Herontdekking van de liefde?

Na de verwerking van vele problemen, en na een zoektocht naar antwoorden op vele vragen, heb ik eindelijk gevonden wat ik zocht. Heb ik eindelijk de ware liefde gevonden die me kan genezen, die me verzorgt en kracht geeft. Na veel religies en filosofische vraagstukken te zijn gepasseerd, ben ik eindelijk de ware bron des levens tegengekomen, de pure onvoorwaardelijke liefde. Ik ben een jongen die opgegroeid is op de straat. Mijn ouders zijn heroine verslaafd, en ik ben bij pleeggezinnen en crisiscentra opgegroeid. Mijn hele leven breek ik al mijn hoofd op een aantal vraagstukken. Voornamelijk omdat ik geen goede voorbeelden heb gehad van wat liefde eigenlijk is. Wat is God en wat betekend Hij voor mij. Er zijn zoveel mogelijkheden op deze wereld, zoveel verschillende meningen en ideeën, en wie bepaald nu wat echt goed is en wat echt is? Achter elke filosofie zit misschien wel een kern van waarheid, maar waar moet ik me op richten en waar kan ik voor gaan staan? Wie geeft me de zekerheid dat mijn keuze wel juist is? Als er geen mensen in mijn omgeving zijn waar ik op kan steunen en waar ik een voorbeeld aan kan nemen, hoe kom ik er dan achter waar ik bij hoor? Als God me geen antwoord geeft, wie in deze wereld kan ik dan voldoende vertrouwen dat diegene mij op het juiste pad leid ? Als dat uit mijzelf moet komen, hoe herken ik dan het verschil tussen wat goed voor me is en wat ik denk wat goed voor me is. Hoe bepaal ik de keuzes uit mijn leven ?

Door de jaren heen, en door alle problemen die ik voor mijn voeten heb gehad, is mijn beeld van de liefde door de jaren heen verwaterd. Ik had het idee opgedaan dat God me zou veroordelen op dezelfde oordelen die de mensen me door de jaren heen hadden opgelegd. Uiteindelijk kwam ik tot besef, dat ik het zelf was die mijzelf veroordeelde voor de fouten die ik had gemaakt. Ik had schuld en schaamte als beschermingsschild gecreeërd, en ik weerde daar alle liefde mee af. Elke vorm van liefde die op mijn pad kwam weerde ik af omdat het niet voor mij bestemd kon zijn. Want ik droeg geheimen met me mee, waar ik op afgekeurd of veroordeeld zou worden, als God, of de vorm van liefde dat besef zouden hebben. Ik hield mijzelf klem met oordelen naar mijzelf, en verwachte daardoor dat anderen dat ook zouden doen. En ondertussen bleef ik op zoek naar God, want als ik mijn schuld zou inlossen, dan zou Hij me onvoorwaardelijke liefde kunnen geven. Ik bleef zoeken in de verkeerde hoek.

Uiteindelijk heb ik God en de onvoorwaardelijke liefde gevonden. En ik heb de onvoorwaardelijke liefde niet bij God gevonden, maar ik heb God gezien in de onvoorwaardelijke liefde. Ik kwam tot besef dat ik me vrij moest maken van de voorwaarden die ik aan mijzelf stelde. En daarmee begon ik de onvoorwaardelijke liefde overal te zien. De onvoorwaardelijke liefde is de liefde die ieder levend wezen in zich heeft. Dat is de liefde die je voelt als de zon begint te schijnen en als je de vogels hoort fluiten. De onvoorwaardelijke liefde is de liefde die je voelt als je naar muziek luisterd, of muziek maakt. De onvoorwaardelijke liefde schuilt in het oor dat naar je wil luisteren, of is de hand die je overeind wilt helpen. De onvoorwaardelijke liefde vind je in de glimlach van een vreemde die je ziet en begroet. Dat is de liefde die er gewoon is, en die geen vragen stelt. Dat is de liefde die voor het oprapen ligt, als je je ogen ervoor open doet. Eindelijk kom ik tot besef wat er bedoeld wordt als men zegt dat God liefde is. God is de kracht van de liefde die voor iedereen bereikbaar is. Als je er maar aandacht op geeft. Doordat mijn beeld van liefde door de jaren heen verwaterd was, kon ik het niet zien. Maar nu begrijp ik het. Nu begrijp ik ook waarom liefde zo belangrijk is. Het is namelijk een creeërende kracht. En daar tegenover staat angst. Dat is een vernietigende kracht. Mensen zouden beter onderwezen moeten worden naar wat het concept liefde eigenlijk is. Het heeft voor mij jarenlang de betekenis gehad dat twee mensen elkaar lichamelijk leuk vonden. Maar het is veel meer dan dat. Ik ken honderden mensen die niet kunnen uitleggen wat liefde is voor hun. Omdat zij daar ook geen goede voorbeelden in hebben gehad. In mijn ogen leggen Jesus en Boedha ook op hun eigen manier uit hoe je ware liefde kan herkennen. Maar door daar regels van te maken, is dat uiteindelijk wat we zien. Regels die nageleefd moeten worden, en waar je op beoordeeld word. Maar liefde beoordeeld niet, die schept alleen. En de angst die ontstaat bij het naleven van regels, die vernietigd weer wat de liefde heeft geschapen. Als wij tot besef zouden komen, dat liefde niet iets is wat je wel of niet verdiend, maar dat dat is wat ons maakt, dan zouden meer mensen nu hun eigen leven kunnen scheppen. En God kunnen vinden en daarmee ook eren. Durf kracht te tonen door lief te hebben.