De steeds vrouwelijkere man

We weten allemaal dat enige eeuwen geleden poederen en pruiken dragen voor en door mannen een fenomeen was. Dit veranderde echter in een taboe; mannen moesten na verloop van tijd hun mannelijkheid laten zien. Toch lijkt het alsof mannen steeds vrouwelijker worden… Mannen gaan zich steeds vrouwelijker gedragen. De kleding toont steeds meer overeenkomst, maar ook qua verzorging en hygiëne neigen de mannen steeds meer naar de vrouwelijke kant. In twijfel wordt echter gesteld of men het wel bewust mee maakt. Is deze ontwikkeling conform ons maatschappelijk denkbeeld?

Misschien is de zojuist genoemde ontwikkeling ook wel te wijten aan de steeds ‘softer’ wordende maatschappij. Het wordt geassocieerd met vooruitgang in denken. Vooruitgang in leven. Naarmate men in leven vooruitgaat, ofwel de levenstandaard komt steeds hoger te liggen, ontwikkelt alles hierin mee. Ook het hygiënisch uiten en verzorgen van mensen, en in deze context mannen. Er was een tijd waarin mannen verwacht werden hun mannelijke zweetodeur diep tot in de neuzen van de vrouwen te laten dringen, dit is niettemin verleden tijd. Mannelijke verzorgingproducten zorgen jaarlijks voor enorme omzetten voor cosmeticaproducenten, hier lijkt en zal weinig aan veranderen. De tijd van eau de cologne op in de kerk en ’s zondags met het gehele gezin in bad zijn passé. Men zou zelfs kunnen zeggen dat mannelijke lichaamsgeur haar plaats heeft ingenomen als taboe.

Hetgeen wat hierboven staat vermeld wordt echter niet door elke man in acht genomen. We kennen nog steeds de ‘mannelijke man’, wiens verzorging naar menig vrouw de wensen over laat. Is dit erg? Het lijkt er steeds meer op. Desalniettemin zijn er nog steeds vrouwen die enorme waarde hechten aan ‘echte’ mannelijkheid. Een baard, borsthaar en een lucht die je in de trein drie coupés verder nog ruikt. Deze ‘cowboys’, hoe men ze ook wel kent, zijn ondanks hun trots toch beduidend in de minderheid. Zo zag je er circa twintig jaar gelden nog tien maal zo veel in vergelijking met nu. Het is een ‘uitstervend ras’.

Het is dan ook niet meer dan begrijpelijk dat de man van deze tijd de hygiëne op één zet. Zij hebben hetzelfde besef gekregen als vrouwen decennia eerder. Hoewel de mannelijke stugheid wat dat betreft zoveel mogelijk in de dovenpot gestopt wordt, al is het maar om de ‘ontastbare mannelijke reputatie’ niet geschonden wordt, is het nu toch moeilijk ontkennen voor ons mannen. Nu we het besef hebben gekregen lopen we als kuddedieren achter de reeds geëmancipeerde vrouwen aan; komt er nog een tijd dat wij mannen ook een half uur eerder op staan voor onze eyeliner? Gaat de ‘cowboy’ ruimte maken voor de ‘metrofiel’?

Het mag dus duidelijk zijn dat de steeds vrouwelijkere man algemeen aanvaard is, als men überhaupt het besef heeft gekregen dat de man ‘vervrouwelijkt’. De vraag is echter: waar ligt de grens? In hoeverre zal het vrouwelijke gedrag doordringen tot het mannelijke brein tot dit het mannelijke besef raakt? Het feit is in ieder geval dat weinig mensen zich zullen storen aan een man die naar bloemetjes ruikt, in vergelijking met onze ‘cowboys’, die naar drie dagen oude lichamelijke vochtuitstotingen ruiken…