Driftbuien, te doen of niet te doen?

Driftbuien! Elke ouder en/of opvoeder krijgt er mee te maken. Driftbuien! "Ik ben twee en ik zeg NEE!" krijgt tegenwoordig een steeds sterker karakter. Kinderen worden steeds mondiger en gaan steeds meer eisen stellen. Ze nemen niet meer zomaar genoegen met nee, ze verwachten regels, duidelijkheid en uitleg over het hoe en waarom. Ik, leerkracht basisonderwijs, oppasmoeder en zelf moeder van twee kinderen heb dagelijks te maken met kinderen die moeite hebben met het opvolgen van regels. Mij is in mijn werk en thuis steeds meer opgevallen dat er de laatste jaren een tendens gaande is, van kinderen die geen genoegen meer nemen met "NEE". De kinderen van tegenwoordig willen al vanaf ze een beetje kunnen praten de discussie aangaan. Ze willen begrijpen waarom iets wel of niet mag voordat ze het kunnen accepteren.

Lastig of juist slim?

De vraag is: Zijn de kids van tegenwoordig nu lastig of juist steeds slimmer aan het worden? Ik denk dat beide het geval is. Wij als opvoeders moeten proberen een balans te vinden tussen duidelijkheid, leerzaamheid, consequent zijn, en in het doodgewoon van kinderen eisen dat er regels zijn die nageleefd moeten worden. Kinderen zijn steeds nieuwsgieriger aan het worden. Ze willen overal het hoe en waarom van weten. Dit is een goede ontwikkeling, omdat kinderen daar heel veel van leren. Kinderen die vragen krijgen informatie en ontwikkelen zich zo steeds meer tot zelfstandige individuen. Dit begint al op heel vroege leeftijd. Hiermee ontwikkelen ze ook een leergierigheid die hen in hun latere leven alleen maar voordeel zal opleveren. Natuurlijk moeten er dan wel opvoeders om hen heen zijn die de moeite nemen om de vragen te beantwoorden!

Maar pas op!

• Vind een goede balans tussen uitleg geven en duidelijk regels stellen!
• Ga niet eindeloos met je kind in discussie.
• Stel regels op!
• Bespreek ze met je kind, zodat het ze snapt en laat het daar bij.
• Zorg er vervolgens voor dat je heel consequent bent!
• Pas de regels elke keer opnieuw toe in dezelfde situaties.
• Een kind moet weten waar het aan toe is en heeft structuur nodig.

Doe je dit niet, dan wordt het kind lastig en zal het steeds vaker niet luisteren en de discussie willen aangaan, drammen en zeuren om z'n zin te krijgen! Daar zit geen enkele opvoeder toch op te wachten?

Driftbuien!

Mijn eigen zoontje van 2 had enorme driftbuien. Het begon al voordat hij kon praten. Hij luisterde slecht en bij het minste of geringste had hij hem weer te pakken: de driftbui! Voor ons vervelend, maar vooral ook voor hemzelf. Hij trapte, schreeuwde, huilde en bonkte zelfs met zijn hoofd op de tegelvloer. Hij was onaanspreekbaar en zelfs ik kreeg af en toe een trap. Voldoende voor mij om een plan te bedenken. Ik heb toen de nadenkstoel geintroduceerd.

---

De nadenkstoel

• Een stoeltje in de (open)keuken.
• Krijgt hij een driftbui nadat ik hem iets vraag of iets van hem verlang dan waarschuw ik hem 1 keer.
• Helpt dit niet dan pak ik hem aan het handje en als dat niet lukt til ik hem op en zet hem op het stoeltje.
• Ik vertel hem in 1 zin waarom hij er zit en zeg hem dat ik na een paar minuten terug kom om te kijken of hij rustig is.(1 minuut per levensjaar).
• Gaat hij huilen, trappen of schreeuwen dan ga ik er 1 keer heen en zeg hem dat ik pas kom als de tijd om is en hij rustig en stil is.
• Is de tijd om en hij is rustig, dan ga ik naar hem toe en vraag hem waarom hij er zit.
• Hij vertelt het mij. Weet hij het niet ga ik weer zodat hij nog even kan nadenken.
• Ik vertel hem vervolgens waarom het niet mag(regel duidelijk stellen).
• Daarna vertel ik hem wat er in het vervolg van hem wordt verwacht .
• En tot slot zegt hij sorry en geven we elkaar een knuffel!

Dit laatste is zeer belangrijk om het goed af te sluiten. Niet blijven hangen in wat er gebeurt is (dit geldt voor allebei). Als de straf is uitgezeten is het tijd voor een nieuwe start en komen we er niet meer op terug.

---

Bij mijn zoontje heb ik deze methode gebruikt vanaf hij twee jaar was. In het begin zat hij er voor mijn gevoel bijna de hele dag. Maar na een paar dagen werd het al minder. Hij begon te snappen dat hij zelf verantwoordelijk was voor het zitten op de nadenkstoel en zelf in de hand had of hij daar wel of niet zat. Steeds vaker voldeed de waarschuwing. Nu is hij inmiddels 6 en zit hij er hoogstens twee keer per week en ook maar heel kort. Hij is veel rustiger en vrolijker geworden en lost veel meer dingen op met praten in plaats van met boos worden.

Ik heb na een half jaartje besloten het ook op mijn werk toe te passen. In mijn klas (groep 1-2) heb ik ook een nadenkstoeltje in de hoek neergezet. Kinderen weten heel gauw hoe het werkt en zitten er niet graag, zeker niet omdat op school de hele klas je ziet zitten en dat is toch een beetje een afgang. Ook hier levert het veel resultaat op. Kinderen leren na te denken over hun gedrag en reactie voordat ze handelen en lossen steeds meer op met woorden in plaats van met een boze bui.

Kortom: Leer je kinderen om te gaan met hun gevoelens door consequent,duidelijk en eerlijk te zijn, zodat ze kunnen opgroeien tot zelfstandige volwassenen. Jij als opvoeder hebt dan nauwelijks nog te maken met driftbuien en zal meer plezier beleven, terwijl je toch heel pedagogisch bezig bent.