Emissierechten, legale handel in lucht

Niemand van ons ontsnapt er aan, aan de emissierechten. Met zijn allen betalen we hieraan meer, omdat de kosten van emissierechten reeds verdisconteerd is in de elektriciteitsrekening. Onzichtbaar, maar waarom?

Emissierechten

Emissierecht is eigenlijk een duur woord voor handel in lucht. Gelegaliseerde handel wel te verstaan want de Europese Commissie heeft bepaald, mede dank zij het verdrag van Kyoto dat straks elk bedrijf zal moeten beschikken over emissierechten of het recht om CO2 uit te stoten.

Als u de vorige zin leest bent u geneigd om te zeggen dat het een goede zaak is, het gaat het broeikaseffect tegen, dus goed voor onze kinderen en zelfs nog verder onze kleinkinderen. Dat er andere oplossingen zijn dan het leeghalen van de zakken der hard werkende burgers, daar kom ik straks op terug. Eerst maar eens, wat zijn emissierechten?

Zoals aangegeven is het emissierecht een recht om, laat het ons noemen “vuile lucht” uit te stoten. Elk bedrijf krijgt tot nu toe een heel groot deel gewoon toegewezen, in de toekomst zal hij het hele recht moeten kopen. Laten we dit alles verduidelijken met een voorbeeld. Om elektriciteit op te wekken verbrandt een elektriciteitsmaatschappij gas, steenkool of biologisch afval, hierbij komt CO2 vrij en wordt in de lucht uitgestoten. Dit schijnt milieuvervuilend te zijn en daarom moet de uitstoot zoveel mogelijk beperkt worden. Aangezien de overheden beslist hebben dat filters niet genoeg filteren worden de elektriciteitsmaatschappijen gedwongen om over te gaan op betere verbrandingen. Hoe doen ze dat? Simpel de overheden bepalen hoeveel ton “vuile lucht” uitgestoten mag worden, het emissierecht.

Elk land in de Europese unie heeft een landelijk emissierecht. Dit is vastgesteld aan de hand van verschillende factoren: aantal inwoners, hoeveelheid “zware”industrie, hoeveelheid bos, hoeveelheid andere natuur, verspreiding van de bebouwing enz…. Wanneer een land niet voldoende emissierecht heeft om de economie draaiende te houden is het dan ook verplicht om ergens anders emissierechten te kopen. Anders valt de economie stil of krijgt men een heel zware boete.

Handel in lucht

Stel, om gemakkelijk te rekenen, Nederland heeft een emissierecht van 1000 ton. Dit wil zeggen dat Nederland 1000 ton “vuile” lucht in de atmosfeer mag blazen. Er is echter een probleem, Nederland heeft economisch gezien 1200 ton “vuile” lucht . We hebben dus met zijn allen 200 ton “vuile” lucht te veel. Niet getreurd, dit komt de luchthandel goed van pas. We gaan te rade bij onze Europese broeders en wat blijkt. Polen heeft ook een recht van 1000 ton. Maar, zij hebben niet zo veel industrie en stoten maar 500 ton “vuile” lucht uit. Het rekensommetje is snel gemaakt 1000 ton recht minus 500 ton “vuile” lucht maakt 500 ton “schone” lucht over. Onze milieuminister, u weet wel met de reebruine ogen, gaat in overleg met haar Poolse collega. Samen besluiten ze dat Nederland 200 ton “schone” lucht van Polen koopt. Die hebben toch te veel “schone” lucht. Een prijsje van ettelijke honderden miljoenen wordt afgesproken, immers “schone” lucht is duur tegenwoordig en Nederland kan met een gerust gemoed de economie verder laten draaien. Wie dat betaalt? U en ik, de belastingbetaler.

Andere oplossing

De meest duurzame en beste oplossing op dit moment om de CO2 reductie tegen te gaan is kernenergie. Waarom kernenergie, er zijn toch windmolens, en zonnepanelen, en getijde-energie en biobrandstoffen. Klopt, maar de best ontwikkelde, snelst te realiseren, minst ingrijpende is de kernreactor. En het afval? Hoor ik u vragen. Laat dan tot u doordringen dat het afval dat jaarlijks geproduceerd wordt bij de productie van elektriciteit door een kerncentrale de grootte heeft van een voetbal. Deze voetbal kan verder worden opgewerkt in de daartoe bestemde centrales. Het resultaat hiervan is dat heel Nederland, een heel jaar lang voorzien kan worden van elektriciteit en het afval dat hiermee gemoeid is heeft de grootte van een tennisbal.

We hebben de keuze, handel in lucht, al of niet gebakken, of 1 tennisbal afval per jaar, veilig en beveiligd in een oude mijnschacht 8 kilometer onder de grond.