Jom Ha'atsmaoet: Israël 60 jaar - 8 mei 2008

Het moderne Israël bestaat op 8 mei 2008 zestig jaar. De meest betwiste natie op aarde staat nog steeds recht overeind, ondanks verwoede pogingen de Joodse natie te elimineren. Hoe komt het toch dat Israël zijn bestaan moet verantwoorden tegenover de rest van de wereld, terwijl er tientallen andere landen zijn die op onrechtmatige wijze zijn gecreëerd? Het antwoord is duidelijk: het Joods-Arabisch conflict is de voortzetting van de rivaliteit tussen Izaäk (de Joden) en Ismaël (de moslims).

Het Joodse recht op het Land Israël (Erets Jisraeel) ligt verankerd in de belofte van God aan Abraham

Hoewel de Palestijnen (Arabieren) beweren recht te hebben op een Palestijnse staat in het gebied waar Israël zich nu bevindt, heeft er nimmer een Palestijnse Staat bestaan in de geschiedenis van de mensheid. Daar staat tegenover dat de Joden sinds de belofte van God aan Abraham het land zo'n 1500 jaar soeverein in bezit hebben gehad en momenteel in bezit hebben. In de tijd dat de Joden waren verdreven uit hun thuisland hebben ze altijd verlangd naar Israël, Jeruzalem, Hebron en Bethlehem. Driemaal op een dag bidden Joden met hun gezicht richting Jeruzalem gewend. Ook hebben altijd wel Joden in Palestina gewoond ten tijde van de Diaspora.

De belofte van God aan Abram komt een aantal malen voor in de Tora:

• "Ga uit je land...naar het land dat Ik u wijzen zal." (Genesis 12:1).
• "Te dien dage sloot de Here een verbond met Abram, zeggende: Aan uw nageslacht zal Ik dit land geven, van de rivier Egypte tot de grote rivier, de rivier de Eufraat: de Keniet, de Keniziet, de Kadmoniet, de Hethiet, de Fereziet, de Refaieten, de Amoriet, de Kanaäniet, de Girgasiet en de Jebusiet." (Genesis 15:18-21)
• "Ik zal aan u en uw nageslacht het land, waarin gij als vreemdeling vertoeft, het ganse land Kanaän, tot een altoosdurende bezitting geven, en Ik zal hun tot een God zijn." (Genesis 17:8)

Het Land Israël is geen afbetaling van God. God zei niet: Steun me en als je het monotheïsme door de wereld verspreid, zal ik je een stuk grond geven. God gaf het land aan Abraham en zijn nakomelingen om er een model staat van te maken: een licht voor de naties. Het Land Israël is een spirituele plek, waarin de Joden hun missie moeten volbrengen. In Deuteronomium 11:10-12 staat: "Want het land, waarheen gij komt om het in bezit te nemen, is niet als het land Egypte... bestendig zijn de ogen van de Here, uw God, daarop gericht van het begin van het jaar tot het einde." Wanneer de Joden hun missie verlaten, verliezen zij het land. In Deuteronomium 11:13-17 staat: "Indien gij nu aandachtig luistert naar de geboden die ik u heden opleg...dan zal Ik de regen voor uw land op zijn tijd geven...zodat gij uw koren en uw most en uw olie kunt inzamelen...zodat gij kunt eten en verzadigd worden. Neemt u er voor in acht, dat uw hart zich niet laat verlokken zodat gij afwijkt...de bodem zijn opbrengst niet geeft en gij weldra te gronde gaat in het goede land, dat de Here u geven zal."

De overige naties baseren hun claim op verovering, maar Israël baseert haar claim op Gods belofte

Het is belangrijk te realiseren dat Israël haar claim baseert op Gods belofte. Dit in tegenstelling tot vrijwel alle andere naties die hun claim baseren op verovering (het recht van het sterkste). 'Macht maakt rechtvaardig' is de historische claim van de meeste naties in de menselijke geschiedenis. Het land behoort tot de overwinnaar.

De Tora begint niet voor niets met de schepping van de wereld en niet met de vestiging van de Joodse staat. Waarom is dit zo? Zodat als de naties van de wereld tegen Israël zouden zeggen "Jullie zijn dieven, omdat jullie met geweld het land van de zeven natiën (van Kanaän) hebben ingepikt," Israël zou antwoorden: "De hele wereld behoort de Heilige toe, gezegend is Hij; Hij schiep het en gaf het aan iedereen die Hij behaagde. Uit Zijn eigen wil gaf Hij het hen, en uit Zijn eigen wil nam Hij het van hen en gaf het aan ons."

Israël is het land van God dat de Joden namens hem in bruikleen hebben. Het omvat niet alleen het kustgebied, maar ook Jeruzalem, Galilea, Judea en Samaria. Het weggeven van land aan Palestijnen zou betekenen het verachten van het Goddelijke geschenk. Christenen en moslims erkennen de Tora als heilig boek. Zij erkennen daarmee de Joodse claim op het Land Israël. Dit is een rationele claim en is veel sterker dan de erkenning van de VN. Ook is het sterker dan de claim dat Joden ooit hier hebben gewoond. Dat kunnen de Aboriginals in Australië en de Indianen in de Verenigde Staten immers ook zeggen.

Rivaliteit tussen Joden en Arabieren (moslims) = rivaliteit tussen Izaäk en Ismaël

De strijd tussen Joden en Arabieren (moslims) is niets anders dan de voortzetting van de strijd tussen Izaäk en Ismaël. Zowel Izaäk als Ismaël zijn zonen van Abraham. Aanvankelijk kon Sara, de vrouw van Abraham, niet zwanger worden. De slavin van Sara, Hagar, werd wel zwanger van Abraham. Ze kreeg een kind en noemde het Ismaël. Uit Ismaël is later de islam voortgekomen. Ismaël zou echter niet Abrahams missie voortzetten. Die eer kwam te beurt aan Izaäk die geboren werd nadat Sara alsnog zwanger werd. Izaäk zette de missie van Abraham en daarmee van de Joden voort. Er bestond rivaliteit tussen Sara en Hagar en hun kinderen, Izaäk en Ismaël. Vanwege deze rivaliteit werden Hagar en Ismaël door Abraham weggezonden. Deze rivaliteit zou generaties worden voortgezet als de metafysische wortel van de moderne rivaliteit tussen de nakomelingen van Izaäk (de Joden) en Ismaël (de Arabieren).

Hoe kan Israël in de toekomst overleven?

Het weggeven van land in ruil voor vrede is geen optie. Het zal alleen maar tot meer geweld leiden en de Palestijnen zullen meer concessies afdwingen. Om het probleem op te lossen moet Israël juist het hele land bevolken. Israël moet een realiteit scheppen en duidelijk maken aan de Arabieren dat ze met de Joden moeten samenleven en niet tegen ze te vechten.

Meer over Jom Ha'atsmaoet is te leven in mijn special De viering van Jom Ha'atsmaoet (Onafhankelijkheidsdag).