InfoNu.nl > Mijn kijk op… > Eten en drinken > Restaurantbespreking: KijkUit

Restaurantbespreking: KijkUit

De Boardroom in Leuven lijkt een uitstekende kweekvijver te zijn voor duo’s die samen fantastische nieuwe restaurants beginnen. Het eerste koppel vrienden dat op die manier culinaire furore begon te maken, zijn de übersympathieke Kristof Begyn en Didier de Roover. Zij staan nu al vier jaar lang aan het hoofd van de KijkUit, een eenzaam bastion in Vilvoorde dat de creatieve gastronomische keuken van die stad aanvoert. Wij gingen een kijkje nemen.

Interieur

De KijkUit bevindt zich op wandelafstand van het station en vlakbij de markt. Die aantrekkelijke ligging zorgt ervoor dat gasten desgewenst erop kunnen rekenen dat ze na een avondlijk diner nog met het openbaar vervoer thuis geraken. Het is moeilijk om deze geweldige eetplaats per ongeluk voorbij te lopen, want het prachtige, eeuwenoude gebouw domineert moeiteloos het straatbeeld.

Het restaurant is zo ingericht dat zelfs de knappe foto’s op de vernieuwde website het moeilijk recht kunnen doen. Dat komt omdat de eetruimte heel wat hoeken en bogen kent, waardoor het haast onmogelijk is om de hele binnenkant in een kiekje te kunnen vatten. De tafel in de alkoof die we na onze eerste hapjes op het terras toebedeeld krijgen staat voldoende ver van de andere tafels om ongestoord te kunnen eten, maar is zeker niet de enige gezellige plaats waar te genieten valt. Zo leidt een mooie trap naar enkele andere tafels, terwijl daaronder de knappe houten bar imponeert. De witte muren en ronde zuil combineren uitstekend met de stenen tegels en – vooral – het houten plafond, waardoor alles er erg gezellig, levendig en natuurlijk uitziet. We zien verschillende soorten natuurlijk licht, zoals een enkele zwarte kandelaar en een aantal modernere (maar eveneens zwarte) kaarsenhouders, maar ook de lampen zijn goed geplaatst.

Het knusse terras geeft uit op een authentieke, iets minder goed onderhouden, kerk. De erediensten worden echter gelukkig op zondag gehouden, op een moment dat KijkUit zelf gesloten is. Eten met rond jouw tafel een gedeeltelijk gepreserveerde stadsmuur: leuk!

Wie de authentieke wenteltrap opgaat, vindt boven in het gebouw zelf overigens ook nog een grote vergaderzaal die wegens het ontbreken van gasten op het moment van ons bezoek wat kaal oogt, maar onder andere dankzij een prachtige gerestaureerde schouw heel wat karakter uitstraalt.

Voor wie het nog niet begrepen heeft: de inrichting van KijkUit scoort heel hoog op eender welke schaal die je kunt hanteren. Tegenwoordig is het moeilijk om nog toprestaurants te vinden die er niet mooi uitzien, maar niet elke aankleding is even geslaagd. De architect die dit interieur onder handen heeft genomen weet echter duidelijk van wanten, maar had het dan ook gemakkelijk. Dit is namelijk een geweldige locatie, die uit zichzelf al heel wat sfeer uitademt!

Ontvangst

We worden onmiddellijk uiterst correct ontvangen door chef Kristof, die ook een zaalopleiding op zijn cv heeft staan en dubbelt als maître d’hôtel. Niet verwonderlijk, want de jongeman oefent zijn job met heel veel flair en ongedwongen charme uit. Hij ziet wanneer ons glas leeg is, schenkt op tijd bij, presenteert de broodjes op het juiste moment en is een heel vlotte, aangename gesprekspartner. Onze gastheer laat ons zelf kiezen waar we willen eten en om goed te kunnen proeven van alle aspecten van het restaurant beslissen we om tot het tijd is om ons tweede voorgerecht te laten aanrukken buiten te eten.

Nog voor ons aperitief op tafel komt, deelt Kristof allerlei weetjes over de geschiedenis van het gebouw en het restaurant met ons. Daarna presenteert hij elk gerecht heel gedetailleerd en blijkt hij ook erg bereid om meer informatie te verschaffen over hoe bepaalde schotels werden klaargemaakt. Sommige mensen hebben er een hekel aan veel uitleg over hun eten te horen, maar de man lijkt ons sociaal vaardig genoeg om te weten wanneer hij beter gewoon een gang serveert zonder daar al te veel bij te babbelen, al vereisen sommige gerechten misschien wel wat informatie.

Ook Kristofs vrouw is erg aanwezig in de zaal. We krijgen haar iets minder te zien, maar het is duidelijk dat ook zij haar job naar behoren uitoefent. Ze kan in de toekomst zeker nog wat aan uitstraling winnen, maar net als haar man weten we haar op geen enkele echte fout te betrappen. We maken alvast een mentale nota over de goede bediening.

Menu

We beginnen met een glaasje uitstekende champagne. Chef annex maître Kristof weet ons te zeggen dat hij deze drank prefereert als aperitief omdat champagne de smaakpapillen openzet, terwijl cocktails en veel andere aperitieven teveel invloed hebben op het navolgende eten.

De eerste verrassing komt wanneer we geen olijfolie, maar echte boter en reuzel (ook bekend als smout) bij onze broodjes krijgen. Smout is natuurlijk zacht wit varkensvet en dus niet bepaald lichte kost, maar heeft wel een heel eigen smaak die velen zullen kunnen appreciëren. De bruine broodjes zijn erg smaakvol, terwijl de krokantere witte broodjes sneller uit elkaar vallen maar zeker niet minder lekker zijn.

Wanneer we de hapjes voorgeschoteld krijgen, zijn we haast onmiddellijk verkocht. De presentatie oogt erg modern, maar ook de smaak is op de afspraak. Een mooie lepel met twee olijven die door de Thermomix zijn gehaald en hun vaste textuur hebben verloren, maar exploderen in de mond, een elegant spiesje met twee kleine blokjes die fantastisch samengaan… Niet aan twijfelen: dit zijn creatieve hapjes die bewijzen dat de moderne en moleculaire keuken nog niet moet afgeschreven worden. We noteren ook mentaal dat de sublieme kroket van varkenspoot op een stokje voor een geweldige eetervaring zorgt. Wanneer we later aan de chef vertellen dat de creatie van hem en zijn partner in onze top vijf van kroketten thuishoort, blijkt hij bovendien een eerder artikel van deze recensent gelezen te hebben waarin hij het had over een onvergetelijke garnaalkroket die hem werd voorgeschoteld in een Frans restaurant nabij het Guggenheimmuseum van New York. Die nieuwsgierigheid en zin voor detail schemert ook duidelijk door in ’s mans gerechten. Hier is gewoon echt niets mis mee.

Als wijn voor het volgende gerecht wordt een chardonnay van het Wentedomein uit Livermore Valley in Californië geserveerd. Kristof wijst ons er terecht op dat deze wijn uit 2006 gelijkaardig is aan zijn bekendere tegenhanger uit Bourgondië, maar ook gekenmerkt wordt door de typische smaak van rijp fruit uit Californië. We detecteren ook subtiele toetsjes van eik. Dit is een goed voorbeeld van een niet al te dure droge witte wijn die bij het grote publiek wegens de origine minder bekend is.

Onze eerste heuse gang bestaat uit een salade van babykreeft met krokant schuim van aardappel, een carpaccio van ossenhaas en een opgerold wit sliertje spaghetti van parmezaan. Dat laatste ingrediënt toont weer aandacht voor de modernere keuken, maar de salade van babykreeft steunt toch op een traditionelere Franse keuken en dat is een goede keuze, vooral omdat het gerechtje erg goed is uitgevoerd. Het kreeftenvlees is van topkwaliteit en het krokante aardappelschuim verleent extra textuur en dus een duidelijke meerwaarde aan het geheel. Ossenhaas bestaat uit een deel van de lende van een rund en heeft al sowieso een fijne structuur die bijna volledig ontdaan is van vet, maar de carpaccio is ook duidelijk met veel zorg versneden. Natuurlijk past de parmezaan hier perfect bij – dit is immers een variatie op een heel klassiek gerecht – al hadden we zelf wel graag iets meer spaghetti gehad. Dat is echter meer een kwestie van persoonlijke smaak, want Didier en Kristof wilden er vooral voor waken dat de kaas niet zou gaan overheersen.

Hongarije is een van de oudste wijnproducerende landen van Europa. Al in 500 voor Christus wisten de Hongaren met meer dan degelijke wijn op de proppen te komen, maar het duurde toch tot na de val van de communistische nationale regering in 1987 en enkele boerenjaren (1997, 1999 en 2003, bijvoorbeeld) voor de wijn uit deze streek ook buiten het Oostblok furore begon te maken. De bekendste godenelixirs komen misschien uit Tokaj, maar ook de droge, fruitige riesling uit 2006 die wij mogen proeven mag er wezen.

Onze volgende gang bestaat uit harder met gebakken asperges, een sorbet van tomaat en paella en een crumble van chorizo. Het sorbet wordt links op het bord gepresenteerd en zorgt ervoor dat vorige smaakjes wat geneutraliseerd worden zonder echt een onvergetelijke indruk achter te laten, terwijl het stukje harder mooi in zijn waarde is gelaten. De asperges worden gepresenteerd als een stapeltje cilinders en zijn haast perfect gebakken en nog lekker knapperig, maar het is de crumble die het geheel een pikante, verrassende toets verleent én een krokante dimensie toevoegt. Zelfs ervaren duikers zien vaak niet het verschil tussen zeebaars en harder, maar we hebben toch een lichte voorkeur voor die laatste vissoort omdat het stevige vlees doorgaans nog net iets malser is, waardoor we het graag op ons bord zien verschijnen. Een geslaagd gerecht.

De twee bereidingen met ‘jamón ibérico de bellota’ die ons staan te wachten worden begeleid door een Phoenix uit 2005, een heerlijke, volle, helderrode wijn met donkerpaarse accenten van het Penleydomein in het Australische Coonawarra. We merken rijpe bosbessen en cassis op in de neus, gevolgd door complexe aroma’s van kruiden en donkere bessen. In de mond proeven we jong, rijp fruit, elegante eik en zijdezachte tannine. 2005 was na een natte winter dankzij een overvloed aan zonneschijn en weinig regen een uitstekend jaar voor deze streek, waardoor zowel de aroma’s als de kleuren en de smaak erg intens zijn, zoals we merken wanneer ons pallet overspoeld wordt door bessen. Wat vooral opvalt, is de bijna fluweelzachte afdronk. Een elegante rode wijn zonder scherpe ‘attack’, dus, en dat mogen we wel!

Over de jamón ibérico de bellota die de basis vormt van onze volgende gerechten valt trouwens wel iets te zeggen. Het gaat om gedroogde ham die enkel in Spanje (en onder de naam ‘presunto’ ook in Portugal) wordt gemaakt en bereid is van zwart varken, de enige soort die voornamelijk eikels eet. In principe mag jamón ibérico (vaak ook pata negra genoemd, maar die term wordt vaak misbruikt) van gekruiste varkensrassen afkomstig zijn (zolang driekwart maar ibéricovarken is), maar deze specifieke ham wordt dankzij het gebruik van vrij rondlopende varkens die enkel eikels eten in hun laatste periode (wat een belangrijke impact heeft op de smaak van het vlees en alles een uitgesproken notentoets verleent) gezien als de beste jamón ibérico die er bestaat. Overigens wordt de ham gedurende 36 maanden gedroogd, langer dan alle andere soorten.

Het eerste hoofdgerecht is solomillo met zijn sandwich en structuren van jonge artisjok, jonge rode bieten en kleine, volledige worteltjes, met een bruin sausje van vanille dat na het opdienen wordt geschonken en al onmiddellijk een heel distinctieve geur aan het geheel verleent. De solomillo is erg zacht, wat ons doet vermoeden dat het om de bovenste laag van het vlees rond de lagere delen van de ribben gaat. De groentjes zijn nog lekker stevig en de saus gaat gelukkig niet overheersen, wat allemaal pluspunten zijn. Een geslaagde gang!

Toch zijn we nog meer onder de indruk van de gelakte pancetta met salade van ijswortel en zijn kruid. Pancetta is normaal gezien gemaakt van het buikvet en buikvlees van het varken en dat is ook duidelijk te zien aan de drie lagen die voor ons liggen. Dit is wegens de dikke kraag vet zeker niet het gezondste gerecht dat er bestaat, maar het is wel uitstekend bereid, waardoor zelfs ons gezelschap – zelf in het dagelijkse leven een vegetariër! – het hele stukje met smaak opeet. Wij laten een beetje vet op onze schotel liggen, maar noteren toch dat dit een uitstekende bereiding was, met veel gevoel voor evenwicht.

Voor onze drie opeenvolgende desserts worden geserveerd, hebben de chefs voor ons een Marco Fabio rioja gekozen, een zoete dessertwijn die volgens ons afkomstig is van de spaanse Bodegas Ontañón en zowel als semi seco en als dulce wijn beschikbaar is. Deze drank is een ‘monocépage’ van versterkte muscatdruif (muscatel) met een zoet, bloemig aroma, die perfect past bij onze nagerechten: een creatieve variant van orangette (de delicate stokjes gesuikerde appelsienschil in chocolade jasjes), een eveneens moderne en heerlijke bavarois van granaatappel en granité van gin-tonic en een mooi gepresenteerde ‘mojito surprise’.

We sluiten ons diner af met de vraag wanneer KijkUit zijn eerste Michelinster zal verwerven. Wat wij vandaag gegeten hebben, leunt immers heel dicht aan bij topgastronomie. Wie in Vilvoorde eens niet-traditioneel, creatief en modern wil gaan eten, maar ook graag een keuken heeft die stoelt op een traditionele basis en producten van de allerbeste kwaliteit, wie houdt van een gezellig, imposant interieur, wie zijn bediening graag vlot, spraakvaardig, sociaal en intelligent heeft en gewoon wie graag eens goed gaat eten weet hierbij waar naartoe!


Interview

Na het eten kunnen we nog een babbeltje slaan met beide chefs, die zich reveleren als aangename gesprekspartners en sympathieke jongemannen…

Willen jullie zelf nog iets zeggen over wat er op jullie menu staat? Ik vond persoonlijk dat in alles wat jullie hebben geserveerd iets creatiefs zat, wat je bij andere restaurants niet zo vaak ziet. Op heel wat plaatsen serveert men gerechten die bestaan uit een basisingrediënt dat goed wordt klaargemaakt, maar waar verder niet zo veel mee wordt gedaan. Jullie werken meestal met combinaties die vaak heel goed werken. Het geheel wordt dan ook nog eens heel mooi gepresenteerd, wat het helemaal af maakt.


Kristof: Wij besteden veel aandacht aan de keuze van ons product, iets wat afhangt van het seizoen. Achteraf gaan we dan zoeken naar ingrediënten die daar heel goed bij passen.We proberen dan de smaak van ons basisproduct bij ons zelf op te roepen en ons gerecht als het ware voor te proeven, zonder het eigenlijk klaar te maken.

Didier: Na het afsluiten zitten wij samen op zaterdagavond gezellig met een tripel nog met hele team te babbelen, bijvoorbeeld over eventuele nieuwe gerechten.

Dat hoor ik wel vaker, dat men napraat bij een biertje en niet zozeer bij een glaasje wijn.

Dat is dan ook typisch Belgisch. Een goed glaasje wijn is natuurlijk ook lekker, maar wanneer je dat niet combineert met eten vind ik het niet hetzelfde. Gewoon in ontspannen sfeer bier drinken kan bijzonder sfeervol zijn. Wij werken hier met drie en soms krijgen we allemaal gewoon het water in de mond, waarop we terug de keuken induiken om voor onszelf iets te koken.

Jullie werkten vroeger in de Boardroom. Hebben jullie elkaar daar leren kennen? Het is mij immers opgevallen dat wel meerdere koks die elkaar daar ontmoeten later weggaan en hun eigen restaurant beginnen.


Dat valt inderdaad wel op, zo heb je ook Jeroen en Koen van De Rode Loper. Wij waren echter de eersten.


Binnen het team van de Boardroom heerste een zeer goede sfeer. Toen is Jeroen echter vertrokken en kwam er een nieuwe chef, waardoor het niet meer als vanzelf liep. Het plezier dat we schiepen in het koken viel een beetje weg. Wij zijn toen beginnen zoeken naar een pand om samen een restaurant te openen. Uiteindelijk zijn we hier terecht gekomen. Kristof komt dan ook uit deze streek.

Iemand in mijn familie heeft hier zijn eigen zaak, een decoratiewinkel. Hij kwam dan af en toe eten bij de vorige eigenaars van dit pand. Die mensen waren echter al een heel stukje ouder en openden hun zaak nog maar amper, het was niet meer hoe het vroeger was. Ze konden het gewoon fysiek niet meer aan. Toen wij hoorden dat ze geen overnemer konden vinden, zijn wij hier terecht gekomen. Het gebouw beviel ons meteen. Zeker de grote zaal is magnifiek. In de keuken hebben we wel wat moeten investeren.

Wat hebben jullie zoal veranderd? Ik ben hier vroeger nooit geweest, dus ik weet niet hoe het vroeger was.


De posters aan de muren in de zaal waren vroeger heel serieuze klassieke schilderijen. Wij wilden het geheel een wat modernere toets geven door enkele details aan te passen. De kussentjes op de stoelen hebben we bijvoorbeeld ook vervangen. De kleur rood kwam heel veel terug in het interieur, wat wij niet de beste keuze vonden. Enkele elementen hebben we wel gehouden, omdat ze opvallen. Het zijn echte eyecatchers.


Er zijn niet zoveel toprestaurants in Vilvoorde en omgeving . Was dat ook een reden om jullie hier te vestigen?

Hier in Vilvoorde is hun aantal toprestaurants inderdaad miniem. Als je naar Mechelen rijdt, komt je natuurlijk wel uit bij een sterrenrestaurant. Dat is maar zo’n 16 minuutjes rijden.

Jullie zitten volgens mij ook op sterrenniveau. In de directe omgeving van jullie restaurant vind je niets wat in de buurt komt van wat jullie doen.


We proberen daar bescheiden in te blijven.

Heel wat klanten zeggen ons dat de laatste tijd, dat wij ook een ster verdienen. Ik antwoord dan altijd dat onze cliënteel onze sterren zijn. We gaan ons niet laten opjutten, want stel nu dat die ster er nooit komt... Dat mag niet ten koste van je zaak zijn. We zouden er nochtans heel blij mee zijn. De dag nadien zouden we ons restaurant dicht doen, gewoon omdat we zouden willen vieren.

Jullie vrouwen werken hier ook. Hoe draagt dat bij tot de werksfeer?

Wij staan meestal in onze keuken, dus fungeren de vrouwen als onze ogen in de zaal. We kunnen hen dan ook helemaal vertrouwen.

Stel dat een maître of een sommelier een fout zou maken of onbeleefd zou zijn tegen de klanten, dan moeten zij het ons komen vertellen. Wij zijn er ook vrij zeker van dat onze vrouwen dat meteen zouden doen.

Hebben jullie hen moeten overtuigen om hier te komen werken, of hadden ze daar zelf al interesse in?

Valerie, de vrouw van Didier, heeft al in verschillende restaurants gewerkt, dus dat was een vrij evidente keuze.Mijn vrouw deed iets compleet anders, ze was namelijk schoonheidsspecialiste. We zijn begonnen met iemand die we niet kenden, maar die ook een eigen zaak heeft gehad in Vilvoorde. Zij kende de kneepjes van het vak, dus voor ons was dat een zegen. Ook op het vlak van administratie heeft ze ons op weg geholpen, maar haar gezinsleven leed te zwaar onder haar werk. Na zes maanden ging het zo niet meer verder. Hier werkte in het begin ook iemand die was meegekomen van de Boardroom. Hij had echter niet genoeg uitstraling om in een zaal te staan, dus hebben we hem na een jaar moeten laten gaan. Toen de eerste plaats hier vrij kwam, kreeg mijn vrouw te horen dat de zaak waar zij werkte ging sluiten. Valerie werkte op dat moment nog in de Boardroom, maar is daar uiteindelijk ook vertrokken. Zo zijn ze er allebei een beetje ingerold.

Heel wat chefs moeten op een gegeven moment kiezen tussen hun restaurant en hun vrouw. In dat opzicht was het een wijze beslissing om jullie vrouwen in de zaak te laten meehelpen.


Wij hopen natuurlijk dat wij en onze vrouwen nooit uit elkaar gaan, maar zoiets kun je niet voorspellen. Zoals het er nu naar uitziet, zit dat er niet aan te komen. Natuurlijk heb ik soms wel eens ruzie met mijn echtgenote, soms ook over de zaak, maar zolang dat de volgende ochtend kan bijgelegd worden is er geen probleem. Het is heel wat gevaarlijker als je als koppel geen ruzie meer maakt!


Kristof, jouw vader verzorgt ook de wijn. Ik moet zeggen dat die enorm goed gekozen was, zeker in vergelijking met sommige restaurants.

Mijn vader heeft er eigenlijk voor gezorgd dat ik nu bezig ben met gastronomie . Hij is daar zelf ongelofelijk in geïnteresseerd en heeft me van kleins af aan laten meeproeven op restaurant en op feestjes. Ik speelde als kind graag met mijn speelgoedkeukentje en verkondigde toen al dat ik kok ging worden. Mijn vader heeft zelf voorgesteld om de wijnen hier te doen. Hij is vooral thuis in Bourgognewijnen. Toen ik op school gebuisd was voor mijn examen wijnkennis, heeft hij me zelfs meegenomen naar die streek. Het volgende examen heb ik dan ook bijna vlekkeloos afgelegd. Wijn is echt zijn passie, hij heeft zelfs zijn eigen wijnkelder!

Jullie vertelden me daarstraks dat jullie graag op andere plaatsen gaan eten, om zo nieuwe indrukken op te doen.

Natuurlijk, ik vind het belangrijk om te weten wat er leeft in onze sector. Zo proberen we ook nieuwe trends op te pikken. Ik heb nooit zelf in een sterrenrestaurant gewerkt, dus ik vind het belangrijk om er toch op zijn minst eens een keer te gaan eten. In het Spaans Dak heb ik wel zelf ervaring opgedaan. Daar heb ik veel geleerd.

Het verschil tussen ons als chefs is echt niet te zien. Men zegt vaak dat bepaalde scholen meer prestige zouden hebben dan andere, maar volgens mij hangt het vooral van de persoon af.

Jij bent Didier van het Spaans Dak? Ik heb vorig jaar een bespreking gemaakt van dat restaurant en de chef heeft toen jouw naam vernoemd. Hij was vol lof over je en leek het nog steeds spijtig te vinden dat je bent vertrokken!

Ik heb daar een jaar weekendwerk gedaan voor ik echt fulltime in de keuken stond. Ik weet dat men daar heel blij met me was. Het Spaans Dak is natuurlijk een schitterend restaurant, maar om echt bij te blijven moet je concentreren op sterrenzaken. Daar ziet men echt wat nieuw is.

Bij het Spaans Dak probeert men nochtans ook redelijk vernieuwend te zijn.

Sinds kort is men daar mee begonnen, inderdaad. Sinds men iemand nieuw in de keuken heeft, waait er een frisse wind. Hij heeft bijvoorbeeld de moleculaire keuken wat geïntroduceerd.

Wat heel wat mensen onderschatten, is hoeveel passie je moet hebben voor je vak als je echt een topchef wilt zijn. Je moet daar waarschijnlijk heel wat andere interesses voor laten vallen.


Absoluut. Vroeger deed ik vaak aan sport, maar nu kom ik daar bijna niet meer toe. De horeca in het geheel wordt eigenlijk onderschat, of dat nu om een café gaat of om een restaurant. Vooral het combineren van je werk met je gezinsleven is niet simpel. Ik heb het geluk dat ik hierboven woon, wat eigenlijk ook ergens een nadeel is. Je kunt op die manier het werk nooit helemaal loslaten. Didier moet dan weer telkens een stukje naar hier rijden. Hij staat elke dag in de file, wat natuurlijk ook geen ideale situatie is.


Kunnen jullie zeggen voor welke keuken KijkUit staat?

Wij vertrekken meestal van een klassieke garnituur, die we vervolgens wat gaan moderniseren. Je kunt wel zeggen dat we vooral een Franse keuken bieden, maar met een persoonlijke toets.

Zoals in het begin van het interview al werd gezegd, zijn het vooral de combinaties waar we op focussen.

We letten er ook op dat we in elk gerecht verschillende smaken integreren, die elkaar complementeren. Wij combineren het liefst iets zoets, iets zuurs, iets zouts en iets bitters. De structuur is dan natuurlijk ook belangrijk. De afwisseling die je hier biedt kan een gerecht maken of kraken.

Enkele van jullie gerechten hadden een hoofdingrediënt met een textuur die normaal gezien niet door iedereen wordt gesmaakt, bijvoorbeeld die Sint-Jakobsvrucht. Jullie zijn er echter in geslaagd die interessanter te maken, door er wat meer body aan te geven. Ik neem aan dat het dingen zijn waar jullie echt op letten.

Bij desserts spelen we daar vaak mee. Zo zullen we een mousse altijd combineren met iets krokants.

Iets wat we ook doen, is de aardappelen in het hoofdgerecht vervangen door iets anders.

Er zijn restaurants die telkens gaan voor die traditionele aardappelen, maar wij proberen te vernieuwen. Op een gegeven moment weet je niet meer hoe je ze nog op een creatieve manier moet bereiden.

Hoe vaak wisselen jullie van menu?

Gewoonlijk om de zes weken, maar dat hangt een beetje af van seizoen tot seizoen. Soms zit je met een vakantieperiode of feestdagen en dan kan dat wat uitlopen.

Twee maanden is het absolute maximum. Na die periode hebben we zelf nood aan vernieuwing. We zouden absoluut geen heel jaar hetzelfde kunnen staan koken, wat men bij El Bulli dan wél doet.

Laatste vraag: waarom moeten mensen hier komen eten? Waarom hier en niet ergens anders?


We zijn eigenlijk te bescheiden om aan dat soort zelfpromotie te doen. Ik denk dat het voornamelijk de prijs-kwaliteit verhouding is van ons restaurant. Er wordt soms gezegd dat we duur zijn, maar je krijgt waar voor je geld. Als je rekening houdt met de kostprijs van onze producten, vragen we absoluut niet teveel. Je zit hier dan ook nog in een mooi decor, wat volgens ons toch ook wat geld mag kosten.

Ik denk dat mensen er heel weinig inzicht in hebben dat het eigenlijk heel wat kost om zo’n menu klaar te maken.

Het vlees alleen al is prijzig, waardoor we er lang over hebben getwijfeld of we het wel op ons menu zouden zetten. We hadden heel wat keuze, maar we hebben toch gekozen voor het beste deel, ondanks het feit dat daar een prijskaartje aan vast hangt. Wij willen immers gewoon een goed menu presenteren.

Gegevens

  • Restaurant KijkUit
  • Langemolenstraat 60
  • 1800 Vilvoorde
  • www.kijk-uit.be
  • E-mail: info@kijk-uit.be
  • Telefoon : +32 (0)2 251 04 72
  • Open van 12h – 14h en van 19h – 21h
  • Gesloten op zondag en maandag
© 2008 - 2017 Dvandereyken, het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
Restaurants en gastronomie in DuinkerkeDuinkerke is een gezellige Franse stad die net over de grens van België ligt. De sfeer is er levendig en de restaurants…
Alles over moleculaire gastronomieAlles over moleculaire gastronomieEen nieuwe trend in de keuken is moleculaire gastronomie. Het wordt steeds vaker gebruikt en de techniek wordt door stee…
Vrouwen: waarom een glaasje wijn goed voor je isVrouwen: waarom een glaasje wijn goed voor je isDe effecten van een glaasje wijn op het lichaam van vrouwen zijn volgens wetenschappelijk onderzoek zo gek nog niet. Wat…
Reality TV: Mijn Restaurant 2011 op VTM (BE)Reality TV: Mijn Restaurant 2011 op VTM (BE)Op 30 augustus ging op de Belgische commerciële zender VTM het nieuwe seizoen van Mijn Restaurant van start. 5 koppels u…
Gouden regels voor bierGouden regels voor bierHet gebruik van bier in de keuken komt weer in opmars. Het is helemaal niet meer vreemd om bij een gerecht een glas bier…

Reageer op het artikel "Restaurantbespreking: KijkUit"

Plaats als eerste een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Infoteur: Dvandereyken
Gepubliceerd: 14-07-2008
Rubriek: Mijn kijk op…
Subrubriek: Eten en drinken
Mijn kijk op…
Deze rubriek bevat artikelen welke naast objectieve informatie ook een mening en/of ervaring beschrijven.
Schrijf mee!