Er is leven na borderline!
De Borderline Persoonlijkheidsstoornis is een ziektebeeld waar veel over geschreven en gesproken wordt. Borderline is een psychiatrisch ziektebeeld die een hoog beslag legt op de omgeving en die een hoge lijdensdruk met zich meebrengt voor de betrokkene. Ook werd jarenlang aangenomen dat genezen van Borderline niet mogelijk was. Ik wil met dit artikel de jongste berichten over genezing ondersteunen en het levende bewijs geven dat er wel degelijk leven is na borderline.
De laatste tijd komen er steeds meer berichten in de publiciteit dat het wel degelijk mogelijk is om te genezen van de Borderline Persoonlijkheidsstoornis. Dit is uiteraard een zeer positief bericht voor de omgeving die te maken heeft met de cliënt, maar nog meer voor de betrokkene zelf. Het probleem is namelijk dat de betrokkene zelf vaak niet gelooft in de mogelijkheid van genezing. Vaak is ook de diepte van het lijden waar de borderliner in kan komen te zitten hier de een bepalende factor in. Het lijden van de borderliner moet beslist niet onderschat worden. Achter het vaak wat opvallende gedrag naar de buitenwereld toe zit een groot lijden. Ik schrijf dit artikel dan ook vooral voor de laatste groep. De borderliner in het midden van zijn of haar ziekteproces. De fase waarin men niet kan geloven dat er inderdaad een leven kan zijn na borderline.
Wie ben ik om dit te durven beweren
Ik wil mijzelf hier graag als levend bewijs neerzetten van de mogelijkheid van genezing. Ik ben in 1990 op een leeftijd van 23 jaar gediagnostiseerd als borderliner. En in december 2005 ben ik genezen verklaard door twee verschillende instanties. In die tussentijdse periode heb ik dus geleden aan de BPS. Ik was een persoon die in een flinke mate last had van dit ziektebeeld. Ik had niet zomaar wat borderline-trekken. Ik ben in die jaren door hele diepe dalen gegaan.Ik sneed, kraste, slikte pillen, ontwikkelde eetstoornissen. Had dan weer boulimia, dan weer anorexia. Ik haatte mijzelf. Intens. Ik had binnen toen jaar tijd 30 opnames achter de rug. En een stuk of vier langdurige dagbehandelingen van een jaar of anderhalf a twee per stuk. Ik zat regelmatig op de EHBO na een nieuwe zelfmoordpoging. Maag spoelen, hechten, enzovoorts. Ik zag het totaal niet meer zitten. Ik wilde alleen nog maar dood. Het leven was zwart voor me. Pikzwart en ik zag geen lichtpuntjes meer. Af en toe was er een dag met een paar minuutjes dat het even ietsje beter ging. En daar hield ik me aan vast. Het leven was een grote storm met huizenhoge golven. Ik verdronk erin. Weken en maanden achtereen moest ik verder zonder een minuutje licht.
In de jaren heb ik kilo's aan medicijnen geslikt. Ik had noodpakketjes. Medicijnen waar ik een aantal uren of een dag op kon slapen. Zo ontsnapte ik aan de pijn. Want pijn in borderline is heftig. Bijna niet te verdragen. Ook omdat het zo wisselt en je je van de een op de andere minuut enorm down kan voelen. Je kan nergens van op aan. Het zijn heftige golven van pijn. En zo onvoorspelbaar. je weet niet hoe je je de volgende minuut zal gaan voelen. Ik heb maanden, zelfs bijna jaren gekend dat ik vier tot vijf rustdagen per week hield op pillen. Dan nam ik 's morgens pillen in om te slapen en sliep ik de hele dag. Ik kon niet meer. Echt niet meer. Die jaren duurden het langst. Ik draaide van opname naar opname. In bepaalde perioden sliep ik bijna elke weekend op een gesloten afdeling. Ik heb in totaal tegen de 30 opnames achter de rug. Bijna allemaal op gesloten afdelingen.
Ik heb mijzelf van therapiesessie naar therapiesessie in leven gehouden. Zo leefde ik ook. Letterlijk van sessie naar sessie. Ik deed daar wel mijn best. Alleen de manier van aandacht vragen was vaak niet zo handig. Ik kon het niet verwoorden op een normale manier. dacht dat ik de pijn niet kon vertalen in een paar simpele woorden. De pijn was daar te heftig voor. Ik deed dit dus onhandig in de vorm van overdoseringen, automutilatie en zelfmoordpogingen. Zinloos bleek achteraf. Zo zet je alleen maar mensen tegen je op en luisteren ze niet beter. Ze sluiten zichzelf juist af. Zowel de omgeving als de therapeuten. Maar ik wist niet beter. Ik ben in de jaren beter en beter gaan leren hoe je ook hulp kan vragen op een normale manier. Dat mensen zo beter luisteren. En ook hoe met mensen om te gaan op een gezonde manier. Ik leerde assertiever te worden. Maar vooral sociale vaardigheden en leren hoe het nu eigenlijk zit met luisteren en vertalen van je eigen gedachten, vragen en behoeften. Ik kon dat niet.
En daarnaast wilde en durfde ik niet eens te genezen. Ik was als de dood dat als ik beter zou worden ik mijn psychiater kwijt zou raken en werk zou moeten zoeken. Jarenlang heb ik bewezen hoe ziek ik was om dit te voorkomen. Achteraf ook onzin. Heeft geen zin. Als je er aan toe bent is het natuurlijk. Dit is mij ook jarenlang verteld door iedereen maar ik kon het niet geloven. En achteraf gezien blijkt het dus wel waar te zijn.
Genezen verklaard
In 2005 ben ik dus genezen verklaard door mijn psychiater. Ik heb afscheid genomen van haar. Ik had dit in al die jaren nooit durven dromen. Maar ik was er echt aan toe. Waar ik jaren bang voor ben geweest voelt inderdaad natuurlijk aan. Alsof ik jarenlang haar kind ben geweest en nu het huis aan ben gegaan. Ik ben volwassen. Het is goed. Ik mail haar een paar keer per jaar voor een kleine update. Daar vroeg ze om. Ik ben immers toch een jaar of 16 bij haar geweest. Ze heeft me ziek zien worden, door de zwartste borderlinetijden zien gaan en er ook weer uit zien komen. Ik heb bij haar de basis kunnen leggen om het leven in te kunnen gaan. Het is wel wat later dan de meeste mensen maar ik ben dankbaar voor de jaren die ik nog ga krijgen.Is het echt waar?
Ik ben nu dus genezen verklaard. Maar waar kan ik dit op baseren? Ik heb geen last meer van die onvoorspelbare diep dalen en hoge toppen, waar borderline zo bekend om staat. Geen eetstoornis meer. Geen maandelijkse zelfmoordpogingen. Automutileren heb ik niet meer nodig. Ik heb andere manier om uit te drukken hoe ik me voel en wat ik wil. Ik slik geen medicijnen meer. Geen opnames. Geen crisissen meer. Ik heb meer draagkracht. Ik kan veel meer aan op een dag. Geen paniekaanvallen meer. Geen hyperventilatieaanvallen meer. Geen zwart-wit denken. Geen impulsief gedrag, Geen angsten meer om alleen te zijn.Maar hoe kan het dan dat een stoornis die bekend staat als een persoonlijkheidsstoornis kan genezen? Dan zou het toch zitten in de persoonlijkheid. En is deze dan veranderlijk? Ja. Het is inderdaad een persoonlijkheidsstoornis. En je zult altijd wat kenmerken tegenkomen van een bepaalde manier van reageren in iemand persoonlijkheid. En bij mij was dit borderline.
Mijn psychiater heeft mij genezen verklaard omdat het woord "stoornis" niet meer van toepassing is op mij. Net als met het woord "handicap". Iets is pas een handicap als je het zelf zo ervaart. En iedereen heeft af en toe wat trekjes die neigen naar borderline of strikt gezien daar onder zouden vallen. Die grens is nogal dun.
Ik heb alle negatieve symptomen van het ziektebeeld onder controle. Ik kan uitstellen en ben dus niet zo borderline-impulsief meer. Impulsief reageren kan ik best af en toe nog wel. Maar op een gezonde acceptabele manier. Zowel voor mijzelf als voor de omgeving. De angsten heb ik onder controle. Ik krijg niet acuut meer een paniekaanval met hyperventilatie. Ik heb zelfmoordideeën onder controle. Iedereen is het wel eens zat in het leven. Maar ik kan dan op een gezonde manier om hulp vragen en praten over mijn probleem. Net als automutileren. Ik zal geen krassen meer zetten om te laten zien hoe moeilijk ik het heb. Ik kan nu om aandacht vragen zonder een heel toneelstuk op te voeren. Ik kan het nu gewoon zeggen of vragen. Ik heb er het vertrouwen in dat men luistert. En zo niet, dan voel ik me niet gelijk super afgewezen. En ik ben ook in staat om veel problemen zelf op te lossen en te aanvaarden dat niet ieder probleem naar de buitenwereld toe hoeft te worden uitgesproken. Ik wordt nu gezien doordat ik er ben en niet doordat ik mijzelf letterlijk ergens voor gooi.
En hoe heb ik dit gedaan? Tips speciaal voor jou:
Kort samengevat. Hoe heb ik dit gedaan? Dit heeft voor mij gewerkt:- Blijven ademen.
- Hou jezelf in leven. In diepe dalen is dit eigenlijk het enige dat je van jezelf hoeft te verwachten en dat is genoeg.
- Geef niet toe aan impulsen maat stel ze steeds langer uit. Langer en langer.
- Zoek een paar bezigheden die niets te maken hebben met je ziekte.
- Zoek een goede therapeut die je niet meteen afwijst op je gedrag. Jij hebt borderline en reageert vaak wat te intens of impulsief. En zeker niet altijd handig. Daar heb je een therapeut bij nodig die dat niet afwijst en sterk in de schoenen staat.
- Heb je een goede therapeut gevonden waar het goed mee klikt, loop dan niet weg als het moeilijk wordt. Therapie is niet makkelijk. Schrijf of spreek liever uit wat je dwars zit. Ga tegen de impuls in om maar weer te vertrekken. Juist op die tijden leer je het meest en kom je vooruit in je genezing.
- Pillen kunnen ondersteunen maar genezen niet. Dat komt uit jezelf en ook de tijd heeft een grote rol hierin.
- Geloof in de toekomst. Hoe zwart het heden ook kan zijn. Geloof me, ik weet hoe verschrikkelijk zwart dit kan zijn.
- Snij jezelf niet kapot. Later krijg je echt spijt. Want geloof me, er is een leven na borderline.
- Vertel niet alles wat je voelt en ervaart tegen je omgeving. Ook zij moeten het volhouden en dit valt niet mee. Hou van degenen die je steunen. Ontzie ze een beetje. Want iemand steunen met borderline is niet makkelijk. Voel je hier niet schuldig over. Het is zijn of haar keuze. En jij heb niet gevraagd om een ziekte als deze. Maar wees zuinig op je sociale netwerk.
- En als men zegt dat ze om je geven en van je houden, geloof ze dan. Ga dit niet uittesten tot ze weglopen. Dat is doodzonde. Iedereen heeft grenzen en het is zinloos om je eigen wegen af te snijden door dit de omgeving uit te gaan testen.
- Doodgaan is niet de oplossing.
- Probeer alle energie die je besteed aan destructief gedrag om te zetten in contructief gedrag. Want over het algemeen kunnen borderliners veel energie steken in pillen, drugs, drank, snijden, doodgedachten, enz, enz.
- Je hoeft geen aandacht te vragen op extreme manieren. Men luistert juist minder goed en sluit zich af. Gewoon zeggen dat je je verschrikkelijk rot voelt en hoe dat komt, helpt beter dan al die poespas eromheen. En je therapeut kan er ook nog iets mee. Je maakt een opening in je pijn op die manier.
- perioden worden langer en de dalen minder diep en minder lang. Leef op de toppen en adem door in de dalen. Verwacht ook niet meer van jezelf.
- Stoppen met roken, stoppen met medicatie, afvallen, enz, enz. Hartstikke goed, maar in een zware periode is de kans klein dat je het volhoudt. Bewaar dit dan ook voor later. Geef jezelf niet een extra gevoel van waardeloos zijn en falen. Mits je dit natuurlijk op medisch voorschrift moet doen.
- Bekijk bij de momenten dat je jezelf wilt beschadigen, op weke manier ook, wat het nu eigenlijk is dat je wilt wegsnijden, wegslikken of wegdrukken. Schrijf dit op en stuur dit naar je therapeut. Werkt echt beter dan destructief gedrag.
- Maak een dagboek aan. Laat dit gerust lezen door je therapeut. Maar dus niet door de omgeving. Zij zien wel hoe je je voelt zonder het lezen van de intense pijn die je lijdt. Geloof me. Mensen die van je houden zien je wel.
- En als laatste. Je bent goed zoals je bent. Hoe moeilijk en onmogelijk je ook denkt te zijn. Je hebt een ziekte. Net als iemand die reuma heeft. Je hebt BPS. Je bent het niet. Voel je niet de hele dag schuldig om je bestaan. Wat je ook doet of gedaan hebt. Je bent oké. Geloof in jezelf en de toekomst. Je kunt het ook. Net als ik. Geloof me. Ik was als jij. En ik leef nu. En jij bent echt niet zieker dan ik toen was. Ook jij kan eruit komen. Er is leven na borderline! Echt!
Verwante artikelen
- Wat is borderline?: Vroeger gaven de artsen de diagnose borderline als iemand in het grensgebied van een psychose en neurose zat. De artsen wisten het gewoon niet goed en noemden het daarom maar borderline.…
- Persoonlijkheidsstoornis borderline: Borderliner wat houd dat nou precies in?Is het erg om er mee te leven?HOe kun je er mee leven. Lees het hier en vind de informatie wat je hier nodig hebt.
- De Linehan-therapie bij Borderline: Er zijn verschillende behandelingen voor de Borderline persoonlijkheidsstoornis. De meest gebruikte behandelingen zijn psychotherapie, psycho-educatie en medicatie. Een vo…
- Geschiedenis van de psychiatrie: De psychiatrie bestaat nog niet zo lang zoals wij het kennen, mensen met een psychiatrische stoornis werden begin vorige eeuw nog heel anders ‘behandeld’ dan tegenwoordig. Te…
- Borderline, een verzamelvat?: Van alle persoonlijkheidsstoornissen is de Borderlinestoornis de minst duidelijk omschreven stoornis. Borderline is namelijk geen psychose, maar ook geen neurose. Borderline val…
Reageer op het artikel "Er is leven na borderline!"
Hallo Brigitte,
Wat ontzettend mooi dat je jouw verhaal hier hebt neer gezet. Ik heb zelf ook 30 jaar met BPS geworsteld. Vele opnames, suïcidepogingen en zelfbeschadiging. Weken in de isoleercel, gesloten afdelingen. Afijn, je begrijpt me wel. Sinds mei 2007 loop ik weer vrij in het wild rond. En heb daarna geen terugslagen meer gehad. Dankzij goede medicijnen (eindelijk) maar ook door de steun van mijn omgeving. Toen zij eindelijk hun grenzen gingen aangeven, begon bij mij het kwartje te vallen. Zo kon ik niet verdergaan met mijn gedrag.
Ik vind het heel positief om te zien dat mensen met een borderline-verleden zo positief zijn ingesteld. We weten allemaal hoe verschrikkelijk het is om door de jaren heen te moeten overleven. Ja, dat woord gebruikte ik ook vaak. Overleven, meer was het vaak niet. En dat jij hier nu weer zo sterk staat met een prachtig verhaal. Ik ben echt trots op "ons".
Ik wens je veel sterkte en geluk verder en ik hoop dat je op een positieve manier bezig blijft met je negatieve ervaringen. Misschien is ervaringsdeskundigheid iets voor jou?
Groetjes, Astrid
Hallo allemaal, Wat een intens stukje staat hier geschreven over borderline en wat knap dat je het zo op papier hebt gezet Brigitte! Fijne dat het herkenbare reacties heeft het opgeroepen! Ik ben zelf begeleider in de langdurige zorg en begeleid nu zo'n 8 jaar mensen in deze setting waaronder 4 met borderlineproblematiek. De een wat meer dan de ander maar hier hebben ook milieu, karakter, normen en waarden een grote invulling in.
Waar ik weinig informatie over kan vinden en toch wel benieuwd naar ben is hoe jullie om (zijn ge) gaan met de afstand en nabijheid. Een band opbouwen lukt goed, dat blijkt uit de 3 mensen uit mijn caseload die ik al 8 jaar begeleid, en ik ben er van overtyuigd dat zij ook zonder mij instaat zijn hun leven te blijven oppakken, ik bied over het algemeen een blik over de schouder en een luisterend oor en maak juist gebruik van hun eigen kwaliteiten welke hun verder helpen het leven zelf vorm en kwaliteit te geven.
Ik zou mij zo kunnen voorstellen dat het vertrouwen in de mensen je ook heel kwetsbaar maakt, en dat kom ik natuurlijk tegen en ik moet zeggen dat ik dat ook wel een hele lastige vind. Ik ben begeleider en vanuit die positie schep ik ook het vertrouwen maar ik blijf ook een begeleider, hetgeen ook weer wantrouwen schept...(ik kan een andere baan krijgen of mij kan iets overkomen...) Ik lees dat Brigitte bijvoorbeeld na 16 jaar nog steeds mail contact houdt met haar therapeut, die erg benieuwd is hoe het haar vergaat, ik vind dat super! Hebben jullie wellicht tips t.a.v. dit kwetsbare vertrouwen? Ik ben erg benieuwd! 
Even een reactie op Diana (geschreven op 8-12-08). Ik kan me helemaal vinden in jouw verhaal. Echt alles wat je schrijft heb ik ook. Ik heb de relatie ook net verbroken en nog contact. Ik probeer dit contact alleen wel te verbreken omdat ik niet verder kan. Alleen het lukt niet zo goed, omdat ik verstandelijk het contact wel wil stoppen, maar geestelijk het niet zo goed kan. Ook ik krijg niet het begrip als ik met iets zit. Wel heb ik altijd voor hem klaar gestaan. Lastige situatie he? Want hij is zo'n lieve, leuke en geweldige jongen!!! Maar hij maakt alles kapot en rent steeds weg. En dat doet zo'n pijn...
Tip: stel je grenzen en houdt je daar aan. Ook duidelijke afspraken maken en je daaraan houden helpt. Vooral de duidelijkheid is een belangrijk item. Pas dan kan hij of zij op je bouwen. Ookal zal hij of zij altijd proberen je grenzen op te zoeken. Wanneer die grenzen er duidelijk zijn, zullen ze ook minder snel meer opgezocht worden. Ik vind het zelf alleen lastig, omdat ik niet goed ben in het stellen van grenzen en met name het bewaken hiervan. Ik heb afhankelijk gedrag vertoond. Ik weet nog niet hoe ik dit goed aanpak (ook in een volgende relatie) en hoe ik ervoor moet zorgen dat dit niet meer gebeurt, maar daar ga ik aan werken.
En Brigitte, wat een prachtig verhaal en ontzettend knap van je dat je dit zelf bereikt hebt!
Wat knap dat je dit nu kunt uiten!
Ik zit zelf nu in een situatie dat ik (net) uit een relatie met iemand met Borderline ben gestapt maar heb nog wel contact met deze persoon. Ook hoop ik (misschien tegen beter weten in) dat het nog ooit goed komt met ons. Ik besef (en onderschat dit dus niet) dat ik hier te maken heb met een groot probleem! Ik kon alleen zo ook niet verder in deze relatie want ik raakte mezelf hierin kwijt. Waar ik tegenaan liep was dat ik voor mijn gevoelens geen begrip kreeg ...
Misschien heb je ook tips voor partners van mensen met Borderline. (Ik voel me toch nog vaak machteloos en wil dan nog wel eens in de valkuil trappen dat ik het op mezelf betrek)
Voor nu - RESPECT
Hej Brigitte! Wat fijn om dit te lezen.. Goed dat dit soort verhalen ook op internet staan, je zou anders inderdaad echt denken dat er geen leven is met borderline.
Groetjes!
Respect voor dit verhaal!
heel herkenbaar ook...de eindeloos lijkende opnames...dagbehandelingen...therapieen..etc etc.
verschillende keren hoorde ik om me heen zeggen; borderline daar kom je nooit meer van af!
nou, zeg zoiets tegen mij en ik bewijs je het tegendeel!
borderline is zeker wel te genezen...het is een kwestie van jezelf een ander gedachtenpatroon aan te leren want
al onze gevoelens komen voort vanuit gedachtes welke we kunnen hebben.
het is alleen makkelijker gezegd dan gedaan...maar niet onmogelijk.
mijn spv'er zei me een aantal jaren geleden dat ik er wel zou komen...omdat ik ergens over een heel sterke persoonlijkheid zou beschikken...ik wist nl goed voor mezelf aan te geven welke hulp ik nodig had en waarom...en liet me geen moment anders vertellen...met positief effect...(al zag ik het op andere momenten helemaal niet positief meer in...het vallen en weer moeten opstaan verhaal...het was soms hel!)
nu...een aantal jaren nadat bij mij duidelijk werd wat er nou precies met me aan de hand was...kan ik zeggen dat het zo ontzettend goed met me gaat!
ik snap nu soms niet echt eens meer waarom ik mezelf kraste...waarom ik deed wat ik deed...zei wat ik zei...hoe ik dagenlang 'van de wereld' leek te zijn geweest)
en wat vind ik het prettig om dit soort positieve berichten van anderen te kunnen lezen!...omdat ik me thnk god volledig kan aansluiten bij dit positieve bericht!
esmee
Geweldig! En wat mooi geschreven.
Ik ben dit jaar ook genezen verklaard van borderliner persoonlijkheidsstoonis ofwel emotie regulatie stoornis. Ik had het in een ernstige vorm en ben ook door een heel diep dal gegaan. Na vele opnames, gedwongen opnames, medicatie en crisis durf ik te zeggen dat ik mijn leven terug heb. Juist door uit `ziekmakende`systeem te stappen van de kliniek waar ik opgenomen was en de sprong te wagen naar het leven in de maathschappij. Door te gaan studeren en werken kreeg ik mezelf onder controle.
Ik gun iedereen een weg naar herstel en een mooie toekomst.
Woezel
Prachtig, positief stuk! Toch heb ik wat moeite met de term borderline. Het zou inhouden dat het een persoonlijkheidsstoornis is, dus letterlijk een verstoorde/gestoorde persoonlijkheid. En dan vraag ik me af; hoe kan een persoonlijkheid, een karakter, "ziek" zijn? Zijn de zogenoemde borderliners psychiatrische patienten of zijn het onder invloed van bepaalde omstandigheden hypergevoelige mensen geworden? Mensen die niet in het midden leven zoals de gemiddelde mens, maar mensen die de extremen van het leven voelen? Mensen zonder gemiddelde nuances. Maar ik snap nog altijd niet dat dit als een ziekte beschouwd wordt. Het leven op het randje wijkt af van het gemiddelde, maar ja, is dat een ziekte? Wie bepaalt dat? En waar is dat op gebaseerd? De manier van omgaan met deze sterke gevoelens kan wel ongezond zijn denk ik, zoals automutilatie etc. Maar dat is gedrag. Naar mijn mening zou je het dus eerder een soort gedragsstoornis moeten noemen. Want een zieke persoonlijkheid, daar geloof ik niet zo in. Bedankt voor je positieve woorden in ieder geval! Groetjes Barbara (zelf ook zo gediagnosticeerd)
Door Evie op 29-04-2008Dank voor je bemoedigende artikel. Het moeilijkste vind ik (ben 37) nog steeds om relaties op een zo goed (gezond) mogelijke manier aan te gaan. Ik blijf vervallen in wantrouwen, angsten, me afhankelijk opstellen, me verliezen in de ander, terwijl ik toch een heel leuk leven heb (baan, studie, vrienden), zonder een ander. Waarom ik dit doe is me een raadsel. Doe de VERS training en zal dit eens aan de orde brengen... Maar het wordt wel beter inderdaad, door therapie, door te doen wat jij zegt in het tips gedeelte, door te leren om te gaan met die momenten...
Ik wens iedereen met ERS sterkte en een zo fijn mogelijk leven. Liefs!
Hoi Brigitte,
Heel herkenbaar verhaal. Mijn naam is ook Brigitte en heb hetzelfde doorstaan als jij. Ik moet zeggen dat ik ook eigenlijik nergens last meer van heb. En dat terwijl het echt heel erg is geweest. Ik ben niet officieel genezen verklaard, maar ik heb mezelf wel genezen verklaard. Ik heb soms mijn momenten, maar die heeft iedereen denk ik dan.
Ik vind het heel goed van je om mensen met Borderline te laten zien dat je er echt overheen kan komen. Jij bent daar bewijs van, en ik ook. En ik geloof dat iedereen die maar wil, borderline klein kan krijgen.
Brigitte
Hallo, Ik ben een vrouw van 50 en ik heb al jaren last van BPS en doe verwoedde pogingen om mezelf hiervan te genezen. Met wisselend resultaat, maar er is vooruitgang. Nu zit ik in een dip, maar ik weet ondertussen dat ik grenzen moet stellen, moet blijven communiceren, rust nemen en me niet schamen omdat ik me slecht voel.
Soms is het leven zelfs aangenaam tegenwoordig, soms zwaar klote, maar als ik het vergelijk met vijf jaar geleden heb ik echt veel meer goede momenten dan vroeger. Er zijn mensen om me heen die om me geven en die ik kan bellen, maar ik hoef ze niet meer steeds maar lastig te vallen, ik raak niet meer totaal wanhopig, ik begrijp beter hoe ik met mezelf om moet gaan...
Ik geloof zeker dat je BPS kan genezen en ik wil graag onderzoeken welke dingen werkelijk resultaat geven, zodat ik daarmee een danstherapeutische methode kan ontwikkelen die werkelijk werkt. Daarom vond ik dit een heel tof artikel. Een mens heeft hoop nodig. Hoop doet leven... We hoeven ons niet te schamen omdat we pijn hebben. Als we leren ons te uiten kunnen we begrip, warmte en troost krijgen, ook wij... Bedankt voor je mooie verhaal.
Hallo, Ik vind dit een bemoedigend artikel, bedankt dat je het deelt met andere mensen.
Door Janneke op 30-01-2008Ik ben het helemaal mee eens ook ik had/heb borderline maar niet meer in die erge mate. ik leer nu werk 24 uur in de week heb geen zelfmoordpogingen meer en grote uitbarstingen. Wel merk ik dat ik het rustig aan moet doen niet teveel hooi op me vork geen 40 uur per week werken niet en en willen.
Anders merk ik wil dat het weer minder met me gaat maar nooit meer zo slecht als vroeger. Dus mijn advies is voor mensen met borderline volg je therapie goed. blijf geloven in een beter leven en wil het ook! Mij is het gelukt ik ben van me 16 t/m 24 in therapie geweest het was een klote leven! Op mijn 20ste werd borderline gecontesteerd ik was bang en opgelucht tegelijk nu wist ik wat ik had en het klopte eindelijk bij hoe ik me voelde, ik kon er wat aan doen!
Therapie gaan doen specifiek voor borderliners en met succes op me 24ste afgesloten. Ik ben nu 26 en met mijn aangepaste levenstijl kan ik eindelijk zeggen ik ben gelukkig! Dus mensen blijf positief en waar een wil is is een weg!
Vind het heel goed en moedig van jou om dit te schrijven
Door Pauline op 07-11-2007Ik ben pauline en ik heb zelf ook borderline maar ik ben geloof ik geen high level borderlinener, ik beschadig me zelf niet maar ik herken wel die eetstoornissen en ook die borderline pijn die is echt verschrikkelijk, je voelt je dan vaak echt wanhopig. En ook dat uitleggen en verontschuldigen ken ik. Verder zou ik iedere borderliner een hart onder de riem willen steken van, vecht door je bent het waard. Je moet maar denken borderline heeft negatieve eigenschapen maar ook goede geloof me een dikke knuffel en sterkte voor jullie die het ook hebben borderline, groetjes Pauline
De erkenning van het lijden van een borderliner wordt vaak overschreeuwd door geluiden uit de omgeving die zgn. wel normaal is en zich zo stoort aan de borderliner.
Dit sneeuwbal-effect zou wat wegsmelten als er inderdaad beter gekeken en meer aandacht geschonken zou worden aan het hoe en waarom van de afwijkende impulsen van borderliners.
Dank voor je mooie artikel.
