Drieliing en Meerling

Een drieling en een playstation

Een drieling en een playstation

Drie kinderen van de zelfde leeftijd en 1 playstation is geen makkelijke combinatie Drie jaar geleden kochten wij een spelcomputer. Dat leek ons leuk voor onze drieling. Wisten wij veel. Van te voren hebben we niet kunnen inschatten hoeveel plezier, maar ook hoeveel heibel we met dat "ding" in huis haalden. In het begin mochten ze er een aantal keren op in de week. Later hebben we dat flink teruggedraaid naar anderhalf uur. Elke week stellen we nu maar weer nieuwe regels op voor het apparaat.


De strijd

"Sukkel", roept broer Sander naar zijn broer Mees, "nu heb je die score niet gehaald en kunnen we niet naar het volgende level". Speler Mees laat alleen zijn rechterhand los van zijn joystick om zijn broer een mep te geven en laat de gemuteerde geleerde op het scherm een spin doden met een gigantisch slagzwaard. Hij laat zijn ogen geen moment van het scherm afdwalen. De missie is heilig. Niets, maar dan ook niets kan hem daarvan afleiden. "Stomme sukkel, roept Sander weer, " je kunt er niks van en nu kunnen we weer opnieuw beginnen". Zijn frustratie is groot, hij zou het liefst de joystick uit Mees zijn handen rukken maar hij weet dat hij dan zijn eigen speeltijd niet meer krijgt. Afblijven is de beste remedie maar niet zo makkelijk uit te voeren. Jasmijn wacht gelaten af. Zij vindt het "jongensspel" stom en mag vandaag, na loting, pas als laatste. "En dat heb ik ook liever, mam", zegt ze, "want anders zitten ze maar in mijn nek te hijgen". Bij deze uitspraak van onze enige 11-jarige drielingdochter krab ik met nog maar even op mijn hoofd. "Pardon?"

Strippenkaart

Nadat we een paar maanden de trotse bezitters waren van een spelcomputer was ik het gezeur helemaal zat. Na schooltijd werd al op het schoolplein besproken wie wanneer en hoelang er op de playstation gespeeld mocht worden. Een half uur per kind vond ik meer dan zat. Ze hadden een vaste volgorde afgesproken; Sander mocht als oudste (scheelt 1 minuut met Mees en 2 minuten met Jasmijn) beginnen op maandag. Dinsdag begon Mees en woensdag dus Jasmijn. Het ging een tijdje goed maar toen de jongens gingen spelen bij vriendjes die ook een spelcomputer hadden dan liep het mis. "Mam, jij zei toch dat we dan onze tijd mochten inhalen maar nu heeft Sander bij Bas al op de X-box gespeeld en ze zijn daar wel twee uur mee bezig geweest."

Oke, dat werd dus niet meer inhalen. Spelen bij een vriendje betekende dus dat je je tijd voor die dag kwijt was. Je kon de opgespaarde tijd wel inhalen later in de week. Ik kreeg er een hele adminstratie bij. Briefjes op het prikbord bij de vleet tot ik op het geweldige idee kwam van een strippenkaart. Ze kregen tien uur per maand en ze mochten hun tijd zelf verdelen. De gespeelde tijd werd door mij persoonlijk afgestreept. Sander en Mees waren er in twee weken doorheen, Jasmijn hield nog tijd over. Prima, toch?

Meekijken

Ja,ja, leuk bedacht maar het meekijken werd een probleem. Voor de jongens dan. En ook voor ons als ouders. Neem een normale schooldag trek daar de schooltijd vanaf en je houdt buiten een uur in de ochtend (wij slapen lang door) zo'n 2 uur over in de middag. Verdeel die tijd over drie jongens (behalve de drielingjongens hebben we nog een los playstationrijp 9-jarig exemplaar) en je denkt dat er geen vuiltje aan de lucht is. Een half uur per kind, dat moet lukken zou je denken .... Totdat die rode oogjes je opeens opvallen. Een half uur spelen en een uur meekijken per dag betekent dat ze geen tijd meer hebben voor andere dingen. We willen namelijk ons avondeten er niet voor verschuiven. Vreemd natuurlijk. maar daar zijn we nogal halstarrig in.

Goed, niet meer meekijken dan. Het duurde even voor we doorhadden dat dat inhield dat de niet-spelers dan ook de huiskamer uitmoesten want het beeldscherm was vanuit de vreemdste hoeken nog te zien. Naar boven dan maar. Ieder kind zat daardoor een uur gedwongen op zijn kamer. Wat anders als prettig werd ervaren, even rust en tijd voor jezelf, werd nu een straf. Ik kreeg behalve die politiepet ook het hele uniform aan.
Help! Waarheen leidt de weg? Waar gaat dit over? Mag dat "ding" het raam uit?

Vermoeid

We zitten op dit moment in een broddellappen stadium. We doen dus maar wat. Er is enige vermoeidheid opgetreden, denk ik. De kinderen kijken in overleg, zonder strippenkaart, met een maximum van een half uur per dag op de tv in de ouderslaapkamer (zo heb ik ook weer een beetje ruimte op de bank). Het meekijken is er zo langzamerhand weer ingeslopen. Wanneer ik in de loop van de week het idee heb dat het de spuigaten uitloopt dan spreek ik mijn veto uit over het spelen. Uit. Basta. Tja. Zo consequent als een natte krant, ik weet 't. We komen er niet echt uit en het aanschaffen van nog een paar van die spelcomputers lijkt mij toch niet echt de oplossing. De kinderen maken er gelukkig geen punt van: "Maar dat geeft niet mam, wij sparen zelf wel voor een nieuwe Nintendo, die lijkt ons ook erg gaaf en met ons vieren hebben we dat bedrag binnen een jaar bij elkaar".
© 2007 - 2008 Violetu, gepubliceerd in Hobby en Overige (Mijn kijk op...) op 25-01-2007. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Violetu is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Verwante artikelen


Reageer op het artikel "Een drieling en een playstation"


Door Carolien op 08-08-2008

Ontzettend herkenbaar! Ook wij lopen al heel lang met dit probleem te worstelen en worden er echt stapelgek van. Alle tot nu toe toegepaste systemen zijn jammerlijk mislukt. Waardoor? Door de eeuwige strijd of meekijken/meehelpen ook meetelt, of je je tijd kwijt bent als je je beurt met vriendjes deelt, of je je tijd kwijt bent als je al gegamed hebt bij vriendjes, of je wel of niet kunt 'saven' op het moment dat de beurt voorbij is of dat er eerst een missie/wedstrijd afgemaakt moet worden, of grote broers stiekem veel langer hebben gespeeld omdat mama de tijd vergeten was etc. etc. ....... Het verpest de sfeer in huis vaak behoorlijk!

Door Natasha83 (infoteur) op 08-09-2007

Heerlijk om te lezen. Moest een paar keer erg lachen. Toch een beetje leedvermaak he.