Mens En Samenleving en Ouder

De spagaat van een werkende moeder

Moeder zijn vandaag de dag is niet meer zo eenvoudig. Je zult zelf keuzes moeten maken met hoe je met je moederschap en de rest van de je leven wilt omgaan. Daarbij wordt je ook nog eens aan alle kanten beoordeeld door de medemens die het allemaal beter lijkt te weten.


Werken of niet

Vandaag de dag is het vrijwel niet meer mogelijk om met een salaris een kind op te voeden, ook niet als je er sobere leefgewoonten op nahoudt, niet in de nieuwste auto rondrijdt en gewoon in een kleine eengezinswoning leeft. Voor vele moeders, inclusief de alleenstaande moeders, is werken vaak een noodzaak. Helaas blijken veel mensen hier geen rekening mee te houden en uiten openlijk dat het een “misdaad” is om je kinderen naar de kinderopvang te brengen in plaats van ze zelf op te voeden. Dit is overigens niet alleen het mannelijke deel van de samenleving, ook onder moeders onderling heerst er schijnbaar een strijd.

Je kunt nog geen blad voor ouders openslaan of de discussie tussen moeders blijkt volop in gang te zijn. Het ene kamp is inderdaad voor het thuisblijven bij de kinderen (fijn dat u in de gelegenheid bent) en het andere kamp meent dat het thuisblijven van moeders juist de kinderen te kort doet. Ook de overheid heeft zich inmiddels in deze strijd weten te mengen, niet zo lang geleden was er nog een reclamecampagne van de overheid waarin werd aangegeven dat je je kind toch wel ernstig benadeelde indien je geen gebruik maakt van de kinderopvang. In de hele discussie wordt vaak nog vergeten dat er ook moeders zijn die gewoon plezier beleven aan het werken, net zoals er mannen zijn die er plezier in hebben. Het kan soms erg fijn zijn meer te zijn dan alleen maar de moeder van en een gelukkige moeder zal doorgaans een betere moeder zijn dan een ongelukkige moeder.

De gehele strijd is mij een raadsel, ieder denkt er anders over en dat is een recht, maar je hoeft elkaar er toch niet op denkwijze aan te vallen. Misschien zou iets meer inlevingsvermogen in de positie van de ander het leven gewoon gemakkelijker maken. Ik ben er overigens al lang mee gestopt om mij te verantwoorden voor het feit dat ik een werkende moeder ben, ze denken maar.

Eenmaal op je werk, je collega’s en je baas

Besluit je ervoor toch te werken, dan zul je je van de illusie moeten ontdoen dat iemand er rekening mee zal houden dat je naast werknemer ook ouder bent. Collega’s hebben doorgaans het vooroordeel dat zij meer werk zullen moeten opvangen van een collegamoeder dan van een collegavader, ook al bewijs je in praktijk anders.

Daarnaast bestaat nog altijd het idee dat je als vrouw op elk moment weer zwanger kunt worden waardoor er nog meer werk op hun schouders zal neerkomen. Het idee wordt nog idioter als je hoort dat verscheidene mannelijke collega’s ervan uitgaan dat het zwangerschapsverlof een soort uitgebreide vakantie is. Helaas heren niets is minder waar. Het krijgen van een kind is als het lopen van een marathon met een eindsprint in de vorm van een bevalling. De schamele 16 weken verlof welke hier in Nederland worden gegeven zijn echt geen overbodige luxe, het is de tijd die noodzakelijk is voor een lichaam en om te wennen aan de nieuwe situatie.

Helaas zijn het niet alleen de collega’s die deze denkwijze erop nahouden. Ook vele managers en directeuren houden deze denkwijze aan.

Kinderopvang

De kinderopvang zou veel beter zijn voor een kind volgens de overheid. Deels kan ik mij daar in vinden maar ik vind de stellingen vaak zeer overtrokken. Het denken in kampen wordt hierdoor alleen nog maar aangewakkerd. Onderzoeken heeft uitgewezen dat er in ieder geval geen criminelen worden gekweekt bij de kinderopvang en dat het wel degelijk iets kan toevoegen in het leven van een kind. Maar de goede kinderopvang is nog steeds moeilijk te vinden. Ondanks alle inspanningen van de overheid, of misschien wel dankzij. Door de wijzigingen in de regelingen omtrent kinderopvang is een groot aantal vormen van kinderopvang en naschoolse opvang in het gedrang geraakt. Gevolg hiervan is dat deze vorm van opvang staakt en de ouders weer op zoek moeten naar een reguliere vorm van opvang. Niet alleen zijn hier lange wachtlijsten en is er onzekerheid voor de ouders, maar ook voor het kind is dit nadelig. Alles waar het kind aan was gewend moet ineens veranderd worden. Ook voor de staatskas hebben deze wijzigingen nadelige gevolgen gehad. Waar ik voorheen de kinderopvang legaal voor € 3,00 per uur regelde (deze betaalde ik helemaal zelf) is dit nu ruim het dubbele. Natuurlijk kom ik in aanmerking voor een tegemoetkoming door de overheid, deze neemt het aanvullende bedrag voor zijn rekening. Ik betaal dus nog steeds hetzelfde bedrag en de overheid en dus de samenleving draait op voor de rest. Hoezo weggooien van geld.

En dan thuis

Naast alle verantwoordingen die buitenshuis moeten worden afgelegd kunnen vele moeders ook thuis nog eens een kleine strijd verwachten. Is het niet over het aantal uren dat wel of niet wordt gewerkt, dan is het wel over de verdeling van de opvang tussen beide ouders, het aantal uren dat het kind naar de kinderopvang gaat en welke of de overige huishoudelijke taken. Mannen zijn gelukkig al een stuk geëmancipeerder geworden en nemen meer en meer verantwoordelijkheid in de zorgtaken. Toch zie ik het nog regelmatig om mij heen dat alle overige huishoudelijke taken op de schouders van de werkende moeder terecht komen. De meeste moeders jongleren zich hier met een ongekend talent doorheen, maar een beetje extra waardering en op zijn tijd wat hulp….het kan geen kwaad hoor.

Dit artikel maakt onderdeel uit van een special kindje op komst, voor meer artikelen uit deze special klikt u hier
© 2008 - 2010 Dsvh13, gepubliceerd in Mens en Samenleving (Mijn kijk op...) op 19-07-2008, laatst gewijzigd op 20-08-2008. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Dsvh13 is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Verwante artikelen


Reageer op het artikel "De spagaat van een werkende moeder"


Er zijn nog geen reacties geplaatst op dit artikel.