Waar vind ik troost bij eenzaamheid?
Ik ben jaren heel eenzaam geweest. Ik zag mijzelf anders dan anderen uit mijn omgeving. Ik durfde geen aansluiting te zoeken, en voelde me het veiligste als ik alleen was. Toch had ik de behoefte om wat met anderen te delen, maar na verloop van tijd durfde ik niet meer. Ik wist niet meer hoe ik kontakt kon maken met andere mensen. In de tijd dat ik me heel eenzaam voelde had ik de wens om dood te gaan. Niet om de dood zelf, maar meer omdat ik bang was geworden. Bang voor mensen om me heen en hun oordelen naar mij toe. Ik liep met gebogen hoofd over straat, en gaf alleen antwoord als er wat gevraagd werd. Bij mensen uit mijn omgeving durfde ik alleen sociaal wenselijk te zijn. Zodra ik de kans zag zocht ik mijn eigen veilige plek weer op, waar ik alleen kon zijn. Die angst bleef groeien, en uiteindelijk werd het moeilijk om de straat op te gaan, of zelfs mijn stem te laten horen.In die tijd vond ik veel troost in muziek en in de natuur. Ik vond het heerlijk om door de mooie en groene natuur te lopen. Maar dan wel alleen. Dan keek ik naar de vogels en de dieren uit de natuur, en in gedachte schepte ik een band met ze. Het leek veiliger voor me om mijn gevoel te delen met dieren dan met mensen. Maar dieren kunnen geen woorden terug geven, en dat heb je af en toe toch nodig. Ik heb ook geprobeert om mijn heil te zoeken in de kerk. De mensen waren daar heel aardig voor me, en ze boden me ook veel liefde aan. Maar het was niet voldoende om uit mijn angst te komen. Ik hoorde door mijn angst alleen maar de oordelen die de mensen gaven. Ik hoorde in mijn gedachte mijn eigen oordelen. Wacht maar tot ze me leren kennen, dan rennen ze hard voor me weg. Dat dacht ik dan. En daar geloofde ik dan ook in.
Door geen ouders om me heen te hebben, geen familie om me heen waar ik mee opgegroeid ben, is het heel moeilijk om vertrouwen in anderen te krijgen. Ik voelde me overal als een vreemde waarvan niemand mijn achtergrond kende. En stel dat ze erachter komen waar ik vandaan kom, wat zullen ze dan van me vinden? Als vrienden aardig wilde zijn dan zocht ik daar zelf wat achter. Als iemand aardig voor me was dan kwam dat omdat ze me nog niet kende. Ik wilde al die tijd niet inzien, dat ik zelf niet wilde dat andere mensen me leren kennen. Uit angst.
Verlangen naar vriendschap, naar familie en naar mensen die om je geven en je het waard vinden. Dat verlangen zorgde voor een depressie. Ik wilde wel, maar ik durfde niet. Ik wist niet meer hoe. Ik was te bang om te vertellen wie ik was, en waar ik vandaan kwam. Bang dat ze me ooit weer een keer in de steek lieten. Bang dat ze net zo over mij dachten als dat ik zelf deed. Op een gegeven moment maakte het me ook niet meer uit hoeveel mensen ik op een dag zag. Er was niemand die ik in mijn hart toe liet. Wat ik heb geleerd uit mijn eenzame periode ? Dat het niet uit maakt wat andere mensen van je vinden. Dat het niet uit maakt of andere mensen je wel of niet mogen. Dat het niet uit maakt hoeveel familie of vrienden je hebt. Als je eenzaam bent, dan voel je je eigen angst. De angst die voor zoveel dingen kan staan. Al staan er dan honderd mensen om je heen die je lief willen hebben, dan kan je dat niet meer zien. Angst is een slechte raadgever, maar een vreselijk moeilijk gevoel om te overwinnen.
Uiteindelijk heb ik zelf mijn angst overwonnen. Ik heb me losgemaakt uit mijn eigen oordelen naar mij zelf toe. Daardoor kan ik nu wel zien dat er mensen zijn die om me geven. Daardoor durf ik andere mensen ook weer lief te hebben. Daardoor durf ik de wereld weer aan te kijken. Ik weet uit ervaring dat het echt niet uitmaakt wat je in je leven hebt gedaan. Elke dag krijg je opnieuw de kans om je route te bepalen. En mensen oordelen wel, maar hebben daarnaast ook lief.
Ik kom vaker mensen tegen die zich eenzaam voelen. Ik begrijp hun angst, en ik probeer een praatje met ze te maken. Ik wil dan graag zien wat voor iets moois ze verborgen houden, Waar zijn ze bang voor om te laten zien? Ik ben van mensen gaan houden, om wie ze zijn en wat ze willen. Niet om de fouten die ze maken. En zo zijn er veel mensen die ervoor open staan om je te leren kennen en te begrijpen. Er is niemand die je angst kan weg toveren. Die zal je zelf moeten overwinnen. Maar dat hoef je niet alleen te doen. Wat mij heeft geholpen? Ik ben een paar keer de straat op gegaan, en van de honderd mensen die ik passeerde, zei ik tegen een man gedag en lachte ik. Ik kreeg een vriendelijke groet en glimlach terug. Dat heb ik een paar dagen achter elkaar gedaan, en ik merkte dat elke keer dat ik iemand groette, ik een groet terug kreeg. En als ik een angstige reactie kreeg, dan probeerde ik dat niet op mezelf te betrekken. Maar dan begon ik mijn eigen angst te herkennen in de reactie van die ander.
Het zijn maar kleine stappen, maar wel heel effectief. Laat aan jezelf zien dat je het waard bent, want een ander kan je daar niet van overtuigen als je het zelf niet geloofd. Ook kontact zoeken met lotgenoten helpt. Zij herkennen de angst en vaak kunnen ze je helpen uit eigen ervaringen hoe je je angst kan overwinnen. En je hoeft ze niet je hele gevoelsleven uit te leggen om begrepen te worden. Dat wil ook wel eens helpen. Op internet zijn er meer dan genoeg praat groepen te vinden die je op weg kunnen helpen. Ik hoop dat mensen die dit lezen wat aan de informatie hebben, omdat ze zelf eenzaam zijn. Of als ze iemand uit hun omgeving kennen die eenzaam zijn. Durf kracht te vinden om lief te hebben.
Gerelateerde artikelen
Eenzaamheid, rouwrand van de samenleving Tien procent van alle Nederlanders lijdt sterk aan eenzaamheid. Dit komt erop ne…Eenzaamheid, een hot item tegenwoordig Je hoort steeds vaker dat mensen eenzaam zijn. Is dat zo en zo ja hoe komt het en…
Eenzaamheid, wat nu? Eenzaamheid of je eenzaam voelen, komt veel voor. Een op de drie mensen in Nederland voelt zich rege…
Wat moet ik doen als ik mij eenzaam voel? Mensen die eenzaam zijn voelen zich vaak verdrietig en leeg van binnen. Ze voel…
Oorzaken eenzaamheid Wat zijn de oorzaken van eenzaamheid? En wat is het verschil tussen eenzaamheid en alleen zijn? Word…
Reageer op het artikel "Waar vind ik troost bij eenzaamheid?"
An, 20-11-2011 22:01
Hallo beste schrijver van dit verhaal,
Bizar dat het verhaal wat u schreef zo vreselijk eng overeenkomt met mijn situatie op dit moment, ik google-de maar wat in de hoop iets soortgelijks te vinden en ik stuiter hier ineens op.
Ik voel mij opt moment erg eenzaam, mijn vrienden zijn hun eigen weg gegaan en door een vreselijke gebeurtenis (kindje verloren, miskraam) wisten ze niet meer met mij om te gaan en hebben ze mij allemaal laten vallen, ik vermoed puur omdat zij niet weten wat ze moesten zeggen... Mijn vriend heb ik wel, en ik hou mezelf groot tegenover hem, vooral omdat hij mij ook niet begrijpt.. (gewoon typisch gevalletje van het verschil tussen mannen en vrouwen).
Ik durf niet meer contact te maken met andere mensen in de hoop nieuwe vrienden te krijgen, want als zij weten wie en wat ik ben dan verlaten ze mij waarschijnlijk toch weer. Om die reden laat ik ze ook niet dichtbij komen en ik voel mij ongemakkelijk als mensen tegen mij blijven praten.. ik kan ze simpelweg niet aan blijven kijken tijdens het gesprek en voel mezelf het niet waard om een nieuwe vriendenkring te vinden.
De meest bizarre ontdekking heb ik laatst gedaan, ik herken de persoon in de spiegel niet meer. Normaal vond ik mezelf er niet lelijk uitzien (dit mag raar overkomen), ik mocht er zijn en wist ook dmv de aandacht die ik kreeg van jongens dat ik kwa uiterlijk er ook wel mocht zijn... als ik nu ook maar iets van een flirterige vorm van aandacht opmerk snap ik ze niet, zowiezo omdat ik een vriend heb ga ik er niet op in, maar ik snap ze afgezien van dat ook echt niet! Ik draag kleding met de mode mee en doe mijn best, maar ik voel er niks meer bij............ het is allemaal zo leeg............ :'(
Ik schaam mij, niemand begrijpt mij, ik weet dat als ik erover ga praten met andere mensen dat ik mijzelf daarna wel kan slaan.... het voelt enorm vernederend mij zo te voelen. Ik snap de mensen om mij heen ook niet meer, hoe kunnen zij zo'n mooi leven lijden en zo vrolijk zijn?
Nouja, ik ben benieuwd of ik hier ooit nog bovenop kom, kheb het iig weer eens in woorden uitgetypt dat helpt miss al een beetje.
Fijn leven nog!
Mm, 08-11-2008 09:18
Heel herkenbaar dit verhaal. Ik heb inderdaad al veel meegemaakt.Reeds van in mijn kindertijd voel ik me eenzaam. Eigenlijk ben ik een sociaal iemand en heb al veel leuke contacten gehad. Onlangs ben ik gescheiden na 25 jaar huwelijk, daardoor is mijn leefwereld zodanig veranderd. Ik ga werken, heb een studie opgevat maar daarnaast kom ik niet buiten, voel me eenzaam en heb door het lezen van dit artikel ontdekt dat ik inderdaad schrik heb om weer lief te hebben, om weer gekwetst te worden. Ook heel herkenbaar is het gevoel: "wat als de mensen mijn echt gaan kennen, dan houden ze zeker niet meer van mij". Ik heb heel veel nood aan warmte en vriendschap maar tot nu toe ben ik diegenen die het meeste heeft gegeven en er kwam zo weinig echte warmte terug. Ik voel me onbegrepen, mijn batterij is leeg. Ik heb zoveel gegeven zonder terug te krijgen dat ik nu niemand nog echt kan vertrouwen. Ik zal opnieuw moeten durven,ik ben zeker van plan om het te gaan proberen, ooit.
Madame Jaja, 26-10-2008 16:03
''Uiteindelijk heb ik zelf mijn angst overwonnen. Ik heb me losgemaakt uit mijn eigen oordelen naar mij zelf toe.''
Mijn vraag is dan hoe? ik bedoel, ik kan wel mensen op straat aanspreken en goeden dag zeggen, maar daar voel ik mezelf niet beter door, want dat is in mijn ogen normaal om hoi te zeggen. stel ik dan hoge eisen? Ik heb ook niet echt een angst. ja om een relatie te beginnen aangezien alles kapot kan gaan, maar zo mag je dan niet denken.
Heb echt genoeg vrienden, ben ontzettend sociaal, maar ik blijf me alleen voelen... veelal onbegrepen. teveel pogingen gedaan maar t mocht niet baten. vertrouw niets nada noppes.
Elisa, 07-10-2008 02:50
Ik heb veel familie en ook best veel vrienden en ook nog twee dochters en een man maar toch voel ik mij ontzettend eenzaam. met mijn familie wordt eigenlijk helemaal niet echt gepraat. We komen wel op verjaardagen bij elkaar maar dan blijft het bij koetjes en kakfjes. Mijn ouders zijn al een hele tijd geleden overleden. Met mijn vrienden kan ik op de een of ander manier niet over mijn gevoelens praten, het gaat meestal over hun problemen. Met mijn man idem. Mijn dochters wil ik niet met mijn problemen lastig vallen, dat hoort ook niet vind ik zelf. Ze hebben zelf al genoeg puber problemen zonder die van hun moeder. Op het moment zit ik heel erg in een dip omdat een vriendin van mij nu opgegeven is. Zij heeft sinds 4,5 jaar nierkanker en het is nu overal uitgezaaid. Probleem is dat zij niet in wil zien dat zij doodgaat, zij wil het er eigenlijk niet over hebben en hoopt nog steeds dat ze zich weer wat beter gaat voelen. Het is zo verdomde moeilijk om daar mee om te gaan en ik voel mij op dit moment zo alleen (het is ook wel midden in de nacht en er is niemand meer wakker natuurlijk). Ik trek mij dit zo aan omdat ik nog een zus heb die longkanker heeft en die waarschijnlijk ook niet nog een jaar leeft en mijn beide ouders en schoonouders zijn aan kanker overleden, dus voor mij is het op dit moment echt een ' kanker' zooi zoals ze dat weleens noemen. Ik kom er niet goed meer uit en voel mij op dit moment echt kut. Het is nu bijna 3 uur en moet morgen gewoon weer werken. Ik ben ook zo'n idioot die op haar werk niets laat merken en gewoon haar werk gaat doen zonder wat te zeggen.
Maryam, 30-09-2008 15:37
Ik voel me echt niet eenzaam , omdat ik familie heb ,,maar eigenlijk wil ik echt met een Nederlanders praten omdat mijn taal heel veel beter willen worden.dus met wie kan ik spreken via chatten?:-)
Francois, 07-07-2008 01:17
IK vind het een hele eer zo´n open brief te kunnen lezen. Ik ben 36 en vanaf mijn zestiende afaan me duidelijk gaan afzonderen van anderen. Ik nam het leven erg serieus en doe dat eigenlijk nog steeds. Alles heeft er sinds dan toe om gedraait om iets te bereiken (vrij vaag en materialistisch). Vriendschappen familie kontacten alles moest wijken voor mijn angst voor de onzekerheid die ik voelde aangaande mij zelf wat regelrecht indruisde tegen mijn wens om iets te bereiken, immers: mensen die succes vertonen kunnen toch niet met zo´n angsten rondlopen.
Ik voel me op sociaal vlak verpest en heb eigenlijk niet de mogelijkheid vriendschappen aan te gaan aangezien ik na een of twee keren mij al beangstigend ga voelen in relatie tot dat ik niet geschikt ben daarvoor.ç
Ik weet niet hoe dit komt maar dit is nooit weg gegaan alhoewel ik het aangaan van gehechtheid aan een ander (als ik dat vriendschap kon noemen toen ik jong was) wel ken.
Mijn ontwikkeling is hierdoor sterk geremd! zowel prive als zakelijk leg ik moeilijk intiemere kontacten. Ik leef graag met mijn vriendin en alleen met haar. Ik moet niets weten van familiebezoek voor langer dan twee dagen etc....
Herkent iemand dit? Ik zou graag in kontact komen met iemand om hier iets aan te kunnen doen.
Noortje, 18-05-2008 11:54
Hallo wat herkenbaar dit verhaal.Kun je mij ook wijzen op deelgenoten om in kontakt mee te komen?lieve groet van Noortje
Lima, 01-01-2008 14:05
Wauw, wat goed dat het uiteindelijk toch goed kwam! Dit is het eerste verhaal waar ik echt mezelf in herken. Ik durf ook niet te praten en word daarom robot en sociaal gestoord genoemd. Ook herken ik het verlangen naar echte vrienden en mezelf te durven zijn. Mijn enige veilige plekje is mijn kamer. Ik ga denk ik wel wat doen met dit artikel!