Gemeenteraad Amsterdam intolerant jegens chr. organisaties

Op 18 november 2009 heeft de gemeenteraad van Amsterdam in een motie besloten niet langer zaken te doen met zorg- en welzijnsorganisaties die een 'exclusief' personeelsbeleid hebben. Dit betekent voor christelijke organisaties zoals Youth for Christ en het Scharlaken Koord dat ze of hun personeelsbeleid moet aanpassen of hun activiteiten moeten staken. In beide gevallen is het de doodsteek van de organisaties, die of flink moeten inkrimpen of een seculier karakter krijgen.

Motie van de VVD

De gemeenteraad van Amsterdam heeft besloten om christelijke organisaties geen subsidies meer te verstrekken die een 'exclusief' personeelsbeleid hebben. Uitgezonderd het CDA, zijn 18 november 2009 alle partijen in de gemeenteraad akkoord gegaan met een motie van de VVD, waarin staat dat de gemeente niet langer zaken doet met zorg- en welzijnsorganisaties die een 'exclusief' personeelsbeleid hebben. Dat wil zeggen dat de gemeente niet langer in zee wil gaan met organisaties die hun personeel selecteren op basis van hun religieuze overtuiging. Dit kan er toe leiden dat organisaties als Youth for Christ, het Leger des Heils en het Scharlaken Koord, hun personeelsbeleid moet aanpassen of hun activiteiten moeten staken.

Steen des aanstoots

Aanleiding van de motie was een vacature van de gesubsidieerde christelijke instelling 'Het Scharlaken Koord', dat hulp biedt aan prostituees die uit 'het vak' willen stappen. In de personeelsadvertentie van Stichting Tot Heil des Volks, de moederorganisdatie van het Scharlaken Koord, staat:

• "Tot Heil des Volks heeft een uitgesproken christelijke identiteit en wij verwachten van onze medewerkers, dat zij meelevend lid zijn van hun kerkelijke gemeente en Jezus Christus willen navolgen in denken en doen."

Voor de Volkspartij voor Vrijheid en Democratie in Amsterdam vormde deze advertentie een steen des aanstoots, of beter gezegd: de advertentietekst was als een rode lap op een stier. Het kan volgens hen niet zo zijn dat organisaties die werk verrichten voor de gemeente Amsterdam, hun functies exclusief openstellen voor een specifieke groep mensen. Daarmee sluiten ze immers andere groepen uit, aldus de liberalen. Het merkwaardige feit dient zich hier echter aan dat de liberalen met hun motie organisaties met een godsdienstige of levensbeschouwelijke grondslag expliciet uitsluiten en zich daarmee zelf schuldig maken aan discriminatie. Discriminatie naar godsdienst. Met de motie vegen de liberalen en de gemeenteraad van Amsterdam de vloer aan met een uitzonderingsbepaling in de Algemene Wet Gelijke Behandeling (AWGB). In deze wet staat dat onderscheid is verboden bij de aanbieding van een betrekking en de behandeling bij de vervulling van een openstaande betrekking, doch dit laat onverlet:

• "De vrijheid van een instelling op godsdienstige of levensbeschouwelijke grondslag om eisen te stellen, die gelet op het doel van de instelling, nodig zijn voor de vervulling van een functie, waarbij deze eisen niet mogen leiden tot onderscheid op grond van het enkele feit van politieke gezindheid, ras, geslacht, nationaliteit, hetero- of homoseksuele gerichtheid of burgerlijke staat."

Deze uitzonderingsbepaling zal, zo vermoed ik, geen lang leven beschoren zijn, als er in de toekomst weer eens een paarse wind gaat waaien op het Binnenhof.

Al meer dan 150 jaar op de wallen

De kritiek van de Amsterdamse liberalen komt zeer laat. Het Scharlaken Koord draait nota bene al 7 jaar het uitstapprogramma in Amsterdam en sinds 1855 werkt de moederorganisatie Tot Heil des Volks onder prostituees op de Wallen en in de Jordaan. Sinds het begin van haar bestaan is de grondslag van de organisatie duidelijk geweest. Marijke Bakker, manager bij het Scharlaken Koord zegt hierover. ''We hebben er nooit een geheim van gemaakt wie we zijn." Dit heeft hen er echter nooit van weerhouden aan een ieder de helpende hand uit te steken. Het Scharlaken Koord biedt hulp zonder aanziens des persoon. Dat is overigens een oerchristelijk uitgangspunt, waarmee thans onze hele cultuur is doordesemd. "We helpen iedereen, ongeacht religieuze achtergrond. Bovendien acht de stichting zich gebonden aan de beroepscode van de Nederlandse Vereniging van Maatschappelijk Werkers. We leveren kwaliteit," aldus Bakker.

Vanuit een duidelijke eigen identiteit richt het Scharlaken Koord zich op de totale doelgroep. Daarmee voldoet de organisatie aan de eis die het rijk als subsidieverstrekker heeft gesteld en die Minister Ernst Hirsch Ballin van Justitie in het voorjaar van 2009 formuleerde naar aanleiding van kamervragen over vermeende vermenging van hulpverlening en evangelisatie van Het Scharlaken Koord:

• ''De begeleiding die de prostituee gedurende het uitstapprogramma wordt aangeboden, dient professioneel en neutraal te zijn. De levensovertuiging c.q. geloofsovertuiging van de hulpverlener(s) kan uitsluitend een rol spelen indien dit de wens is van de prostituee zelf.''

Verstikkend gelijkheidsdenken

Het is wrang dat christelijke organisaties wordt verweten dat zij van potentiële medewerkers nadrukkelijk verlangen dat zij de identiteit onderschrijven. Ze zouden daarrmee volgens de liberalen groepen mensen uitsluiten en uitsluiten is disciminatie en discriminatie is foute boel. We zijn allemaal gelijk, dus 'gelijke monikken, gelijke kappen'. De gemeenteraad heeft gesproken.

Dit is een voorbeeld van verstikkend gelijkheidsdenken. Wat namelijk vergeten wordt, is dat een identiteitsgebonden organisatie slechts kan bestaan bij de gratie dat zij mensen in dienst heeft die daar voluit achterstaan. Willen christelijke organisaties hun identiteit behouden en vanuit religieuze motivering en bezieling hun werk blijven doen, dan zijn ze aangewezen op gelijkgestemde medewerkers. Wie is de overheid om dat af te keuren en levensbeschouwelijke organisaties uit te sluiten? Zeker als zij zonder aanziens des persoon hun werk doen.

Onherstelbare schade door seculiere onverdraagzaamheid

Het Scharlaken Koord vraagt van medewerkers dat ze christen zijn. Organisaties zijn vrij om binnen de grenzen van de wet hun eigen personeelsbeleid te voeren. Zouden ze - zoals de Gemeenteraad van Amsterdam dat wenst - hun vacatures moeten openstellen voor iedereen, moslims, agnosten, christenen, iets-isten, enz., dan blijft er van hun identiteit zoals gezegd niets meer over. En het is juist deze identiteit die motiveert, van waaruit gewerkt wordt en die de drijfveer vormt voor hun werk. De kracht van identiteitsgebonden organisaties zit 'm juist in de identiteit.

De Amsterdamse politiek heeft een ban uitgesproken over identiteitsgebonden instellingen en dat getuigt van een vergaande onverdraagzaamheid. Vanaf heden zijn alleen nog seculiere instellingen welkom, zo lijkt het. Directeur Henk van Rhee van Tot Heil des Volks sprak heel treffend over de "arrogantie van seculiere gelovigen''. Deze arrogantie is, zo weten we, van alle tijden. Ook christenen hebben zich er in het verleden aan schuldig gemaakt. Vooral de groep met de meeste macht binnen een samenleving, de dominante cultuur, moet hiervoor beducht zijn. Wie schudt de gemeenteraad van Amsterdam wakker, voordat deze seculiere onverdraagzaamheid onherstelbare schade heeft aanricht onder organisaties die veel betekenen voor de medemens.

Lees verder

• Verbod op ritueel slachten en gelijkheid als nieuwe religie
• Minaretten verbod Zwitserland en de vrijheid van godsdienst
• Vrijheid van meningsuiting en de liberaal Mark Rutte (VVD)
• PVV: Joods-christelijke traditie/onverdoofd ritueel slachten
• Discussie rond wettelijk verbod onverdoofde rituele slacht