InfoNu.nl > Mijn kijk op… > Mens en samenleving > Hoe ga ik om met een narcist?

Hoe ga ik om met een narcist?

Hoe ga ik om met een narcist? Omgaan met een narcist kan uitdagend zijn. Niks wat in het normale leven, met normale mensen werkt, functioneert bij een narcist. Probeer niet hem te begrijpen, dat lukt je niet, je hebt een andere constructie. Meestal kies je er zelf voor om de narcist uit je leven te bannen, als dat niet nu is, dan wel later. Tot die tijd moet je zo ongeschonden mogelijk blijven. En dat is mogelijk. Er zijn methoden die je kunt toepassen om met zijn excentrieke grillen om te gaan. Indien jij als partner ervoor kiest om jezelf compleet weg te cijferen ten behoeve van de narcist zonder dat jou dit ongelukkig maakt, is omgaan met een narcist mogelijk. Kort gezegd: de narcist zal altijd dat doen wat hij wil zonder rekening te houden met de gevoelens, mening enz. van de personen waarmee hij, een relatie heeft. Een andere manier is door hem te verlaten en je leven weer op orde te krijgen. Heel weinig mensen verdienen de soort van investering die een absolute voorwaarde is om met een narcist te kunnen samenleven. Omgaan met een narcist is een full-time energie en emotioneel verslindende bezigheid, die de personen rondom de narcist reduceren tot onzekere, nerveuze wrakken. Wie verdient zo’n opoffering?

Tips en waarschuwingen:

Verwacht niets

Verwacht van de narcist niets, maar dan ook niets! Niets aan steun, empathie, begrip of zelfs liefde. Onthoud dit, het is de pijnlijke waarheid. Een narcist zoekt geen liefde, hij wil alleen maar iemand om hem heen. Ben jij het niet, dan is er zo iemand anders. Realiseer je dat een narcistische persoonlijkheidsstoornis een echte stoornis is die ervoor zorgt dat de persoon zich niet gedraagt zoals de gemiddelde persoon. Op hetzelfde moment zal hij je willen laten denken dat jij degene bent met een probleem. Terwijl hij degene is die abnormaal doet.

Onvolwassen gedrag

Omgaan met een narcist is als omgaan met een kind. Hou daar altijd rekening mee. Je kunt het vergelijken met het gedrag / bewustzijn van een kind van 5/6 jaar. Die liegen ook om hun zin te krijgen. Die manipuleren ook. Het enige verschil tussen het kind en de volwassen narcist is dat de narcist niks leert en niet veranderbaar is. Je bent immuun voor de narcist als je hem ziet in zijn ware gedaante.

Stop de spelletjes

In het omgaan met een narcist heb jij een groot nadeel en dat is dat jij veel meer gevoel hebt en daardoor kwetsbaarder bent. Daarbij wil een mens met een gezonde moraal het spel eerlijk spelen. Een narcist echter zal alle eerlijke en oneerlijke middelen gebruiken om zijn doel te bereiken. Er is maar een manier om dit te stoppen; stop met het spel meespelen! Ga niet in op zijn pogingen om je uit te lokken. Zeg gewoon dat je zijn spelletjes niet meer meespeelt.

Stel grenzen

Bepaal aan welke eisen je bereid bent te voldoen en hoeveel je bereid bent om te geven. Blijf bij je beslissing. Beperk de duur van eenzijdige gesprekken of bedenk een termijn van hoe lang je bereid bent te luisteren. Wees kalm maar assertief. Aarzel niet om "Nee" te zeggen. Weiger je schuldig te voelen of je emotioneel te laten chanteren. In de omgaan met een narcist moet je begrijpen dat de narcistische persoon altijd meer bezig is met zijn eigen gevoelens.

Dit zijn slechts enkele tips en waarschuwingen die je kunt toepassen als je in een relatie met een narcist zit. Let goed op, als er een gevecht uitbreekt want een 'narcistische woede' kan zeer hevig zijn. Het kan goed zijn dat de beledigingen zo groot zijn en het misbruik zo ernstig is, dat je wel moet reageren om de situatie rustig te krijgen.

Om de narcist te kalmeren zijn er een aantal dingen die je kunt doen:

Hoe 'tem' ik een narcist ?

Het korte antwoord is door hem te verlaten of te dreigen hem te verlaten. Het is voldoende om de narcist ermee te confronteren, om erop te staan, om terug te schreeuwen. De narcist wordt door dezelfde wapens getemd die hij gebruikt om anderen te onderwerpen. Het spookbeeld van verlaten worden overheerst al het andere. De narcist is een persoon die onherstelbaar getraumatiseerden is. De narcist is daarom een tweeledig mens. Als hij emotioneel te dicht bij iemand komt, vreest hij ultiem en onvermijdelijke overgave. Dus neemt hij afstand, acteert wreed en veroorzaakt de gehele overgave die hij op de eerste plaats zo vreesde.

Schreeuw

In deze paradox ligt de sleutel om met de narcist om te kunnen gaan: als hij woedend tegen je schreeuwt – schreeuw terug. Dit zal angsten om verlaten te worden bij hem oproepen en dit zal in zo’n volstrekte kalmte resulteren, dat het ongelooflijk lijkt. Narcisten staan bekend om deze tektonische veranderingen in stemming en gedragspatronen.

Dreig

Spiegel de reacties van de narcist en herhaal zijn woorden. Als hij dreigt – dreig terug en probeer geloofwaardig dezelfde taal en genoegzaamheid te gebruiken. Als hij het huis verlaat – verlaat het dan ook, verdwijn van hem. Als hij argwanend is –wees dan ook argwanend. Wees kritisch, denigrerend, vernederend, ga naar zijn niveau – want daar is hij permanent. Geconfronteerd met dit spiegelbeeld – zal de narcist altijd terugdeinzen.

Blijf onaantastbaar

Elke keer als het je lukt om zelfs niet eens meer geraakt te worden door zijn woorden, voel je je sterker worden. Hij zal die kracht ook gaan voelen. Of hij legt zich erbij neer en gaat (waarschijnlijk) het slachtoffer uithangen, of hij gaat steeds verder met je te provoceren. Dat laatste maakt niks uit, je bent onaantastbaar, hij kan jou niet raken emotioneel. Je weet toch wie het zegt? Hij is niet de man die je dacht dat hij was. Ga niet hopen dat hij dat ooit wordt, hij is wie hij is: een narcist.

Lees verder

© 2010 - 2014 Mjon, gepubliceerd in Mens en samenleving (Mijn kijk op…) op . Het auteursrecht van dit artikel en antwoorden op reacties ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde links
E- boek Narcisme en Relaties en Loskomen van een Narcist.
Gerelateerde artikelen
Narcisme herkennenNarcisme herkennenNarcisme kent verschillende variaties, van een grote zelfvoldaanheid tot een zware narcistische persoonlijkheidsstoornis…
Narcisme kenmerkenNarcisme kenmerkenHoe herken je een narcist? Dat is niet zo gemakkelijk want narcisten zijn er in vele soorten en maten. Ze kunnen heel "n…
Hoe ontstaat narcisme?Hoe ontstaat narcisme?Is pathologisch narcisme de uitkomst van erfelijke eigenschappen - of het trieste resultaat van misbruik of een trauma?…
Gezondheid: Een narcistische persoonlijkheidsstoornisGezondheid: Een narcistische persoonlijkheidsstoornisNarcisme is van alle tijd, maar er ligt of meer de nadruk op narcisme of narcisme neemt inderdaad toe. De verschillende…
Wat is een 'narcistische woede'?Wat is een 'narcistische woede'?Sommige mensen ontploffen over dingen waar een 'normale persoon' nooit zo boos over zou zijn. Niet het boos worden op zi…

Reageer op het artikel "Hoe ga ik om met een narcist?"

Plaats een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Reacties

Wendy, 20-10-2014 17:01 #117
Hoi iedereen, ik ben 32 jaar en kom er nu pas achter dat mijn vader aan een narcistische persoonlijkheidsstoornis lijdt. Zijn er meer mensen die die ervaring hebben met een van hun ouders ipv partner? Ik heb altijd al geweten dat iets niet juist was met mijn vader maar omdat ik inmiddels mijn eigen gezinnetje heb kon ik me er de laatste jaren iets meer van afsluiten. Mijn jeugd daarentegen (en ook die van mijn zusje) was een hel. Wij allebei zijn ook vanwege mijn vader het huis uit gegaan. Mijn moeder heeft altijd de klappen (figuurlijk) gevangen en ons willen beschermen. Echter nu is ze bijna 50 en heeft ze na 35 jaar eindelijk de beslissing gemaakt om van hem af te gaan. Mijn vader is inmiddels 53 en het lijkt alsof zijn gedrag alleen maar erger wordt. Maar dat lijkt voor mij misschien zo omdat hij nu ook ons weer lastig valt en niet meer mijn moeder. Wij dachten jaren dat het zijn karakter was of omdat hij een moeilijke jeugd heeft gehad. Daarom ging ik dingen opzoeken, borderline? nee dat niet. midlife? ook niet. Toen ik dit las, werd ik echt emotioneel. Dit is het leven dat ik gehad heb, dit is mijn vader! Alles valt op zijn plaats! Ik kon mijn vinger er nooit op leggen wat het nu was of hoe ik mijn vader moest beschrijven. Mensen die hem leerden kennen vonden hem echt een toffe vent, maar mensen die hem al langer kenden namen toch altijd weer afstand. waarom dan? als je jong bent zie je dat niet zo, want je groeit er immers mee op. Nu lees ik dat narcisten geen relatie kunnen onderhouden want ze geven alleen maar om zichzelf. En dat was ook altijd de ellende die ik meemaakte toen ik thuis woonde. Hij wilde altijd de aandacht en eiste onrealistische dingen. Kun je nagaan hoe het was toen ik een vriendje kreeg? het was onverdraagbaar voor hem. IN zijn ogen zag zijn dochter hem niet meer staan, en zijn frustraties leidde tot onredelijke ruzies. ik was natuurlijk het kind dus ik moest wel luisteren naar wat hij zei, hij hield me dus heel kort. Hij heeft me nooit geslagen en ik kreeg alles wat ik nodig had, maar zijn narcistische gedrag heeft heel veel verpest. Altijd maar die negativiteit. Mijn moeder was niet opgewassen tegen hem, ze was 14 toen ze samen kwamen en is altijd gebukt door het leven gegaan maar nu hoor ik eigenlijk hoeveel ruzie ze achter de schermen heeft gemaakt om mij toch te beschermen, maar het lukte niet en dat heeft haar nu tot een onzekere vrouw met heel veel faalangst gemaakt. Ik hoop voor haar dat zij er toch nog iets van haar leven kan maken.
Nu zijn ze dus uit elkaar en zoekt ons vader ons nu ook weer op om eindeloos over zijn problemen te praten en hoe hij het slachtoffer is. Ik en mijn zusje willen hem natuurlijk helpen om ook zijn leven op te pakken maar hij maakt het ons onmogelijk. het kleinste ding dat je niet doet of zegt in zijn straatje, ontploft ie als een bom. Hij blijft ons lastig vallen met problemen uit hun huwelijk, als je zegt dat je dat allemaal niet wil weten dan gaat ie gewoon verder. Als je zegt dat je het niet gelooft dan verzint ie er gewoon dingen bij om zijn verhaal te versterken. Als het niet met hem eens bent dan krijg je uitspraken naar je hoofd gegooid waar je je tenen van bij elkaar knijpt. En als je dan een telefoongesprek weer met ruzie beeindigd, gaat hij mijn moeder weer bellen om haar de schuld te geven. En dan heb je nog die eindeloze machtspelletjes. Wij zijn inmiddels volwassen en hebben hem wel door. Hoe vaak ik ook de laatste tijd heb gezegd dat het wel een groot kind lijkt, dan is het typisch om dat nu terug te lezen dat dat herkenbaar is voor een narcist. Ik sta op het punt om meer afstand te nemen omdat we over een paar maanden gaan trouwen en we zijn echt heel druk met de voorbereidingen. Ook een stage van mijn aanstaande komt erbij dus het wordt aanpoten voor ons. Begrijp me niet verkeerd, natuurlijk help ik met een wasje en koken maar die rollercoaster kan ik er nu niet bij hebben. Maar nu het voor mij en mijn zusje en mijn moeder duidelijk wordt wat er is met mijn vader, vind ik het ook weer zielig. Moeten we daar nu iets mee doen? kunnen wij hem helpen? wellicht niet als ik dit artikel zo lees. Moeten wij dan eens met een psycholoog gaan praten over hoe we er mee moeten omgaan? het is toch mijn vader, ik kan hem niet uit mijn leven sluiten.

Angelica, 19-10-2014 16:10 #116
Na het lezen van artikelen over narcisme, is 100% duidelijk Dat mijn vriend dit is. Hij is vreemdgegaan En op mij wordt hij boos, of controlleerd mij op het werk, of heeft bijvoorbeeld een fout gemaakt waar door Ik de schuld krijg omdat Ik hem gestresst heb. Ik heb hem nu de deur uit willen krijgen maar hij gaat niet WAT Kan Ik doen?

Fa, 13-10-2014 18:19 #115
Je vraagt wat je ermee moet. Weggaan bij hem dat is wat je kunt doen. Ik vind ook dat er veel mensen behoorlijke narcistische trekken hebben. Zou het de tijdsgeest zijn vraag ik me af? In ieder geval word je niet gelukkiger met dit soort mensen. Ik pik dat gedrag niet meer en hoop dat slachtoffers het ook niet meer pikken. Let wel dat je de narcist de macht zelf in handen geeft als je alles maar pikt. En dat spijt me is niet gemeend als ie steeds weer datzelfde gedrag laat zien.

sterkte Fa

Het lijkt steeds erger te worden met ikke ikke nog eens ikke.

Miranda, 12-10-2014 18:38 #114
Pffff ik zie dat er veel mensen zijn met een narcistisch karakter. Ik leef zelf ook met 1, al 7 jaar. Maar ik ben er moe en zat van. Ik weet soms niet eens wat ik fout doe, maar toch is het vaak ruzie. Ik weet dat mijn karakter dit niet pikt, maar zit nog steeds te twijfelen wat ik moet doen. Ik heb zoveel vragen waar ik nooit een recht antwoord op krijg… Hij is zo vol van zichzelf, en na elke ruzie zegt hij dat hij een klootzak is en dat het hem spijt. Tja wat moet je ermee. Gaan narcisten ook vaker vreemd?

Arjen, 26-08-2014 21:50 #113
Dag Suzy,

Persoonlijk geloof ik dat alles mogelijk is, en ook dat niet alles gebeurt.
Ongetwijfeld zullen er mensen zijn met positieve ervaringen bij een psycholoog, en ook samen ouder kunnen worden.
Mensen met extreme narcistische gedragsproblematiek missen het vermogen tot een dergelijke verandering om een gelijkwaardige relatie te hebben met anderen.
Het punt is, denk ik, dat jij je bewust bent geworden van zijn vermoedelijke narcisme. Hierin zul je voortaan bevestigd worden. Het is niet wie, maar wat hij is geworden. Het is een onafscheidelijk deel van zijn (onechte) identiteit.
Veel slachtoffers kiezen ervoor om bijvoorbeeld loyaal te blijven aan hun ouder(s) met een NPS. En maar blijven (wan)hopen op die diep gewortelde illusie. Dat verlangen gekend te worden door de ander van wie we zoveel houden.
Vraag jezelf eens af of de ander loslaten, kiezen voor zijn afwezigheid misschien de werkelijke liefde is, ook voor jezelf!
Niettemin kan het ook wanneer hij aanwezig is, maar onmogelijk zonder aanvaarding dat je SAMEN die echte liefde niet zult DELEN.
Nog dagelijks betrap ik mezelf erop dat ik dagdroom over samen, haar grote hartverandering. En vervolgens realiseer ik me weer, dat het nodig is om zelf te veranderen om dit te overwinnen.
Ergens in een vroeg stadium heb ik ervoor gekozen onvoorwaardelijk van haar te houden, en ergens in een later stadium aanvaard dat deze liefde nooit samen gedeeld zal worden met elkaar, en alleen zal bestaan in haar afwezigheid. Een pijnlijke liefde!
Niet om negatief te zijn, integendeel, juist positief, maar verwacht hier geen reacties van anderen met succesverhalen, die je naar mijn mening begeert, met alle respect.

Suzy, 26-08-2014 12:46 #112
Heel veel herkenning van mijn kant. Per toeval omdat ik op google moeilijke relatie intoetste kwam ik op n.p.s./narcisme. Eén en al herkenning, de schellen vielen van mijn ogen. Heb hem gezegd dat het 1 minuut voor 12 is nadat ik alle registers al open had getrokken en alle emoties al bij langs was geweest… al 16 jaren houd ik dit vol met ups( lees hoop) en downs. Ben nu op/burn out, ben 55 jaar. We hebben 2 sessies gehad bij de psycholoog. Héél blij dat hij meeging, alleen was ik niet gegaan zei hij ik kan prima met mezelf door 1 deur… ALLES bekijkt hij in extreme vorm vanuit zichzelf. ALLES ligt aan anderen en zo negatief, ongelooflijk dat een mens dat zo kan, alleen om zichzelf beter te voelen, er boven te staan. Zo niet nodig! Onaantastbaar, voetstuk, hij duldt geen tegenspraak, ontvlambaar extreem kort lontje. Ik mag lekker koken en het huis poetsen en dan is het oké. Als ik iets ergens van zeg hoe liefdevol ook, explosie, hij voelt zich extreem aangevallen. Aannames heeft hij uitgevonden. Hij maakt met niemand contact met zijn hart. Soms bedenkt hij dingen, waardoor ik denk zie je wel we kunnen het wel fijn hebben. Het is een rollercoaster in mijn hoofd. De psycholoog is een fijne vrouw, die mijn hopeloosheid ziet. De eerste 2 jaren toen we nog niet samenwoonden was hij een geweldige man, de hemel op aarde voor mij. Zodra ik afhankelijk van hem werd, financieel en qua huisvesting ging het masker af en wat ik zag en voelde… akelig. dat mensen zo kunnen zijn. Tuurlijk gevormd door een verleden. Is geen excuus, werk er dan aan zou ik zeggen! Dan verdien je respect en krijg je het ook, wat hij wel extreem wil.

Nu is mijn vraag zijn er mensen die positieve ervaringen hebben met het praten bij een psycholoog en samen ouder kunnen worden? Wat kan ik het beste daar doen/zeggen? Heel graag tips want ik weet het even niet meer… Sterkte allemaal.

Vlinder, 23-08-2014 08:08 #111
Ik twijfel enorm ben ik nou de narcist of mijn ex? 29 jaar was ik getr met hem en kregen 2 dochters. Altijd had ik een gevoel waar ik de vinger niet kon opleggen, ik vertrouwde hem niet. Toen de kinderen klein waren had ik het te druk om het allemaal in de gaten te houden wat hij deed. Hij was heer en meester ik had niets te zeggen. De kinderen werden groter en ik kreeg een baan, ineens zag ik de buitenwereld en er ging een wereld voor me open, mensen vonden me spontaan en aardig, ik veranderde van karakter, kreeg ineens een eigen indentiteit wat hij natuurlijk niet wilde. Om een lang verhaal wat in te korte kreeg ik steeds meer in de gaten dat het niet klopte, het voelde niet goed. We hadden het goed financieel gezien, alles bezaten we, een mooi huis 2 auto's het kon niet op. Ik werd met de dag stiller en sliep slecht voelde me zeer ongelukkig. Ik hakte de knoop door en gaf aan dat ik wilde scheiden, verdrietig was hij en ik ook en er werd afgesproken dat alles netjes geregeld zou worden. Ik kreeg een flatje en met wat spulletjes die ik kocht richtte ik het in, ik kreeg niets mee want zoals hij tegen me zei het komt allemaal wel goed, wel moest ik de sleutel van ons huis vast afstaan dat vond hij niets meer als normaal. Stom was ik, ik deed dat. In de maanden dat de scheiding liep haalde hij me regelmatig op om even bij te praten en we dronken wat. Ineens begon de hel, de rechter bepaalde dat ik recht had op een voorlopige voorziening en die viel hoog uit, dat sloeg natuurlijk in als een bom bij hem. Hij kwam dan praten met onze beide dochters (26 en 22) hij liet de jongste me zeggen, mam als jij geen lager bedrag accepteert wil ik je nooit meer zien. Ik weet nog dat ik zei, ja maar als ik dan moeilijk kom te zitten wat dan? Dan zijn wij er ook nog zeiden ze. Hij drukte me op mijn hart om vooral het huis in tact te laten zodat ik terug zou kunnen komen als ik weer ''normaal'' zou zijn. Wat voor moeder was ik dat ik het over mijn hart kon verkrijgen om mijn jongste op straat te zetten( zij woont bij hem). Ik had een studiootje en kon haar niet met me meenemen en zij had tenslotte ook heel haar vriendenkring in onze woonplaats. Ze heeft een auto dus ze kon zoveel als ze wilde naar mij toe komen. Ik bezat een auto weliswaar niet op mijn naam maar op die van hem, ook had hij de reserve sleutels en het belangrijke kopie in zijn bezit. Mijn advocaat vroeg naar mijn kenteken en ik wil het uit me tas halen… weg was het. Dat had hij in een onbewaakt moment uit mijn tas gehaald. Als ik het zo terug lees besef ik dat ik te goed van vertrouwen ben geweest. Ons spaargeld was ineens op zei hij, achteraf heb ik te horen gekregen dat hij het op de rekening van de oudste geparkeerd had zodat ik er niet aan kon komen. De oudste hoor ik nog zeggen aan de keukentafel, pap beloof je mama goed achter te laten!? Manipulatie volgde, hij werkte enorm op mijn gevoel en ik deed alles zoals hun het wilde hebben. Zijn verzekeringsman die hem steunde in deze scheiding belde mij vaak op en drukte me op mijn hart om vooral afstand te doen van het huis ik zou met restschuld komen te zitten. Ook zat er nog een spaardepo in van 20.000 euro. Hoe ze het uitlegde aan mij was alles negatief en doe het nu maar zo werd er gezegd. Ik tekende het convenant, de scheiding werd ingeschreven bij de gemeente. Alles was ik kwijt, mijn huis, mijn inboedel, niets had ik als een beetje alimentatie voor 6 jaar. Ik denk dat er nu misschien vele zullen denken wat een naief persoon, maar ik kan je vertellen dat het op een slinkse manier gedaan werd, hij speelde het uit via de kinderen. Wat doe je als moeder? je wil je kinderen toch niet kwijt!? Het werd ineens stil, ook werd ik meteen ingelicht dat hij al een nieuwe vlam had, notebene de vrouw waar ik altijd over aan hem vroeg hebben jullie iets? Nee ik zag spoken en er was niets tussen die twee. Ik werd wakker, nu pas echt wakker, de mensen gingen mij vertellen wat ze over hem wisten, ik ging zelf op onderzoek uit en sprak vrouwen waar hij mee vreemd gegaan was. Nu stortte mijn wereld pas echt in, wat ik jaren in mijn huwelijk vermoedde was dus werkelijkheid. De kinderen kozen voor hem, ze bleven bij me weg, ik werd overal geblokkeerd zowel op facebook als mobiel. Ik ging mailen naar de kinderen, frustratie en de pijn van het verlies dat ik hun nooit meer zag uitte ik daarin, vragen en smeken om uitleg hoe ze dit me toch hadden kunnen aan doen. Mijn ex veranderde in een ware nachtmerrie, als ik foto's van mijn kinderen op facebook zetten kreeg ik smsen dat als ik ze niet zou verwijderen hij me liet opruimen of mijn rug wel zou komen breken. Helemaal alleen stond ik ervoor. Smsen van hem met de teksten erin dat ik maar een touw moest pakken en mezelf maar moest ophangen of de trein maar moest opzoeken zodat ze van me af zouden zijn. Borderline zou ik hebben zei hij, hulp moest ik gaan zoeken. De lelijkste en pijnlijke kwetsende smsen die ik kreeg deden me enorm verdriet, waar had ik dat aan verdiend? ik had hem toch alles gegeven!? In de scheidingsperiode van ons ging mijn schoonzoon de oudste ten huwelijk vragen, ze trouwen nu over 2 weken, ik heb geen kaart gehad en ben ook nergens bij betrokken. Mijn kinderen zie ik al niet meer vanaf kerst. Gesmeekt heb ik of ze willen komen praten maar ik wordt compleet genegeerd. Ik heb het nog geprobeerd bij mijn ex dat het toch onze dochter is die trouwt. Niets raakt hem, een grote scheldpartij kan ik krijgen dat ik geen moeder ben en dat de kinderen zo'n gedrocht als moeder niet willen. Het is niet te bevatten waar ik in terecht ben gekomen, daarom mijn eerste woorden int begin van mijn verhaal, wie is hier nu de narscist? Intens verdrietig ben ik dat ik mijn kinderen niet meer zie, maar ze pikken het niet dat ik veranderd ben, ze vinden dat ik een air heb. Nee ik ben harder geworden, maar helaas heb ik alles te laat ingezien… hoe kunnen mensen zo toch zijn…

Martine, 29-06-2014 07:38 #110
Sinds 7 weken lig ik in scheiding van mijn man die niet officieel de diagnose narcist heeft, hij is niet lang genoeg in therapie gebleven, maar waarvan de therapeut wel aangaf dat hij dergelijke trekken heeft.

De scheiding is het gevolg van het feit dat ik zijn tweede affaire in een jaar per toeval ontdekte, waarna ik heb de deur heb uitgezet. Hij is nu ook samen met het meisje in kwestie, ze is 13 jaar jonger, en ik had de ijdele hoop dat hij daarom alles snel en netjes met mij zou willen afwikkelen. Niks is minder waar.

Hij laat me niet met rust, niet omdat hij me terug wil maar hij is waanzinnig boos en probeert me echt te vernietigen lijkt het wel. Hij mailde continue met wat ik allemaal zou moeten doen volgens hem, als ik niet snel genoeg reageerde belde hij op met hele tirades, hij heeft mijn mailaccount gehackt, heeft gedreigd het voogdijschap over onze kinderen aan zn moeder over te dragen, heeft gedreigd brieven naar mn baas te sturen om hem te vertellen wat een slecht persoon ik ben, hij heeft me beticht van fraude, hij gaat met zn nieuwe vriendin naar plaatsen waar ik altijd kom en hij normaal nooit pfffff. Het is echt dreigen en kwetsen.

Mn advocaat heeft ingegrepen en zijn advocaat verzocht hem aan te spreken op zijn gedrag. Nu is het iets rustiger qua mails en telefoontjes maar nu gaat hij dus met haar naar plekken waar hij met mij altijd kwam of waar ik ze tegen kan komen. En dat terwijl ze heel ergens anders wonen. Tsja, deze mensen zijn knettergek en je moet echt een olifantenhuid opbouwen anders vernietigen ze je!

Mirthe, 25-05-2014 19:09 #109
Sinds een paar jaar woon ik samen met ook iemand die duidelijk narcistische trekjes heeft, als wat ik hier allemaal al gelezen heb. Ik schrik er van zeg. We hebben een koophuis, rijtjeshuis en hij is de grootverdiener van ons 2. Sinds een jaar zit ik in de zw door een ongeluk op de manege. In alles krijg ik de schuld, in alles moet ik em de schuld geven en juist als het net weer even goed gaat tussen ons, ja dan gaat hij weer wat zoeken om gelijk te krijgen of nee, beter nog, om een ruzie te starten waar ik links rechts om mijn oren allemaal zinloze en onterechte verwijten krijg geslingerd. Ik heb het laatst geprobeerd uit te maken, maar hij veranderde in een huil en klaagbaby, hij had mij alles gegeven, ik had alles aan hem te danken… blablabla. wat nu overigens ook zo is. Ik ben mentaal kapot, ik kan geen werk vinden en ben financieel van hem afhankelijk. Ik weet me god niet hoe ik dit aan moet pakken. Maar de gedachte om nog bij hem te blijven word steeds enger. Ik gooi jaren weg en ben al jaren niet de gelukkigste meer (wel toen ik hem net ontmoette en hij heeft zo zijn lieve momentjes, maar daar tegenover staan dus wel de vele vele pesterijen, vernederingen en ruzies. Ik ben er moe van. En dat terwijl hij mij juist zou kunnen helpen bij het herstel!

Sharon van der Steen, 22-05-2014 23:11 #108
Mijn broer is onlangs gediagnosticeerd met een persoonlijkheidsstoornis met narcistische kenmerken. Voor mij bepaald geen verrassing, dat vermoeden had ik al 10 jaar. Vandaar dat ik hem al sinds jaren behoorlijk op afstand houd. Kort, formeel, praktisch contact. Recent is de boel geëscaleerd bij mijn broer. Op alle peilers in zijn bestaan stort de boel in, geen baan, relaties keer op keer verziekt, forse schulden en crimineel gedrag. Hij kreeg een zware depressie/angst-paniekstoornis en werd opgenomen. Hoewel ik veronderstel veel inzicht in het gedrag van mijn broer te hebben, neemt zijn grip op mij toe. Mijn moeder wordt 80 en trekt het niet meer, ik voel mij verplicht haar te beschermen. Mijn andere broer is er klaar mee. Hij vraagt op actieve wijze steeds vaker mijn aandacht. Zowel gevoel en verstand zeggen "nee". Maar ik zit in de valkuil van medelijden, loyaliteitsconflict en helaas bij mij zelf nog steeds met een gebrek aan assertiviteit. Kortom, zijn grip op mij neemt toe. Ik wil dit niet! Heeft u tips voor mij?

Maaike Verbeek, 17-05-2014 22:25 #107
Mijn baas is een narcist en ik ben financieel volledig afhankelijk van hem… het contract blijkt juridisch gezien geen mogelijkheid te bieden om hem aan te klagen. Ik heb geen poot om op te staan. Ik heb een flinke lening bij hem. Als ik opzeg, heb ik een fikse schuld. Hebben jullie adviezen hoe ik los van hem jan komen?

Kukel, 10-05-2014 23:12 #106
Ik was met een narcist getrouwd en ik heb bijna het leven gelaten. Ik ben al mijn geld kwijt maar het gaat nu best goed met mijn. Maar alles wat ik lees is herkenbaar, hij heeft inmiddels alweer een nieuw slachtoffer gemaakt en zij heeft contact met mij opgenomen. Zij heeft aangifte tegen hem gedaan wegens poging tot doodslag, ik ook. Zij is al haar geld kwijt en hij heeft nu een nieuw slachtoffer. Zijn zus heeft ook aangifte tegen hem gedaan wegens verkrachting maar het is allemaal niet te bewijzen. Het verhaal is heel lang en duurt al jaren voort. Maar ik krijg hem figuurlijk tegen de muur want hij stopt niet met zijn leugens, gemanipuleer en vrouwen gebruiken.

Oma, 29-04-2014 14:58 #105
Heel herkenbaar was dit voor mij. Mijn dochter was met zo'n iemand getrouwd. Na een mishandeling van mijn kleinzoon, zijn stiefzoon, heeft mijn dochter om hulp gebeld omdat ze niet met hem alleen meer durfde te zijn. Hij kwam niet uit zijn woede, wat wel vaker gebeurde, hij had een paar maanden daarvoor ook bijna mijn kleinzoontje overreden. Niemand durfde, kon of wilde naar hen toe gaan. Uiteindelijk zijn mijn man en ik gegaan om te proberen hem te kalmeren. Het lukte ons niet. Toen heeft mijn dochter hem gezegd te willen scheiden. Maar hij werd daarop nog woedender dan hij al was met gevolg dat hij mij heeft aangereden. In eerste instantie was poging tot doodslag hem ten laste gelegd maar hij is met een lichte straf weggekomen en zowel de reclassering als andere bemoeiende instanties ziet hem nu slachtoffer, want hij zou tot deze daad gedreven zijn door ons. Hij komt zo aardig en rustig over. Ik wil hiermee waarschuwen: een narcist wordt zelfs door psychotherapeuten en onderzoekers niet altijd herkend en het is levensgevaarlijk om zo'n iemand te confronteren dat je van hem scheiden wil. Hij is de rust zelve, jij bent van schrik en ellende in alle staten dus jij wordt nooit gelooft. Ken je die vreselijke fatale situaties waarvan achteraf gezegd werd: dit hadden we nooit achter hem gezocht? En de hulpverleners zeggen: we zagen geen aanwijzingen? Ik bedoel maar!

Sabine Neuteboom, 27-04-2014 23:32 #104
Heel dankbaar voor de artikelen die ik van je lees op facebook. Had ik dit maar 7 jaar eerder geweten. Dan had ik niet de fouten gemaakt die ik heb gemaakt en was me een hoop schade bespaard gebleven. Helaas triggerde de man mijn eigen oude pijn en raakte ik in een web van angst gevangen waar hij jaren mee kon blijven spelen. Na al die jaren is er nog steeds niet veel van me over. Na drie jaar ontmoette ik weer zo'n gek. Het stikt er van, van zulke figuren. deze keer had ik hem sneller door en wist wat me te doen stond: maken dat ik weg kwam. En nu: nooit meer een relatie. Want naast de vele narcisten herken ik de spelletjes van de narcist in heel veel mensen die nog nooit met zichzelf aan het werk zijn geweest. Ik vind de wereld tegenwoordig een doodenge plek en trek me er helemaal uit terug. Succes met je boek en schrijfsels. Je geeft een hoop mensen duidelijkheid over wat hen overkomen is!

Els, 05-04-2014 16:59 #103
Ik heb het idee dat ik met een narcist geleefd heb. Alles wat ik lees is herkenbaar… Alleen heeft hij mij verlaten en wil niks meer met me te maken hebben en behandeld me als dood. Ik ben kapot en voel me geen waardig mens. Ik moet me leven oppakken en hem met rust laten. Nou graag… Maar ben bang dat hij over een paar maanden terug kom met een smoes of hij is de enige narcist die wegga zonder achterom te kijken. Goed voor mij eigenlijk. Maar lees zoveel dat ze toch weer terug komen…

Elisabeth, 24-03-2014 10:47 #102
Ik ben getrouwd geweest met een narcist, maar verlaten lijkt makkelijker dan het is omdat er kinderen zijn. Ik ben wel echt bij hem weggegaan, maar de blinde weigert te zien dat hij bij mij in huis geen rechten heeft en dus geen bezit van alles kan nemen. Wat mij betreft kukel ik hem zo het huis uit. Daar heb ik voor mijzelf geen enkele moeite mee. Maar omdat ik weet dat hij dan tot lichamelijk geweld kan komen, doe ik voorzichtig voor de kinderen. Hij weet dat en zorgt er dan ook voor dat zij op die momenten in de buurt zijn. De komende jaren zal ik dus nog op eieren moeten lopen. Maar er komt een dag dat ik de deur achter hem dicht kan doen en niet meer open hoef te doen, ik kan bijna niet wachten.

Tio, 14-02-2014 01:59 #101
Een narcist moet je altijd uit de weg gaan. Het neemt alleen maar energie en hoe meer je reageert des te meer energie zij er uit putten. Om zo nog meer energie uit te zuigen voor hun energietoevoer. Zij zijn ledig hol oppervlakkig in hun gevoel. Hun gevoel is niet echt. dat kunnen ze wel spelen. Ze kunnen zich niet in andermans gevoel verplaatsen. Je moet je in hun verplaatsen nadat wat zij hebben misdaan. geven anderen altijd alles de schuld van ook al hebben zij het gedaan ook als zijn zij begonnen.

Fa, 18-10-2013 15:17 #100
Wat Linda beschrijft is weer het zoveelste bewijs dat een narcist niet eerder stopt of iemand moet kapot.

Ze hebben zo'n enorme vernietigingsdrang in zich. Mijn ex zei het op het laatst als ie stomdronken was. Dan schreeuwde hij heel hard. Ik heb venietigingsdrang.

Dat is de enige waarheid die hij ooit hardop gezegd heeft.

Ik zou m eigenlijk niet meer moeten verbazen, maar toch iedere keer ben ik stomverbaasd dat er zulke mensen bestaan, die zo'n ongelofelijke haat in zich hebben.

En daar dan niets eens doodmoe van worden. In dat opzicht zijn ze loeisterk, alleen een beetje jammer dat die enorme energie niet op een andere niet destructieve manier word gebruikt. UIteindelijk gaat de narcist ook kapot aan zijn eigen destructieve gedrag als ze oud worden.

Er is niet mee om te gaan Linda. Ik heb alles geprobeerd en ik denk nu enige oplossing is zover mogelijk uit de buurt gaan wonen.

Dat is het enige wat ik nog bedenken kan om los te komen van een narcist (e)

Fa

Linda, 17-10-2013 21:10 #99
Mijn ex zwager is een narcist. Ze hebben samen een kind en hij ging alle jaren die ze samen waren vreemd. Toen ze daar achter kwam, ging ze meteen bij hem weg en bouwde een nieuw leven op. Hij ook. Toen ze een nieuwe vriend kreeg, ging hij jeugdzorg inschakelen met leugens. Ze is nu 2 jaar verder en zit nog met jeugdzorg in de shit. Hij houdt zich niet aan afspraken en wil dat zij haar zoon kwijt raakt. En dit terwijl hij hem niet eens wil! Jeugdzorg trapt in zijn leugens en façade. Ze willen hem niet onderzoeken op narcisme. Hij springt van de hak op de tak. Weet iemand hoe je hier mee om gaat? Ze blijft door die hel gaan.

Aleida, 03-10-2013 15:06 #98
Ik heb het ook gedaan. Ze verachten je meer en meer. Idd ik ben er ook behoorlijk door van slag. Ze hebben echt geen greintje gevoel. Ook ik ben er te gevoelig voor. Ik heb er last, en ga mijn eigen dierbaren dingen verwijten. dus het is je er bij neerleggen en afstand bewaren. Maar ohh wat doet dat zeer.

Fa, 01-10-2013 00:16 #97
Nee klopt. Ik heb het pas voor de eerste keer geprobeerd. Het heeft niet geholpen. Ik wilde het een keer proberen. Ik weet nu dat het hopeloos is. Niets helpt. Helemaal niets. Bovendien werd ik er ongelofelijk opgefokt van en ben er een paar weken misselijk van geweest. Dit kan je blijkbaar alleen constant volhouden als je narcist bent. Ik heb teveel gevoel. Toch heb ik er geen spijt van. Ik weet nu dat ik echt alles geprobeerd hebt. Echt alles.

Fa

Aleida, 25-09-2013 14:35 #96
Ik heb je verhaal hier net gelezen. Helpt het terug spiegelen van eigen woorden en acties bij een narcist. Ze gaan er vast niet door veranderen.


Gr aleida.

Fa, 13-09-2013 00:21 #95
Het beste is je helemaal los maken van de narcist.

Als je steeds contact blijft houden kom je niet geestelijk los van een narcist.
Geen contact is het enige wat je kunt doen om er weer boven op te komen.
Fa

Karin Sonneveldt, 27-08-2013 13:45 #94
Wat een herkenning! Ik heb zo ongeveer vijftien jaar een relatie gehad met een vrouw die erg veel symptomen heeft van een narcist. Een aantal jaren geleden ben ik vanuit totale uitputting in een burn-out terecht gekomen. Uiteindelijk diagnose Postraumatich-stressyndroom. Gevoel van m'n identiteit kwijt geraakt te zijn. Ik heb het contact een jaar afgehouden maar ze zocht me indirect steeds op. Nu heb ik haar weer gezien en heb binnenkort een afspraak. Ik ben nu nog meer gewaarschuwd, zeker nu ik dit artikel heb gelezen. Wat kun je je als mens leeg en niemand meer voelen, terwijl ik voorheen goed in mijn kracht zat. Steeds die erkenning willen, die je nooit zult krijgen. Ik heb een geweldige vrouwelijke Psychiater gevonden die mij enorm veel inzichten heeft gegeven. Ik zit nu voor het eerst in mijn leven aan de anti-depressiva, en probeer heel langzaam mijn leven weer op de rails te krijgen. Ik heb wel eens de reactie gegeven van: dat ik het heb ervaren als een bijna dood ervaring. Ik ben een geweldige voedingsbodem geweest, ik bleef zoeken naar oplossingen, spiegelen, confronteren, mezelf laten zien, m'n kracht en daadkracht. Totdat ik niet meer wist wie of wat ik was. Wat heb ik me alleen gevoeld, zeker omdat weinig mensen het konden begrijpen dat die aardige partner tot zo'n psychologische oorlog in staat was. Ik zou hier nog zoveel over kunnen schrijven maar het is duidelijk. In ieder geval heb ik nog steeds dromen van dat ze me steeds verlaat zonder mededogen. Dat heb ik 't nog ligt uitgedrukt.
Fijn dat ik mijn verhaal even in het kort kwijt kan. Ik ben inmiddels 54 jaar, dus laat ik er in de herfst van mijn leven… er het beste van maken. Dat ga ik ook doen, met een beetje hulp van hele lieve mensen om mij heen. Met vriendelijke groet. Karin

Arjen, 05-06-2013 19:11 #93
De ervaringen beeldend verwoorden hebben tot doel voor mij; herkenning voor anderen met het gevoel niet alleen te zijn, voor mezelf transparantie.
Voor de duidelijkheid, lijk toch wat vaag te zijn geweest: Het proces van losmaken heeft voornamelijk plaats gevonden in de relatie over een periode van ongeveer 2 jaar, en uiteindelijk definitief de knoop doorgehakt.
Me niet gelukkig voelen, en ook mezelf anders wijsmaken, was aanwezig in de relatie, maar ook van voor de relatie, en ook o.a. een oorzaak een gewillig slachtoffer te zijn geweest van narcistisch misbruik.
Getrickered door de artikelen op deze website realiseer ik mij, dat de aanwezigheid en invloed van narcisten en extreme narcisten, als een rode draad door het leven, inmiddels achter mij, heen heeft gelopen, ook binnen mijn eigen familie.
En familie kies je niet voor, die heb je, maar heb geen deel meer aan het narcistische gedrag, althans, steeds minder.
Afwijzing is het gevolg, en voor mij is dat weer bevestiging en erkenning het goed te doen met het in praktijk brengen van enige verworven kennis, ook te vinden op een site als deze.
De narcisten in mijn leven; familie, ex-vriendin, collega, kennissen, menige ervan ontlopen mij inmiddels juist door mijn zogenaamde open kwetsbaarheid. Persoonlijk vind ik transparantie een beter woord.
Er is hierdoor geen heimelijke informatie meer over mij om te misbruiken d.m.v. manipulatie, geloof ik.
Ook mijn ex-vriendin heb ik destijds te kennen gegeven melding te doen bij het AMK, en haar familie erover ingelicht, in de verwachting dat zij positieve invloed zouden hebben voor haar zoon, wat me niet bepaald in dank werd afgenomen (schaamte weegt zwaarder dan schuld), en ook de school, wat me weer wel in dank werd afgenomen.
En gevoelige persoonlijke details, als het hebben ondergaan van sexueel misbruik als kleine jongen, en mijn donker gekleurde drugsverleden, mijn negatieve aandeel in het miserabele huwelijk met mijn ex-vrouw, enz. "Spread the word", was mijn reactie (met het schaamrood op de kaken).
En ook dreigen pikante foto's van mij openbaar te zullen maken, wetende, dat ik het nooit zou doen met die van haar. "Leef je uit, misschien hou ik er nog spannende contacten aan over. Het waait wel over ter zijner tijd, of anders maar niet", was mijn respons.
Ik ben alleen te chanteren, als ik het toelaat, en dat doe ik niet meer.
En dan verliest het zijn macht en kracht voor de narcist is mijn ervaring.
Dan is er ook nog narcistisch projecteren. Maar dat trek ik me niet meer persoonlijk aan, laat het bij de narcist, en die weet zich niet gevoed, en zal omzien naar een volgend "object".
Een belangrijk handvat voor mij is geweest mijn oudste dochter en kleindochter, en hun situatie in een vorige reactie benoemd.
Ik ben me er van bewust, als vader dingen te moeten voorleven, ouders zijn en blijven rolmodellen voor hun kind(eren) ongeacht leeftijd, vind ik.
En gek genoeg, zij ook voor mij. Geweldige sterke jonge moeder.
Maar vooral mijn dochter van wie ik zielsveel hou.
Of het me gaat lukken? Die vraag stel ik mezelf niet meer, de wanhoop, vertwijfeling, de "shock" zijn verleden tijd. De aanvaarding realiteit!
Mijn reageren hier is ontstaan door te willen herstellen van narcistisch misbruik.
Eigenlijk is het nu meer om o.a. dit te delen, en voor elkaar wat extra's hierin te geven.

Fa, 04-06-2013 20:59 #92
Hallo Arjan,
Ik wist wel dat het niet je bedoeling was hoor. Dat merk ik gerust wel aan je manier van schrijven.

Ik wilde het nog wat meer verhelderen ook voor de slachtoffers hier. Ik kan hier niet alles zeggen, want ik houd er rekening mee dat mijn schoonzoon sluw genoeg is hier te kijken en te googlen. Niet dat ik bang van hem ben. Maar ik wil heb geen handvaten geven met informatie waar hij wat mee kan doen. Je weet dat narcisten graag zoveel mogelijk informatie willen om dat weer tegen je te kunnen gebruiken.

Alleen weet dat jij niet de enige bent die hier doorheen moet. Ik (en vele slachtoffers met mij) heb op hetzelfde punt gestaan als jij en je hoeft niet eens te vertellen wat je narcist allemaal gedaan heeft. Ze kunnen heel heel ver gaan met geestelijk en fysiek mishandelen zelfs tot martelen toe. Ik heb het ook allemaal ondergaan. En er dik 6 jaar over gedaan mezelf weer terug te vinden. Het gaat je lukken. Je moet hier doorheen, omdat je de geestelijke kettting waaraan je vastzit aan je narcist (ook al heb je geen contact meer) moet doorzagen. En dat gaat niet in 1 maand. Je gaat door verschillende fases. Eerst ongeloof als je ziet dat het een naam heeft dan verdriet dan een ongelofelijke woede (is heel gezond als je dat voelt, want die woede is terecht) dan langzamerhand komen er andere dingen in de plaats van je gedachte aan hem. En dan aan het eind? Totaal geen interesse in wat ie is of doet of whatever. Je hebt geen medelijden geen wraak geen wrok geen interesse. Hij neemt totaal geen enkele plaats meer in jouw leven. Dat is het proces waar je doorheen moet. Je kunt je het nu nog niet voorstellen, maar geloof me je kunt op een gegeven moment zo ontzettend blij zijn dat je alleen bent een die griezel niet meer om je heen hebt. Die rust ik ben er nog steeds dol op als ik 'smorgens wakker word en niet hoef te denken:"" hoe staat de pet vandaag"? Hoe bang word deze dag weer voor mij. Hoe erg moet ik op mn hoede zijn. Iedere dag ben ik dol op de nieuwe dag dat hij er niet is. Dat had ik me 10 jaar geleden nog niet voor kunnen stellen, zo had ie mij in zn macht. Meisje als ik het kan kan jij het ook. Pak jezelf aan en gun jezelf een fijn leven zonder angst met zo'n griezel in de buurt. Als je zo'n sterke wil hebt door het vol te houden met een gestoorde, dan kun je diezelfde kracht ook voor jezelf gebruiken. En dan geef je die kracht aan de juiste persoon. JIJ

Fa

Arjen, 04-06-2013 10:15 #91
@ Alleen nogmaals,

Je schrijft dat je je zwak en klein voelt, en hunkert naar een sms, een belletje van hem die jou dood zwijgt, voor wie je zoveel voelt. Het is het ervaren van een trauma. Het is als het verdriet van een overleden dierbare, het onwerkelijke gevoel van verlies, met het grote verschil, dat in werkelijkheid de persoon er nog is, en daarmee de illusie dat het misschien toch niet zo hoeft te zijn. denk ik.
Beste Alleen, sta jezelf toe om te rouwen, boos te zijn, onderga het gebeuren reëel, is mijn raad. En hulp hierin aanvaarden is niet alleen een mogelijkheid, maar zelfs een noodzaak voor jou en je kinderen, geloof ik. En over een tijd, afhankelijk van wat je ermee doet, sta je heel ergens anders, en ben je blij verder te zijn gekomen, ook voor je kinderen, is mijn overtuiging.

Arjen, 03-06-2013 10:27 #90
@ Alleen,

Er zijn nog veel onbeantwoorde vragen wat de gevolgen van extreem narcisme betreft, en lijkt professionele hulp soms beperkt, maar ondanks dat, kan het je op weg helpen. Misschien je laten doorverwijzen door een goede huisarts. In ieder geval kan het wat handvaten geven voor enige houvast op de weg, die je nu bent ingeslagen. Dat mensen slachtoffer zijn van narcistisch misbruik verteld iets over mensen met een NPS, maar vaak ook veel van de slachtoffers. Misschien, door dit te stellen, maak ik te veel de vergelijking met mezelf, maar het feit, dat wij als slachtoffer het misbruik hebben ondergaan, toegelaten, kan wijzen op eerdere opgelopen trauma's, denk ik. Sowieso, ga de weg die je inmiddels hebt genomen, en ook al zal het een totaal verloren gevoel kunnen geven, het is een weg van herstel voor jou en je kinderen, en absoluut de moeite waard. Heel veel sterkte toegewenst!

Alleen, 02-06-2013 21:16 #89
Is er hier iemand die mij op weg kan helpen met een emailadres/telefoonnummer van een therapeut die gespecialiseerd is in narcisme en de slachtoffers hiervan. Of een ervaringsdeskundige die mij via de tel/email wat tips/handvatten kan aantrekken?

Ik ben momenteel echt helemaal de weg kwijt na 7 jaar in een relatie te hebben gezeten met een narcist. En ook nog eens 3 kinderen samen. Heb geen idee hoe ik nu verder moet. Ik heb al deze jaren op de overlevingsstand gedraaid. Na de zoveelste vernedering heb ik mijn grens duidelijk aangegeven. Dit was eng om te doen omdat ik weet dat ik dan vervolgens genegeerd wordt en hij de boel omdraait. En hij heeft het voor elkaar ook. Ik voel me emotioneel schuldig. Met mijn verstand weet ik dat deze relatie destructief is en heb ik hem deels door. Toch kan ik niet geloven dat iemand zo kwaadaardig kan zijn en blijf ik maar denken en doen… Wat als, wat als hij zus of ik zo. Had ik beter… Etc Sinds twee dagen tril ik aan 1 stuk door. En ben ik zo levensmoe dat als ik mijn drie prachtige kinderen niet had gehad ik er misschien een einde aan had gemaakt. Voor hun ga ik door, voor hun heb ik hun vader eruit gezet. Ik wil ze dit besparen. En ik vraag me af wat beter is. Geen vader of een psychopaat als vader in hun leven houden? Ze gaan hier zoiezo niet ongeschonden uitkomen en dat vergeef ik mezelf nooit. Man wat ben ik blind geweest.
Ik ben op en als ik hier zou vertellen wat deze man met mij heeft gedaan en ik heb toegelaten afgelopen jaren dan verklaren jullie mij voor gek.

En ik ben zo zwak en klein dat ik zelfs nu tijdens de stiltebehandeling hunker naar een sms. Een belletje. Maar niks, een doodse stilte. Zelfs zijn kinderen bestaan niet voor hem. Ik wil van deze verslaving af want het lijkt wel alsof ik nu zo beschadigd ben dat ik vind dat ik dit verdien dat dit goed voor me is. Diep van binnen dan een heel onbewust ongezond proces. Maar mijn kinderen verdienen dit niet. En het moet afgelopen zijn. Maar deze sterke wanhopige emoties zijn bijna ondraaglijk. En ze weerhouden mij ervan om door te gaan met leven en de banden te verbreken.

Somebody help me

Fa, 01-06-2013 19:35 #88
De intentie ze wat bij te brengen is idd zinloos en dat is ook niet het doel. Mijn doel is ze (mijn dochter en haar man) het niet comfortabel te maken met het misbruiken van mensen door het mondje dicht te houden.

Het hangt er ook vanaf in welke verhouding je staat tot de narcist. Bij mij gaat het om twee kleine afhankelijke kindjes die mijn dochter misbruikt om macht uit te oefenen en haar zin te krijgen. Als je een vriendin hebt gehad die narcist is dan zou ik ook ervoor kiezen haar totaal te negeren. Maar er zijn andere gevallen, waarbij je iets moet doen. Stel je voor dat een van mijn kleinkinderen of allebei later toch de intelligentie blijken te hebben en zich afkeren van het pad dat mijn dochter volgt. nl het pad van haar narcistische vader. En dat ze zeggen: oma waarom heeft u totaal niets gedaan of ondernomen. Ik kan vertellen dat ik alvast 1 actie heb ondernomen en dat deze mensen goed begrepen dat het heel moeilijk voor me was mn mond open te doen. Want je hebt het wel over je eigen dochter. Maar ik moest het doen en vragen of ze oplettend willen zijn. En zo komen er nog veel meer acties in de buurt van mijn dochter van mijn kant. Waar ik vooraf heel goed over nadenk.

Ik schrijf dit toch, omdat ik hoop dat mensen narcisten die bepaalde gevallen niet comfortabel hun gang te laten gaan als je weet dat er mensen of kleine kinderen bij betrokken zijn die zich niet kunnen verweren. Dan kan je het voor je geweten niet verantwoorden door maar gewoon met de armen over elkaar te gaan zitten en ze het comfortabel te maken door je mond te houden.

Het gaat om de situatie.

Fa

Arjen, 01-06-2013 11:07 #87
Wat ik vooral heb geleerd van de relatie met haar is, dat het goed is om te weten met welke intentie mensen dingen zeggen, doen, of niet, ook eigen intenties.
Mensen met NPS hebben altijd een intentie die ik-gericht is, en zeer vaak ten koste van de ander, en ook kan dit heel anders lijken.
Geen deel hebben aan wat zij zijn is het antwoord op de vraag: Hoe ga ik om met een narcist?
Neem geen verantwoording voor iemand met NPS, maar voor jezelf.
Geef niet toe aan de onverzadigbare behoefte van bevestiging en erkenning voor de onechte ego.
Blijf bij wie en wat echt is. Erken het narcisme door schijnbare echtheid te ontkennen door het te negeren. Het zal iemand met NPS drijven tot belastend gedrag, maar uiteindelijk zal hij/zij zich ervan distantiëren, en omzien naar een niet opgedroogde bron voor narcistische voeding.
Er zullen misschien uitzonderingen zijn, maar het bovenstaande is mijn doorleefde en doordachte ervaring.

Fa, 29-05-2013 23:21 #86
Mariatje zolang je leeft is het nooit te laat. Hij heeft een nieuwe relatie. Ja en ook die relatie zal hem leren kennen. Onhoud goed dat deze mensen macht gegeven word. Ook ik heb mijn narcist macht gegeven. Niemand kan jou verplichten hem macht te geven Ook hij niet.
Hij is absoluut geen winnaar. Al lijkt dat voor de buitenwereld. Uiteindelijk valt ook hij door de mand. Zo is het bij mijn nu oude zielige narcist ook vergaan. Hij is paranoia geworden. Dat krijg je als je iedereen voorliegt. Uiteindelijk vertrouwen ze zelf ook niemand meer. Tja ze worden ook ouder hoor en daar kunnen ze absoluut niet tegen. Ik geef toe het is erg van dat geld, want dat kon je goed gebruiken, maar geld is niet het enige wat geluk kan geven. Het is ook hoe je je denkwijze ontwikkeld. Het heeft alles te maken met heel veel zelfvertrouwen. En dat kun je zelf ontwikkelen. Op die manier kun je een voorbeeld zijn voor je kinderen.

Fa

Mariatje, 23-05-2013 19:20 #85
Zoals medelezers is ook mijn mond opengevallen van verbazing door herkenning
Had ik dit maar vroeger ingezien.Voor mij is alles te laat.
Mijn narcistische ex was een genie in het manipuleren en in het misleiden.
Ikzelf was heel naïef en keek teveel naar hem op.
Daarnaast had ik ook een vermogen dat ik van mijn ouders geërfd had.
Daarvan heeft hij zwaar misbruik gemaakt en alles naar zijn hand gezet.
Door zijn manipulatief gedrag keek iedereen naar hem op, hij was de goeie man
Zelfs met het scheidingscontract heeft hij mij buiten spel gezet.
Teveel en te subtiel om neer te schrijven wat ik allemaal verloren heb en na 5 jaar scheiding lijden ik en mijn kinderen er nog steeds onder.
Hij blijft ons in zijn macht houden.

Hij is nu de winnaar, heeft een nieuwe relatie en slaagt er in zijn rol te blijven spelen bij zijn zogezegde "vrienden",die voor hem enkel begrip en sympathie hebben.

Ik heb ook veel te doen met "zus" uit het verslag van mei 2012,en begrijp heel goed haar leed.Hopelijk komt ze er bovenop.

Lyc, 15-05-2013 20:03 #84
Hem? Ik heb genoeg vrouwelijke versies meegemaakt…

Marie, 11-04-2013 13:57 #83
Heb ook sinds 6 jaar een relatie met een narcistische man. Bovendien een man die (absoluut onschuldig) tot een levenslange gevangenisstraf is veroordeeld. Zoals vele (vooral zwarte) Amerikanen. Buiten het feit dat ik van hem hou, me volledig bewust ben van de oorzaak, is het niet denkbaar hem in deze toestand te verlaten. Dus ik ben meer gebaat bij het hoe ermee om te gaan. Of beter gezegd, hoe er beter mee om te gaan, omdat ik in de loop der jaren uiteraard wel e.e.a. heb geleerd :) Maar blijft moeilijk.

Eg, 11-04-2013 11:59 #82
Dank voor jullie reacties. Steun zal ze zeker (blijven) krijgen. Ik hoop dat wij haar de moed kunnen geven dat zij inderdaad de noodzakelijke stappen durft en kan nemen.

Tranendal, 11-04-2013 11:00 #81
Beste Eg, Overtuig je zus dat het klaar is. Verwijs haar naar website over narcisme. Confronteer haar met de waarheid, wil je dat dit je dood wordt? Keihard maar is wel zo. Weg gaan bij deze man en vanaf dat moment op ELK front doodzwijgen. En volhouden.
En jij kunt haar steunen. Zoek evt meer steun om haar / jullie heen. Lees herhaaldelijk over hoe je vrij komt van een narcist en volg de adviezen. Print het uit en lees keer op keer. op keer… op keer. Sterkte!

Fa, 09-04-2013 19:33 #80
Ikj ben bang Eg dat je wenig kan doen. Het is voor jou heel erg om toe te moeten kijken en machteloos zijn,
Jouw zus moet zelf de knop omdraaien. Ik kan het weten, omdat ik hetzelfde als jouw zus heb meegemaakt. Alleen bij mij wist niemand het, maar ik weet nu zelfs als mijn familie het wist en had willen helpen dan had ik toen niet de stap kunnen en ook niet durven nemen.

De narcist van jouw zus zal steeds verder gaan. En ook jouw zus heeft een grens. Al is die grens heel ver. De narcist van jouw zus heeft die grens steeds verder in jouw zus gemaakt met manipulatie. emotionele chantage etc.

Je zus zit aan een geestelijke ketting die vele malen sterker is dan een gewone ijzeren ketting.

Het enige wat je kunt proberen (ik weet niet het karakter van je zus) de politie op hun af te sturen als je het moment weet dat ze weer in elkaar geslagen word. Maar wel anoniem vanwege de haat van deze narcist.

misschien dat ze zo'n schaamte daardoor krijgt dat dat het punt kan zijn. Je hoeft daarbij niet direct te zeggen dat jij het was. Vanwege de narcist. Dat kan je later altijd nog aan je zus zeggenl maar pas als ze los is van deze man.

maar het is maar een probeersel. De kans is en blijft klein.

Fa

Eg, 05-04-2013 14:59 #79
Hoe kun je vanaf de zijlijn het slachtoffer helpen uit de handen van deze narcist? Als broer moet ik lijdzaam toekijken hoe mijn zus stukje voor stukje verder wordt kapot gemaakt. Inmiddels is de situatie zo nijpend dat zij psychisch er zo aan toe is, dat zij zich volledig afhankelijk voelt aan hem. Geen stappen durft te ondernemen, ondanks dat ze weet dat er veel zijn die haar willen ondersteunen. In deze situatie speelt er ook veel lichaamelijk als psychisch geweld zonder dat mijn zus aangifte durft of wilt doen.

Fa, 29-03-2013 21:39 #78
G

Je kunt niets doen helemaal niets dan alleen zorgen dat je in de rechtbank niet labiel overkomt. Dat is precies in het voordeel van de narcist.

Ze kunnen zo achterbaks zijn dat je bijna uit je vel springt. En dat is precies wat de narcist graag ziet in de rechtbank. Het slachtoffer komt dan over als labiel en wat zegt de narcist, kijk dat is waar ik nu steeds tegen aan loop. En dat geeft ze de kans zich als slachtoffer te gedragen. Iedereen trapt daar in is mijn ervaring. Heel rustig en beheerst blijven en vooral in de rechtbank. Zorgen dat je veel weet van narcisten en dat op een hele heldere manier zonder enige emotie vertellen in de rechtbank. En het kort houden en steeds als een grammofoon herhalen ook al komt de narcist weer met een tegenaanval gewoon herhalen wat ie doet namelijk vernederen als niemand het ziet zaken verdraaien/ leugens vertellen spullen kapot maken etc en gewoon heel beheerst datgene vertellen in de rechtbank wat jij wil dat de rechter moet weten zonder al te lange verhalen. Zeggen dat ie zo normaal lijkt maar het beslist niet is buiten het zicht van de rechtbank. Enfin zeer rustig blijven ook al spring je uit je vel; Niet doen.

Hopelijk heb je hier wat aan
F

G., 27-03-2013 20:45 #77
Waardevolle info en heel herkenbaar. Ik heb een vraag. Hoe klaag ik een narcist aan? Erkent de rechtbank dit psychische geweld? Zijn er advocaten die gespecialiseerd zijn?
We hebben met een hoogintelligente narcist te maken die zijn slachtoffer ook nog eens keer op keer naar de rechtbank sleept. Graag advies en hulp!

Bloem, 23-03-2013 08:52 #76
Ik viel als een blok voor de uiterst charismatishe, knappe, intelligente man met mega-functie, die een wolf in een schapenvacht bleek. Ik vergeleek hem soms grappend met bekende narcisten die ik op sommige sites lees en zat er achteraf bekeken knal op. Altijd paste ik me aan, bekoorde hem, overstelpte hem met complimenten over zijn skeels. Ik kreeg er, behalve in het begin, geen of nauwelijks terug.
Hij zoog me letterlijk leeg. Hij was wel argwanend omdat ik hem af en toe een spiegel voor de neus duwde. Liegen of wegvluchten als het te warm werd kon hij ook goed en door zijn intelligentie merkte ik het niet direct op, maar het werd zo erg dat ik na een tijd alles in twijfel trok en het niet meer leefbaar was.
Ik zie ook in dat hij zijn gehele omgeving manipuleerde, vrienden had hij niet en nu weet ik waarom!
Ik kick momenteel af, cold turkey, maar naast de pijn en het verdriet blijft de opluchting toch nog net iets groter. Reactie infoteur, 27-03-2013
Narcisten zijn talrijk en vindingrijk.
De kans dat je met een van hen te maken hebt, is groot.
De kans dat iemand beseft in een narcistische relatie verstrengeld te zijn,
is een stuk geringer.

Wanneer je voor het eerst beseft dat je leeft met iemand,
die waarschijnlijk de narcistische persoonlijkheidsstoornis heeft,
moedig ik je aan op verschillende gebieden aan het werk te gaan.

Ten eerste moet je zo veel mogelijk leren over de stoornis van je partner,
de gedragingen, de zaken die de aandoeningen veroorzaken,
en de vooruitzichten op verandering.

Je kunt hiervoor het internet gebruiken om te leren, maar ik besef dat
je misschien een meer gerichte en inzichtelijke uitleg nodig hebt.
Die is vanaf nu beschikbaar in de vorm van de E-boeken over:
Narcisme & Relaties.

Het eerste deel over met de titel; "in de Ban van de N" gaat
over hoe je jezelf bent verloren, en is een gids voor als je net tot
de ontdekking komt wat narcisme is, maar zal ook waardevol zijn voor
iemand die er al jaren bekend mee is.

Het tweede e-boek: "De Ban verbreken" gaat over hoe je jezelf
kunt bevrijden uit een relatie met de narcist. Herkenbaar,
gemakkelijk te lezen en e-boeken die je het inzicht en de kracht
geven die je nodig hebt.

Omdat deze e-boeken in PDF vorm verkrijgbaar zijn,
kun je na het bestellen met lezen beginnen.

Het Eerst E-boek 'Narcisme en Relaties' is te bestellen via:
http://www.boekenbestellen.nl/PDF/narcisme-en-relaties/3483

NIEUW Deel twee: "De Ban verbreken":
http://www.boekenbestellen.nl/PDF/loskomen-van-een-narcist/6684

Arjen, 18-03-2013 20:55 #75
En dan, als bij toeval door het googlen van een trefwoord, belandt je op een site als deze!
Informatie die als een openbaring binnen komt. Ook heb ik het geprobeerd te delen met haar, maar haar illusie is de enige werkelijkheid voor haar, blijkt achteraf.
Toch is het voor mij goed geweest het te proberen zonder kans van slagen voor haar, zij is er niet anders van geworden. Maar ik wel, en mijn illusie maakte plaats voor een uiteindelijk bevrijdende pijnlijke werkelijkheid: Mijn liefde is echt, maar de persoon naar wie het uitging niet. Mijn liefde blijft, en wil nog steeds dolgraag delen. Inderdaad, delen!

Fa, 07-03-2013 21:55 #74
Hallo Brigitte,

Ik zit met hetzelfde probleem. Echter mijn twee kinderen zijn al 35 en 37. Ik zie ze niet meer. Vanwege dat wat jij hieronder beschrijft. Ik was al 9 jaar bij hem weg en in die tijd zag ik de kinderen wel. Maar vorig jaar kwam ik erachter dat ze volkomen loyaal aan hem zijn en alles over mij aan hem doorgaven. Hij heeft ze geld beloofd.Teveel om hier op te noemen, maar de bedoeling was mij naar hem terug te krijgen door gebruik te maken van het eerste kleinkindje. Die zie ik dus sinds ze 8 maanden is niet meer. Als ik niet deed wat dochter wilde zou ik kleindochter niet meer zien zei ze letterlijk. Ik heb gelukkig medicijnen om de pijn te onderdrukken, anders ging ik er aan onderdoor. Nu kan ik wel door met leven in de hoop dat kleinkindjes hopelijk de goede kant van intelligentie kiezen en ik ze misschien een beetje troost kan bieden later. Ik zal moeten wachten en mijn best doen alles te doen om gezond te leven. Ik heb altijd gedacht dat als ik bleef bij hem ik de kinderen beter kon beschermen. Omdat als ik ging scheiden je met die ouderschapsregeling zat en ik er dan helemaal geen kijk meer op had;. Heeft niets geholpen. Hij heeft ze van jongs af al achter mijn rug om gehersenspoelt. En daar kwam ik pas vorig jaar achter. Hoe dat heb ik hier al vaker beschreven. Ik merkte wel dat ze me vaak slecht behandelden, maar wist niet dat ze zo vaak naar hun vader gingen om te bespreken hoe hij mij weer in zn klauwen kon krijgen. Uiteraard in ruil voor geld van zijn kant. Kwam ik ook achter. Die medicijnen onderdrukken de pijn anders is leven onmogelijk. Niemand in mijn omgeving begrijpt precies hoe vreselijke nachtmerrie het is. Ik praat er ook verder niet meer over, omdat het toch niets oplost. Mijn doel is zo gezond mogelijk te blijven door veel te sporten. Hele goede voeding etc. Dit omdat ik niet wil dat deze man mij kapot krijgt. Recht moet gedaan worden. Ook al moet ik daar mn hele leven op wachten. Hij is alcoholist erbij en zijn gezondheid schijnt niet best te zijn. Meer weet ik ook niet over hem dan dat. Ik zal wel zien wat er gebeurd als hij eerder gaat als mij.
Fa

Brigitte, 20-02-2013 09:27 #73
Goedemorgen,
Met heel veel belangstelling las ik een groot deel van de reacties, voornamelijk deze van vrouwen die ervaring hebben in een relatie met een narcistisch persoon. Ik heb zelf ook een dergelijke ervaring met een man (de vader van mijn 2 kinderen: dochter 13, zoon 19). Ik leef ondertussen 19 jaar alleen met de kinderen aangezien ik leven met die man niet meer haalbaar vond; En ja, zoals het in een relatie met een narcist eraan toegaat ben ik op een gegeven moment gaan geloven in zijn "verdriet rond de scheiding", waardoor ik het allemaal nog eens opnieuw wilde proberen; tijdens de zwangerschap van mijn dochter besloot ik definitief van hem weg te gaan omdat ik een herhaling zag van een film die zich reeds had afgespeeld tussen hem en mij.
Het is makkelijk om de waslijst aan voorvallen en kenmerken binnen een dergelijke relatie aan te vullen, maar laat me gelijk tot mijn cruciale vraag komen. Op welke manier kan ik mijn kinderen beschermen, het leed en traumatiserende ervaringen met die man besparen en herstellen? De manier van omgaan van die man met mij en de kinderen is zo heimelijk, zo subtiel manipulerend, dat het UITERST moeilijk is om de kinderen hiervan bewust te maken. Zij lijden echter wel onder zijn gedrag maar zijn tegelijkertijd zo loyaal naar hem toe. Dit is echt niet houdbaar noch gezond voor hun ontwikkeling.

Arjen, 19-02-2013 12:18 #72
Nino valt het op dat Excuusaap een narcist is. Denk het ook, en een mannelijke! Geen zorgen, zijn verhaal zijn wij voorbij, geloof ik. Vooral doorgaan met reageren, we helpen elkaar ermee. Ik voel me zeker geholpen. Iedereen bedankt! (Ook Excuusaap!)

Ton, 09-01-2013 01:23 #71
Alles is herkenbaar, alleen praten jullie steeds over "hem" of "hij"! Ik zou deze site graag aan de familie van mijn (Narcistische) vriendin laten zien, omdat alleen zij gelooft wordt! Maar als hier alleen over hij en hem gepraat wordt gaat dat niet helpen.

Ton in relatie (waarschijnlijk niet lang meer) met een narcistische vrouw

Har, 19-12-2012 11:31 #70
Ook ik ben opgegroeid met een narcist in de vorm van een oudere (enigste) broer en heeft het 50 jaar geduurd voordat ik gekomen ben waar ik nu sta, begrijp dat het nooit anders wordt dan het nu is.
Doet het zeer om te zien hoe het zijn kinderen en (onderhand ex-)vrouw is vergaan, hoe zijn nieuwe vriendin al helemaal is ingepalmd met dure cadeaus en een binding door een samenlevingscontract… zij haar eigen kinderen en familie achter zich heeft gelaten.
Ik heb mijn heft in handen genomen en de familieband met de narcist gekapt, word ik nog wel eens lastig gevallen maar ben ik wel uit zijn ban.
Heb ik gelukkig een goed contact met de ex-vrouw en kinderen, zo waardevol.
Nino en Zus (om enkele bij naam te noemen) en alle anderen: sterkte!

Fa, 09-12-2012 21:17 #69
Echt fijn om te lezen Ika. Ik begirjp heel goed wat je bedoeld met die kooi. Al was het niet mijn vader, maar mijn ex, maar die kooi die begrijp ik. Je ligt aan de ketting. Een hele zware geestelijke ketting.

Hou je taai en zorg goed voor jezelf.

groeten Fa

Ika, 03-11-2012 14:58 #68
Oef wat een (h)erkenning! Ik ben 44 en altijd naar mijn vaders pijpen gedanst. Pas sinds kort heb ik dit verward met liefde. Als ik maar deed wat hem blij maakte dacht ik datie ie van me hield. Maar ik kom er meer en meer achter dat dit niet zo is en leg steeds meer grenzen waar ik geen enkel respect voor krijg. En inderdaad, hoe sterker ik wordt hoe zieliger hij zich gedraagt. Hij schuwt geen enkel middel in zijn emotionele chantage. Ik ben er u pas achter, maar ben blij, alsof ik uit een kooi bevrijd ben.

Nino, 25-10-2012 16:48 #67
Hallo allemaal,
Ook voor mij een enorme opluchting om te ontdekken dat er meerdere mensen met een narcistisch persoon zijn opgegroeid. Deze site heeft heel veel duidelijk gemaakt en alle puzzelstukjes vallen op zijn plaats. Bedankt aan iedereen die aan deze site een bijdrage heeft geleverd door zijn of haar ervaring te delen.
Nog een opmerking… misschien hebben we het nog niet door maar excuusaapje is een nacrcist in dit geheel. Zijn er meerderen die het herkennen. Het valt al op door de aanhef… mensjes… Sterkte iedereen en hou je sterk!

Caroline, 31-07-2012 18:07 #66
Eindelijk is het zover. Ik KAN SPIEGELEN. Het levert natuurlijk niets op, want er wordt wel weer aan de andere kant wat geplukt, maar ik ben trots op mijzelf dat ik het heb aangedurft. Na een relatie van 30 jaar, 3 kinderen en nu dus de echtscheidng voel ik mij sterker worden. Ik heb altijd genoeg gehad om van te kunnen leven. (mijn ega heeft een goede baan) maar de verdeling tussen bijdrage en verantwoordelijkheid laggen altijd ver uiteen. De vernederigen zijn anderen ook opgevallen. Ik heb het over een echte wolf in schaapskleren. Ja in het begin van onze relatie is er wel fysiek geweld geweest. ( 1e 10 jaar, mogelijk 5x een aanvaring) Ik ben die conforntaties als slachtoffer van sexueel misbruik (in mijn jeugd) snel gaan begrijpen en uit de weg gegaan. Altijd had ik mezelf voorgenomen om weg te gaan uit een relatie als er zoiets zou gebeuren, maar geloof me met mijn verleden ben je ook bereid om te vergeven. Nu zoveel verder en de info van deze site, ben ik echt opweg naar herstel. Het gaat echt stap voor stap en echt al ben je voorbereid op het ergste, de beleving is zuur. Als het geloof in jezelf zo is ondermijnd kan dat ook niet anders. De verslaving ligt op de loer voor mij was/is dat alcohol. Zelfdoding was uiteindelijk mijn enige gedachten. (als ik jou dan niet waardig ben en jij ook de kinderen wilt, wat rest mij dan) Geloof me dit alles gaat heel subtiel. Tot je het punt van de bodem bereik hebt. Dan maakt je het niet meer uit wat er van je weggenomen wordt (ook je kinderen niet) en vecht je alleen nog maar voor jezelf. Zover ben ik dus en met alle kracht die ik heb verzamelt vecht ik door. Met lede ogen mag ik aanzien hoe hij mij financiel manipuleert advocaat of niet. t is moeilijk om mensen te laten begrijpen waar je voor staat. Ik hoop dat ik mijn tweeling van 14 jaar mee mag nemen in dit herstel ze hebben het meer dan verdient, voor mijn oudste van 19 is het helaas te laat. Zij heeft zelf al aangegeven:" mama je laat me los he", en ja dat heb ik gedaan. Ik geniet van elk moment dat ik met haar heb, maar zij is voledig opgegaan in zijn rijkdom. Als zij bij mij is knuffel ik haar en kijken we gillmore grils. Toekomst… ik moet nog sterker worden, want dit is niet het einde, ik weet dat er nog bergen zijn om te overwinnen. Ik kan alleen zeggen dat ik tot het moment nu geen spijt heb van mijn beslissing om te scheiden, al mijn stoute dromen worden waar, maar ik kan en wil ze aan. Ik ben ik en ik wil leven. Stoer he. Ik hoop dat eenieder die dit leest en zichzelf herkent, zichzelf kan sterken.

Regelmatig lees ik de site na om dat voor mij te doen. De eerste keer dat ik deze site vondt was een jaar geleden. Iedereen die verantwoordelijk was om deze site te exploiteren enorm bedankt.

Stef, 15-06-2012 08:49 #65
Hallo allemaal, Heb in het verleden ook 5 jaar lang met een Narcist gehad dat was in de jaren 90 en heb er nu nog last van en het is al 2012. Daarna is zij met een bekende van mij gegaan en dat ging er nog extremer aan toe dan dat ik al had meegemaakt. Wat ik heb gelezen op internet hoe narcisme is beschreven is zo herkenbaar van wat ik heb meegemaakt. Hier beschrijf ik de relatie van het begin tot het moeten vluchten uit de relatie.
1.Altijd mensen uitlachen
2.Liegen over dat andere jongens haar proberen te versieren
3.Dat ze verkracht is
4.Bommelding op een school
5.Ten koste van alles en iedereen haar zin willen doordrijven
6.Ziekelijk jaloers
7.Stalken op mijn werk
8.Eten laten bezorgen op mijn werk
9.Andere mensen opstoken.
10.Dreigen met zelfmoord.
11.Mij van mijn familie afhouden
12.Iedereen bij betrekken met haar problemen.
13.Deur op slot doen, ik mag niet weg moest zelfs uit het raam klimmen.
14.Andere meisjes lastig vallen die veel mooier zijn.
15.Ruzie zoeken
16.Zielig doen, janken, schreeuwen in het openbaar
17.Kleding knippen en verbranden, mijn eigendommen in de vuilcontainer gooien.
18.Het vernielen van mijn huis (laminaatvloer, cd’s, bankstel bewerken met een mes)
19.Anders voordoen dan dat ze in werkelijkheid is.
20.Als het niet ging zoals zij het wilde, uitte dat zich in schreeuwen, schelden, spugen in het gezicht, slaan, krabben etc. Kortom het dreef haar tot uiterst psychisch ziekelijk gedrag.

Zelfs tot op de dag van vandaag denkt zij nog steeds dat ik haar eigendom ben. Als ze een nieuw slachtoffer heeft, heb ik rust. Zodra die relatie over is, probeert ze door allerlei verschillende mogelijkheden contact met mij te zoeken. Via wederzijdse kennissen probeert ze achter mijn telefoonnummer te komen. Het vervelende is dat zij op de één of andere manier achter het nummer van mijn huidige vriendin is gekomen en valt mijn vriendin lastig om op die manier in contact te komen met mij.
En wat kinderen betreft die worden net zo.Het is echt heel erg.

Verdriet, 07-06-2012 18:10 #64
Hallo,
ik ben 20 jaar en ben nu anderhalfjaar samen met mijn (lieve) vriend.
Toen ik mijn vriend leerde kennen, rookte ik, hij had een hekel aan roken en zijn ex was ook gestopt met roken voor hem. We deden alles samen, kwamen bij elkaar thuis, hadden seks en spraken elkaar de hele dag door via de telefoon (ping, sms, whatsapp etc.). Na een tijdje zag ik in dat we met elkaar omgingen als een stel, maar dat hij het nog niet zo noemde. Ik heb toen gezegd dat ik een vaste relatie met hem wilde, en anders niet meer op die manier met hem om wilde gaan. Dit begreep hij, maar dan moest ik wel stoppen met roken. Dit heb ik hem toen beloofd, er is een tijd overheen gegaan maar ik ben gestopt. Het was een zware periode voor me, maar ik heb er weinig waardering voor gekregen, ik was er immers toch zelf ook blij mee, dat ik niet meer afhankelijk was van die vieze sigaretten!? Waarom zou hij me moeten waarderen zei hij dan, ik wist toch heus wel dat hij het fijn vond dat ik gestopt was! Ik bleef herhalen dat ik deze waardering hard nodig had (volgens de dokter was dit ook nodig zodat ik het kon volhouden), maar hij heeft hier nooit iets voor gedaan. In het begin van onze relatie was hij onwijs begripvol en hij wilde dat ik meer van mijn gevoelens aan hem toonde, want hij had nu het gevoel dat ik minder om hem gaf dan hij om mij. Ik ben dit toen gaan veranderen voor hem, al is hier een tijdje overheen gegaan (ik heb er erg veel moeite mee om me emotioneel volledig te geven aan iemand). Het voelde vertrouwd en ik was trots op mijzelf dat dit mij gelukt was, maar nooit heb ik hier waardering voor gekregen. Op den duur begon hij kwetsende dingen tegen mij te zeggen, die mij onwijs veel pijn deden. Ik heb hem gevraagd hieraan te werken, omdat dit mij zoveel pijn deed, hij zou hier aan gaan werken. Na een tijdje ging hij steeds meer eisen stellen, ik was te veeleisend, controlerend en zeurderig, ik wilde teveel afspreken etc. en ik moest hier maar eens mee stoppen! Ik heb keihard gewerkt om dit te veranderen, aangezien mijn moeder ook zei dat ik dit misschien best wel deed. Na een tijdje werd het erger, door mij was hij zijn vrijheid kwijt, hij zag zijn vrienden amper, ik bleef zeuren om 'de kleinste dingen' (die hij vervolgens niet kon benoemen) en ik stuurde hem veelste veel berichtjes overdag. Op een gegeven moment dreigde hij een einde te maken aan de relatie, ik was kapot, dit was de eerste persoon waaraan ik me volledig had gegeven, hoe kon hij dit doen? Nadat ik zo veranderd was voor hem! Maar toen ik hem dit vertelde, was ik amper veranderd en waren er nog genoeg dingen die irritant waren. Na een hele hoop gezeur van mij kant hebben we het toen weer geprobeerd. Na een tijdje ontplofte de bom weer, ik was nog steeds niet veranderd en hij had me al een kans gegeven! Dit was zo frustrerend voor mij, aangezien ik zeker wist dat ik veranderd was! Ik gaf hem meer vrijheid etc. Dit is een aantal keer gebeurd, constant dreigen om het uit te maken, waarna ik op mijn knieen ging om te smeken om bij mij te blijven. Op een gegeven moment ben ik naar een psycholoog gestapt, omdat ik dacht dat ik het probleem was, misschien was ik amper veranderd en misschien is het inderdaad moeilijk om met mij te leven. Hij zei dat hij dit niet voor hem hoefde te doen, dat ik dit ook niet hoefde te zeggen, want als ik ongelukkig zou zijn, dan zou ik er maar gewoon mee moeten stoppen! Na een aantal sessies bij de psycholoog trok te psycholoog te conclussie dat er niks mis met mij was, alles wat ik deed hoorde bij mijn leeftijd en het kon weleens zijn dat mijn partner nog erg 'onvolwassen' was. Een aantal ruzies/dreigingen om mij te verlaten verder, waarna ik hem weer smeekte om terug te komen besloten we om het nog 1 laatste kans te geven. Het is toen 2 maanden lang goed gegaan, tot op een avond dat we beiden aangeschoten waren, we waren in het dorpscafe, ik had een vriendin meegenomen en hij was met zijn vrienden (hij wilde meer tijd (alleen) met zijn vrienden doorbrengen). Heel de avond heb ik afstand gehouden van hem, en was ik alleen maar bezig met mijn eigen vrienden/vriendinnen. Op een gegeven moment liep ik naar hem toe, waarna ik een opmerking maakte die er voor hem zo scheef uitkwam dat ik maar moest verdwijnen! Ik wilde helemaal niet weg, ik was in princinpe nieteens MET hem! Maar gewoon met mijn eigen vriendinnen. Dit tolereerde hij niet, hij begon te schelden met kanker, en ik moest gewoon oprotten, hij was me nu spuug en spuug zat! Ik was helemaal overompeld en wist niet wat me overkwam, dat hij ineens zo woedend was geworden. Hij draaide zich om en deed alsof ik niet bestond. Ik ben naar buiten gegaan met mijn vriendin, volledig overstuur. Omdat ik zo gesfrustreerd was, en ik kon niet begrijpen dat hij dit echt allemaal kon zeggen, ben ik terug het cafe in gegaan, dit had een averecht effect en hij werd alleen maar bozer. Ik ben toen vertrokken, later hoorde ik dat hij de hele avond gewoon heeft zitten lachen met zijn vrienden, alsof er niets was gebeurd. Ik heb toen ook zijn ouders gebeld en dit verteld, zij hadden medelijden met mij en zouden proberen te praten met hem. De volgende ochtend had hij nog steeds niets van hem laten horen, zijn moeder liet weten dat ze met hem gepraat had, en dat hij er zo aan zou komen. Ik met een steen in mijn maag naar buiten gelopen, waar hij aan kwam rijden, ik stapte in en zag dat mijn spullen op de achterbank lagen. Ik vroeg wat ze daar deden, waarop hij antwoordde: 'ik heb ze maar alvast gepakt, voor de zekerheid'. We hebben toen gesproken over de avond ervoor, beiden konden we niet herinneren welke opmerking hem zo razend heeft kunnen maken, maar ik had hem zo voor schut gezet bij zijn vrienden, dat hij gewoon niet meer verder wilde. Ik heb hem toen gesmeekt om het nog 1 kans te geven, na een paar keer aandringen, wilde hij (met tegenzin) er nog wel een paar dagen over nadenken. Ik heb toen dagen (1, 5 week) amper iets van hem vernomen, hij was kil en zei dat hij niet meer van me hield (dit zei hij wel vaker, ik zou namenlijk waarschijnlijk meer van hem houden dan hij van mij). Ik ben toen een gesprek begonnen met zijn vader, die ook inzag dat ik veel voor hem veranderd was en hij zou proberen de relatie te redden, maar kon niets beloven. Op een gegeven moment hebben we hem zover kunnen krijgen om te gaan praten over wat er nou allemaal aan de hand was. Toen dit gesprek plaatsvond, heeft zijn vader ook meerdere malen gezegd 'zo kan je je meisje toch niet behandelen' waarna hij zijn schouders ophaalde, dit deed mij zoveel verdriet, ook zei hij dat hij me in die 1, 5 week totaal niet had gemist en dat het eigenlijk wel rustgevend was. Tijdens het gesprek kwam mijn zwager tensprake, het zat mijn partner dwars, dat zijn zusje weer een relatie was begonnen met zijn ontrouwe zwager. Toen zijn we erachter gekomen dat hij gewoon merendeel gefrustreerd was over dit, dan dat hij mij helemaal zat was. We hebben het nogmaals geprobeerd, het ging 3 maanden goed, tot op gisterenavond. Ik was ongesteld en heel de week gedroeg hij zich al kribbig (waarschijnlijk omdat hij het weekend ervoor met zijn vrienden wilde afspreken, en zijn vrienden geen tijd voor hem hadden). Uit het niets begon hij ineens; 'ik weet niet of het wel slim is geweest om door te gaan, er zijn toch nog van die kleine irritante/kinderachtige dingentjes die je doet, en ik ben het gewoon zat ff'. Dit kwam voor mij als donderslag bij heldere hemel, het ging al maanden goed en we waren net terug van een heerlijke vakantie met zijn ouders. Ik vroeg hem hoe dit mogelijk was, maar hij kon geen voorbeelden geven, en naar zijn idee was het heel normaal dat hij dit zomaar kon zeggen. Ik was er kapot van, ik was zo veranderd de laatste tijd, ik had er mee ingestemd hem maar 1x doordeweeks te zien en verder alleen in het weekend (wat zwaar was voor mij, maar dit wilde hij, dus moest het zo gaan, anders einde relatie), ik was gestopt met hem constant berichten sturen via de telefoon, ik was meegegaan naar dingen die hij leuk vond (zijn interesses gedeeld) en ik dacht bij alles wat ik zei 3x na. Toch waren er nog 'kleine dingentjes' waarvan hij geen voorbeeld had. Nu zwijgt hij me dood, en blijft hij volhouden dat hij al die tijd al nadacht (terwijl het sinds tijden erg goed ging, wat hij zelf ook een keer toegegeven had). Dit doet mij onwijs veel pijn, ipv waardering, doet hij nu alsof ik nog niet genoeg heb gedaan, maar hij zegt 'als je niet wilt veranderen, dan ga je toch weg? ik heb zelf ook genoeg op het punt gestaan om te stoppen.' dit doet mij zoveel zeer, aangezien ik niet kan geloven, dat hij dit echt meent, ik kan niet geloven dat hij er echt zo makkelijk over denkt. En na dit gelezen te hebben van iedereen, ben ik zo bang dat ik te maken heb met een narcist. Ik ben ten einde raad, ik hou zoveel van hem, maar elke keer breekt hij mij, waarna hij vervolgens doodleuk door gaat met zijn eigen leven, alsof er niets aan de hand is. Hij doet alsof het mijn schuld is dat hij zijn vrienden niet ziet, terwijl ik juist aandring met zijn vrienden af te spreken (die altijd niet kunnen als hij kan, en wel kunnen als we een avondje samen zijn).

Wat moet ik doen?

Groetjes.

Robin, 01-06-2012 21:33 #63
Begint haast een cliché te worden, zo herkenbaar de tekst in het artikel en de reactie's die daarop volgen.
Als de Duivel een narcist is, dan is hij mijn vader.

Meer dan 30 jaar zit ik in de greep van de narcist, de laatste 6 jaar ben ik compleet afhankelijk geworden van de man. Hoe heeft het zo ver kunnen komen…
Mijn moeder was niet in staat om medische redenen om voor mij te zorgen en op te voeden, ik was overgeleverd aan de genade van mij vader.
Vroeger geloofde ik mijn vader omdat hij mijn vader is, soms geloof ik hem nog steeds… als je je vader niet kan geloven wie dan nog wel? Niemand.

Dat is voor mij nu een ernstig probleem, ik vertrouw geen ziel meer op deze planeet.
Op een bepaalde manier ben ik de prijs/schuld aan het betalen voor de daden van mijn vader, ik word gebruikt als zondebok, althans, zo voelt het.

Ben een punt aan het naderen om te zeggen tegen de man, tot hier en niet verder.
Aangezien ik compleet afhankelijk van hem ben, zal het voor mij grote gevolgen hebben.

Pffff, life's a bitch…
Hoop dat de man op een dag geconfronteerd word met zijn daden en bezwijkt onder het schuldgevoel.

Arcenciel, 01-06-2012 13:53 #62
Ik heb naar aanleiding van wat ik heb gelezen een aantal vragen. Is een dochter van een narcistische vrouw ontvankelijker voor een relatie met een narcist. Kan je als vader iets doen om je dochter te helpen, zelfs nu ze het contact heeft verbroken?

Bella, 01-06-2012 10:26 #61
Hallo Excuusaap,

Mensen met een "gewone niet- werkende relatie" hebben niet de ervaringen die hier allemaal te lezen zijn. Het gaat hier over een veel groter probleem. En als je alles goed leest dan zie je juist dat iedereen goed naar zichzelf kijkt, anders kom je niet terecht op artikels als deze. Was het maar zo simpel dat mensen met deze stoornis bestonden uit gedrag of kenmerken van normale mensen.
Beetje kort door de bocht, van misschien wel een gefrustreerde man? Niemand die hier komt is gefrustreerd, wel beschadigd en misbruikt. Als je alles goed gelezen hebt staat er ook bij dat er vaak geschreven wordt over hij/hem omdat het meestal een man is, maar ook voorkomt bij vrouwen.

Als je het meer dan 20 jaar geprobeerd hebt en je in allerlei bochten wringt omdat je wat wil maken van je relatie is dat niet weglopen voor je verantwoordelijkheden!

Juist omdat je heel lang bent blijven geloven dat zo iemand normaal in elkaar zit stel je zeker niet gauw vast dat iemand een stoornis heeft. Daar gaat lange tijd over heen en dan moet je het wel vaststellen omdat ontkennen geen zin meer heeft.

Bella

Excuusaap, 31-05-2012 16:45 #60
Beste mensjes,

Ik vind dit een frappant om niet te zeggen raar artikel. Ten eerste valt mij op dat er in het artikel de hele tijd HIJ en HEM word geschreven. Daarmee wekt het de suggestie dat het altijd een man is. Verder roept het bij mij vragen op of de auteur wellicht een vrouw is en dan misschien een gefrustreerde? Waarom zeg ik dat laatste, dat zal ik uitleggen.

Het is een zeer eenzijdig artikel dat uitgaat van een persoon die volledig wordt gekenmerkt door ZIJN? stoornis. Mensen met een stoornis zijn gewoon mensen die daarnaast af en toe last hebben van hun stoornis. Het zijn zeker niet allemaal monsters! Ten tweede word steeds het verband gelegd met een relatie hebben met in dit geval een narcist. Nu weet ik dat relaties pijnlijk en moeilijk kunnen zijn. Het is maar al te verleidelijk om jouw boosheid verdriet en eigen verantwoordelijkheid over de niet werkende relatie af te schuiven op een stoornis. Plak gewoon een stoornis (narcisme?ADHD?) op je ex of partner en ga de hele tijd zitten letten op dingen die overeenkomen. Die vind je altijd omdat als je serieuzere informatie over stoornissen leest dan hier, je altijd dingen van die stoornis herkent in jezelf of anderen. Simpelweg omdat een stoornis bestaat uit gedrag of kenmerken van normale mensen die in het geval van de stoornis sterker aanwezig zijn. Bijvoorbeeld als ik mij op een dag niet zo op mijn gemak voel of wat achterdochtig voel is dat wellicht doodnormaal gedrag. Kan te maken hebben met een ruzie die ik net heb gehad met mijn vriendin of misschien een slechte nachtrust en een slechte beoordeling op mijn werk. Echter als je precies ditzelfde gevoel van achterdocht of wantrouwen 100 keer versterkt hebt, en op regelmatige basis zonder objectieve aanleiding (pas op want wat is objectief?). Dan kunnen we dit wellicht paranoïde wanen gaan noemen. Een stoornis vaststellen kan je niet zomaar doen zonder dat je ervoor bent opgeleid en ervaring bezit. Dus ga niet jezelf gek maken met losse artikelen op internet van dubieuze auteurs. Mijn advies zou zijn, kijk vooral ook naar jezelf en in het geval van een moeilijke liefde accepteer de persoon zoals die is. Ga nooit een persoon zomaar een narcist, adhd-er, chizofreen of weet ik wat noemen. Dat is spotten met geesteszieken en het lost niets op. Het enige wat je dan doet is weglopen voor jouw verantwoordelijkheid in die relatie en de ander de schuld geven van dat het niet werkt. Slachtofferrol dus. Bovendien is het onrespectvol naar mensen toe die wel echt een stoornis hebben en daar over het algemeen niets aan kunnen doen. Deze mensen hebben er meer aan als jij je in de stoornis verdiept en daarnaast ook eens naar je eigen zwakke punten kijkt. Want geloof mij, zwakke punten heeft iedereen, en als we allemaal psycholoog gaan spelen heeft iedereen minstens 1 stoornis. Succes!

Excuusaap, 31-05-2012 15:23 #59
Beste mensjes,
Ik vind dit een frappant om niet te zeggen raar artikel. Ten eerste valt mij op dat er in het artikel de hele tijd HIJ en HEM wordt geschreven. Daarmee wekt het de suggestie dat het altijd een man is. Verder roept het bij mij vragen op of de auteur wellicht een vrouw is en dan misschien een gefrustreerde? Waarom zeg ik dat laatste, dat zal ik uitleggen.

Het is een zeer eenzijdig artikel dat uitgaat van een persoon die volledig wordt gekenmerkt door ZIJN? stoornis. Mensen met een stoornis zijn gewoon mensen die daarnaast af en toe last hebben van hun stoornis. Het zijn zeker niet allemaal monsters! Ten tweede wordt steeds het verband gelegd met een relatie hebben met in dit geval een narcist. Nu weet ik dat relaties pijnlijk en moeilijk kunnen zijn. Het is maar al te verleidelijk om jouw boosheid verdriet en eigen verantwoordelijkheid over de niet werkende relatie af te schuiven op een stoornis. Plak gewoon een stoornis (narcisme? ADHD?) op je ex of partner en ga de hele tijd zitten letten op dingen die overeenkomen. Die vind je altijd omdat als je serieuzere informatie over stoornissen leest dan hier, je altijd dingen van die stoornis herkent in jezelf of anderen. Simpelweg omdat een stoornis bestaat uit gedrag of kenmerken van normale mensen die in het geval van de stoornis sterker aanwezig zijn. Bijvoorbeeld als ik mij op een dag niet zo op mijn gemak voel of wat achterdochtig voel is dat wellicht doodnormaal gedrag. Kan te maken hebben met een ruzie die ik net heb gehad met mijn vriendin of misschien een slechte nachtrust en een slechte beoordeling op mijn werk. Echter als je precies ditzelfde gevoel van achterdocht of wantrouwen 100 keer versterkt hebt, en op regelmatige basis zonder objectieve aanleiding (pas op want wat is objectief?). Dan kunnen we dit wellicht paranoïde wanen gaan noemen. Een stoornis vaststellen kan je niet zomaar doen zonder dat je ervoor bent opgeleid en ervaring bezit. Dus ga niet jezelf gek maken met losse artikelen op internet van dubieuze auteurs. Mijn advies zou zijn, kijk vooral ook naar jezelf en in het geval van een moeilijke liefde accepteer de persoon zoals die is. Ga nooit een persoon zomaar een narcist, adhd-er, chizofreen of weet ik wat noemen. Dat is spotten met geesteszieken en het lost niets op. Het enige wat je dan doet is weglopen voor jouw verantwoordelijkheid in die relatie en de ander de schuld geven van dat het niet werkt. Slachtofferrol dus. Bovendien is het onrespectvol naar mensen toe die wel echt een stoornis hebben en daar over het algemeen niets aan kunnen doen. Deze mensen hebben er meer aan als jij je in de stoornis verdiept en daarnaast ook eens naar je eigen zwakke punten kijkt. Want geloof mij, zwakke punten heeft iedereen, en als we allemaal psycholoog gaan spelen heeft iedereen minstens 1 stoornis. Succes!

Zus, 28-05-2012 13:51 #58
Beste mensen,

Wat een leed en wat een feest van herkenning!

Mijn broer is 10 jaar gehuwd geweest met een, in mijn optiek, narcistische vrouw. Drie kinderen (momenteel 5, 8 en 11 jaar oud), groot huis, grote carrières. De dame, in werk èn in privé (!) advocaat, heeft mijn broer kapot gemaakt. Letterlijk.

Mijn broer is aan het eind van zijn huwelijk beland in een depressie en suïcidaal geworden. Ik heb hem laten opnemen, zijn leven gered en hem begeleid bij de echtscheiding. Daarna is hij voor een jaar of twee weer opgekrabbeld, een nieuwe vriendin, een fijn huis, een nieuwe baan, maar een paar maanden terug raakte hij door een niet zo prettige banenwissel - uit een baan naar zelfstandig ondernemerschap - weer in een depressie. De financiële verplichtingen jegens de ex (kapitale villa, Jaguar, alles moest koste wat kost in stand blijven) werden hem te veel.

Mijn broer werd wederom suïcidaal. Zijn vriendin heeft mij niet ingeseind, zij wilde mij ontzien. Inschattingsfoutje… :-(. Ik was de enige geweest die hem had kunnen redden. Mijn broer heeft, naar ik begrijp, een opname geweigerd. De reden: zijn ex zou dit meteen aangrijpen om de omgangsregeling met de kinderen, het enige waarvoor mijn broer leefde, stop te zetten. En: hij zou een half jaar geen inkomsten hebben om aan zijn financiële verplichtingen jegens de kinderen (lees: haar) te voldoen.

Een paar dagen later heeft mijn broertje, 41 jaar oud, intelligent, knap, liefdevol, charmant, getalenteerd, zelfmoord gepleegd.

Sinds die dag moet ik met de ex omgaan en zij schendt zijn nagedachtenis dag na dag, keer op keer, jegens mij en mijn ouders. De vriendin van mijn broer heeft zij ingepakt. De sleutel van het huis van mijn broer heeft ze bij de vriendin ingepikt en als een aasgier is ze nu, als vertegenwoordiger van de kinderen, bezig met zijn spullen en persoonlijke bezittingen. Ik heb niet mogen helpen met opruimen, inpakken, heb het huis niet mogen zien, en dit is nog maar een topje van de (letterlijke!) ijsberg… ik ga niet uitwijden over de begrafenis… hoop alleen maar dat op de grafsteen nog vermeld gaat worden dat mijn broer behalve vader en vriend ook broer en zoon was…

Probleempje, mijn broertje was mijn enige broer, ik ben alleen over en zijn kinderen zijn (behalve mijn zieke en bejaarde ouders, die ik nu alleen moet opvangen) alles wat ik nog heb. En toch overweeg ik, hoe moeilijk ook, uit zelfbehoud en om dit te kunnen overleven, het contact met de ex voorgoed te verbreken. Mijn vader kan zelf via de ex de kinderen blijven zien (hij is te oud en te moe om zich druk te maken over haar fratsen) en ook aan mijn Alzheimer moeder laten zien, verder: waar mogelijk en alleen in een neutrale sfeer, aan mij. Ikzelf kan rechtstreeks contact met de kinderen (5, 8 en 11 jaar oud) proberen te onderhouden met kaartjes en via Facebook en moderne media. Tot de dag dat zij oud genoeg zijn om mij zelf op te zoeken om uit te vinden wie hun vader daadwerkelijk was…

Wat vinden jullie?

Groetjes,
een verdrietige, alleenstaande vrouw
die in de nabije toekomst geen familie meer heeft

Zus

Bloempje, 16-05-2012 01:25 #57
Dag Allemaal,

Goh, dit is allemaal zo bekend voor me. Het is allemaal zo droevig. Ik heb 3 zonen en 1 dochtertje. Ik heb sinds 2007 een relatie met een man. Maar altijd als het hem uitkomt zie ik hem, als het in zijn kraam past. Altijd wachten op hem, elke dag, nacht tot wanneer hij zin had om te komen. Hij had vrijheid nodig. Hij wil ook altijd en alleen maar komen als mijn dochtertje er alleen is, want mijn zonen hebben hem niet graag en andersom ook niet. Al helemaal geen fijne situatie en zeer drukkend. Ik stond er dan altijd maar met eten, kwam hij, kwam hij niet… Drie jaar lang ging dat zo. In die drie jaar heeft hij over verschillende vrouwen gelogen. Maar hij beweert er niets mee te hebben gehad, maar zat er wel met achter mijn rug af te spreken. En ben verschillende leugens te weten gekomen. En dan bleef hij nog zeggen dat het niet waar was. Tot de laatste keer in 2010 ik in zijn gsm ben gaan kijken en ik las: "in jouw auto of mijn auto, heb er nood aan, ga jij eerst van je plaats of ik want ze houden ons in het oog, ben helemaal nat, heb zin in jou "… dat doet heel erg veel pijn, ja. Het was een collega van hem op het werk die getrouwd was en ze werkten al heel lang samen. Hij zei dan tegen mij tot op vandaag dat dat voor de grap was, etc… voor mij is dat geen grap. Dan had hij daarvoor ook nog wanneer ik uit zijn bed kwam, zat hij anderhalf uur later met zijn arm rond een andere vrouw op een terrasje en mijn zus had hem betrapt met mijn schoenbroer toen ze naar de winkel moesten. Ze had me direct gebeld om dat te vertellen. En zijn excuus was dat er niets was, maar dat hij haar moest troosten omdat ze huwelijksproblemen had. Dat deed ook heel pijn want waarom dan niet eerlijk zeggen… Enfin, na die collega dus heb ik met hem gebroken omdat ik dat niet meer aankon, maar ik zag hem altijd heel graag desondanks dat alles. Ik heb toen iemand anders leren kennen en hem ook nooit bedrogen. Het was een collega van hem die me nadien had opgevangen… Het gaat ook al jaren niet goed op zijn werk… ze zijn niet tevreden van hem. Hij zit ook nog eens bij de vakbond en heeft steeds een hele franke mond tegen de directie en kaderleden en zet constant mensen op hun plaats en een grote vijandigheid naar vele toe. Enfin, ik ben enkele maanden met die man samengeweest en hij was zo jaloers… maar ja in die vorige jaren reed hij steeds rond de blok of mijn licht aan het branden was en ik thuis was anders was ik vreemdgegaan terwijl ik hem nooit heb bedrogen, altijd controle, terwijl ik nooit wist waar hij zat, nooit. In augustus zijn we terug bij elkaar gekomen… en waren we terug samen en vanaf november brak de hel weer los want ik had hem weer betrapt dat hij zogezegd met zijn nicht iets was gaan drinken terwijl dat ook een collega was van hem, waar hij smsjes mee zat te sturen, heel veel kusjes en altijd waar en wanneer? Ze heeft me ook eens in de nacht gebeld met zijn gsm en wou haar niet bekend maken en zei dat ze een goede vriendin van hem was en begon over die man waar ik mee was geweest en mij afdreigen of ik er nog iets mee had in opdracht van hem en ze waren allebei dronken. Ik heb afgelegd en gsm afgezet en als ik opstond allemaal rotzooi op die gsm van berichten etc… niet normaal… tijdens onze relatie doet hij dus zoiets… doet ook veel pijn… Dan ging hij blijkbaar mee haar strijkijzer afzetten tussen de middag en reed met zijn wagen en nam haar mee naar haar thuis voor dat strijkijzer… maar wat is daar dan niet gebeurd. Terwijl ik op dat moment even zonder wagen zat en met mijn dochtertje in -4 in de winter mosselen waren gaan halen met de bus voor hem. Hij drinkt ook heel veel… en had op een avond 9 westmallekes gedronken (zwaar bier) op antidepressiva. Hij heeft me toen in de aute de keel aan het dichtknijpen geweest en mij met mijn haar uit de auto getrokken, dan heeft hij mij eens ah treiteren geweest toen we iets gingen drinken dat die ene vrouw van wie hij zei dat het zijn nicht was, maar die collega was gezegd dat ze lekker was en mij zo aan het pesten, de tranen stonden me in de ogen en hij zei dat hij haar om 2.00 u s nachts moest gaan neuken, straalbezopen was hij. Ik zei tegen hem, ok. Dan gaan we nu naar haar en ik zal dan uitstappen en ik zie met mijn eigen ogen dat je naar haar toegaat en ik verdwijn uit je leven en ik zat in de wagen en toen heeft hij me uit een bollende wagen geduwd. De wagen reed zacht, maar mijn bovenlichaam hing op de stoep en mijn benen hingen nog in de wagen. Mijn knie was toen goed toegetakeld en zag helemaal blauw zoals bij dat wurgen… Hij was ook heel zwaar dronken… Dan heb ik om een lang verhaal kort te maken nog 3 x blauw gezien, heb ook nog versschillende keren stiekem in zijn gsm gekeken en zag de laatste keer naar vier verschillende vrouwen: " mis je mij een beetje", dan naar een ander"ik zie je graag en jammer dat je valentijn met een andere man moet vieren", dan "ik was net aan jou aan het denken" en dan die zogezegde nicht weer waar en wanneer en xxxxxx" Niet ok allemaal, het was er allemaal over voor mij! De laatste tweee keer is er politie bijgeweest en hadden die mensen echt te doen met me en hebben die telkens gebeld achteraf en gevraagd of het ging met me en ik echt geen klacht wou indienen… Dan krijg ik constant op mijn hoofd dat het mijn schuld is dat hij problemen heeft op het werk. Terwijl zijn werk me heeft bevestigd dat dit absoluut niet aan mij ligt en hij daar bij het kader omschreven staat als GEEN DOETJE en ik hem moet laten vallen en heel gauw en mezelf moest beloven om niet meer voor hem te zorgen en ik hem niet kan helpen en ik mezelf niet meer mocht wegcijferen voor hem en niet meer naar zijn manipulaties mocht luisteren. Hij stuurt mij elke dag altijd eerst berichtjes, en dan komt hij weer eens lief af. Dit weekend heeft hij niet in zijn bed geslapen en doet weer geheimzinnig en zegt dan dat hij alleen van mij houdt, maar dan lig je 's nachts bij je vriendin of in je eigen bed! Ik heb besloten om nu afstand te nemen, desondanks hij zegt dat hij zoveel van me houdt. Ik kan deze situatie niet meer verdragen in mijn hart. Het doet zoveel pijn. Het ergste is nog dat je zoveel doet voor iemand, hij het niet waardeert, hij vindt dit maar allemaal normaal en hij zegt ook altijd dat hij niets heeft misdaan en ik niets had mogen hebben met die man en dat ik van hem was… maar allez? Ik heb hem nooit bedrogen? Al die vrouwen? Het was welletjes voor mij! Dan geef je een nieuwe kans en dan begint hij opnieuw met een viertal vrouwen? En op de koop toe geeft hij mij de schuld dat het slecht op het werk gaat. Ik doe altijd mijn best voor iedereen en sta er voor iedereen die me nodig heeft. Maar dit kan ik echt niet meer toelaten. Het maakt je kapot vanbinnen, het wreet je op, en het maakt je vooral heel erg verdrietig. Ik mag niet mee naar zijn mama, want dat is zijn mama? Zelfs niet met Pasen of Kerstmis. Ik mag niet mee naar een feestje, zijn afsrpaakjes… Ik wil graag terug gelukkig zijn en niet meer dag in en dag uit met verdriet zitten… Ik heb echt mijn best gedaan voor hem, maar dit gedrag is niet meer normaal en het wordt steeds erger. Ik heb altijd gedacht dat het zou beteren, maar integendeel en ik mag dit niet meer volhouden want ik denk dat dit nooit zal ophouden? Toen ik bij die andere man was, heeft hij nog eens twee andere realties gehad. De twee vrouwen spreken ook niet meer tegen hem, en hebben hem gezegd dat ze niet konden leven met zijn levenswijze. 'S avonds binnenvallen als het hem uitkomt en 's morgens weer weg en niet weten wanneer hij terugkwam, want je mag hem niet verstikken he? Ik ben blij dit allemaal te lezen want het geeft me toch echt veel kracht nu. Ik lees hieronder veel dat het niet zal beteren en zo zal blijven of verergeren en ik ben nu 39 jaar dat is nu 5 jaar op een paar maanden na dat ik dit zit vol te houden, maar straks is mijn leven voorbij? Het gaat al zo snel. Ik mag ook niet alleen buiten, hij wel. Als ik bij een vriendin ben, ga ik vreemd. Ik wil graag terug mee naar buiten eens, terug leven, terug gelukkig zijn.

Dag.

Alina Ark, 15-05-2012 19:12 #56
Lieve allemaal, Wat enorm verdrietig om te lezen dat jullie ondanks het psychische en fysieke geweld bij jullie partner blijven. Ik heb maar 1 advies: bespaar jezelf en je kinderen deze hel al is het niet voor jezelf dan wel om je kinderen te beschermen. Ik ben op dit forum terecht gekomen omdat ik op zoek was naar antwoorden voor het gedrag, geweld en de leugens van mijn partner. En ja, ook wij hebben 2 kinderen. En ik was financieel afhankelijk van hem. Die positie heb ik ooit zelf gecreëerd. Voor mij geen reden om niet te vertrekken en zelf mijn verantwoordelijk te nemen. Zelfs al ging mijn partner direct in therapie toen de leugens uitkwamen. Ik woon nu met 2 kinderen op een zolder bij een lieve tante en ben zo ontzettend blij dat mijn energie weer terug is. Doe je het niet voor jezelf, doe het dan voor je kind(eren) door ze te leren geen slachtoffer te worden. Het is verschrikkelijk moeilijk omdat hij in dit geval (mijn partner) ondanks de tehrapie mij nog steeds de schuld geeft van van alles. Luister naar je intuïtie en ga weg. en zorg dat er geen co-ouderschap komt maar een weekend regeling. Bij hem blijven zegt meer over het geweld dat je jezelf aan doet dan over hem. Hij gaat niet veranderen. Sterkte voor iedereen. X

Atalanta, 04-05-2012 15:53 #55
Mijn schoonzus heeft, nu ik dit allemaal lees, ernstige narcistische trekken. Nee wacht: ze IS een narcist. Ze is de vriendin van mij zwager, zijn nu al meer dan 5 jaar bij elkaar en er komt (HELAAS) maar geen einde aan de relatie.
Infoteur, ik vind je artikelen heel duidelijk, maar de tips zijn voor mij niet bruikbaar, omdat ze mij 'niet nodig' heeft. Sociale gebeurtenissen zoals verjaardagen binnen de familie, Sinterklaas en Kerst zijn een regelrechte hel. Ik ben een heel uitbundig en sociaal persoon, maar ik vergrijp me uit ellende maar aan de rode of witte wijn om in een roes de avond door te komen. Alles wat ze zegt is naar en komt zo hard binnen. Nu begrijp ik dat ze geen idee heeft en kan hebben wat voor effect haar woorden hebben. En ook al had ze het besef; dan kon het haar niet schelen.
Kun je misschien ook tips geven voor het omgaan met de narcist die je niet dagelijks ziet, maar dan wel ineens uren mee opgescheept zit? Ik hoor het graag!

Nmksweety, 05-04-2012 16:48 #54
Ik kwam 4 jaar geleden een vriend van vroeger tegen, we werden verliefd en het leek de perfecte relatie. dit duurde alleen niet voor lang. we hadden vaak meningsverschillen en dan zei hij, ah wij komen er toch altijd met zijn 2tjes uit. we zijn toch geschapen voor elkaar.
in het begin was het super later wat minder daarna nog minder en slechter daarna nog slechter en nu leef ik in een hel.
toen we nog maar een tijdje samen waren werd ik depresief en kreeg ik paniek en zelfmoord neigingen. omdat we steeds meer ruzie kregen.hij maakte mij wijs dat ik gek was.en niet zo slim maar hij zou er wel voor zorgen dat het goed kwam.
hij zou er ook altijd voor mij zijn, ik geloofde hem en ik ging in therapie en hij is in die 2 jaar 2x meegegaan en verder kon ik het zelf uitzoeken. na mijn therapie kon ik mijn verhaal niet kwijt want hij had geen luisterd oor of was met veel belangelijkere zaken bezig (zijn eigen) daaruit bleek dus dat ik bordeline had. en adhd. ik heb alles op alles gezet om hier goed mee on te gaan en is heel erg verbeterd dat zegt zelfs mijn partner. behalve is een conflict want dan ben ik een ziek persoon die nooit normaal zou kunnen doen. of ben ik weer dom als een koe. of moet ik scholing gaan volgen. ik probeer mij op alle manieren te beschermen voor de leugens die hij mij aanpraat. ik weet nu ongeveer al een half jaar dat mijn partner een vorm hiervan heeft maar ik wist nooit dat ze niet geholpen konden worden. ik heb vaak genoeg geprobeerd te vertellen hoeveel pijn hij mij doet met zijn uitspraken of lichamelijke geweld. volgens hem stel ik me dan weer aan. of probeer ik weer slachtofferrol te zijn terwijl volgens hem hij de grote slachtoffer is en mijn hele leven aan hem moet toewijden, voor wat ik hem heb aangedaan. en kregen we natuurlijk ruzie en was ik de aanstichter en moest ik spijtbetuigen. hij heeft geen idee hoe ongelukkig ik ben
omdat ik niet weet wanneer ik weer word aangevallen. ik heb geprobeerd me er op voor te bereiden en mentaal sterk te zijn, maar daar breekt hij gewoon door heen. ik heb een grote angst voor mijn partner, behalve als er mensen bij zijn. want op die momenten weet ik dat ik mijn lichamelijk niet aanraakt en hij dan heel verstandig en volwassen probeerd over te komen door mij te negeren en dan te zeggen we praten er later wel over. dit gedrag zie ik alleen bij mensen die mentaal slim en sterk zijn. bij een zwake schakel mensen, kraamt hij net zo hard de grootste onzin uit, maar ik bijzijn van die mensen weet hij dat het kan want die zijn toch niet slim genoeg omdat te zien. bij deze mensen dwingt hij mij zelfs na een conflict om niet alleen hem maar ook zijn vrienden excusses te maken. ik voel mij niet meer aangetrokken tot hem op het gebied van sex, want het draait om hem en wat hij lekker vind. het liefste probeer ik er onderuit te komen. ook omdat hij mij van binnen echt pijn doet en ik voel me bij hem gewoon niet veilig waardoor ik me kan openstellen. klaarkomen lukt mij haast hellemaal niet meer. hij gaat vaak laat slapen, helpt niet met de huishouding of met de kinderen. ik wil graag een nieuw achtertuin maar ik krijg het niet want hij zit er toch nooit in. terwijl ik eeen buitenmens ben. hij neemt ons mee op uitjes waar hij heen wil of waar we beide heen willen. maar als ik iets leuk vind en hij niet kan ik het vergeten. ik heb nog maar 1 vriendin over, de rest was allemaal slecht en moest ik afstand van doen. hij zorgde er ook voor dat ik bijna afstand had gedaan van mijn ouders en mijn familie. dat is gelukkig niet gelukt.nu hebben we samen een auto waar hij zuinig op is en ik alle dagen moet fietsen omdat er geen km op moeten komen onnodig. en hij rijd dood leuk op zijn vrije dagen 100 km voor jan lul overal en nergens. financieel zie ik geen vergelijking, want ik ben totaal onafhankelijk maar hij is bijzonder gierig. ik betaal het huis alle lasten van het huis de boodschappen enzo. hij zijn verzekering en alles van de auto. ik tank die auto zelfs die hij leegrijd, dit heeft hij al meerdere malen gedaan en dan zet hij hem weet leeg terug. en dan kan ik weet gaan fietsen als ik aanklop voor geld dan vergeet hij het te geven of heeft hij zelf ook niks. totdat ik maar lang genoeg doorga met vragen krijg ik na een ruzie meestal wel wat. maar meer als spijtgetuiging denk ik. ik weet dus hellemaal niet wat ik hier mee moet doen. je kunt toch niks zeggen tegen een narcist. want dan zie ik het weer fout. ik ben hellemaal niet gelukkig en te bang om weg te gaan. en de hoop dat het beter word is weg. dus ik kan nergens meer kracht vandaan halen. en het rare vind ik nog dan hij wel christelijk is. kan dat wel?
het lijkt mij meer dat jezelf ziet als een god of is dit echt wel mogelijk?
bedankt dat ik mijn verhaal kort mog doen. want ik kan wel een website houden zoveel kan ik hierover doorgaan.
sterkte allemaal

Caroliine, 05-04-2012 14:47 #53
Hallo, Ik ben 19 jaar en ben er net achtergekomen dat mijn vader een narcist is. Ik heb al 7 maanden geen contact met hem, omdat hij me niet meer wilde zien. Nu ik weet dat hij een narcist is weet ik niet zo goed wat ik moet doen. Zelf heb ik hulp en krijg nu ook elke keer smsjes en mailtjes van hem. Mijn verstand en gevoel werken niet samen (ondertussen is mijn moeder al vanaf oktober bij hem weg en komen alle vier zijn kinderen niet meer bij hem).

Ik weet niet wat ik moet doen omdat hij er enigszins niks aan kan doen, maar aan de andere kant ben je het ook zat om continue overal de schuld van te krijgen of gekwetst te worden of andere dingen die niet horen. Ik las hier net een stukje over gebroken ribben. Dat komt me erg bekend voor. Ik was twaalf toen ik ruzie met hem kreeg en gaf een grote mond. Ik kreeg een trap van hem en brak mijn teen. Hij zei dat ik me niet moest aanstellen en het was mn eigen schuld. Heb er ook mee doorgelopen en nu staat hij ook nog steeds scheef. Ik heb volgende week weer een gesprek met mb psycholoog en ik weet niet of ik tegen hem moet zeggen dat mijn vader een narcist is.

Wie kan mij helpen? Zit er behoorlijk doorheen:(

Hokje1919, 05-04-2012 06:02 #52
Beste wie dit leest, eindelijk heb ik een naam voor het gedrag van mijn partner. Ook al komt bijna alles overeen, dan nog heb ik aarzeling en twijfel of dat ik niet schuldig ben aan zijn gedrag. Ik ben al 15 jaar samen en hebben 2 kids. In het begin was alles leuk, het 1e jaar. Daarna werd het af en aan leuk, minder, helemaal niet leuk meer. Tijdens een meestal door hem gekozen ruzie trek ik altijd aan het kortste eind. Ik heb tijdens ruzies angst. Ik ben dan gewoonweg bang van hem. Heb hem dat ook wel eens verteld. Het interesseert hem niet en zegt dat ik een slachtofferrol speel. Het slachtofferrol speel ik ook als ik moet huilen tijdens een ruzie waarin ik bijvoorbeeld wordt uitgemaakt voor kankerwijf, dom, gemeen, manipulatief etc. Hij kent totaal geen inlevingsvermogen wanneer we ruzie hebben. Daarnaast geeft hij tijdens een ruzie meerdere malen aan dat hij op ontploffen staat, wat eventueel kan resulteren in fysiek geweld. Ertegenin gaan heb ik geprobeerd, dat gaf een hele slechte uitkomst. Een time out instellen, slechte uitkomst want een time out duldt hij niet. Ja en amen zeggen, geen goede uitkomst want dan begrijp ik het nog steeds niet, dus dan moet ik weer uren aanhoren hoe slecht en hoe onbegripvol ik ben en manipulatief. Weglopen hoef ik al helemaal niet in mijn hoofd te halen. Naast het schelden en kleinerende gedrag heeft hij mij in die vijftien jaar ook fysiek een aantal malen mishandeld. Zelfs 1 keer tijdens een vakantie een gebroken rib geschopt. Dit gebeurde 's avonds het slaan en schoppen en toen ben ik 7 uur nog op moeten blijven om naar hem te luisteren want het was natuurlijk mijn schuld. Ik verrekte van de pijn maar dat stond niet gelijk aan het onrecht wat ik hem had aangedaan. Hij dacht natuurlijk ook dat ik een toneelspel speelde om er maar vanaf te komen. Uiteindelijk mocht ik toch naar de dokter, daarna ziekenhuis en mijn rib bleek gebroken. Ik heb maar weer gezegd dat ik was gevallen in de badkuip. Geen enkele excuses of spuitbetuig heb ik gehad. Geldt trouwens ook voor al die andere keren. Bij mijn keel gegrepen, keel dichtknijpen, hand over mond en neus, in de auto een harde klap op je gezicht, van je fiets geschopt, aan je haren getrokken, slaan in je buik. Ik denk dat het al met al zon 8 keer is voorgevallen waarbij er fysiek geweld is gebruikt, maar van een heleboel keren heb ik het gelukkig kunnen afwenden. Het fysieke is voor mij niet eens het ergste, maar het mentale/psychische geweld. De voortdurende angst omdat je niet weet wat je te wachten staat. Kan ik het deze keer afwenden of gaat het weer escaleren. Gelukkig zijn mijn kids 3 jaar en hebben ze nog niets gezien van het fysieke geweld en probeer ik het andere zoveel mogelijk bij hun weg te houden, maar er is een keer geweest dat zelfs de kids nog herinneren en ze hebben het hier nog steeds af en toe over. Tijdens een ruzie wat voor mij meestal heel onbenullig is zaten we aan de eettafel en toen hij wat tegen mij zei vroeg ik aan mijn dochter of dat ze even wilde gaan zitten. Toen pakte hij het bord en smeethet heel hard op de grond, want ik negeerde hem. Toen heeft hij de kids naar hun kamer gestuurd en toen werd ik gedwongen de boel heel snel weer op te ruimen en daarna kon ik even over mijn daden gaan nadenken en erop terugkomen. Super vernederend allemaal, maar het ergste vond ik nog dat de kids het hadden gezien. Ze hebben al een aantal maal tegen hun vader gezegd wat hij heeft gedaan, maar dan zegt hij dat mama lelijk tegen hem heeft gedaan. Daarnaast heeft hij me ook waarvan ik weet 3 keer met een andere vrouw belazerd en geeft als excuus dat hij ziek was en echt niet meer wist wat hij deed. Pff waarom blijf ik? Ik wil niet blijven en de kans zou heel groot zijn als ik geen kids had ik allang weg was gegaan, maar de persoon zoals hij is zou het mij waarschijnlijk moeilijker maken als ik weg zou gaan dan als ik zou blijven. Zonder mijn kids kan ik niet en ben bang dat hij ze niet bij mij zou laten wonen. Dit is werkelijk waar de eerste keer dat ik dit samengevatte verhaal deel. Nog nooit heeft iemand hierover iets vernomen. Ik ben altijd de sterke gezellige vrouw. Voor de buitenwereld een enorm toneelspel opvoeren is echt uitputtend en ben dan ook echt aan het einde van me latijn. 15 jaar is dan echt lang.

Faa, 24-03-2012 19:58 #51
Kleinkind,

Komt wel veel voor hoor. Scroll maar eens naar beneden, En kijk maar eens bij alle kopjes over narcistisch misbruik en hoe herken ik een narcist etc etc.

Je krijgt ze niet onder behandeling dit soort mensen. Ze denken immers dat ze niets mankeren. Als ej bij hem werkt zou je eens alles op kunnen nemen. En bewijzen verzamelen. Als hij echt naar jou gaat dreigen heb je iets om om zijn oren te slaan, .

Een andere mogelijkheid is er volgens mij niet. Het zijn inmens moeilijke mensen.

Sterkte kleinkind. En wat fijn dat jij niet zo bent. Dat betekent dat je ook geluk kunt voelen. Mijn hoop is dat mijn kleinkind een warm en aardig en vriendelijk mens word al zal ze een zeer moeilijke jeugd krijgen met ouders die niet kunnen narcistisch zijn en alles aan elkaar liegen. Moeilijk want ik kan haar ook geen normen en waarden bijbrengen, Ik mag haar niet zien, Maar ik denk iedere dag aan haar.

Kleinkind, 18-03-2012 16:44 #50
Ik heb juist ondekt dat mijn grootvader zo is,
dus fonnie maak je maar geen zorgen iedereen komt er vroeg of laat achter
mijn moeder en haar 3 zussen hebben het ook door maar weten niet wat er aan te doen ze zijn eigenlijk vooral bang voor hem.

maar dat komt nog wel ben dat geschreeuw zo beu denk dan altijd een klein kind heeft nog meer verstand en manieren.
Maar als er andere mensen bij zijn is hij de leukst, sympathiekse ja eigenlijk kennen zijn zogezegde vrienden hem totaal niet.

Heb spijt als wij kleiner waren vonden wij hem zo imens leuk dat moet echt pijn gedaan hebben bij mijn moeder besefte toen nog niet hoeveel geluk ik met haar heb en nu ook dat zij zo niet is.
nu zou ik alleen maar willen dat hij er niet meer was, heb echt angst om
daar te komen vooral voor fysiek geweld ook al heeft hij mij nog niks gedaan maar heb hem eenmaal mijn moeder zien duwen en dat spookt nog altijd door mijn hoofd.
Kan er ook niet wegblijven mijn bedrijf is daar gelegen.

Weet iemand eventueel of je deze mensen in psychiatrie krijgt en hoe?
Want het ergste is nog dat hij aan al deze sympthonen leid.maar echt alles
denk niet dat dit veel voorkomt.

Ralf, 16-03-2012 08:46 #49
Ik zit aan de andere kant van het verhaal. Mijn schoonmoeder is een narcist. Ze heeft het leven van mijn vrouw behoorlijk zuur gemaakt. Mijn vrouw heeft er heel wat energie in gestopt om de boel goed te houden, maar een jaar geleden besloten om de stekker eruit te halen, het contact in zijn geheel te verbreken. Vanaf dat moment hebben we pas echt rust. Mijn kinderen hebben dus helaas geen opa en oma meer. Mijn dochter is hoogsensitief, dus een combinatie tussen een narcist en een hoogsensitief kleinkind gaat op den duur dus echt niet goed komen. Mijn vrouw is de oudste thuis en dus de eerste die besloten heeft om zich los te maken van het gezin. De overige kinderen weten niet goed hoe ze hiermee moeten omgaan. Het ouderlijk gezin is in tweeën gesplitst. Zo noemen ze het zelf ook, "de andere kant". Na een jaar hebben wij rust gevonden. De situatie is zoals die is. Nieuwe discussies voeren heeft geen enkele zin, dat hebben we al jaren gedaan. Daar verander je niets mee. Ik kwam ze laatst tegen in de supermarkt.Of ze hun kleindochter ook nog mochten zien. Hun kleinzoon bestond blijkbaar opeens niet meer. En dat ze wisten dat ik er achter zat. Ik zou mijn vrouw beïnvloed hebben. Ik had hun dochter en hun kleindochter van ze afgepakt. Ik heb destijds mijn vrouw haar eigen keuze laten maken, en heb haar zelfs gevraagd of ze het zeker weet dat ze het contact wil verbreken. Het was haar eigen keuze. Ik zie het dan ook niet als "mijn" probleem. Ik heb namelijk geen probleem. Mijn schoonouders hebben een probleem. Zij willen graag hun kleinkinderen zien. Maar daar is het een beetje te laat voor. Door de vele acties die ze gestart zijn vanuit hun narcisme, hebben ze de bruggen achter hun verbrand. Oversteken kan niet meer.

, 09-03-2012 12:06 #48
Hallo Ikzelf, ik wil even reageren op jouw reactie van 20-2-2012, ikzelf ben nu 6 jaar gescheiden mijn ex was/is dus een narcist in naar mijn mening ernstige vorm. ik kan je alleen zeggen stop met proberen zwanger van hem te worden want dan zit je echt levenslang aan deze man vast die totaal geen respect voor je heeft, hij zal uiteindelijk zelfs zijn kinderen respectloos behandelen. ik wacht nog even af of u nog wel op deze site zit en leest, voordat ik t verhaal verder ga.

Ikzelf, 20-02-2012 14:27 #47
Ik herken hier ook bepaalde dingen. Het is echt erg dat er mensen zijn die zo in elkaar zitten. Wat ik mij alleen geregeld afvraag is of dat deze stoornis een reden heeft? Kan het zijn door zijn/haar verleden? erfelijk? enzv.

Wat ik bijvoorbeeld zie bij mijn partner is dat ik van veel dingen de schuld krijg;
- hij kan uitslapen maar wordt 3 maal wakker gebeld, (waarvan ik 1 keer)
Ik krijg dan de volle laag over me heen, waarom bel je? wat wil je nou? mijn antw. is dan uiteraard dat ik simpelweg wil vragen hoe het gaat, of hij lekker geslapen heeft?
(Weer een stemverheffing)
- Wat hij allemaal wel niet voor mij betaald?! hoe durf ik te zeggen dat ik geld te kort kom als ik maar 1 rekening hoef te betalen en de boodschappen + mn eigen vaste lasten.
- Als hij iets in huis moet doen, dat zijn mijn taken. pff en alle keren dat hij wèl dingen in huis heeft gedaan? ben ik dat soms vergeten?
- het aantal uur wat door ons gewerkt wordt, hij werkt natuurlijk veel meer, dus hij mag moe zijn en niets doen als hij thuis komt. Hij is altijd druk met dingen voor zichzelf doen. Ik werk maar 6 uur per dag, maar dan het hele huishouden en hem plezieren nog! ik kan en mag niet moe of ziek zijn hoor! Als het niet goed genoeg of snel genoeg gaat, krijg ik naar mn kop geslingerd dat hij het anders wel allemaal alleen zal doen. Dan kan ik lekker lui op de bank zitten en mooi gaan zitten zijn. Wat zullen alle mensen in de supermarkt wel niet denken als ze hem ineens alleen maar zien?
- initiatief in bed, mijn libiodo is sterk gedaald omdat ik mij niet gewild voel. Hij doet alsof van wel, maar ik heb het gevoel daarin niet meer. Heb geen behoefte aan sex. Proberen ook al een paar jaar in verwachting te raken, maar lukt niet. (Komt omdat ik geen initiatief neem) Als ik dan in mijn periode kom, moet het ineens gebeuren! ik heb daar dan echt geen zin in!

Ik merk dat ik op begin te raken. heb altijd gedacht het valt mee, het zal wel gedeeltelijk aan mij liggen. Heb gelukkig nog het besef dat ik nu echt voor mezelf op moet komen!
Iemand hier die me kan vertellen of ik echt met een narcist te maken heb, of dat het zelfs iets anders is?

Alvast dank! ik ben echt wanhopig!

Anno, 15-02-2012 15:36 #46
Ik vind dit allemaal nogal heftig om te lezen, wat nou als je twijfelt of hij echt wel een narcist is, ik kom heel veel dingen tegen die herkenbaar zijn maar ik kan me niet voorstellen dat iemand echt zo kan zijn

Fonnie, 04-02-2012 13:34 #45
Sterretje ik heb je verhaal gelezen. Mijn dochter heeft hetzelfde narcistische gedrag als haar vader. Ze heeft een kindje dat ik heb mogen zien totdat ze 8 maanden was.

Ik weet dat ze het kindje geestelijk gaat mishandelen. Ik vrees het ergste. Een voorbeeld toen ik nog contact had: dochter zegt als ik haar draag heeft ze nu al celluitis op haar gat.

Ik ken mijn dochter en ik kan er niet om lachen. Pijn en nog eens pijn om het kindje. De geschiedenis gaat zich herhalen. Ik vraag me nog steeds af wat haar vader toen ze klein was achter mijn rug om tegen mijn kinderen allemaal gezegd heeft.

Ik heb een vraag aan jou. Wat kan ik doen voor mijn kleinkindje. Wat zou jij vroeger zo graag gewild hebben dat iemand wat voor jou deed. Ik bedoel met de handvaten die ik kan hanteren, want contact zoeken met dochter heeft geen zin. Ze gebruikt me en behandeld me zo slecht dat ik eraanonder door ga. Dan heeft kleinkindje niets meer aan em mocht ze me ooit nodig hebben. Ook wil ik niet dat kleinkindje ziet hoe slecht haar moeder me behandeld, omdat ze dan een verkeerd beeld krijgt.


Maar heb jij een idee voor mij wat ik kan doen. Is een kaartje sturen goed met de verjaardag? (ik ben dan weer bang dat kleinkindje alle jaloersheid op haar kleine nekje krijgt van moeder)

Ik heb ergens gelezen dat iemand ook zn kleinkindje niet mag zien en die heeft via officieel weg zwarte pieten ingehuurd. De ouders reageerden heel aardig toen de Pieten er waren. Een dag later hadden ze de cadeautjes over de schutting gegooid van de grootouders. En zo ben ik maar aan piekeren. Hoe laat ik mijn kleinkind ook maar iets merken dat ik om haar geef en dat er iemand is die haar behoeften erkent? Hoe moet ik dat doen. Heb jij een idee als je terug gaat naar je kind zijn wat je dan het liefste had gehad? Met wat mogelijk is voor mij in deze situatie?

vr gr
Fonnie

Sterretje, 04-01-2012 14:37 #44
Hallo allemaal,
Allereerst een heel goed 2012. Hoe gek het ook klinkt is mijn jaar goed begonnen doordat ik erkende wat ik al mijn hele leven weet 'mijn moeder is gestoord en hoe moet ik daarmee omgaan'. Door op internet te gaan zoeken ben ik op deze site terecht gekomen en het is zo'n enorme verademing om te weten dat het gaat om een narcistische persoonlijkheidsstoornis. Al voor mijn vierde jaar wist ik dat 'ze het niet kon'. Ik kon de vinger er niet opleggen maar voelde als kind waarschijnlijk al dat mijn moeder niet emotioneel met mij en mijn broers en zus omging. Vroeger kon ik niet weg van huis waardoor grensoverschrijdend gedrag van anderen 'normaal' voelde hoe pijnlijk ook. MIJN VRAAG AAN JULLIE IS? Is het verstandig om mijn broers en zus te informeren? En is het verstandig om haar huidige man te informeren die compleet verzwakt en verward? Ik heb op oudejaarsdag de verbinding met haar los gelaten: ik heb via een kaart laten weten dat het beter is om een kaarsje voor elkaar aan te steken en op deze manier het mooie, goede en lichte in het contact op de voorgrond te zetten. Hoe liefdevol ik ook geprobeerd heb afstand te nemen, ik bleef zo'n last van mijn hart houden en het zo benauwd hebben om dit te beslissen. Ik wil jullie allemaal onzettend bedanken dat deze site bestaat zodat ik definitief kan voelen dat mijn incasseringsvermogen TERECHT zijn einde heeft bereikt! Deze site voelt als toestemming om eindelijk mijn eigen leven te gaan leiden! Dank dank dank!

Iris, 22-12-2011 10:58 #43
Wat een pijnlijke verhalen maar zo herkenbaar. Voor het eerst in mijn leven, ik ben nu 41 jaar, begrijp ik dat ik kan loslaten dat ik ooit iets zal begrijpen van mijn moeder, behalve dan dat ze een narcist is in de ergste vorm. Ik herken zo veel, ik lees de verhalen en het beeld van mijn moeder komt haarscherp naar voren. Ook kan ik nu loslaten dat mijn broertje en ik ooit excuses zullen krijgen van haar voor haar gedrag. Deze verhalen lezen is als het laatste ontbrekende puzzelstukje waardoor ik nu het plaatje kan zien en begrijpen.

Mijn moeder heeft ons als gezin zo vaak net op het randje van de afgrond geduwd met haar gekrijs, geterroriseer, gemanipuleer etc etc. Daarnaast was ze ook nog alcoholist. We gingen er net niet met zn allen aan onderdoor, we bungelden altijd net op het randje. Ik ben me er altijd heel erg van bewust geweest dat het ook op een compleet drama had kunnen uitlopen.
Altijd onze oren gespitst op dat moment dat we in haar stemgeluid konden horen of aan haar lichaamstaal konden zien dat ze enigszins ontspannen was zodat we even op adem konden komen.
Ze was een kille koude afstandelijke ongevoelige vrouw zodra we met zn vieren thuis waren achter de voordeur. Zij was de majestueuze boom die hoog boven ons uittorende en op ons neerkeek en alle energie opzoog. Wij konden met haar goedkeuring af en toe een beetje boven de grond uitkomen en iets van onszelf laten zien, maar het was nooit goed genoeg. En op een gegeven moment als je alleen maar te horen krijgt en ook voelt dat je waardeloos bent dat je in de weg loopt dat je een last bent, dat je de aanstichtster bent van alle ellende thuis dan blijft, is mijn ervaring, weinig over van de persoon die je in aanleg bent en had kunnen zijn/worden. Ze heeft letterlijk alles kapot gemaakt wat maar naar ontspanning en leuk neigde ze trok alles naar zichzelf toe en was wederom het grote slachtoffer en wij als gezin begrepen het niet. En weer zaten wij met onze verjaardag en kerst etc. etc. in een deprimerende stemming in huis. De stress om te snijden. En zat ons moeder, omdat alles op haar schouders neerkwam en zij zich wel moest bedrinken om het allemaal aan te kunnen, in haar doorweekte pyama van de tranen en waren we alleen maar met haar bezig omdat ze zo zielig was. We zijn met dat mens door een hel gegaan. Hoe hard ik ook mijn best doe en hoe diep ik ook graaf een herinnering aan ons gezin in echte ontspanning kan ik niet vinden. Ze hield ons zo strak en kort aangelijnd, de opvoeding was zo spartaans, en daar is ze heel trots op want dat vormt karakter, dat we al helemaal in extase waren als we eens een keer een roombroodje kregen. Buiten het gezin was ze de gezellige buurvrouw die kokostaarten voor de buurman bakte ze was de leuke collega. En op haar manier actief in het dorp. Ze was de betrokken ouder die het beste voor haar kinderen wilde. Mijn vader was totaal machteloos en hulpeloos. De enige uitweg voor hem was om er zelf een einde aan te maken. Zover is het gelukkig nooit gekomen maar de dreiging hing zo vaak in de lucht. Hij wilde geen ruzie, maar kon geen kant op. Van zijn moeder weet ik niet veel maar wel had ik altijd het gevoel dat zijn moeder sterke overeenkomsten had met zijn vrouw, onze moeder. Ook dat begrijp ik nu. Ik voel me een stuk lichter Ik ben blij dat ik dit nu op dit moment in mijn leven lees. Ik heb een heel laag zelfbeeld ik ben veel te vaak in gevecht met mezelf. Ik heb een ongelooflijk kritische stem naar mezelf toe. Ik laat geen flinter van mezelf heel. Voel me nog steeds dat kind zoals mijn moeder dat zag. Mensen moeten niet met mij omgaan want ik verpest toch alles. En nu weet en voel ik wat ik eerst soms alleen maar dacht dat het niet aan mij heeft gelegen dat ik echt wel mijn best heb gedaan om er iets van te maken. Ik ben heel dankbaar dat ik jullie verhalen heb mogen lezen en het heeft mij heel erg geholpen om dit verhaal van me af te schrijven. In mijn achterhoofd zit wel een stem die zegt verraadster, je hangt de vuile was buiten. Je hebt het helemaal bij het verkeerde eind. Ons hele jeugd waren mensen, vrienden, buren, collega's mensen van school begaan met mijn moeder. Zij zocht steun en vertrouwen want zij was het grote slachtoffer, haar dochter was de aanstichtster, ik dus, en niemand zag het omdat ik een wolf in schaapskleren was. Wat ik soms nog steeds pijnlijk vind is dat er werkelijk waar niemand is geweest die aan mijn vader, mijn broertje of aan mij heeft gevraagd hoe het met ons ging. Kennelijk was het verhaal van mijn moeder de enige waarheid, haar waarheid. Nu ik weet dat ook zij wel degelijk een slachtoffer is maar niet op de manier zoals zij dat zelf ziet maakt mij iets milder naar haar toe. Bedankt voor jullie verhalen en voor de ruimte die hier beschikbaar is zodat ik ook een stukje van mijn verhaal hier kwijt kan.

Dolfin, 05-12-2011 23:52 #42
Helaas is mijn leven ook beinvloed met narcisten, moeder, vader, stiefmoeder en broer. Ik heb het altijd vreemd gedrag gevonden en inderdaad vroeger aangeomen dat het aan mij lag, waardoor ik in relaties inderdaad vaak narcisten tref. Ik heb soms gedacht staat het op mijn voorhoofd, kwets me ik vind het lekker. Gek genoeg heb ik dan weer teveel begrip voor hen.

Ik citeer u: "Niet omdat ze direct vallen op een narcist, maar meer omdat de narcist op hun valt. Ze hebben namelijk exact de kwetsbaarheid en tolerantie die een narcist zoekt."
maar wat ik niet begrijp, narcisten zijn toch zelf ook ooit slachtofffer geweest, net als ik?
en hebben dan niet die kwetsbaarheid en tolerantie?

Ik weet dat ik de cirkel heb doorbroken naar mijn kinderen toe. Door mijn kinderen werd ik ''wakker'' welliswaar was ik wel getrouwd met een narcist en dacht ik vaak, komt het nou door mijn moeder of door deze man… werkelijk de overlap was te groot om te doorzien.
Het ermee leven blijft moeilijk, temeer mijn vader na scheiding weer een soortgelijke vrouw heeft gekozen. hij zoekt weer iemand die hem kan verzorgen en stiefmoeder is ''de helper'' met eigenbelang. langzaam valt ze door de mand. Mijn vader is nu op leeftijd maar pas als hij er niet meer is ben ik ook van haar af.

Gv, 03-12-2011 11:03 #41
@rc nee schat je bent gered! Heb verdriet, wees boos, ga door diepe dalen en alles wat verder bij dit verdriet en besef hoort maar zie vooral alle mooie dingen die nu op je pad komen. Ik durf te wedden dat jouw depressie binnen no time verdwenen is nu je niet meer dagelijks afgebroken wordt en zoek hulp om van jezelf te gaan houden! Succes en geluk.

Kidsonly, 01-12-2011 14:32 #40
Wat ik hier allemaal lees, vind ik jammer genoeg in mijn eigen gezin. Alles draaide rond mijn oudste zoon, tot mijn man eindelijk begrip wat ik al jaren probeerde uit te leggen:"ER is iets mis met onze zoon". Het ging van kwaad naar erger. We hebben alles meegemaakt, van woede aanvallen, tot wegblijven van verschillende dagen, diefstal in eigen dorp, privé spullen vernietigen, manipuleren van onze gezinsleden, … liegen, en noem maar op. Hij heeft al vele deuren achter zich dichtgeslagen, om opnieuw te beginnen maar altijd zonder resultaat. Het is niet mooi om te zeggen, maar er is iets tussen mijn zoon en ikzelf gekomen, ik zie hem niet meer als "mijn" zoon, hij heeft al zoveel kapot gemaakt, mij al heel veel vernederd, bedrogen, mij verdriet aangedaan…
Gelukkig heeft mijn man alles overgenomen, zodat ik mij kan toeleggen op mijn werk en mijn andere kinderen, maar het blijft moeilijk, elke maal ik hem hoor of zie voel ik mij rottig! Hij is momenteel opgenomen in een psychiatrische instelling, en daar hoorde ik voor de tweede maal over narcisme en ik denk, met veel vrees, dat ze het juist gediagnotiseerd hebben. Wat nu? Een gebroken hart

Rc, 30-11-2011 22:31 #39
Ik heb zeven jaar geleden een man ontmoet. Zelf ben ik ook man. Ik leerde mijn partner kennen als adolescent en we hadden het fijn. Langzamerhand veranderde de relatie. Steeds vertelde hij mij dat hij zich niet prettig voelde in de relatie en dat ik dit en dat moest verbeteren naar hem toe. Ik zou geen interesse in hem hebben. Ik besteed teveel tijd aan mijn hobby's. Ik zou hem verwaarloosd hebben. Uiteindelijk toch doorgegaan. Kwam er achter dat hij vreemd ging met een goede vriend. Nota bene in de kamer waarboven ik lag te slapen! Bij confrontatie ermee, lag het niet aan hem. Het stelde allemaal niks voor en hij was immers uitgelokt. Excuses kwam er niet en spijt leek hij er al helemaal niet van te hebben. We trouwden, kochten een huis. Hij was aan het werk en ik ook. Ik raakte mijn baan kwijt en toe begon de ellende. Ik zou niet genoeg doen om een baan te vinden. Hij zou de kar alleen trekken. Toen ik hem vertelde depressief te zijn van het werkloos zijn, was er geen begrip. Het was allemaal onzin. De depressiviteit resulteerde in lichte suicidaliteit waar mijn partner achter kwam omdat ik het een vriend had verteld. Hij toonde er geen begrip voor maar was razend hoe ik die aandachttrekkerij in mijn hoofd haalde. Een armpje kon ik niet verwachten. Hij mishandelde me fysiek in een discussie, een van de vele waarin hij mij zaken in de schoenen schoof waar ik helemaal niet achter stond. Ik mocht er niet tegen in gaan. Zijn waarheid klopte en ik diende het te begrijpen. Ik meldde dat ik vond dat het zijn waarheid was en niet zoals ik mij voel. Dan toonde ik geen begrip. Zijn ontevredenheid over mijn werkloos zijn werd tegen alle vrienden gezegd. Via sms, via whatsapp, via bezoekjes waar ik niks van wist. Hij hield overal een zielig verhaal op over hoe erg het wel niet voor hem was een werkloze partner in huis te hebben. Een nietsnut in zijn ogen. Dat ik mij suf solliciteerde was nooit genoeg. Het was überhaupt nooit goed. Via vrienden moest ik horen hoe hij over de relatie dacht, Ikzelf kreeg niks uit hem. De momenten in bed waar je praat, die waren er niet. Een bed is om in te slapen zei hij dan. Continu had ik het gevoel dat ik aan tests onderhevig was. Die tests werden dan in zijn hoofd becijferd. Hij kon prima terughalen op welke datum vier jaar geleden ik eens iets had gezegd en dat ik toen ook al zo gestoord en dramatisch deed. Ik wist allang niet meer wat er vier jaar geleden gebeurd was, logisch toch. Maar hij onthield elke ruzie en elk meningsverschil en gooide die ouwe koeien zo voor mijn voeten. Als ik vervolgens ook ouwe koeien gebruikte dan moest hij sarcastisch lachen dat ik daar überhaupt over begon. Hij klaagde steen en been naar vrienden familie en kennissen over mij en met name over het feit dat hij zich beknot voelde in vrijheden en dat hij door mij gemanipuleerd werd. Ook zou ik hem geestelijk in een isolement zetten. Ik voelde mij steeds meer een dader. Ik was er niet gelukkig mee maar wat hou ik zielsveel van hem. Hij is een knappe verschijning, wordt overal nagekeken en hij glundert bij elke streling van zijn ego. Achter dat vriendelijke gezicht schuilde een duivel die mij continu vertrapte, beledigde, ik stelde niks voor. Ik had niks te willen en niks te vinden. Als snel werd ik voor het eerst in elkaar geslagen tijdens een hoog oplopende ruzie. Mijn gezicht was beurs. Bij een later gesprek weigerde hij excuus en verdraaide de waarheid. Hij was het immers die leed was aangedaan. Ik solliciteerde ernaar. Daar werd nog even bovenop gezegd: Ik had je de andere wang ook beurs moeten slaan! Wederom geen excuses. Zijn ouders werden verteld hoe slecht ik wel niet voor hem was. Zijn moeder geloofde het en gedroeg zich steeds ijziger naar mij toe. Regelmatig vluchtte hij na een ruzie naar zijn ouders. Daar bleef hij dan een paar dagen en wachtte tot ik met hem ging praten. Meestal kwam hij dan ook weer terug. Hij begon te drinken en soms wel twee flessen wijn per avond achter elkaar. Dan ging ik naar bed. Hij bleef beneden zitten en zoop letterlijk tot hij in slaap viel in de stoel. Ik kwam dan 's nachts tot de conclusie dat de lichten nog brandden en dat de tv nog aanstond. Dan deed ik alles maar uit en liet hem in zijn stoel liggen. Dan werd hij vanzelf wakker en ging naar bed. In de affectie was er weinig te beleven. Zoenen? Dan draaide hij zijn hoofd om. Sex mocht alleen in het donker. Stel dat je elkaar aan kon kijken! Ook HIJ bepaalde het moment waarop hij seks wilde. Als ik het moment uitkoos lag hij er als een zoutzak bij. Als ik doordramde dan wilde ik alleen maar lust in zijn ogen en was ik niet in hem geïnteresseerd maar alleen in mezelf. Dat accepteerde ik allemaal maar. Mijn liefde voor hem was zo enorm dat ik alles accepteerde. Ik mocht de financiën niet doen, mocht ook niet inloggen met de reader want dan werd hij kwaad. Vertrouw je me soms niet? Werd er dan gezegd! Ik kon geen financiën doen volgens hem. Ik zou er een zooitje van maken. Toch kwam ik er achter dat hij er uiteindelijk een zooi van had gemaakt. Razend was hij dat ik daar achter kwam. Hoe had ik zijn financieel inzicht in twijfel durven trekken! Boodschappen mocht ik ook niet doen want dan kocht ik zijn wijn niet. De fles werd steeds belangrijker. Tegen vrienden en kennissen werd vervolgens geklaagd over het feit dat ik niet geïnteresseerd was in de financiën, hij alles alleen moest doen. Ook dat hij elke keer op de boodschappen was aangewezen. Een simpele vraag: zou jij de katten willen voeren, werd hij razend. Hij deed al zoveel. Hoe had ik dat van hem durven vragen!
Ik voelde me steeds kleiner worden. Vorige week heeft hij me verlaten en plots had hij een ruimte ergens voor zichzelf gehuurd voor ZIJN rust. Ik werd er niet in betrokken. Dat liet bij mij een grote leegte achter. Hij vertrok zonder krimp. Ik in de illusie dat hij naar me toe zou trekken hierdoor maar nee. Meneer nam al afscheid. Pas toen hij erover uit was met zichzelf, werd het mij via een whatsapp bericht na zeven jaar samen te zijn geweest en drieënhalf jaar getrouwd, dat hij er geen zin meer in had. Ik had hem teveel beschadigd. Hij was er klaar mee. Ik in mijn lijmpogingen, nodigde hem uit voor een strandwandeling, ging met hem uit eten, deed mijn best uit wanhoop en liefde hem weer voor me te winnen. Maar zijn ogen waren koud. Soms zag ik weer een sprankje hoop en verliefdheid in zijn ogen maar de dag erna was hij een bonk afstand. Ik keek hem aan en dan zei hij wat is er. Terwijl ik snakte naar steun en begrip. Ik werd gesloopt van binnen. Nu lijkt hij te genieten van mijn aandacht en wanhoop. Hij speelt ermee. Zegt ook dat ik bang ben zelfmoord te plegen en zo. Hij heeft al onze gezamenlijke vrienden op zijn hand meegenomen. Viert feesten in de bungalow met hen. Hij praat tegen hen alsof hij bevrijd is van het juk dat ik over zijn schouders hing. Hij drinkt nu meer dan ooit. Rijdt zelfs dronken over straat. Dat maakt niet uit zolang hij maar van a naar b kan. Aanspreken op verantwoordelijkheid is uit den boze. Ik dacht toch niet dat ik HEM moest vertellen wat wel en niet mag? Dat weet hij prima zelf. Hij bleef maar weg en heeft van de een op andere dag het huis verlaten. Hij kijkt zelfs niet eens meer om naar de katten waar hij zo gek mee was. Hij is op zoek naar een ander slachtoffer om zijn 'liefde' mee te delen. Bij mij blijft een leegte achter die ik nu moet opvullen. Mijn ziel is zo gekleineerd en afgestompt dat ik weer moet zoeken naar mijn ware identiteit en vol verdriet in leegte achterblijf terwijl hij tegen onze vrienden zegt dat dit het beste is dat hem sinds onze ontmoeting is overkomen.

Bessy, 01-11-2011 09:42 #38
@ lolita,
Vergeet niet dat deze narcist je zus is. Dat is heel veel van de gevallen niet zo. Ik had zo een vriendin en ik weet niet op hoeveel manieren ik heb geprobeerd haar te helpen. Haar familie heeft het geprobeerd. Op het moment dat ik het niet verwachtte kwam ze in contact met justitie en heeft haar niets vermoedende broer erbij betrokken (gelukkig wist men al snel dat het niet waar was). Aangezien narcisten geen angst voelen, hield ook de onderwereld haar niet tegen. Ik had haar een poos niet gesproken en toen we weer contact hadden, had ze een mooi verhaal klaar. Totdat ik iemand tegenkwam die me vertelde waar ze echt zat. Ik heb haar zonder pardon aan de kant geschoven. Ze heeft meerdere pogingen gedaan om contact te zoeken, maar daar heb ik geen behoefte aan. Ik merk ook dat min leven beter is en dat ik alles helderder zie. Het heeft een poos geduurd voordat ik inzag dat ik met een narcist te maken had. Jij hebt geen controle over je zus, maar zij over jou, maak die fout nooit. Jij moet haar elke keer complimentjes geven en opletten dat er vandaag mooi uit ziet, alleen maar zodat ze zich niet gaat aanstellen. Het is een kwestie van tijd tot ze jullie bij anderen in de problemen brengt. Je zus weet heel goed dat er iets mis is met haar, maar ze wilt er niet aan en wilt geen hulp, omdat haar gedrag zoals het nu is gewoon loont. Je bent niet meer dan een "lijntje energie" voor een energie junk. Elke blik, elk gesprek, elk woord is een shot. En al vult die liefde van jou de Grand Canyon zij gaat hem niet voelen, want ze is zelf ook niet in staat (lees wilt niet) om het te geven.
Succes

Anoniem, 29-10-2011 15:39 #37
De informatie van deye site is erg correct en herkenbaar, maar zoals het geschreven staat lijkt het alleen of er mannelijke narcisten bestaan.daarom is mijn conclusie dat dit artikel door een vrouw is geschreven.erg jammer

Lee, 18-10-2011 17:57 #36
Is jou moeder ook alcohollist? Ik herken namelijk heel veel dingen van jou moeder in mijn moeder. Ik heb ook een jaar lang geen contact gehad. Eenmaal weer het contact gemaakt, wilde ze weer alles van mij. Ik heb nu sinds een jaar wederom geen contact meer, erg lastig allemaal, maar wel rustiger. Ik herken dingen uit jou verhaal. Ik wil ook absoluut niet dat mijn moeder mijn kinderen zou vast houden. De rillingen lopen over mijn lijf bij het idee en ik heb nog niet eens kinderen. Die aanrakingen van haar zijn heel vreemd.

Everaert Ann, 17-10-2011 16:47 #35
Hoi, mijn leven is een hel met e"en schoonma en man die narcist is, en wat nog erger is, zij bepaald wat kan in ons gezin en niet he, zo heb ik volgens haar een slechte moeder, omdat mijn ma en pa gescheiden zijn, en mijn ma een andere man had, die ze nog steeds heeft, was haar keuze, maar los van alles heeft ze het recht niet zicvh met mijn leven te bemoeien, ik moet dan ook nog vriendelijk blijven, heb het 16 jaar volgehouden, kan boeken schrijven als ik wil, maar heb de kracht en de moed er niet voor! Ik ben op zoals ze zeggen, hoop dat ik eens met iemand kan praten he… grtjs Ann

Hopeloosje, 15-09-2011 20:20 #34
Wat vallen er voor mij ineens veel puzzelstukjes op zijn plaats! Wat herkenbaar allemaal want, ook ik heb een partner die een narcist is… Ik weet nu dat ik er van alles aan moet gaat doen om met hem te breken anders word ik nooit gelukkig meer!

Lolitita, 29-08-2011 11:11 #33
Wees maar zeker dat er vrouwelijke narcisten zijn! Ik ben er vrij zeker van dat mijn zus er één is. Toch moet ik zeggen dat ik niet alle tips van 'omgaan met een narcist' bruikbaar vind. Terug schreeuwen en dreigen doen het conflict enkel maar escaleren. Het grote probleem met narcisten is dat er met hen niet te praten valt, pogingen tot dialoog hebben een grote kans om te mislukken door hun verstoorde manier om de wereld en anderen te beleven. Bovendien lokken ze je uit je tent, waardoor jij soms zelf over de rooie gaat en je jezelf slecht en schuldig gaat voelen. Hierdoor gaan narcisten nog meer geloven in hun slachtofferrol. Wat het ook lastig maakt is dat narcisme een redelijk onderhuidse stoornis is, omdat de narcist bijvoorbeeld nooit zijn slechte kant zal laten zien in het openbaar. Hierdoor heeft niet iedereen er last van en kom je voor anderen soms zelfs jaloers en kwaadaardig over als je slecht praat over de narcist. Maar onthoud voor jezelf dat mensen die nooit met een narcist te maken hebben gehad onmogelijk kunnen begrijpen wat het inhoud. Zorg inderdaad dat je een soort schild ontwikkeld, neem haar uitlokkende opmerkingen niet persoonlijk op! Onthoud dat het projecties zijn en dat zij dit eigenlijk doet voor bevestiging!En ga er vooral niet op in! Reageer zo vaak mogelijk kort en vriendelijk! Wanneer ze een vraag stelt waarin ze wilt dat je haar gelijk bevestigd, doe dit dan. Gaat dat echt niet, antwoord dan neutraal (bijvoorbeeld met 'dat weet ik niet' of 'dat zou kunnen') en beeïndig het gesprek zo snel mogelijk. Probeer ook om een overstoorbaar rustige houding aan te nemen t.o.v. de narcist. Op die manier zijn al haar 'wapens' ontmanteld. Laat de narcist verder op een positieve manier zien dat je van haar houdt, er voor haar bent en haar respecteert. Maar doe dit zo subtiel mogelijk! Luister als zij iets vertelt (maar je reageert beter niet teveel om conflict te vermijden) geef haar complimentjes (bv, mooie jas, die je aan hebt, je ziet er goed uit vandaag of oh wat heb je lekker gekookt!) en geef haar af en toe een kus of een knuffel! Samen leven met een narcist is niet gemakkelijk voor jou, het vraagt veel van je energie en het stelt je zelfbeheersing serieus op de proef! Maar je kunt mensen die lijden aan een narcistische stoornis ook niet in de steek laten! Vergeet niet dat zij de wereld en anderen als heel negatief en onaangenaam beleven (zij zijn immers allemaal slachtoffers). Bovendien zijn ze heel erg onzeker en vaak stikongelukkig en eenzaam. Narcisten mogen dan alleen zichzelf betrouwbaar vinden, ook zij hebben nood aan liefdevolle mensen in hun omgeving bij wie ze steun en toeverlaat vinden. Je maakt het meeste ruzie met diegene van wie je het meeste houdt, dat is bij narcisten niet anders! Stel ten slotte grenzen aan je omgang met de narcist, zorg ervoor dat je bijvoorbeeld meer dan voldoende tijd voor je zelf hebt (bijvoorbeeld dankzij een hobby, vriendinnen, …) en dat je zelf niets hoeft terug te krijgen van de narcist. Zorg dat je andere mensen hebt om over jou leven en problemen te praten en doe dit alleen met de narcist als je voelt dat het er een goed moment voor is. Ook is het aan te raden om af en toe met mensen te praten die de narcist ook in al zijn gedaante kennen (bijvoorbeeld ouders, broers, zussen, partner, .)zeker na een escalatie of als er iets op je lever ligt. Confronteer de persoon ook niet met het feit dat jij denkt dat ze een narcistische stoornis heeft en ze volgens jou beter hulp zoekt. Narcisten personen zijn er meestal rotsvast van overtuigd dat ze gelijk hebben en de meeste hulp zoals bv. een psychologe helpt alleen als de vraag om hulp van de persoon zelf komt. Gaat samenleven met een narcistische partner echt niet, laat hem of haar dan niet volledig in de steek maar probeer vrienden te blijven.Je bent belangrijker en hebt meer invloed op het samenleven met een narcist dan je zelf denkt! Veel succes Reactie infoteur, 29-08-2011
Dank voor je bericht.

De manier van omgaan met een narcist zoals jij beschrijft kan best werken voor jou met je zus. Het is een heel ander verhaal indien de narcist je partner is. Ten eertse is het advies om terug te dreigen alleen bedoeld uit zelfbehoud en kan in bepaalde situaties heel goed werken… De narcist zal inbinden zodra jij echt iets hebt om mee te dreigen want hij/zij is eigenlijk een klein bang kind.

Je hebt gelijk dat je schrijft dat een narcist ook behoefte heeft aan liefdevolle mensen, het is alleen jammer dat ze dit zelf nooit echt zijn. Het is dus altijd een richtingsverkeer! Ook in de liefde. In de steek laten is misschien hard, maar voor een partner van een narcist echt de enige optie, indien je zelf een leuk, gelukkig en liefdevol leven wilt.

Vrienden blijven na de relatie is het slechtste advies wat je iemand kunt geven, want zo kan en zal de narcist macht proberen te blijven uitoefenen. Vriendschap met een narcist is bij voorbaat onmogelijk; jij geeft hij/zij neemt.

Jij bent bereid haar de hemel in te prijzen, dat kan soms tijdelijk werken, als het noodzakelijk is om contact te houden, maar vergeet niet dat het slechts een kwestie van tijd is voordat je zus jouw zal beschadigen. Narcisten hebben tenslotte altijd een destructieve uitwerking op de omgeving.

Jij wilt doen geloven dat je zelf veel invloed hebt op de relatie met een narcist, maar ook dat is niet juist. Je bent compleet afhankelijk van zijn/haar grillen en hoe je ook je best doet, daar heb je geen invloed op, het ligt namelijk nooit aan jou!

Samenleven met een narcist als zus is volgens jou misschien mogelijk, maar samenleven met een narcist als partner en gezond en gelukkig blijven is dat nooit!
Het advies van alle deskundige is dan ook niet voor niets, om geen contact te hebben en de narcist uit je leven te bannen zodra dat mogelijk is.

Kies voor jezelf!

Angel, 28-08-2011 23:13 #32
Als eerste wil ik mensen niet in hokjes plaatsten, maar voor mij is het wel duidelijk, dat ik ook met iemand met narcistische trekjes te maken heb gehad. Aan de ene kant zou ik deze persoon graag willen helpen, omdat ik me zorgen om diegene maak aan de andere kant, weet ik dat dat niet helpt. Zal eens wat reacties van jullie gaan lezen. Wens jullie allemaal veel sterkte toe.

Joke, 16-08-2011 00:54 #31
Wat fijn om te weten dat mijn aanpak beschreven staat.
Dit alles gebruik ik dagelijks om mijn N te temmen. Door mijn veranderde houding is er goed mee te leven. Ik benoem zijn gedrag en gebruik het tegen hem.
Ik laat me niet meer gebruiken als deurmat etc. etc. Ook niet door anderen.
Het is een heerlijk gevoel, dat al die onzinnige opmerkingen en pesterijen me niet meer raken.

Florance, 11-08-2011 17:53 #30
Met een moeder als narcist moet je in de gaten houden dat zij en alleen zij telt. Als je niet mee loopt met de verstoorde gedachten gang zullen ze wegen zoeken om splijtzwammen uit te zetten. Ze laten het niet na je te volgen in alles wat je doet. Jij bent haar bezit dus ook collega´s, vrienden, man, evt. kinderen alles wat met jouw levensweg te maken heeft probeert ze eigen te maken, wat zij bedenkt dat telt en meest is dat een grote leugen ze zet je neer als iemand die je niet bent. Blijf je zelf houd gepaste afstand gebruik je verstand. Het kan heel ver gaan tot ze het zelf niet meer onder controle hebben en zij zelf slachtoffer zijn van een narcist die gebruik maakt van het verstoorde denkpatroon. Dit kan gebeuren zo zie je volg je verstand dat is beter dan alles.

An, 07-08-2011 22:22 #29
Mijn schoonmoeder is een echte narcist als ik de kenmerken van narcisme lees. Mijn man weet het echter nog niet. Hij laat zich nog iedere dag in de doeken doen. Hij laat zich telkens opnieuw doen door haar. Hij is nochtans al jaren in therapie, en ik hoop dus dat hij door die therapie ook ooit kan ontdekken wat de eigenlijke oorzaak is van zijn minderwaardige gevoelens.
Tegen mij spreekt mijn schoonmoeder niet meer, omdat ik haar al afgeremd heb in haar gedrag. Maar tegen mijn man zit ze voortdurend haar beklag te doen over mij. Dit stoort mij niet zo erg, maar mijn man natuurlijk wel, hij wil graag dat wij goed overeenkomen. En dus probeerde ik voor hem toch nog moeite te doen om overeen te komen met haar. Maar dit lukt natuurlijk niet. Het is NOOIT goed genoeg. Ook onze kinderen zijn voor haar een doorn in het oog, want deze verheerlijken haar niet. Onze kinderen hebben heel veel respect en plezier met mensen die tijd en moeite IN HUN STEKEN, maar natuurlijk niet voor mensen waar zij moeite in moeten steken. Mijn oudste zoontje is 4 en weet natuurlijk niet wat er aan de hand is en ik weet ook niet in welke mate ik hem bepaalde dingen moet zeggen. Op dit moment wil zij me namelijk niet meer zien tot ik 'HET' (wat dat ook mogen wezen) met haar heb uitgepraat. Maar wat moet ik tegen mijn zoontje zeggen als hij nog eens vraagt om naar bompa en bomma te gaan?
Het maakt mijn man echt depressief en ze zet op die manier echt een zware druk op onze relatie.
Zijn er mensen die tips hebben hoe ik mijn man kan helpen en de pijn voor hem kan verlichten? Moet ik hem vertellen dat volgens mij zijn moeder een narcist is en hem er artikels over laten lezen? Ik hoop echt dat mijn man de waarheid over zijn moeder ooit kan zien en er zijn besluit uit kan trekken, want dit is echt niet meer leefbaar voor ons!

Faloed, 29-07-2011 18:20 #28
Die jongen waar ik een jaar een knipperlicht relatie mee heb gehad is een narcist in al zijn facetten. Het gaat niet om de tijd, maar de intensiteit die met iemand hebt meegemaakt. en die impact is groot.

Hij zei altijd, 'ik ben belangrijk op werk en ik heb het druk'. naar aanleiding van wat ik zei natuurlijk. Ik zei, 'in september begint mijn studie dan ga ik het echt druk krijgen. Dus dan je weet je dat alvast. Ik kan dinsdag niet en vrijdags is mijn hardloop-en boodschappendag'.
Hij moest daar over heen en zei dat hij dinsdags en vrijdags op capoeira zat en dus helemaal geen tijd voor mij heeft. Ja, want alles wat hij doet, is zo belangrijk. Achteraf blijkt.
En toen was het zover, mijn school was begonnen en hij eiste mijn aandacht en energie op.
Als ik niet snel reageerde op zijn sms of de telefoon niet snel opnan, stond hij ineens midden in mijn hal in mijn huis. ' Hey, je moet toch half acht naar capoeira zijn?' Maar hij kon mij niet bereiken. Zo hysterisch als hij is. Moet dat nou echt?
Ik heb gezegd dat ik na mijn werk vrijdags druk in de weer ben. Stond hij te janken…? Waar komt die drama nou weer vandaan?
'Nou, ik weet niet wat jij gaat doen, maar ik ga hardlopen.' En werd hij woest en smeet hij keihard zijn tas op de grond. ik mocht niet. 'D'r uit, die drama wil ik niet in mijn huis hebben en geef gelijk mijn sleutel terug.'
Later belde hij mij om half 12 's avonds op om te zeggen dat het hem spijt. nou ja vergeven en weer verder.
Niet dus.
Het was begin van een ware hel van een relatie. En ik kon er niet uitkomen. Omdat er altijd maar een worst voorgehouden dat het goed komt en ik trapte er elke keer weer in.

Uit het niets kwam zijn woede en gewelddadig mijn spullen in huis kapot maken,
emotieloos zijn en totaal niets geven om mijn spullen en alles wat mij dierbaar is,
als ik ergens verdrietig om was, ging hij meejanken en moest ik hem troosten.
scheldpartijen en hysterie in het openbaar (trein en op straat) en thuis,
stalken met mail en sms en ineens voor mijn deur staan,
vernederen waar ik trots op ben in mijn leven,
mij schuld aanpraten dat hij tegen de muur oploopt,
energie bij mij leegzuigen terwijl ik mij moet concentreren op mijn studie,
ziekelijke verwarring zaaien en wanhoop achterlaten en dan doen alsof er niets aan de hand is en gaat hij zijn huis gewoon weer verder opknappen,
de huizen van mijn familie zijn blokkendozen en sfeerloos,
argwaan wie mij belt en smst en mailt,
hij vond zichzelf lelijk en ik moest dat bevestigen,
voortdurend zwaar liegen tegen anderen over mij en ik kan me niet verdedigen,
constante controle over alles wat ik doe en zeg en gebeurt in mijn leven.
En het erge ervan is, dat hij een totaal ander persoon is voor zijn familie en vrienden.

Als ik alles van te voren wist, kon ik voor een kwartje de wereld om.

Hoe weet dat je met een narcist te maken hebt als je iemand net begint te kennen?
Je moet eerst toch alle kenmerken van een narcist weten?
Waarom zou je iets over narcisme moeten weten als je er nooit mee te maken hebt?
Kennelijk moet je eerst door iemand door een hel worden meegezogen om te herkennen dat je met een narcist te maken hebt.
Voordat je dat beseft dat je met een narcist te maken hebt, is het te laat, want alles wie je bent, is zwaar beschadigd en je hebt niet eens door. Je zit er midden in. Er moet wat gebeuren wat je wakker maakt. En na 30 jaar ellende ben ik nu pas wakker geworden.
Een narcist geeft niets om dat je vernietigd bent achtergelaten door hem of haar.

Nu ik mijn onderzoek heb gedaan, is hele mijn wereld ingestort. ik denk na en kom erachter; Mijn moeder is een narcist, een lichte, maar toch.
Dan twee exen die narcisten zijn.
Ben ik hun levende spiegel geworden?
Waarom is nu pas het licht bij mij gaan branden?
Waarom krijg ik altijd de schuld van alles?
Het heeft mij zo kapot gemaakt.
Hoe moet ik helen en herstellen wat over 30 jaar is gebeurd?

Julie, 30-05-2011 06:55 #27
MIjn moeder is naar mijn mening ook narcistisch
Ik heb haar 3 jaar niet gezien, en nu weer een korte tijd wel.
Maar ze gaat gewoon weer door met de ellende.
Ik heb zelf een dochtertje van 3 jaar, dit noemt ze MIJN kleinkind
ze heeft het altijd alleen maar over zichzelf, en wat haar is aangedaan, ze slaat scheld mij uit, manipuleert, en zit aan me zelfs nu ik volwassen ben.
heb jarenlang hulpverlening gehad, zij zelf zoekt nooit hulp.
MIjn vader vraagt zich af waarom wij haar zoveel pijn doen notabene!
Het is niet mijn echte vader, en hij was er vaak ook niet als hij er is probeert ze altijd lief te doen{lukt niet altijd} maar de echt erge dingen die zij zegt en doet gebeuren waar hij niet bij is.
Nu vraag ik mij af is het verstandig om hem een keer te schrijven, en mijn waarheid te vertellen. De man begrijpt er niets van, en het is heel sneu want hij is een lieve opa!
Alleen ik denk dat hij de kleinkinderen niet meer kan zien, want ik heb gezegd kom maar naar mij als je haar wil zien.
Ik wil niet meer naar het hol van de leeuw namelijk, en ook wil mijn moeder te graag dat ik steeds naar haar toekom. maar tegelijkertijd zegt ze ook ik wil je nooit meer zien, als ik haar zin niet doe! pfffffff
Ik zou mijn dochtertje, en mijn baby nooit alleen met haar laten, en zij zit heel de tijd te puchen voor logeerpartijdjes.
maar het is voorlopig weer geeskaleerd, ik denk dat ik ga emigreren!

Loesie, 17-05-2011 14:13 #26
PS tips van mensen die zich herkennen in mijn verhaal zijn welkom. Ik heb vooral moeite met het stukje erkenning dat ik nooit heb gehad en de acceptatie dat ik dit nooit zal krijgen. Hoe onnatuurlijk is dat? Geen erkenning van je eigen ouders…

Het liefst zou ik breken met de familie maar of ik dat aan kan…? Denk het niet. Jammer, ik zou ze missen als kiespijn. Mijn psychiater zei vanmorgen dat ik mijn moeder mee mag nemen naar een consult zodat een systeemtherapeut dmv de juiste vragen kan achterhalen hoe ons contact in elkaar steekt.

Is dit niet in strijd met de werkwijze van een narcist? Mijn moeder zal toch de ideale charmante vrouw uithangen die waarschijnlijk mijn psychiater voor de gek weet te houden. Wat zouden jullie doen in mijn situatie…?

Gelukkig heb ik een lieve, fijne partner die mij steunt door dik en dun. Helemaal alleen ben ik dus niet ;-)

Loesie, 17-05-2011 13:09 #25
Wat een site, echt ongelooflijk dat ik dit heb gevonden! Ik ben zo blij en opgelucht maar gelijktijdig besef ik me dat dit voor onze familie een groot drama is. Mijn moeder is in onze familie de narcist en zuigt mij compleet leeg. Mijn leven lang heb ik naar haar pijpen moeten dansen maar ik kan niet meer, ik ben levensmoe, depressief, ben er helemaal klaar mee. Het kwaad is helaas al geschiet nu ik lees hoe ik er mee om had kunnen gaan. Bijzonder hoe mams zus en vader om haar vinger weet te winden en altijd de schuld bij mij weet neer te leggen. Nooit ben ik serieus genomen of heeft zij mijn gevoelens en grenzen gerespecteerd. Ook ik werd 'onhandelbaar' genoemd, en riep ze allerlei verschrikkelijke dingen die ik nooit meer zal vergeten. Het is hartstikke logisch dat ik nu 'vastloop'nu ik zelf eindelijk een kindje heb mogen krijgen. Al die gevoelens komen naar boven en het besef dat mijn moeder ziek is tezamen maakt het dat ik compleet ontregeld ben. Als ik mijn kind zou aandoen wat ik heb geincasseerd door de jaren heen… Oh my God… ik vind het zo erg. Inmiddels weet ik dat ik niet gek ben, dat zij niet te overtuigen is, dat zij kwetsender wordt als ik een duidelijke grens stel en daar moet ik mee leren leven. Maar of ik dit kan samen met haar…? Ik weet het niet. Ik heb eerder al eens haar geconfronteerd welke impact het slaan en schelden op me heeft gehad, maar ze zat daar maar te huilen, zo 'klein'heb ik haar nog nooit gezien. Toen we na een half jaar eindelijk weer eens on speaking terms waren, belde ze me en zei ze dat ik nooit zou door dringen tot mijn vader over de gebeurtenissen in het verleden omdat hij toch altijd aan haar kant zou staan… Ik dacht dat ik gek werd toen ik dit hoorde. "Wat een geschift mens ben jij" dacht ik. Zelfs mijn zus die in hetzelfde schuitje heeft gezeten als ik nu zit (zij is ouder), heeft ze er van weten te overtuigen dat niet mijn moeder maar mijn zus zelf verkeerd heeft gehandeld in het verleden toen zij psychisch aan de grond zat door mijn moeders manipulaties etc.

Ik herken veel van mijn moeder in mijzelf maar ben me hiervan bewust en weet daarom dat ik mijn kind ditzelfde niet zal aan doen. Erover praten met mijn vader is helaas geen optie, hij blijft haar steunen, is suf geluld, hij doet wat zij wil en verdedigd haar omdat zij vroeger een traumatische jeugd heeft gehad en hij weet dat ze allemaal goed bedoeld…

Ik weet dat ik niet moet reageren op haar uitlokkingen maar kan het vaak niet laten. Maar ik besef me door deze site beter dat ik haar dan juist geef wat ze wil. Voortaan zal mijn reactie als ze weer eens belt altijd zijn; 'ik ga hier niet op reageren, ik moet ophangen".
Triest dat ze is zoals ze is en dat zij me zo voor het leven beschadigd heeft. Ik ga er alles aan doen om kind een beter leven te geven. Ik leef voor mijn kind, niet andersom.

Sterkte allemaal, fijn om jullie verhalen te lezen, herkenbaar, dankjewel. Ik voel me minder eenzaam.

Gr. Loesie

Sandra, 17-05-2011 11:37 #24
Vrouwelijke narcisten zijn er zeker. Mijn moeder is er ook één! Daar kan ik hele verhalen over vertellen. Ik ben dan ook begonnen met het schrijven van een boek. Dit voor het verwerkingsproces waar ik momenteel middenin zit en ook om andere mensen te helpen. Er zijn veel meer narcisten op de wereld dan mensen denken. Je herkent ze alleen niet snel. Daar zijn narcisten te slim voor.
Ik heb sinds augustus vorig jaar het contact met mijn moeder verbroken. Alleen kan ze dit niet accepteren en heeft meerdere malen verschillende pogingen gedaan om toch weer contact te krijgen en dit vanwege haar kleinkinderen die ze nu niet meer ziet. ik heb de "'oma-rol" van haar af genomen. Ik wil mijn eigen kinderen beschermen voor haar manipulatie. Want dat heeft ze ook al een aantal keer bij mijn beide kinderen gedaan. Ze had ook duidelijke voorkeur voor 1 kleinkind en dat liet ze duidelijk zien met haar gedrag. Dat doet ze nog steeds met haar eigen kinderen. Ze heeft er 6 gekregen en er is er maar 1 die alle positieve aandacht krijgt en alles mag. De rest is niet belangrijk maar moet zich wel aan haar regels houden. Zij blijft voor haar gevoel toch de kern van de familie. Zij vindt dat ze, bij alle beslissingen die door haar kinderen worden genomen, de belangrijkste rol behoort te krijgen. Zo ook bv bij mijn bruiloft. Ze heeft letterlijk gezegd dat ze vond dat zij een belangrijke rol hoort te krijgen omdat ze mijn moeder is. Je snapt dat ze die niet heeft gekregen. Ze heeft dan ook "op mijn mooiste dag van leven" met een "rot-bui" rondgelopen.
Ik heb erg veel meegemaakt vroeger als kind zijnde en wil niet meer meedoen aan deze spelletjes van haar. Ik leer nu van mijn man om naar mijn gevoel te luisteren en dat voelt geweldig. Het is nog moeilijk voor me. Maar sinds ik het contact heb verbroken voel ik me vrij… nu hoor ik geen stemmetje meer op mijn schouder die zegt welke keuzes ik moet maken. Ik kan nu eindelijk mijn leven leiden zoals ik dat graag wil. zonder dat ik steeds wordt gekwetst, ik kan nu mijn beschermingsmechanisme uitzetten. Héérlijk! Vandaag ben ik jarig en ik ben benieuwd of ze toch weer een poging gaat ondernemen om contact met me te krijgen. Het maakt voor mij al niet meer uit. Ik voel me nu sterk genoeg om hier mee om te gaan. Mij krijgt ze niet meer klein!

Tom, 30-04-2011 21:43 #23
Ik lees hier alleen dat er mannelijke narcisten zijn… Zijn vrouwen ook vatbaar voor deze stoornis?

Christophe, 12-03-2011 17:23 #22
Ik run restaurant met zo'n moeder, onhoubaar, hou me sterk, zaak is succes maar iedere dag word ik geconfronteerd met haar gedrag, sinds een week dat ik doorheb dat ze echte narcist is, ietwat opluchting want ik geloofde echt dat ik zoveel minder was…

Marjanne, 16-12-2010 20:33 #21
Hallo, ik heb sindskort geen contact meer met mijn vader, dit na de scheiding van mijn ouders en de zoveelste ruzie tussen ons. Ik zei dat ik er geen zin meer in had en ben toen weggelopen. In die tijd dat ik geen contact meer heb met mijn vader, ben ik er achter gekomen dat hij een narcist is. Dit geeft mij op een of andere manier een opluchtend gevoel, maar aan de andere kant is het me nog onduidelijker geworden hoe nu verder. Het is en blijft mijn vader! Geen contact is voor mij geen oplossing. Hoe kan ik toch een bevredigende relatie met mijn vader krijgen/behouden? En hoe pak ik het contact weer met hem op?

Ka, 14-12-2010 02:01 #20
Mijn vraag is, na 17 jaar lang geleefd te hebben met een narcist en na de laatste geweld uitbarsting, de eerste weer in 7 jaar, hoe komen ze zo getraumatiseerd, wat kan daar de grondslag voor zijn?
Ik was en ben hem geestelijk de baas, lichamelijk niet als hij door het lint gaat en dat ging hij, ben je nergens meer, het is dan net een dolle stier. Gevaarlijke mensen, ik ben nu van hem af, want ik wou niet doodgeslagen worden, ik bleef bij hem om mijn jongste kind tegen hem te beschermen.
Ik heb geen rancune tegen hem, want ik besef dat hij ziek is, maar ik moet wel beschermen, ik ben bezig met een omgangsverbod en ik heb wel aangifte gedaan.
Moet je anders?

Monique, 09-11-2010 10:51 #19
Hoi, mijn bericht is geplaats, maar de vragen die ik heb, heb je daar antwoord op?
Of waar kan ik me toe wenden? Ik ben hem duidelijk de baas nu, om onkwetbaar te zijn, maar ja de kinderen is wel een kwetsbaar punt he. En politie bellen is geen optie want dan schakelen die de kinderbescherming in, ex heeft politie goed onder controle. Graag verneem ik wat ik moet, kan? niemand lijkt me te kunnen helpen.

Monique, 08-11-2010 21:13 #18
Ik wordt erg gestalkt en bedreigd en en al inelkaar geslagen door ex die narcist is. Ik reageer bijna nergens meer op. Dat blijkt te werken. Wat andere mensen ervan denken maakt niet meer uit. Ik moet overleven met de kinderen, die steeds weer tegen mij worden op gestookt na een papa weekend. Wat doe je als hij de kidneren inzet als machtmiddel? Eerst was het mijn moeder, dat ;ukte dus niet, toen geld geen allimentatie betalen, werkte ook niet, nu dus via de kinderen. Mijn advokaat weet ook geen oplossing. Hij wil bv zomaar de kidneren uit school halen op de verjaardag van hun.
Dat terwijl het mijn dag is. Bel de visite maar af. pff. Hoe ga je daar mee om? Om hem de baas te blijven?

Ivonne, 30-10-2010 14:46 #17
Hoe verwerk je een jeugd bij 2 narcistische ouders? Dit lukt mij niet, al heb ik psychotherapie waarin wordt gekeken wat er allemaal mis is met mij. Dit is pijnlijk en confronterend en een herhaling van mijn jeugd waarin ik niet mocht deugen, de zondebok ben gemaakt. Ik heb ook narcistische/borderline trekken en ben in mijn leven veel mensen met deze persoonlijkheidsstructuur tegengekomen, meer dan toevallig is. Ik herken ook zeker de reactie van de infoteur op 26-10-2010. Mijn vraag is hoe verwerk in mijn jeugd en hoe voorkom ik dat ik slachtoffers maak? Reactie infoteur, 31-10-2010
Beste Ivonne,

het verwerkingsproces van een jeugd met narcistische ouders begint met een inventarisatie van de schade en vervolgens het ontwikkelen van een persoonlijk "behandelplan" om de schade te herstellen. Over de schade die je hebt opgelopen door narcistische ouders is nog maar weinig onderzoek gedaan.Toch is mij een ding duidelijk: je komt uit een stormachtige jeugd met een beschadigd zelfbeeld.

Het is dus belangrijk dat je aan je zelfbeeld werkt, er zijn vast aspecten van je zelfbeeld die kunnen worden hersteld. Het is mogelijk om een pijnlijk verleden te overwinnen, om je unieke individualiteit te herontdekken en om met meer kracht in jouw persoonlijke leven te staan. Een zeer helende ervaring is het in contact komen met je ziel, je ware zelf, door middel van een spiritueel ontwaken, dit zal je helpen je echte zelf te herkennen en innerlijke kracht en wijsheid te vinden om beter om te gaan met uitdagingen van het leven.

In sommige gevallen kan de schade, die je in je jeugd hebt opgelopen niet meer helemaal worden goedgemaakt, wat betekent dat je met de tijd dan naar een innerlijke aanvaarding zal moeten zoeken en vooral jezelf vergeeft voor die dingen die niet goed in je leven werken.

De volgende stap is dan om elk belangrijk aspect van je leven onder de loep te nemen, het stellen van realistische doelen en het bepalen van een manier om deze doelen te bereiken. Door deze doelstellingen wordt de manier waarop je omgaat met een pijnlijk verleden gemakkelijker en creër je een beter heden en toekomst voor jezelf.

Het stellen van duidelijke doelen voor jezelf en uitvinden hoe je die kunt bereiken, zal je meer persoonlijke voldoening geven. Zoek anderen die je ondersteunen bij deze doelstellingen en je herstel. Door liefde, door inzicht, door vergeving en door de kracht in jezelf te vinden, is het mogenlijk om de lasten van het verleden los te laten en meer in de werkelijkheid van de het heden te leven.

Dit is geen gemakkelijke zaak, maar het is meer dan de moeite waard!

Claire Cucia, 26-10-2010 17:18 #16
Hoe kan ik begrip krijgen van de buiten wereld over mijn narcistische vader, hij komt heel anders over zodat het lijkt of ik lieg. Heeft mijn aantrekking naar narcistische personen een oorzaak? Komt dit doordat ik zo een vader heb? Reactie infoteur, 26-10-2010
De narcist kan zo een Oscar award verdienen en zal van alles doen en zeggen om zijn perfecte imago te beschermen. Met dergelijke deskundige acteerwerk kan hij gemakkelijk mensen wijsmaken wat hij wil dat ze - geloven over jou.

Alle narcisten doen dit en er is niets aan deze actie's dat normaal is, dus kun je het niet bevatten en kun je ook van de buitenwereld niet verwachten dat ze het begrijpen. Dit kan zeer pijnlijk zijn. Vertrouw daarom op de mensen die echt belangrijk voor je zijn.

Ik kan me voorstellen dat je graag wilt dat anderen mensen zien wat voor persoon je vader is. De vraag die alleen bij mij opkomt is; waarom? Vraag jezelf af wat dit voor jou voor waarde heeft om verder te komen… Ik denk dat je zoekt naar (h)erkenning bij anderen over hem. Vaak loop je dan tegen een muur op van onbegrip.
Realiseer jezelf dat hij voor buitenstaanders moeilijk te doorzien is. Met zijn charme en overtuigende slachtofferrol zijn ze zo onder zijn hypnose! De enige manier om je hiertegen te wapenen is afstand van hem te nemen en jezelf de erkenning geven, dat jij weet hoe het echt zit…

Je vraagt of je aantrekkingskracht naar narcistische personen komt doordat je vader zo is. het antwoord hierop is: ja!

Je kunt een paar gemeenschappelijke dingen zeggen over de volwassen kinderen van narcisten. Een ervan is dat deze kinderen heel sterk zijn, ondanks hun beschadigde zelfvertrouwen. Ze zijn vaak volwassener dan veel anderen mensen en ze bezitten een enorme drive en prestatiedrang.

Aan de andere kant hebben kinderen van narcisten vaak een geweldig aanpassingsvermogen. Dat is een sterke en ook meteen een kwetsbare eigenschap. Door het geweldige aanpassingsvermogen zijn ze wat te snel geneigd zich compleet in een relatie te verliezen. Daarnaast zijn ze gewent om narcisme te tolereren. Ze zijn erin opgegroeid, getraind, het is ze bekend, ze weten niet beter, dus voor hen is het normaal. Dit maakt ze kwetsbaar om zelf te verzeilen in een narcistische (werk)relatie. Niet omdat ze direct vallen op een narcist, maar meer omdat de narcist op hun valt. Ze hebben namelijk exact de kwetsbaarheid en tolerantie die een narcist zoekt.

Buitensporig narcisme in je leven is een ervaring die je zeer ongelukkig kan maken en waar al genoeg vrouwen nauwelijks van herstellen, tenzij ze exact weten wat ze in hun jeugd mee gemaakt hebben en hoe ze narcisme kunnen herkennen. Nu je dit alles weet, kun je jezelf er hopelijk tegen wapenen.

Echelonj, 20-10-2010 17:29 #15
Toevallig net begonnen bij een psycholoog om de situatie met mijn partner te verwerken, begrijpen, en de kracht te vinden om te breken met hem, en kom puur uit toeval dit tegen. ongelofelijk, dit is zo herkenbaar. alle puzzelstukjes vallen op zijn plaats.
voor het eerst in lange tijd ben ik aan het lachen want het is niet allemaal mijn schuld, en ik ben geen waardeloos mens.

Netschaapje (infoteur), 05-10-2010 12:11 #14
Wat verschrikkelijk om te lezen, en ook zo herkenbaar. Ook ik had een vriend die al deze kenmerken in zich, en meer. Door zijn blow gedrag werd het ook nog eens versterkt. Het ergste vond ik zijn wantrouwen naar mij toe; ik ging almaar vreemd als ik de telefoon niet opnam etc. hij begon na het verbreken van de relatie, door hem ik heb het er op aan laten komen omdat mijn beëindigen almaar niet serieus genomen werd, begon hij te stalken. Ik heb aangifte gedaan, dat hielp wel want hij wist dat hij een gevangenisstraf van twee jaar riskeerde mocht hij betrapt worden. ook hij had direct een nieuwe vlam, deed daar erg geheimzinnig over zoals ook over zijn bezigheden in de nacht. ik werd bestookt met email en nu nog schrik ik bij geluiden achter het huis. het is nu twee jaar stil. we wonen in dezelfde stad en ik hoop m nooit meer tegen te komen. Ik ben erg boos over alles wat mij aangedaan is en ik hoop dat er geen nieuw slachtoffer zijn leven binnen wandeld. ik wens allen die hiermee te maken veel moed en sterkte.

Gunther, 04-10-2010 02:47 #13
Het is niet makkelijk om te ontdekken dat je narcist bent. Helaas weet ik al jaren dat er iets mis met me is, maar ik kon er nooit echt een naam op plakken. Na jaren van manipulatie in persoonlijke en professionele relaties om mijn doelen te bereiken, ben ik me bewust dat het aan mezelf ligt. De laatste 10 jaar leef ik geïsoleerd om zo weinig mogelijk leed te veroorzaken. Ik heb nog 1 vriend over die ik al 30 jaar ken (zelf ben ik er 35 en Belg) en hem zie ik als enige gelijkwaardige in deze wereld.

Werk interesseert me niet en ik leef van een werkloosheidsuitkering voor zolang dat nog kan duren. De enkele jobs die ik heb gehad waren kortstondig omdat het altijd misging. Na veel opzoekingswerk op het internet weet ik dat de kans op herstel klein zijn. De oplossing voor mij is zelfdoding en ik ben al een tijdje met de voorbereidingen bezig voor deze ultieme bevrijding. Verstikking door stikstof is pijnloos zoals uitgelegd in de docu 'how to kill a human being' door Michael Portillo. Nee ik verwacht geen sympathie van jullie, zelf heb ik ook geen sympathie voor jullie. Zo is het nu eenmaal. Ik kan de sympathieke gast spelen, maar ik ben het zat om te doen alsof.

Om op het artikel te reageren… Je gaat om met een narcist door hem/haar te verlaten en best zo snel mogelijk. Het is al erg genoeg dat er één leven is verwoest, dat van de narcist zelf.

Arankah, 20-09-2010 17:35 #12
Helaas heb hier ook mee te maken gehad mijn hele leven lang, ik ben sinds kort er zelf achter gekomen dat mijn moeder een narcistische persoonlijkheids stoornis heeft welliswaar te laat want heb veel ruzie met haar gehad waardoor ik op mijn 12e het huis uit ben geplaatst, omdat ik volgens mijn ouders ''onhandelbaar'' was mijn vader accepteerd de daden van mijn moeder en omdat mijn moeder zo goed kan manipuleren denkt hij zelfs dat het goed is wat ze doet!
Mijn moeder daadge me ook altijd uit, snel toon verheffen en vooral snauwen, erge dingen zeggen zoals ik verbreek de moederband met je en overdosis medicijnen innemen voor mijn neus en stiekem uitspugen in de wc (gelukkig)
Ze heeft me erg veel pijn gedaan en de dingen die ik heb meegemaakt in internaten zullen me altijd bij blijven.
Jeugdzorg ging uit van wat mijn ouders zeiden waar was, mijn moeder kon en kan zo goed acteren dat ze dood normaal overkomt in haar ogen en naar andere mensen ook, maar ik zie toch dat ze overdreven reageerd op de andere persoon.
Ook heb ik nooit met me moeder kunnen praten, gebeurde er iets waar ik mee zat bekeek ze het altijd heel luchtig en kon het niet goed begrijpen.

Ze wil ook altijd aandacht hebben op een positieve maar ook negatieve manier.
Nu ik 19 ben en op mezelf woon heb ik nog steeds last van mijn moeder, ze probeerd over grenzen heen te gaan en probeerd me vaak te chanteren op een emotionele manier, ze gaat het bijna altijd weer goed maken door dingen voor me te kopen en dan hoopt ze dat ik het haar vergeef. Uiteindelijk doe ik dat ook wel maar ga me toch weer schuldig voelen dat ze dingen voor me koopt, tja ook dat weet ze en daarom doet ze het ook.

Kortom met een narcist omgaan is niet makkelijk! Je moet heel erg sterk in je schoenen staan, mij heeft het bijna kapot gemaakt.

Kimboere (infoteur), 01-09-2010 17:01 #11
Het probleem is dat ik niet zo stevig in mijn schoenen sta. Ik moet mijzelf nog overtuigen dat het toch echt aan bijde mijn ouders ligt en niet aan mij. Na een aantal artikelen hebben gelezen hier over narcisme, geloof ik wel degelijk dat bijde mijn ouders narcist zijn. Sterker nog, niet alleen mijn ouders maar grotendeels mijn familie. Ik merk het sterk aan mijn opa, mijn oom en mijn ouders. Mijn zus zie ik helaas ook langzaam die kant opgaan. De rest die doet er maar zwijgzaam aan mee. Tja als je hele familie doet alsof je gek bent als je voor je eigen mening uitkomt, dan is het nog lastig om in jezelf te geloven. Je begint echt te denken dat je gek bent en dat je waarden onbelangrijk zijn.
het probleem bij mij nu is: Ik probeer nu al heel erg afstand te nemen van mijn ouders. Er waren momenten waarbij ik echt dacht om de banden te breken. Maar voor mij betekend dat dus banden breken met de hele familie. Want ik word natuurlijk neergezet als een gestoorde die kwaad in de zin heeft tegen mijn ouders, alsof ik de boeman ben. En af en toe geloofde ik dat ook, want mijn band met de rest van de familie is nu duidelijk verslechterd. (eerst kon ik het geweldig vinden met mijn tante, nu vermijd ze me. Meerdere doen nu afstandelijk tegen me.) Dus ik wil wel weten hoe dat met de rest van jullie gaat nu ik hoor dat vele de banden proberen te verbreken met hun ouders. Betekende dat voor vele dan automatisch dat je de band met de hele familie verbreekt? Of loop ik hier nou krankjorem te wezen?

Monique, 01-07-2010 23:07 #10
Alles herken ik. Voelt ergens wel goed dat te lezen.

Cisca, 27-05-2010 23:13 #9
Veel herken ik uit de teksten, maar wist nog niet dat er een naam bestond voor deze stoornis. Zolang ik thuis woonde bij mijn moeder, dacht ik dat haar gedrag normaal was. Tot ik ging samenwonen en de hele thuissituatie van een afstand kon bekijken. Sindsdien is de relatie met mijn vader hersteld en de relatie met mijn moeder alleen maar slechter geworden. Zij kon mij nooit delen met mijn vader en maakte hem altijd zwart. Ik wordt nu elke dag gebeld door mijn moeder en hoe meer zij aan mij 'trekt', hoe meer afstand ik juist neem. Ze is mijn moeder en wil graag meer een moeder-dochter band. Kan dat eigenlijk wel? En hoe kan ik het contact volhouden als ik elke keer niet voldoe aan haar verwachtingen?

Ingrid, 02-04-2010 14:38 #8
Ik ben geen arts, dus kan ik niet zeker zeggen of mijn man een narcist is, wat ik wel zeker als zeker is is dat onze relatie precies zo is als aangeven in relatie met een narcist, het is gewoon een circel waar je maar in blijft rondtollen.
Echter de laatste jaren herhaalt zich punt een tot 7 niet meer, hij vind dat hij niets verkeerd doet immers.
Momenteel zijn we in echtscheiding, en ook nu heb ik het idee dat hij mij steeds een stap voor is, zelf nu ik dit type voel ik mij niet veilig, want ik denk ook dat hij mij controleerd, en daardoor dus steeds een stap voor is.
Hij is niet geweldadig, ik ben nog nooit geslagen, maar wel zeer manupulatief, lukt het niet op deze weg probeert hij een andere weg, lukt die weg ook niet, probeert hij het weer anders, net zolang totdat ik niet meer weet wat er nu precies was, en dan heeft hij zijn zin, ook kijkt hij niet naar zijn aandeel, oftwel hj kijkt er wel naar, maar zwakt alles af, geeft iets toe om het vervolgens weer af te zwakken, een voorbeeld:jha het was verkeerd dat ik weer op een datingsite zat, er een contackt op nahield, en er ook bij thuis ben geweest, MAAR ER IS NIETS GEBEURD VERDER, De intentie was er wel, maar er is niets gebeurd, sja ik doe dat omdat ik me voel buitengesloten door JOU!,Alles maar dan ook alles wordt altijd terug bij mij neergelegd, is dit ook een normale reaktie van een Narcist? En hoe bewijs ik aan de buitenwereld dat ze te maken hebben met een Narcist?,een van de vele kenmerken is ook dat hij geen vrienden heeft, tenmiste geen echte vrienden alleen wat losse contackten, waar hij ze op dat moment oppikt, onderhouden doet hij zijn contakten nooit, waardoor hij dus ook geen vriendschappen opbouwt.

Rita, 14-03-2010 00:44 #7
Hartelijk bedankt voor de reactie. Aangifte doen of melden is geen optie voor ik want ik woon niet in Nederland. Om de boel niet te laten escaleren en geweld te voorkomen, probeer ik mijn man dus maar niet tegen te spreken en kwaad te maken. En dan heb ik het probleem dus met mijn grenzen te stellen. Ik kan het niet opbrengen om altijd te doen wat hij wil en hij me opdraagt. Hoe kan ik een grens stellen zonder een drama van mijn man uit te lokken?
Hoe kan ik wat vrijheid verkrijgen om zelf iets te doen? Mijn kinderen zitten met hetzelfde probleem, wij kunnen niet duidelijk maken dat we er niet alleen voor hem zijn zonder een scene te krijgen. Ik blijf verder lezen op deze site en het forum, misschien vind ik meerderen met dit probleem.
Hartelijke groeten.

Rita, 13-03-2010 11:10 #6
Allereerst wil ik de infoteur heel hartelijk bedanken voor deze zo duidelijk geschreven artikelen. Ik heb er lang over gedaan te weten te komen dat mijn man een narcist is. Toen ik dat eenmaal wist ben ik gaan zoeken op het internet voor informatie, maar ik vond meestal alleen de kenmerken van de N. Ja, die klopten allemaal wel maar hoe moet ik er mee omgaan. Ik hen nergens zulke goede informatie gevonden en zoveel antwoorden op mijn vragen als hier in deze artikels. Dus nogmaals dank.
Ik wilde dat ik dit eerder gelezen had en ook eerder van het forum voor lotgenoten afwist maar mijn man wilde nooit aan een pc met een internetverbinding. Dat mocht pas 2 jaar terug omdat mijn dochters dat nodig hadden voor hun studie. Vanwege mijn dochters kan ik momenteel nog niet weg bij mijn man.
Ik heb echter een vraag, waar ik al zo lang antwoord op zou willen hebben, nl. Hoe kan ik mijn grenzen stellen?
Hoe kan ik mijn man laten stoppen als ik vind dat ik mijn grens bereikt heb?
In bovenstaand artikel staat dat je als de N. schreeuwt, je terug kunt schreeuwen en naar zijn niveau moet gaan. Als ik alleen maar op een luide toon wat terug zeg, gaat hij onmiddelijk slaan. Hoe hoger ik mijn stem verhef, hoe harder hij slaat. Als 1 van mijn dochters zich ermee bemoeit wordt die ook helemaal in elkaar geslagen.
Ik ben ook wel eens weggelopen naar een andere kamer als hij agressief was maar hij komt me achterna en zet het me dubbel en dwars betaald dat ik even wegging.
Als ik hem een paar uur heb aangehoord en dan iets voor mezelf wil gaan doen, wordt ik gestraft. Ik ben er immers alleen voor hem!
Wat moet ik doen om mijn grenzen te stellen? Als er een tip is, dan heeeeeeeeeeeeel graag en bij voorbaat bedankt.
Groetjes. Reactie infoteur, 13-03-2010
Rita, dank voor je complimenten!

Dat je al veel te ver over je grenzen heen hebt laten gaan is wel duidelijk.

Fysiek geweld binnen de relatie kan per ongeluk een keer voorkomen. Kan! Als fysiek geweld frequent en vaak voorkomt binnen de relatie, is dat niet normaal en is het noodzakelijk dat je maatregelen gaat nemen om jezelf en je kinderen te beschermen!

Hulp
Vaak wordt het angstvallig verborgen gehouden voor de buitenwereld. Doorbreek dit, soms kan het naar buiten brengen van het geweld het helpen stoppen, want de narcist zal zich diep schamen voor zijn imago. Besef heel goed: huiselijk geweld gaat niet vanzelf over. Hoe langer het duurt hoe moeilijker het te stoppen is. Daarom is er vaak hulp van buitenaf nodig, door professionals, door vertrouwenspersonen op het werk of op school, of door vrienden of familie.

Melden
Als je geen aangifte wilt doen, dan kun je het geweld melden. Dit kan anoniem via het telefoonnummer 0800 7000 van Meld Misdaad Anoniem. Je hoeft dan niet je naam en adres door te geven. Er wordt dan geen onderzoek gedaan door de politie, maar er wordt wel een notitie van gemaakt en de politie kan besluiten om een gezin, of familie in de gaten te houden.

Aangifte
Als het geweld niet stopt of juist erger wordt kan je besluiten aangifte te doen bij de politie. Dan wordt een procesverbaal opgemaakt en wordt een onderzoek ingesteld. De politie zal dan alles in het werk stellen om het geweld te stoppen. Daarbij richt de politie zich tot de dader, maar ook tot het slachtoffer. De politie kan bijvoorbeeld hulpinstellingen betrekken, zoals de vrouwenopvang, Bureau Jeugdzorg en maatschappelijk werk.

Daderhulp
Doel van daderaanpak en daderbehandeling is herhaling van het geweld te voorkomen en te zorgen voor verandering van het gedrag.

Kinderen
Onderzoek wijst uit dat kinderen die worden mishandeld, vaak lang last houden van wat hen is aangedaan. Psychische problemen komen veel voor, net als lichamelijke klachten. Alle reden dus, om deze vorm van geweld aan te pakken. De Advies- en Meldpunten. Als een kind slachtoffer is van huiselijk geweld, kun je (anoniem) bellen met het Meldpunt Kindermishandeling (0900 123 123 0). Bellen met een AMK kan voor advies of voor het doen van een melding. Wie voor advies belt, kan dat anoniem doen.

Kijk ook op de website:
http://www.stophuiselijkgeweld.nl/

Mjon (infoteur), 14-02-2010 01:31 #5
Tip: http://nps.bbforum.nl/
Lotgenoten forum over relaties en narcisme. Een forum met veel goede artikelen, lieve steunende woorden en leerzame berichten met zowel emotionele ondersteunende als hele praktische leerzame artikelen en tips.

Machteloze Radeloos, 05-02-2010 13:39 #4
Ik schrik van de herkenbare situaties. Echter is mijn exman en vader van mijn kind iemand die hier wel heel erg op lijkt. Na 5 jaar strijd en continue mijn kind opvangen als hij weer super gemanipuleerd is, ben ik aardig op. Heeft iemand ook voor mij nog tips want ik word van de ene strijd in de andere gesleurd en mijn ex sleurt me ook van de ene rechtszaak naar de andere. Financieel/psychisch en fysiek ben ik inmiddels aardig machteloos en radeloos. Kent iemand medici/advocaten of anderen die hier mij en mijn zoon in kunnen bijstaan?

Ellen, 05-02-2010 12:36 #3
Zeer herkenbaar helaas… ik kamp al bijna mijn hele leven met een narcistische moeder - ze is nu 70 jaar. Al lang geleden heb ik de diagnose kunnen stellen en heb ik geleerd ermee om te gaan… ik heb zelfs 2 x compleet gebroken met haar. En toch… het blijft je moeder, de oma van mijn kinderen etcetera. Wel is het zo dat ik mijn omgeving en ook mijn kinderen eerlijk meldt wat ze kunnen verwachten… dat het geen prettig mens is, altijd tweespalt zaait, een splijtzwam is, 30 jaar heeft lopen ageren (en manipuleren) tegen mijn vorige partner, altijd over iedereen een negatief oordeel heeft, altijd alles bij een ander neergooit, altijd oneerlijke spelletjes speelt, totaal over andere mensen heenwalst, niet kan luisteren/communiceren, de meest afgrijslijke dingen over iemand zegt of dat in brieven schrijft en naar je opstuurt, macht over je wil hebben en daar geld voor gebruikt… en dus nu dan ook met het trieste saldo van 0 vrienden of vriendinnen over is gebleven. Zelf meldt ze daarover: ik heb geen behoefte aan mensen om me heen en ben helemaal gelukkig… Tja, wat kun je als narcist anders zeggen… Overigens bij haar veroorzaakt door trauma (oorlog - foute vader), uit huis willen en dus verkeerde keuze partner (mijn vader) en dus (hele vervelende) scheiding en de jaren daarna een heel spoor trekkend van verdere ellende… maar dat ligt natuurlijk niet aan haar, maar aan al die andere mensen:-)

Anouk, 11-01-2010 21:35 #2
Helaas is de narcist in mijn leven de vader van mijn nog jonge kinderen. Zij begrijpen zijn reacties nu al niet, hij werkt door als zij er zijn in de vakanties, als de kinderen aangeven pijn te hebben of bang te zijn is het onzin en gezeur. Hoe leg ik dat uit? Hoe leer ik hen om om te gaan met narcisme, het gebrek aan empathie. Kinderen zijn voor hem instrumenten ter bevestiging van het eigen ego. Ik zal een lange adem moeten hebben, een rechte rug en een stevige schouder. Tips zijn welkom. Reactie infoteur, 18-01-2010
Beste Anoek,

je zit duidelijk in een lastige situatie. Kijk eens op het Nacisme en relaties, Lotgenoten Forum daar vind je meer vrouwen in dezelfde situatie.

http://nps.bbforum.nl/

Nico, 11-01-2010 10:25 #1
Hier wordt ten voeten uit het gedrag van een soort collega beschreven. Wat een opluchting! Hiermee kan ik aan de slag om mijn situatie te verbeteren. Reactie infoteur, 11-01-2010
Hi Nico,

Fijn dat het herkenbaar is. Sterkte met je collega en hou ons op de hoogte, over hoe dit voor je werkt!

Infoteur: Mjon
Rubriek: Mijn kijk op…
Subrubriek: Mens en samenleving
Reacties: 117
Mijn kijk op…
Deze rubriek bevat artikelen welke naast objectieve informatie ook een mening en/of ervaring beschrijven.
Schrijf mee!