Jos Brink: Rouw op je dak

Jos Brink (1942- 2007) heeft een boekje geschreven en dat heet ‘Rouw op je dak’ . Jos Brink, die TV presentator en predikant was,merkte op dat niet de lengte van de liefde telt maar de diepte.

Wat is rouwen

Het rouwproces is een onoverzichtelijke beproeving. Twee emoties, pijn en verdriet zijn onlosmakelijk met elkaar, en met jou verbonden. Dit besef is er nooit geweest. Nu ineens wel. Een plotselinge confrontatie met de dood, rouw, pijn, gemis en verdriet is ineens een van meest traumatische ervaring die een mens kan meemaken. Nu overkomt het jouw. Hoe komt een mens er door heen vraag je je dan af!?

Niet op de agenda
Jos Brink merkt ook terecht op dat het sterven niet in onze agenda past. We houden er geen rekening mee en doen we dat toch dan vertrouwen we op de medische wetenschap. Maar toch is er eens dat onontkoombare sterven. Die andere kant van het leven.

Rouwproces

Wat betekent nu eigenlijk het begrip ‘rouwproces’ ? Een rouwproces is eigenlijk rouwen op schema. Een stappenplan volgen! Ben je bij de laatste stap nog niet uitgerouwd dan vinden mensen dat je je niet meer zo moet aanstellen! Terecht merkt Jos Brink op dat er cursussen voor zijn. Niets ten nadele van het rouwpastoraat waarin de stappen ongetwijfeld doorlopen worden maar, waar het misgaat is de tijdsdruk en het moment van ‘afronden’ van het rouwproces. De maatschappij roept weer. Kom op, aantreden weer en zoek desnoods weer een andere partner! Dit zijn natuurlijk trieste zaken maar wel de werkelijkheid.

Ziek
Jos Brink ziet het rouwen als een soort ziek zijn. Het rouwen heeft invloed op heel je ‘zijn’. Je kunt er een ‘litteken’ aan overhouden en als je er aan denkt kun je dat misselijke vermoeiende gevoel weer krijgen. Tegen deze ‘ziekte’ zijn geen pilletjes. Wel is er een ander medicijn en dat is Jezus Christus. De wetenschap dat Hij ons door en door kent geeft rust.

Wat roept bevreemding op?

Allereerst is het vreemd om te lezen dat Jos Brink over zijn ‘schoonmoeder’ spreekt met de wetenschap dat het de moeder van zijn vriend is. In de christelijke kerk is het natuurlijk vreemd dat Jos Brink met zijn geaardheid een dominee en pastor is en zo geaccepteerd is. Anderzijds maakt hij de indruk dat hij een goede pastor is!

Mystiek

Het geloof van Jos Brink neigt tegen het mystieke aan. Het valt op dat niet of nauwelijks over God spreekt. Hij schrijft en citeert op een mooie poëtische en mystieke wijze maar de verwijzing naar Christus ontbreekt. Ook besluit Jos Brink met de troost dat de doden hem niet zullen loslaten en hij hen ook niet. Hij wil dat zelfs niet. Dit gaat volgens mij tegen de boodschap van de Bijbel in. Jezus Christus wil ons troosten in ons verdriet en tijdens ons ziek zijn wat ons hele leven kan duren. Het valt me op dat Jos Brink vanuit het menselijk perspectief schrijft en denkt. Op zich heel boeiend en leerzaam om vanuit dat perspectief kennis te maken met het rouwproces. Het is alleen jammer dat Brink teveel de nadruk legt op het feit dat de mens er zelf maar boven op moet komen en het zelf moet leren ontdekken terwijl hij dominee is. Jammer dat Jos Brink Christus hier niet meer in wil betrekken.

Welke boodschap wil Jos Brink hier doorgeven?

Jos Brink wil een boodschap doorgeven dat een rouwproces primair vanuit de mens beleefd wordt. Hij beschrijft het rouwproces vanuit het intense beleven vanuit menselijk perspectief zonder dat er eigenlijk uitzicht is op volledig herstel door bijvoorbeeld een andere dimensie. Uit het boekje van Jos Brink blijkt dat dit een manier van coping is maar dan geen religieuze coping. En in deze context wijst Brink niet op herstel en de troost die ervaren mag worden in Jezus Christus.

Brink wil ook aangeven dat het rouwproces niet in een stappenplan of therapie te vatten is waar hij overigens wel gelijk in heeft. Elk verdriet is uniek en daar is geen pasklare therapie voor. De boodschap van Jos Brink is duidelijk; de dood slaat een mentale wond die we koesteren en zalven als herinnering aan onze dierbare. Deze wond wordt door onze omgeving pas genezen verklaard als we zelf sterven. Dierbaren die wij achterlaten krijgen echter dezelfde mentale wond toegebracht. De dood, het begrip, de pijn wordt overgedragen. De levenscirkel is rond!