al drie jaar en Liesbet is hier ook al bijna twee jaar. Dat vind ik al redelijk lang. Zelf ben ik hier al acht jaar. De zaal valt hier dus wel mee. Vincent, onze eerste chef, woont nu door familiale omstandigheden in Namen. Dat is veel te ver en daarom is hij onze eigenlijke chef niet meer, maar hij werkt hier nog altijd op de achtergrond. We hebben nu Wim en Tim, twee jonge gasten die hij mee heeft opgeleid, en zij zijn duidelijk de nieuwe kaarten die we trekken, maar ze worden wel geruggensteund door Vincent. Hij, een tweede vaste medewerker, mijn vennoot en ik, toch vier van de acht mensen die hier werken, zijn hier al acht jaar bezig. Dan weet je wel wat je aan elkaar hebt. Daarom doe je het.

Hoe komt dat? Je moet natuurlijk een beetje geluk hebben dat je de juiste mensen leert kennen, waarmee het klikt. Wanneer ik ga eten kijk ik ook vaak wie er werkt en hoe men dat doet en ik vind dat er heel veel goed zaalpersoneel is, maar dat wil daarom niet zeggen dat ze voor mij goed zouden zijn, dat ik graag met hen zou werken.

Dat is waar!

Ik ken nog wel meer mensen waar het moeilijk mee werken is, van sommigen weet iedereen dat. Ik ben ook niet altijd een even gemakkelijke mens, maar soms klikt het en soms klikt het niet. Je moet je kunnen aanpassen. Je moet een beetje geluk hebben dat je op het juiste moment op de juiste persoon valt. Dat is een kant van het verhaal. De tweede kant gaat over respect. Respect dat je uit in het contact met jouw personeel en de manier waarop je met hen werkt enerzijds en – ook heel belangrijk – de manier waarop je hen betaalt en motiveert, met hun inkomen en met extrafinanciële zaken anderzijds. Bijvoorbeeld door hen te laten zien dat ze geapprecieerd worden. Dat is toch belangrijk?

Hoe laat je mensen zien dat je hen apprecieert?

Door op tijd en stond te zeggen dat ze het goed hebben gedaan. Is dat niet zo? Dat is volgens mij toch het belangrijkste. De tijd van de ‘negers’ is voorbij, hè, ook voor jouw eigen personeel. De tijd dat je stond te roepen in de keuken is ook al lang over. Daar geloof ik niet meer in, hoor! Dat wil niet zeggen dat je een hoop kameraden bent. Iedereen is aan het werken voor zijn brood. Ik ook, het personeel ook, jij ook. Je moet dus niet te utopisch zijn, wat je vertelt moet ook realistisch blijven. Dat leer je ook in de loop der jaren, maar ik ben vaker met mijn mensen onderweg dan ik thuis ben. Door de eigenheid van dit beroep is dat nu eenmaal zo.

Slaag je erin om jouw privéleven gebalanceerd te houden met jouw beroepsleven?

We doen daar ons best voor. Het is zeker en vast niet altijd even gemakkelijk.

Het lijkt vaak heel goed te werken als beide echtgenoten samenwerken in het restaurant.

Ja en neen, hè.

Er zijn dan natuurlijk wel regelmatig andere wrijvingen, maar in restaurants als De Gelofte en De Bibliotheek lijkt het wel goed te werken.

Natuurlijk! Dat werkt op veel plaatsen. Dan staat de man bijvoorbeeld aan de stoof en de vrouw – of de partner, dat speelt allemaal geen rol – in de zaal, maar dat moet je ook kunnen doen, want op die manier neem je nooit afstand van jouw zaak. Als ik thuiskom, weet ik dat het werk grotendeels achter de rug is en dan kunnen we eens over iets anders praten.

Heb je kinderen?

Nee. Ik heb geen kinderen.

Ben je van plan om nog kinderen te krijgen?

Nee.

Dus er is niemand waarvan je denkt: “Aan hem zou ik graag het restaurant overlaten”?

Nee, maar ik kan me wel voorstellen dat iemand die kinderen heeft dat wil, zeker als het jouw eigen zaak is.

Er zijn natuurlijk ook mensen die zeggen: “Ik zou nooit willen dat een van mijn kinderen ook de horeca instapt [gelach]! Ze mogen niet van mij!” Dat hoor je ook vaak.

Dat is zeker waar.

Stel je voor: Iemand komt vanuit centrum Leuven en moet de heel korte verplaatsing naar hier maken. Wat zorgt ervoor dat hij of zij naar Het Land aan de Overkant komt? Wat is de doorslaggevende factor?

Dat je weet dat je voor… Dat is een marketingtruc, hè [hilariteit]!

Ja, maar ik ga het wel schrijven!

Hahaha! Dan zal ik maar mijn best doen!

Dé reden om naar Het Land aan de Overkant te komen is…

Het is het lekkerste restaurant van Leuven, met de beste bediening, de beste service. Ik denk dat er veel redenen zijn om naar hier te komen. Je moet het ook een beetje afwegen, hè. Je moet nooit zeggen dat je de beste of de allereerste bent. Wij hebben een bepaalde stijl en dat is het plezante. Er zijn in Leuven vijf of zes echt goede restaurants. Ik vind Couvert Couvert, Arenber en sinds kort ook Luzine en Trente bijvoorbeeld heel goed, maar als je ziet wat het verschil is in interieur en in stijl tussen elk van die restaurants, is dat volgens mij heel erg plezant. Is daarom Arenberg minder goed dan hier of zijn wij beter dan Couvert Couvert? Zeker en vast niet, hè. Ik vind dat Couvert Couvert er sowieso bovenuit steekt. Dat is mijn persoonlijke smaak, maar sommige mensen gaan dat niet vinden. Dat is hetzelfde verhaal. Gisteren was hier een boekhouder die met enkele klanten in L’Air du Temps was gaan eten en die zei dat hij beschaamd was voor zijn klanten, maar L’Air du Temps is de absolute top van België! Dat die mensen hun tweede ster nog niet hebben is heel erg, maar hoe komt het dat die boekhouder klaagde? Die chef experimenteert veel en niet iedereen is daar voor te vinden. Mensen die niet van dergelijke moderne gerechten houden, zullen graag gaan eten in Arenberg, terwijl iemand die iets gedurfdere schotels wil hier terecht kan.

Dat is een goed punt. In Leuven en omstreken zijn er niet zoveel restaurants waar je, zoals jij het zegt, “gedurfd” kunt gaan eten. In de buurt heb je het Spaans Dak, misschien ook wel Boardroom en Couvert Couvert. Hier is alles inderdaad iets gewaagder.

Ja, dat is een andere stijl, hè. Laurent werkt heel puur. Hij laat enkel het product spreken, terwijl onze keuken iets speelser is. Arenberg is veel klassieker, Luzine trekt nu duidelijk de kaart van de grote klassiekers, maar dan in een moderne saus. Het is plezant dat al die dingen er zijn. Je mag dus nooit zeggen wat de reden is dat iemand naar jouw restaurant wil komen. Je moet je positioneren in het horecalandschap en een zo hoog mogelijke kwaliteit nastreven. Ik wil echt bij die top vijf van Leuven horen en zelfs een gebied aanboren dat wat groter is dan Leuven. Ik wil dat Het Land aan de Overkant een goede reputatie heeft en aanzien geniet, maar dat wil niet zeggen dat iedereen altijd naar hier moet komen. Dat is niet waar. Als ik met mijn grootmoeder ga eten, ga ik niet naar Couvert Couvert, maar naar Arenberg, omdat ik weet dat ze daar blijer mee zal zijn. Als ik met mijn madam ga eten, ga ik naar Couvert Couvert. Het hangt af van waar je naar op zoek bent.

Je hebt het nu al een tijdje over andere restaurants. Hoe zit het met de collegialiteit tussen de Leuvense restaurateurs? Ik hoor vaak van mensen in Antwerpen of Gent dat hier veel rivaliteit is. Aan de andere kant durven chefs uit deze stad waar ik mee praat zeker restaurants buiten het hunne aanbevelen.

Ja, dat doe ik ook. Och, je bent geen vrienden, je bent collega’s. Het is zo dat je rivalen bent, maar de anderen niet aanprijzen of moeilijk doen, vind ik idioot. Ik verwijs heel graag naar iemand anders.

De sfeer tussen de verschillende restaurateurs is de laatste paar jaar dan ook verbeterd.

[Diplomatisch:] Ik kan me dat voorstellen.

Is er tenslotte nog iets dat je graag zou zeggen aan de lezers? Dit is jouw opportuniteit voor schaamteloze zelfpromotie!

Schaamteloze zelfpromotie? Haha! Nee, je moet openstaan als je komt eten. Ik vind het in mijn restaurant heel belangrijk dat de mensen hier met een glimlach op hun gezicht zitten. Ik zoek altijd de Aha-erlebnis. Die kan er zijn door onnozele dingen, zoals de lekstokken die we hier op tafel leggen. Die maken we al heel lang en ik vind het heel plezant om ze te maken. Gaan eten moet je een goed gevoel geven en dat is onze betrachting, daar proberen we hier voor te zorgen. Je moet niet komen voor het chicste of het duurste of het stijfste of de beste producten, maar voor een plezante avond. Dat is mijn oprechte streefdoel en dat kan alleen maar door met goede producten te werken en door een zo goed mogelijke service aan te bieden. Dat komt altijd terug, maar nooit vanuit de gedachte dat alleen het beste goed genoeg is, maar vanuit een gevoel en dat proberen we elke dag te creëren. Echt waar!

Gegevens

• Het Land aan de Overkant
• L. Schreursvest 85
• 3001 Heverlee
• www.hetlandaandeoverkant.be
• E-mail: info@hetlandaandeoverkant.be
• Telefoon: +32 (0)16 22 61 81
• Fax: +32 (0)16 22 59 69
• Open van 12h tot 14h en van 19h tot 21h
• Gesloten op zaterdagmiddag, zondag en maandagmiddag

© 2008 Dvandereyken, gepubliceerd in Eten en Drinken (Mijn kijk op...) op 14-07-2008. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Dvandereyken is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Verwante artikelen

• 50 allerbeste restaurants ter wereld: Sinds 2002 wordt door het Britse blad ‘Restaurant’ elk jaar een top 50 samengesteld met de beste restaurants ter wereld. De lijst van 2008 is bekend en… Jawel, Nederland…
• Leuven, de studentenstad in België: Leuven is een Vlaamse stad in Vlaams Brabant, België. De stad is centraal gelegen en de hoofdstad van het deel Leuven. Het is een gezellige stad, waar men heerlijk kan ron…
• Erotiek en eten: In dit artikel bespreek ik hoe erotisch eten wel kan zijn. Een etentje hoeft niet altijd romantisch te zijn maar kan ook erotisch zijn. Natuurlijk speelt de liefde nog altijd de hoofdrol.
• Gezond uit eten: Je bent lekker aan het afvallen. Je bent al behoorlijk wat kilo’s kwijt. Nu wordt je gezellig mee uit eten gevraagd. Dat is lastig. Je bent omringd door lekkere gerechten. Je zult bijna je d…
• Ratatouille - Recensie: Het is pixar weer gelukt. Eenniet logisch klinkend plot over een rat die chef-kok wil worden in de culinaire hoofdstad Parijs. Ratatouille is een heerlijke film geworden met mooie ani…