Hoe ga ik om met een narcist?
Omgaan met een narcist kan uitdagend zijn. Niks wat in het normale leven, met normale mensen werkt, functioneert bij een narcist. Probeer niet hem te begrijpen, dat lukt je niet, je hebt een andere constructie. Meestal kies je er zelf voor om de narcist uit je leven te bannen, als dat niet nu is, dan wel later. Tot die tijd moet je zo ongeschonden mogelijk blijven. En dat is mogelijk. Er zijn methoden die je kunt toepassen om met zijn excentrieke grillen om te gaan. Indien jij als partner ervoor kiest om jezelf compleet weg te cijferen ten behoeve van de narcist zonder dat jou dit ongelukkig maakt, is omgaan met een narcist mogelijk. Kort gezegd: de narcist zal altijd dat doen wat hij wil zonder rekening te houden met de gevoelens, mening enz. van de personen waarmee hij, een relatie heeft. Een andere manier is door hem te verlaten en je leven weer op orde te krijgen. Heel weinig mensen verdienen de soort van investering die een absolute voorwaarde is om met een narcist te kunnen samenleven. Omgaan met een narcist is een full-time energie en emotioneel verslindende bezigheid, die de personen rondom de narcist reduceren tot onzekere, nerveuze wrakken. Wie verdient zo’n opoffering?Tips en waarschuwingen:
Verwacht niets
Verwacht van de narcist niets, maar dan ook niets! Niets aan steun, empathie, begrip of zelfs liefde. Onthoud dit, het is de pijnlijke waarheid. Een narcist zoekt geen liefde, hij wil alleen maar iemand om hem heen. Ben jij het niet, dan is er zo iemand anders. Realiseer je dat een narcistische persoonlijkheidsstoornis een echte stoornis is die ervoor zorgt dat de persoon zich niet gedraagt zoals de gemiddelde persoon. Op hetzelfde moment zal hij je willen laten denken dat jij degene bent met een probleem. Terwijl hij degene is die abnormaal doet.Onvolwassen gedrag
Omgaan met een narcist is als omgaan met een kind. Hou daar altijd rekening mee. Je kunt het vergelijken met het gedrag / bewustzijn van een kind van 5/6 jaar. Die liegen ook om hun zin te krijgen. Die manipuleren ook. Het enige verschil tussen het kind en de volwassen narcist is dat de narcist niks leert en niet veranderbaar is. Je bent immuun voor de narcist als je hem ziet in zijn ware gedaante.Stop de spelletjes
In het omgaan met een narcist heb jij een groot nadeel en dat is dat jij veel meer gevoel hebt en daardoor kwetsbaarder bent. Daarbij wil een mens met een gezonde moraal het spel eerlijk spelen. Een narcist echter zal alle eerlijke en oneerlijke middelen gebruiken om zijn doel te bereiken. Er is maar een manier om dit te stoppen; stop met het spel meespelen! Ga niet in op zijn pogingen om je uit te lokken. Zeg gewoon dat je zijn spelletjes niet meer meespeelt.Stel grenzen
Bepaal aan welke eisen je bereid bent te voldoen en hoeveel je bereid bent om te geven. Blijf bij je beslissing. Beperk de duur van eenzijdige gesprekken of bedenk een termijn van hoe lang je bereid bent te luisteren. Wees kalm maar assertief. Aarzel niet om "Nee" te zeggen. Weiger je schuldig te voelen of je emotioneel te laten chanteren. In de omgaan met een narcist moet je begrijpen dat de narcistische persoon altijd meer bezig is met zijn eigen gevoelens.Dit zijn slechts enkele tips en waarschuwingen die je kunt toepassen als je in een relatie met een narcist zit. Let goed op, als er een gevecht uitbreekt want een 'narcistische woede' kan zeer hevig zijn. Het kan goed zijn dat de beledigingen zo groot zijn en het misbruik zo ernstig is, dat je wel moet reageren om de situatie rustig te krijgen.
Om de narcist te kalmeren zijn er een aantal dingen die je kunt doen:
Hoe 'tem' ik een narcist ?
Het korte antwoord is door hem te verlaten of te dreigen hem te verlaten. Het is voldoende om de narcist ermee te confronteren, om erop te staan, om terug te schreeuwen. De narcist wordt door dezelfde wapens getemd die hij gebruikt om anderen te onderwerpen. Het spookbeeld van verlaten worden overheerst al het andere. De narcist is een persoon die onherstelbaar getraumatiseerden is. De narcist is daarom een tweeledig mens. Als hij emotioneel te dicht bij iemand komt, vreest hij ultiem en onvermijdelijke overgave. Dus neemt hij afstand, acteert wreed en veroorzaakt de gehele overgave die hij op de eerste plaats zo vreesde.Schreeuw
In deze paradox ligt de sleutel om met de narcist om te kunnen gaan: als hij woedend tegen je schreeuwt – schreeuw terug. Dit zal angsten om verlaten te worden bij hem oproepen en dit zal in zo’n volstrekte kalmte resulteren, dat het ongelooflijk lijkt. Narcisten staan bekend om deze tektonische veranderingen in stemming en gedragspatronen.Dreig
Spiegel de reacties van de narcist en herhaal zijn woorden. Als hij dreigt – dreig terug en probeer geloofwaardig dezelfde taal en genoegzaamheid te gebruiken. Als hij het huis verlaat – verlaat het dan ook, verdwijn van hem. Als hij argwanend is –wees dan ook argwanend. Wees kritisch, denigrerend, vernederend, ga naar zijn niveau – want daar is hij permanent. Geconfronteerd met dit spiegelbeeld – zal de narcist altijd terugdeinzen.Blijf onaantastbaar
Elke keer als het je lukt om zelfs niet eens meer geraakt te worden door zijn woorden, voel je je sterker worden. Hij zal die kracht ook gaan voelen. Of hij legt zich erbij neer en gaat (waarschijnlijk) het slachtoffer uithangen, of hij gaat steeds verder met je te provoceren. Dat laatste maakt niks uit, je bent onaantastbaar, hij kan jou niet raken emotioneel. Je weet toch wie het zegt? Hij is niet de man die je dacht dat hij was. Ga niet hopen dat hij dat ooit wordt, hij is wie hij is: een narcist.Lees verder over: Herstellen van narcistisch misbruik
Dit artikel is onderdeel van de special: Kwaadaardig narcisme
Gerelateerde links
Narcisme in relaties, Hoe gaat een narcist te werk?, Wat is een 'narcistische woed, Narcisme voor Dummies en Hoe ontstaat narcisme?.Gerelateerde artikelen
Narcisme kenmerken Hoe herken je een narcist? Dat is niet zo gemakkelijk want narcisten zijn er in vele soorten en maten.…Hoe ontstaat narcisme? Is pathologisch narcisme de uitkomst van erfelijke eigenschappen - of het trieste resultaat van mi…
Kan een narcist veranderen? Velen van ons leven met het idee dat we die ander wel kunnen veranderen. We denken dat als we…
Narcistische Persoonlijkheidsstoornis (NPS) NPS wordt gekenmerkt door arrogant, hooghartig en egoïstisch gedrag. Het is b…
Diagnose: Narcistische persoonlijkheidsstoornis De narcistisch persoonlijkheid stoornis komt voor het merendeel voor bij…
Reageer op het artikel "Hoe ga ik om met een narcist?"
Fonnie, 04-02-2012 13:34
Sterretje ik heb je verhaal gelezen. Mijn dochter heeft hetzelfde narcistische gedrag als haar vader. Ze heeft een kindje dat ik heb mogen zien totdat ze 8 maanden was.
Ik weet dat ze het kindje geestelijk gaat mishandelen. Ik vrees het ergste. Een voorbeeld toen ik nog contact had: dochter zegt als ik haar draag heeft ze nu al celluitis op haar gat.
Ik ken mijn dochter en ik kan er niet om lachen. Pijn en nog eens pijn om het kindje. De geschiedenis gaat zich herhalen. Ik vraag me nog steeds af wat haar vader toen ze klein was achter mijn rug om tegen mijn kinderen allemaal gezegd heeft.
Ik heb een vraag aan jou. Wat kan ik doen voor mijn kleinkindje. Wat zou jij vroeger zo graag gewild hebben dat iemand wat voor jou deed. Ik bedoel met de handvaten die ik kan hanteren, want contact zoeken met dochter heeft geen zin. Ze gebruikt me en behandeld me zo slecht dat ik eraanonder door ga. Dan heeft kleinkindje niets meer aan em mocht ze me ooit nodig hebben. Ook wil ik niet dat kleinkindje ziet hoe slecht haar moeder me behandeld, omdat ze dan een verkeerd beeld krijgt.
Maar heb jij een idee voor mij wat ik kan doen. Is een kaartje sturen goed met de verjaardag? (ik ben dan weer bang dat kleinkindje alle jaloersheid op haar kleine nekje krijgt van moeder)
Ik heb ergens gelezen dat iemand ook zn kleinkindje niet mag zien en die heeft via officieel weg zwarte pieten ingehuurd. De ouders reageerden heel aardig toen de Pieten er waren. Een dag later hadden ze de cadeautjes over de schutting gegooid van de grootouders. En zo ben ik maar aan piekeren. Hoe laat ik mijn kleinkind ook maar iets merken dat ik om haar geef en dat er iemand is die haar behoeften erkent? Hoe moet ik dat doen. Heb jij een idee als je terug gaat naar je kind zijn wat je dan het liefste had gehad? Met wat mogelijk is voor mij in deze situatie?
vr gr
Fonnie
Sterretje, 04-01-2012 14:37
Hallo allemaal,
Allereerst een heel goed 2012. Hoe gek het ook klinkt is mijn jaar goed begonnen doordat ik erkende wat ik al mijn hele leven weet 'mijn moeder is gestoord en hoe moet ik daarmee omgaan'. Door op internet te gaan zoeken ben ik op deze site terecht gekomen en het is zo'n enorme verademing om te weten dat het gaat om een narcistische persoonlijkheidsstoornis. Al voor mijn vierde jaar wist ik dat 'ze het niet kon'. Ik kon de vinger er niet opleggen maar voelde als kind waarschijnlijk al dat mijn moeder niet emotioneel met mij en mijn broers en zus omging. Vroeger kon ik niet weg van huis waardoor grensoverschrijdend gedrag van anderen 'normaal' voelde hoe pijnlijk ook. MIJN VRAAG AAN JULLIE IS? Is het verstandig om mijn broers en zus te informeren? En is het verstandig om haar huidige man te informeren die compleet verzwakt en verward? Ik heb op oudejaarsdag de verbinding met haar los gelaten: ik heb via een kaart laten weten dat het beter is om een kaarsje voor elkaar aan te steken en op deze manier het mooie, goede en lichte in het contact op de voorgrond te zetten. Hoe liefdevol ik ook geprobeerd heb afstand te nemen, ik bleef zo'n last van mijn hart houden en het zo benauwd hebben om dit te beslissen. Ik wil jullie allemaal onzettend bedanken dat deze site bestaat zodat ik definitief kan voelen dat mijn incasseringsvermogen TERECHT zijn einde heeft bereikt!!! Deze site voelt als toestemming om eindelijk mijn eigen leven te gaan leiden!!! Dank dank dank!
Iris, 22-12-2011 10:58
Wat een pijnlijke verhalen maar zo herkenbaar. Voor het eerst in mijn leven, ik ben nu 41 jaar, begrijp ik dat ik kan loslaten dat ik ooit iets zal begrijpen van mijn moeder, behalve dan dat ze een narcist is in de ergste vorm. Ik herken zo veel, ik lees de verhalen en het beeld van mijn moeder komt haarscherp naar voren. Ook kan ik nu loslaten dat mijn broertje en ik ooit excuses zullen krijgen van haar voor haar gedrag. Deze verhalen lezen is als het laatste ontbrekende puzzelstukje waardoor ik nu het plaatje kan zien en begrijpen.
Mijn moeder heeft ons als gezin zo vaak net op het randje van de afgrond geduwd met haar gekrijs, geterroriseer, gemanipuleer etc etc. Daarnaast was ze ook nog alcoholist. We gingen er net niet met zn allen aan onderdoor, we bungelden altijd net op het randje. Ik ben me er altijd heel erg van bewust geweest dat het ook op een compleet drama had kunnen uitlopen.
Altijd onze oren gespitst op dat moment dat we in haar stemgeluid konden horen of aan haar lichaamstaal konden zien dat ze enigszins ontspannen was zodat we even op adem konden komen.
Ze was een kille koude afstandelijke ongevoelige vrouw zodra we met zn vieren thuis waren achter de voordeur. Zij was de majestueuze boom die hoog boven ons uittorende en op ons neerkeek en alle energie opzoog. Wij konden met haar goedkeuring af en toe een beetje boven de grond uitkomen en iets van onszelf laten zien, maar het was nooit goed genoeg. En op een gegeven moment als je alleen maar te horen krijgt en ook voelt dat je waardeloos bent dat je in de weg loopt dat je een last bent, dat je de aanstichtster bent van alle ellende thuis dan blijft, is mijn ervaring, weinig over van de persoon die je in aanleg bent en had kunnen zijn/worden. Ze heeft letterlijk alles kapot gemaakt wat maar naar ontspanning en leuk neigde ze trok alles naar zichzelf toe en was wederom het grote slachtoffer en wij als gezin begrepen het niet. En weer zaten wij met onze verjaardag en kerst etc. etc. in een deprimerende stemming in huis. De stress om te snijden. En zat ons moeder, omdat alles op haar schouders neerkwam en zij zich wel moest bedrinken om het allemaal aan te kunnen, in haar doorweekte pyama van de tranen en waren we alleen maar met haar bezig omdat ze zo zielig was. We zijn met dat mens door een hel gegaan. Hoe hard ik ook mijn best doe en hoe diep ik ook graaf een herinnering aan ons gezin in echte ontspanning kan ik niet vinden. Ze hield ons zo strak en kort aangelijnd, de opvoeding was zo spartaans, en daar is ze heel trots op want dat vormt karakter, dat we al helemaal in extase waren als we eens een keer een roombroodje kregen. Buiten het gezin was ze de gezellige buurvrouw die kokostaarten voor de buurman bakte ze was de leuke collega. En op haar manier actief in het dorp. Ze was de betrokken ouder die het beste voor haar kinderen wilde. Mijn vader was totaal machteloos en hulpeloos. De enige uitweg voor hem was om er zelf een einde aan te maken. Zover is het gelukkig nooit gekomen maar de dreiging hing zo vaak in de lucht. Hij wilde geen ruzie, maar kon geen kant op. Van zijn moeder weet ik niet veel maar wel had ik altijd het gevoel dat zijn moeder sterke overeenkomsten had met zijn vrouw, onze moeder. Ook dat begrijp ik nu. Ik voel me een stuk lichter Ik ben blij dat ik dit nu op dit moment in mijn leven lees. Ik heb een heel laag zelfbeeld ik ben veel te vaak in gevecht met mezelf. Ik heb een ongelooflijk kritische stem naar mezelf toe. Ik laat geen flinter van mezelf heel. Voel me nog steeds dat kind zoals mijn moeder dat zag. Mensen moeten niet met mij omgaan want ik verpest toch alles. En nu weet en voel ik wat ik eerst soms alleen maar dacht dat het niet aan mij heeft gelegen dat ik echt wel mijn best heb gedaan om er iets van te maken. Ik ben heel dankbaar dat ik jullie verhalen heb mogen lezen en het heeft mij heel erg geholpen om dit verhaal van me af te schrijven. In mijn achterhoofd zit wel een stem die zegt verraadster, je hangt de vuile was buiten. Je hebt het helemaal bij het verkeerde eind. Ons hele jeugd waren mensen, vrienden, buren, collega's mensen van school begaan met mijn moeder. Zij zocht steun en vertrouwen want zij was het grote slachtoffer, haar dochter was de aanstichtster, ik dus, en niemand zag het omdat ik een wolf in schaapskleren was. Wat ik soms nog steeds pijnlijk vind is dat er werkelijk waar niemand is geweest die aan mijn vader, mijn broertje of aan mij heeft gevraagd hoe het met ons ging. Kennelijk was het verhaal van mijn moeder de enige waarheid, haar waarheid. Nu ik weet dat ook zij wel degelijk een slachtoffer is maar niet op de manier zoals zij dat zelf ziet maakt mij iets milder naar haar toe. Bedankt voor jullie verhalen en voor de ruimte die hier beschikbaar is zodat ik ook een stukje van mijn verhaal hier kwijt kan.
Dolfin, 05-12-2011 23:52
Helaas is mijn leven ook beinvloed met narcisten, moeder, vader, stiefmoeder en broer. Ik heb het altijd vreemd gedrag gevonden en inderdaad vroeger aangeomen dat het aan mij lag, waardoor ik in relaties inderdaad vaak narcisten tref. Ik heb soms gedacht staat het op mijn voorhoofd, kwets me ik vind het lekker. Gek genoeg heb ik dan weer teveel begrip voor hen.
Ik citeer u: "Niet omdat ze direct vallen op een narcist, maar meer omdat de narcist op hun valt. Ze hebben namelijk exact de kwetsbaarheid en tolerantie die een narcist zoekt."
maar wat ik niet begrijp, narcisten zijn toch zelf ook ooit slachtofffer geweest, net als ik?
en hebben dan niet die kwetsbaarheid en tolerantie??
Ik weet dat ik de cirkel heb doorbroken naar mijn kinderen toe. Door mijn kinderen werd ik ''wakker'' welliswaar was ik wel getrouwd met een narcist en dacht ik vaak, komt het nou door mijn moeder of door deze man...werkelijk de overlap was te groot om te doorzien.
Het ermee leven blijft moeilijk, temeer mijn vader na scheiding weer een soortgelijke vrouw heeft gekozen. hij zoekt weer iemand die hem kan verzorgen en stiefmoeder is ''de helper'' met eigenbelang. langzaam valt ze door de mand. Mijn vader is nu op leeftijd maar pas als hij er niet meer is ben ik ook van haar af.
Gv, 03-12-2011 11:03
@rc nee schat je bent gered! Heb verdriet, wees boos, ga door diepe dalen en alles wat verder bij dit verdriet en besef hoort maar zie vooral alle mooie dingen die nu op je pad komen. Ik durf te wedden dat jouw depressie binnen no time verdwenen is nu je niet meer dagelijks afgebroken wordt en zoek hulp om van jezelf te gaan houden! Succes en geluk.
Kidsonly, 01-12-2011 14:32
Wat ik hier allemaal lees, vind ik jammer genoeg in mijn eigen gezin. Alles draaide rond mijn oudste zoon, tot mijn man eindelijk begrip wat ik al jaren probeerde uit te leggen:"ER is iets mis met onze zoon". Het ging van kwaad naar erger. We hebben alles meegemaakt, van woede aanvallen, tot wegblijven van verschillende dagen, diefstal in eigen dorp, privé spullen vernietigen, manipuleren van onze gezinsleden, ........liegen, en noem maar op. Hij heeft al vele deuren achter zich dichtgeslagen, om opnieuw te beginnen maar altijd zonder resultaat. Het is niet mooi om te zeggen, maar er is iets tussen mijn zoon en ikzelf gekomen, ik zie hem niet meer als "mijn" zoon, hij heeft al zoveel kapot gemaakt, mij al heel veel vernederd, bedrogen, mij verdriet aangedaan...
Gelukkig heeft mijn man alles overgenomen, zodat ik mij kan toeleggen op mijn werk en mijn andere kinderen, maar het blijft moeilijk, elke maal ik hem hoor of zie voel ik mij rottig! Hij is momenteel opgenomen in een psychiatrische instelling, en daar hoorde ik voor de tweede maal over narcisme en ik denk, met veel vrees, dat ze het juist gediagnotiseerd hebben. Wat nu? Een gebroken hart
Rc, 30-11-2011 22:31
Ik heb zeven jaar geleden een man ontmoet. Zelf ben ik ook man. Ik leerde mijn partner kennen als adolescent en we hadden het fijn. Langzamerhand veranderde de relatie. Steeds vertelde hij mij dat hij zich niet prettig voelde in de relatie en dat ik dit en dat moest verbeteren naar hem toe. Ik zou geen interesse in hem hebben. Ik besteed teveel tijd aan mijn hobby's. Ik zou hem verwaarloosd hebben. Uiteindelijk toch doorgegaan. Kwam er achter dat hij vreemd ging met een goede vriend. Nota bene in de kamer waarboven ik lag te slapen! Bij confrontatie ermee, lag het niet aan hem. Het stelde allemaal niks voor en hij was immers uitgelokt. Excuses kwam er niet en spijt leek hij er al helemaal niet van te hebben. We trouwden, kochten een huis. Hij was aan het werk en ik ook. Ik raakte mijn baan kwijt en toe begon de ellende. Ik zou niet genoeg doen om een baan te vinden. Hij zou de kar alleen trekken. Toen ik hem vertelde depressief te zijn van het werkloos zijn, was er geen begrip. Het was allemaal onzin. De depressiviteit resulteerde in lichte suicidaliteit waar mijn partner achter kwam omdat ik het een vriend had verteld. Hij toonde er geen begrip voor maar was razend hoe ik die aandachttrekkerij in mijn hoofd haalde. Een armpje kon ik niet verwachten. Hij mishandelde me fysiek in een discussie, een van de vele waarin hij mij zaken in de schoenen schoof waar ik helemaal niet achter stond. Ik mocht er niet tegen in gaan. Zijn waarheid klopte en ik diende het te begrijpen. Ik meldde dat ik vond dat het zijn waarheid was en niet zoals ik mij voel. Dan toonde ik geen begrip. Zijn ontevredenheid over mijn werkloos zijn werd tegen alle vrienden gezegd. Via sms, via whatsapp, via bezoekjes waar ik niks van wist. Hij hield overal een zielig verhaal op over hoe erg het wel niet voor hem was een werkloze partner in huis te hebben. Een nietsnut in zijn ogen. Dat ik mij suf solliciteerde was nooit genoeg. Het was überhaupt nooit goed. Via vrienden moest ik horen hoe hij over de relatie dacht, Ikzelf kreeg niks uit hem. De momenten in bed waar je praat, die waren er niet. Een bed is om in te slapen zei hij dan. Continu had ik het gevoel dat ik aan tests onderhevig was. Die tests werden dan in zijn hoofd becijferd. Hij kon prima terughalen op welke datum vier jaar geleden ik eens iets had gezegd en dat ik toen ook al zo gestoord en dramatisch deed. Ik wist allang niet meer wat er vier jaar geleden gebeurd was, logisch toch. Maar hij onthield elke ruzie en elk meningsverschil en gooide die ouwe koeien zo voor mijn voeten. Als ik vervolgens ook ouwe koeien gebruikte dan moest hij sarcastisch lachen dat ik daar überhaupt over begon. Hij klaagde steen en been naar vrienden familie en kennissen over mij en met name over het feit dat hij zich beknot voelde in vrijheden en dat hij door mij gemanipuleerd werd. Ook zou ik hem geestelijk in een isolement zetten. Ik voelde mij steeds meer een dader. Ik was er niet gelukkig mee maar wat hou ik zielsveel van hem. Hij is een knappe verschijning, wordt overal nagekeken en hij glundert bij elke streling van zijn ego. Achter dat vriendelijke gezicht schuilde een duivel die mij continu vertrapte, beledigde, ik stelde niks voor. Ik had niks te willen en niks te vinden. Als snel werd ik voor het eerst in elkaar geslagen tijdens een hoog oplopende ruzie. Mijn gezicht was beurs. Bij een later gesprek weigerde hij excuus en verdraaide de waarheid. Hij was het immers die leed was aangedaan. Ik solliciteerde ernaar. Daar werd nog even bovenop gezegd: Ik had je de andere wang ook beurs moeten slaan! Wederom geen excuses. Zijn ouders werden verteld hoe slecht ik wel niet voor hem was. Zijn moeder geloofde het en gedroeg zich steeds ijziger naar mij toe. Regelmatig vluchtte hij na een ruzie naar zijn ouders. Daar bleef hij dan een paar dagen en wachtte tot ik met hem ging praten. Meestal kwam hij dan ook weer terug. Hij begon te drinken en soms wel twee flessen wijn per avond achter elkaar. Dan ging ik naar bed. Hij bleef beneden zitten en zoop letterlijk tot hij in slaap viel in de stoel. Ik kwam dan 's nachts tot de conclusie dat de lichten nog brandden en dat de tv nog aanstond. Dan deed ik alles maar uit en liet hem in zijn stoel liggen. Dan werd hij vanzelf wakker en ging naar bed. In de affectie was er weinig te beleven. Zoenen? Dan draaide hij zijn hoofd om. Sex mocht alleen in het donker. Stel dat je elkaar aan kon kijken! Ook HIJ bepaalde het moment waarop hij seks wilde. Als ik het moment uitkoos lag hij er als een zoutzak bij. Als ik doordramde dan wilde ik alleen maar lust in zijn ogen en was ik niet in hem geïnteresseerd maar alleen in mezelf. Dat accepteerde ik allemaal maar. Mijn liefde voor hem was zo enorm dat ik alles accepteerde. Ik mocht de financiën niet doen, mocht ook niet inloggen met de reader want dan werd hij kwaad. Vertrouw je me soms niet? Werd er dan gezegd! Ik kon geen financiën doen volgens hem. Ik zou er een zooitje van maken. Toch kwam ik er achter dat hij er uiteindelijk een zooi van had gemaakt. Razend was hij dat ik daar achter kwam. Hoe had ik zijn financieel inzicht in twijfel durven trekken! Boodschappen mocht ik ook niet doen want dan kocht ik zijn wijn niet. De fles werd steeds belangrijker. Tegen vrienden en kennissen werd vervolgens geklaagd over het feit dat ik niet geïnteresseerd was in de financiën, hij alles alleen moest doen. Ook dat hij elke keer op de boodschappen was aangewezen. Een simpele vraag: zou jij de katten willen voeren, werd hij razend. Hij deed al zoveel. Hoe had ik dat van hem durven vragen!
Ik voelde me steeds kleiner worden. Vorige week heeft hij me verlaten en plots had hij een ruimte ergens voor zichzelf gehuurd voor ZIJN rust. Ik werd er niet in betrokken. Dat liet bij mij een grote leegte achter. Hij vertrok zonder krimp. Ik in de illusie dat hij naar me toe zou trekken hierdoor maar nee. Meneer nam al afscheid. Pas toen hij erover uit was met zichzelf, werd het mij via een whatsapp bericht na zeven jaar samen te zijn geweest en drieënhalf jaar getrouwd, dat hij er geen zin meer in had. Ik had hem teveel beschadigd. Hij was er klaar mee. Ik in mijn lijmpogingen, nodigde hem uit voor een strandwandeling, ging met hem uit eten, deed mijn best uit wanhoop en liefde hem weer voor me te winnen. Maar zijn ogen waren koud. Soms zag ik weer een sprankje hoop en verliefdheid in zijn ogen maar de dag erna was hij een bonk afstand. Ik keek hem aan en dan zei hij wat is er. Terwijl ik snakte naar steun en begrip. Ik werd gesloopt van binnen. Nu lijkt hij te genieten van mijn aandacht en wanhoop. Hij speelt ermee. Zegt ook dat ik bang ben zelfmoord te plegen en zo. Hij heeft al onze gezamenlijke vrienden op zijn hand meegenomen. Viert feesten in de bungalow met hen. Hij praat tegen hen alsof hij bevrijd is van het juk dat ik over zijn schouders hing. Hij drinkt nu meer dan ooit. Rijdt zelfs dronken over straat. Dat maakt niet uit zolang hij maar van a naar b kan. Aanspreken op verantwoordelijkheid is uit den boze. Ik dacht toch niet dat ik HEM moest vertellen wat wel en niet mag? Dat weet hij prima zelf. Hij bleef maar weg en heeft van de een op andere dag het huis verlaten. Hij kijkt zelfs niet eens meer om naar de katten waar hij zo gek mee was. Hij is op zoek naar een ander slachtoffer om zijn 'liefde' mee te delen. Bij mij blijft een leegte achter die ik nu moet opvullen. Mijn ziel is zo gekleineerd en afgestompt dat ik weer moet zoeken naar mijn ware identiteit en vol verdriet in leegte achterblijf terwijl hij tegen onze vrienden zegt dat dit het beste is dat hem sinds onze ontmoeting is overkomen.
Bessy, 01-11-2011 09:42
@ lolita,
Vergeet niet dat deze narcist je zus is. Dat is heel veel van de gevallen niet zo. Ik had zo een vriendin en ik weet niet op hoeveel manieren ik heb geprobeerd haar te helpen. Haar familie heeft het geprobeerd. Op het moment dat ik het niet verwachtte kwam ze in contact met justitie en heeft haar niets vermoedende broer erbij betrokken (gelukkig wist men al snel dat het niet waar was). Aangezien narcisten geen angst voelen, hield ook de onderwereld haar niet tegen. Ik had haar een poos niet gesproken en toen we weer contact hadden, had ze een mooi verhaal klaar. Totdat ik iemand tegenkwam die me vertelde waar ze echt zat. Ik heb haar zonder pardon aan de kant geschoven. Ze heeft meerdere pogingen gedaan om contact te zoeken, maar daar heb ik geen behoefte aan. Ik merk ook dat min leven beter is en dat ik alles helderder zie. Het heeft een poos geduurd voordat ik inzag dat ik met een narcist te maken had. Jij hebt geen controle over je zus, maar zij over jou, maak die fout nooit. Jij moet haar elke keer complimentjes geven en opletten dat er vandaag mooi uit ziet, alleen maar zodat ze zich niet gaat aanstellen. Het is een kwestie van tijd tot ze jullie bij anderen in de problemen brengt. Je zus weet heel goed dat er iets mis is met haar, maar ze wilt er niet aan en wilt geen hulp, omdat haar gedrag zoals het nu is gewoon loont. Je bent niet meer dan een "lijntje energie" voor een energie junk. Elke blik, elk gesprek, elk woord is een shot. En al vult die liefde van jou de Grand Canyon zij gaat hem niet voelen, want ze is zelf ook niet in staat (lees wilt niet) om het te geven.
Succes
Anoniem, 29-10-2011 15:39
De informatie van deye site is erg correct en herkenbaar,maar zoals het geschreven staat lijkt het alleen of er mannelijke narcisten bestaan.daarom is mijn conclusie dat dit artikel door een vrouw is geschreven.erg jammer
Lee, 18-10-2011 17:57
Is jou moeder ook alcohollist? Ik herken namelijk heel veel dingen van jou moeder in mijn moeder. Ik heb ook een jaar lang geen contact gehad. Eenmaal weer het contact gemaakt, wilde ze weer alles van mij. Ik heb nu sinds een jaar wederom geen contact meer, erg lastig allemaal, maar wel rustiger. Ik herken dingen uit jou verhaal. Ik wil ook absoluut niet dat mijn moeder mijn kinderen zou vast houden. De rillingen lopen over mijn lijf bij het idee en ik heb nog niet eens kinderen. Die aanrakingen van haar zijn heel vreemd.
Everaert Ann, 17-10-2011 16:47
Hoi, mijn leven is een hel met e"en schoonma en man die narcist is, en wat nog erger is, zij bepaald wat kan in ons gezin en niet he, zo heb ik volgens haar een slechte moeder, omdat mijn ma en pa gescheiden zijn, en mijn ma een andere man had, die ze nog steeds heeft, was haar keuze, maar los van alles heeft ze het recht niet zicvh met mijn leven te bemoeien, ik moet dan ook nog vriendelijk blijven, heb het 16 jaar volgehouden, kan boeken schrijven als ik wil, maar heb de kracht en de moed er niet voor! Ik ben op zoals ze zeggen, hoop dat ik eens met iemand kan praten he ...grtjs Ann
Hopeloosje, 15-09-2011 20:20
Wat vallen er voor mij ineens veel puzzelstukjes op zijn plaats! Wat herkenbaar allemaal want, ook ik heb een partner die een narcist is... Ik weet nu dat ik er van alles aan moet gaat doen om met hem te breken anders word ik nooit gelukkig meer!
Lolitita, 29-08-2011 11:11
Wees maar zeker dat er vrouwelijke narcisten zijn! Ik ben er vrij zeker van dat mijn zus er één is. Toch moet ik zeggen dat ik niet alle tips van 'omgaan met een narcist' bruikbaar vind. Terug schreeuwen en dreigen doen het conflict enkel maar escaleren. Het grote probleem met narcisten is dat er met hen niet te praten valt, pogingen tot dialoog hebben een grote kans om te mislukken door hun verstoorde manier om de wereld en anderen te beleven. Bovendien lokken ze je uit je tent, waardoor jij soms zelf over de rooie gaat en je jezelf slecht en schuldig gaat voelen. Hierdoor gaan narcisten nog meer geloven in hun slachtofferrol. Wat het ook lastig maakt is dat narcisme een redelijk onderhuidse stoornis is, omdat de narcist bijvoorbeeld nooit zijn slechte kant zal laten zien in het openbaar. Hierdoor heeft niet iedereen er last van en kom je voor anderen soms zelfs jaloers en kwaadaardig over als je slecht praat over de narcist. Maar onthoud voor jezelf dat mensen die nooit met een narcist te maken hebben gehad onmogelijk kunnen begrijpen wat het inhoud. Zorg inderdaad dat je een soort schild ontwikkeld, neem haar uitlokkende opmerkingen niet persoonlijk op! Onthoud dat het projecties zijn en dat zij dit eigenlijk doet voor bevestiging!En ga er vooral niet op in! Reageer zo vaak mogelijk kort en vriendelijk! Wanneer ze een vraag stelt waarin ze wilt dat je haar gelijk bevestigd, doe dit dan. Gaat dat echt niet, antwoord dan neutraal (bijvoorbeeld met 'dat weet ik niet' of 'dat zou kunnen') en beeïndig het gesprek zo snel mogelijk. Probeer ook om een overstoorbaar rustige houding aan te nemen t.o.v. de narcist. Op die manier zijn al haar 'wapens' ontmanteld. Laat de narcist verder op een positieve manier zien dat je van haar houdt, er voor haar bent en haar respecteert. Maar doe dit zo subtiel mogelijk! Luister als zij iets vertelt (maar je reageert beter niet teveel om conflict te vermijden) geef haar complimentjes (bv, mooie jas, die je aan hebt, je ziet er goed uit vandaag of oh wat heb je lekker gekookt!) en geef haar af en toe een kus of een knuffel! Samen leven met een narcist is niet gemakkelijk voor jou, het vraagt veel van je energie en het stelt je zelfbeheersing serieus op de proef! Maar je kunt mensen die lijden aan een narcistische stoornis ook niet in de steek laten!!! Vergeet niet dat zij de wereld en anderen als heel negatief en onaangenaam beleven (zij zijn immers allemaal slachtoffers). Bovendien zijn ze heel erg onzeker en vaak stikongelukkig en eenzaam. Narcisten mogen dan alleen zichzelf betrouwbaar vinden, ook zij hebben nood aan liefdevolle mensen in hun omgeving bij wie ze steun en toeverlaat vinden. Je maakt het meeste ruzie met diegene van wie je het meeste houdt, dat is bij narcisten niet anders! Stel ten slotte grenzen aan je omgang met de narcist, zorg ervoor dat je bijvoorbeeld meer dan voldoende tijd voor je zelf hebt (bijvoorbeeld dankzij een hobby, vriendinnen,...) en dat je zelf niets hoeft terug te krijgen van de narcist. Zorg dat je andere mensen hebt om over jou leven en problemen te praten en doe dit alleen met de narcist als je voelt dat het er een goed moment voor is. Ook is het aan te raden om af en toe met mensen te praten die de narcist ook in al zijn gedaante kennen (bijvoorbeeld ouders, broers, zussen, partner,..)zeker na een escalatie of als er iets op je lever ligt. Confronteer de persoon ook niet met het feit dat jij denkt dat ze een narcistische stoornis heeft en ze volgens jou beter hulp zoekt. Narcisten personen zijn er meestal rotsvast van overtuigd dat ze gelijk hebben en de meeste hulp zoals bv. een psychologe helpt alleen als de vraag om hulp van de persoon zelf komt. Gaat samenleven met een narcistische partner echt niet, laat hem of haar dan niet volledig in de steek maar probeer vrienden te blijven.Je bent belangrijker en hebt meer invloed op het samenleven met een narcist dan je zelf denkt! Veel succes
Reactie infoteur, 29-08-2011
Dank voor je bericht.
De manier van omgaan met een narcist zoals jij beschrijft kan best werken voor jou met je zus. Het is een heel ander verhaal indien de narcist je partner is. Ten eertse is het advies om terug te dreigen alleen bedoeld uit zelfbehoud en kan in bepaalde situaties heel goed werken... De narcist zal inbinden zodra jij echt iets hebt om mee te dreigen want hij/zij is eigenlijk een klein bang kind.
Je hebt gelijk dat je schrijft dat een narcist ook behoefte heeft aan liefdevolle mensen, het is alleen jammer dat ze dit zelf nooit echt zijn. Het is dus altijd een richtingsverkeer! Ook in de liefde. In de steek laten is misschien hard, maar voor een partner van een narcist echt de enige optie, indien je zelf een leuk, gelukkig en liefdevol leven wilt.
Vrienden blijven na de relatie is het slechtste advies wat je iemand kunt geven, want zo kan en zal de narcist macht proberen te blijven uitoefenen. Vriendschap met een narcist is bij voorbaat onmogelijk; jij geeft hij/zij neemt.
Jij bent bereid haar de hemel in te prijzen, dat kan soms tijdelijk werken, als het noodzakelijk is om contact te houden, maar vergeet niet dat het slechts een kwestie van tijd is voordat je zus jouw zal beschadigen. Narcisten hebben tenslotte altijd een destructieve uitwerking op de omgeving.
Jij wilt doen geloven dat je zelf veel invloed hebt op de relatie met een narcist, maar ook dat is niet juist. Je bent compleet afhankelijk van zijn/haar grillen en hoe je ook je best doet, daar heb je geen invloed op, het ligt namelijk nooit aan jou!
Samenleven met een narcist als zus is volgens jou misschien mogelijk, maar samenleven met een narcist als partner en gezond en gelukkig blijven is dat nooit!
Het advies van alle deskundige is dan ook niet voor niets, om geen contact te hebben en de narcist uit je leven te bannen zodra dat mogelijk is.
Kies voor jezelf!
Angel, 28-08-2011 23:13
Als eerste wil ik mensen niet in hokjes plaatsten, maar voor mij is het wel duidelijk, dat ik ook met iemand met narcistische trekjes te maken heb gehad. Aan de ene kant zou ik deze persoon graag willen helpen, omdat ik me zorgen om diegene maak aan de andere kant, weet ik dat dat niet helpt. Zal eens wat reacties van jullie gaan lezen. Wens jullie allemaal veel sterkte toe.
Joke, 16-08-2011 00:54
Wat fijn om te weten dat mijn aanpak beschreven staat.
Dit alles gebruik ik dagelijks om mijn N te temmen. Door mijn veranderde houding is er goed mee te leven. Ik benoem zijn gedrag en gebruik het tegen hem.
Ik laat me niet meer gebruiken als deurmat etc. etc. Ook niet door anderen.
Het is een heerlijk gevoel, dat al die onzinnige opmerkingen en pesterijen me niet meer raken.
Florance, 11-08-2011 17:53
Met een moeder als narcist moet je in de gaten houden dat zij en alleen zij telt. Als je niet mee loopt met de verstoorde gedachten gang zullen ze wegen zoeken om splijtzwammen uit te zetten. Ze laten het niet na je te volgen in alles wat je doet. Jij bent haar bezit dus ook collega´s,vrienden, man, evt. kinderen alles wat met jouw levensweg te maken heeft probeert ze eigen te maken, wat zij bedenkt dat telt en meest is dat een grote leugen ze zet je neer als iemand die je niet bent. Blijf je zelf houd gepaste afstand gebruik je verstand. Het kan heel ver gaan tot ze het zelf niet meer onder controle hebben en zij zelf slachtoffer zijn van een narcist die gebruik maakt van het verstoorde denkpatroon. Dit kan gebeuren zo zie je volg je verstand dat is beter dan alles.
An, 07-08-2011 22:22
Mijn schoonmoeder is een echte narcist als ik de kenmerken van narcisme lees. Mijn man weet het echter nog niet. Hij laat zich nog iedere dag in de doeken doen. Hij laat zich telkens opnieuw doen door haar. Hij is nochtans al jaren in therapie, en ik hoop dus dat hij door die therapie ook ooit kan ontdekken wat de eigenlijke oorzaak is van zijn minderwaardige gevoelens.
Tegen mij spreekt mijn schoonmoeder niet meer, omdat ik haar al afgeremd heb in haar gedrag. Maar tegen mijn man zit ze voortdurend haar beklag te doen over mij. Dit stoort mij niet zo erg, maar mijn man natuurlijk wel, hij wil graag dat wij goed overeenkomen. En dus probeerde ik voor hem toch nog moeite te doen om overeen te komen met haar. Maar dit lukt natuurlijk niet. Het is NOOIT goed genoeg. Ook onze kinderen zijn voor haar een doorn in het oog, want deze verheerlijken haar niet. Onze kinderen hebben heel veel respect en plezier met mensen die tijd en moeite IN HUN STEKEN, maar natuurlijk niet voor mensen waar zij moeite in moeten steken. Mijn oudste zoontje is 4 en weet natuurlijk niet wat er aan de hand is en ik weet ook niet in welke mate ik hem bepaalde dingen moet zeggen. Op dit moment wil zij me namelijk niet meer zien tot ik 'HET' (wat dat ook mogen wezen) met haar heb uitgepraat. Maar wat moet ik tegen mijn zoontje zeggen als hij nog eens vraagt om naar bompa en bomma te gaan?
Het maakt mijn man echt depressief en ze zet op die manier echt een zware druk op onze relatie.
Zijn er mensen die tips hebben hoe ik mijn man kan helpen en de pijn voor hem kan verlichten? Moet ik hem vertellen dat volgens mij zijn moeder een narcist is en hem er artikels over laten lezen? Ik hoop echt dat mijn man de waarheid over zijn moeder ooit kan zien en er zijn besluit uit kan trekken, want dit is echt niet meer leefbaar voor ons!
Faloed, 29-07-2011 18:20
Die jongen waar ik een jaar een knipperlicht relatie mee heb gehad is een narcist in al zijn facetten. Het gaat niet om de tijd, maar de intensiteit die met iemand hebt meegemaakt. en die impact is groot.
Hij zei altijd, 'ik ben belangrijk op werk en ik heb het druk'. naar aanleiding van wat ik zei natuurlijk. Ik zei, 'in september begint mijn studie dan ga ik het echt druk krijgen. Dus dan je weet je dat alvast. Ik kan dinsdag niet en vrijdags is mijn hardloop-en boodschappendag'.
Hij moest daar over heen en zei dat hij dinsdags en vrijdags op capoeira zat en dus helemaal geen tijd voor mij heeft. Ja, want alles wat hij doet, is zo belangrijk. Achteraf blijkt.
En toen was het zover, mijn school was begonnen en hij eiste mijn aandacht en energie op.
Als ik niet snel reageerde op zijn sms of de telefoon niet snel opnan , stond hij ineens midden in mijn hal in mijn huis. ' Hey, je moet toch half acht naar capoeira zijn?' Maar hij kon mij niet bereiken. Zo hysterisch als hij is. Moet dat nou echt?
Ik heb gezegd dat ik na mijn werk vrijdags druk in de weer ben. Stond hij te janken....? Waar komt die drama nou weer vandaan?
'Nou, ik weet niet wat jij gaat doen, maar ik ga hardlopen.' En werd hij woest en smeet hij keihard zijn tas op de grond. ik mocht niet. 'D'r uit, die drama wil ik niet in mijn huis hebben en geef gelijk mijn sleutel terug.'
Later belde hij mij om half 12 's avonds op om te zeggen dat het hem spijt. nou ja vergeven en weer verder.
Niet dus.
Het was begin van een ware hel van een relatie. En ik kon er niet uitkomen. Omdat er altijd maar een worst voorgehouden dat het goed komt en ik trapte er elke keer weer in.
Uit het niets kwam zijn woede en gewelddadig mijn spullen in huis kapot maken,
emotieloos zijn en totaal niets geven om mijn spullen en alles wat mij dierbaar is,
als ik ergens verdrietig om was, ging hij meejanken en moest ik hem troosten.
scheldpartijen en hysterie in het openbaar (trein en op straat) en thuis,
stalken met mail en sms en ineens voor mijn deur staan,
vernederen waar ik trots op ben in mijn leven,
mij schuld aanpraten dat hij tegen de muur oploopt,
energie bij mij leegzuigen terwijl ik mij moet concentreren op mijn studie,
ziekelijke verwarring zaaien en wanhoop achterlaten en dan doen alsof er niets aan de hand is en gaat hij zijn huis gewoon weer verder opknappen,
de huizen van mijn familie zijn blokkendozen en sfeerloos,
argwaan wie mij belt en smst en mailt,
hij vond zichzelf lelijk en ik moest dat bevestigen,
voortdurend zwaar liegen tegen anderen over mij en ik kan me niet verdedigen,
constante controle over alles wat ik doe en zeg en gebeurt in mijn leven.
En het erge ervan is, dat hij een totaal ander persoon is voor zijn familie en vrienden.
Als ik alles van te voren wist, kon ik voor een kwartje de wereld om.
Hoe weet dat je met een narcist te maken hebt als je iemand net begint te kennen?
Je moet eerst toch alle kenmerken van een narcist weten?
Waarom zou je iets over narcisme moeten weten als je er nooit mee te maken hebt?
Kennelijk moet je eerst door iemand door een hel worden meegezogen om te herkennen dat je met een narcist te maken hebt.
Voordat je dat beseft dat je met een narcist te maken hebt, is het te laat, want alles wie je bent, is zwaar beschadigd en je hebt niet eens door. Je zit er midden in. Er moet wat gebeuren wat je wakker maakt. En na 30 jaar ellende ben ik nu pas wakker geworden.
Een narcist geeft niets om dat je vernietigd bent achtergelaten door hem of haar.
Nu ik mijn onderzoek heb gedaan, is hele mijn wereld ingestort. ik denk na en kom erachter; Mijn moeder is een narcist, een lichte, maar toch.
Dan twee exen die narcisten zijn.
Ben ik hun levende spiegel geworden?
Waarom is nu pas het licht bij mij gaan branden?
Waarom krijg ik altijd de schuld van alles?
Het heeft mij zo kapot gemaakt.
Hoe moet ik helen en herstellen wat over 30 jaar is gebeurd?
Julie, 30-05-2011 06:55
MIjn moeder is naar mijn mening ook narcistisch
Ik heb haar 3 jaar niet gezien, en nu weer een korte tijd wel.
Maar ze gaat gewoon weer door met de ellende.
Ik heb zelf een dochtertje van 3 jaar, dit noemt ze MIJN kleinkind
ze heeft het altijd alleen maar over zichzelf, en wat haar is aangedaan, ze slaat scheld mij uit, manipuleert, en zit aan me zelfs nu ik volwassen ben.
heb jarenlang hulpverlening gehad, zij zelf zoekt nooit hulp.
MIjn vader vraagt zich af waarom wij haar zoveel pijn doen notabene!
Het is niet mijn echte vader, en hij was er vaak ook niet als hij er is probeert ze altijd lief te doen{lukt niet altijd} maar de echt erge dingen die zij zegt en doet gebeuren waar hij niet bij is.
Nu vraag ik mij af is het verstandig om hem een keer te schrijven, en mijn waarheid te vertellen. De man begrijpt er niets van, en het is heel sneu want hij is een lieve opa!
Alleen ik denk dat hij de kleinkinderen niet meer kan zien, want ik heb gezegd kom maar naar mij als je haar wil zien.
Ik wil niet meer naar het hol van de leeuw namelijk, en ook wil mijn moeder te graag dat ik steeds naar haar toekom. maar tegelijkertijd zegt ze ook ik wil je nooit meer zien, als ik haar zin niet doe! pfffffff
Ik zou mijn dochtertje, en mijn baby nooit alleen met haar laten, en zij zit heel de tijd te puchen voor logeerpartijdjes .
maar het is voorlopig weer geeskaleerd, ik denk dat ik ga emigreren!
Loesie, 17-05-2011 14:13
PS tips van mensen die zich herkennen in mijn verhaal zijn welkom. Ik heb vooral moeite met het stukje erkenning dat ik nooit heb gehad en de acceptatie dat ik dit nooit zal krijgen. Hoe onnatuurlijk is dat?? Geen erkenning van je eigen ouders...
Het liefst zou ik breken met de familie maar of ik dat aan kan...? Denk het niet. Jammer, ik zou ze missen als kiespijn. Mijn psychiater zei vanmorgen dat ik mijn moeder mee mag nemen naar een consult zodat een systeemtherapeut dmv de juiste vragen kan achterhalen hoe ons contact in elkaar steekt.
Is dit niet in strijd met de werkwijze van een narcist? Mijn moeder zal toch de ideale charmante vrouw uithangen die waarschijnlijk mijn psychiater voor de gek weet te houden. Wat zouden jullie doen in mijn situatie...?
Gelukkig heb ik een lieve, fijne partner die mij steunt door dik en dun. Helemaal alleen ben ik dus niet ;-)
Loesie, 17-05-2011 13:09
Wat een site, echt ongelooflijk dat ik dit heb gevonden! Ik ben zo blij en opgelucht maar gelijktijdig besef ik me dat dit voor onze familie een groot drama is. Mijn moeder is in onze familie de narcist en zuigt mij compleet leeg. Mijn leven lang heb ik naar haar pijpen moeten dansen maar ik kan niet meer, ik ben levensmoe, depressief, ben er helemaal klaar mee. Het kwaad is helaas al geschiet nu ik lees hoe ik er mee om had kunnen gaan. Bijzonder hoe mams zus en vader om haar vinger weet te winden en altijd de schuld bij mij weet neer te leggen. Nooit ben ik serieus genomen of heeft zij mijn gevoelens en grenzen gerespecteerd. Ook ik werd 'onhandelbaar' genoemd, en riep ze allerlei verschrikkelijke dingen die ik nooit meer zal vergeten. Het is hartstikke logisch dat ik nu 'vastloop'nu ik zelf eindelijk een kindje heb mogen krijgen. Al die gevoelens komen naar boven en het besef dat mijn moeder ziek is tezamen maakt het dat ik compleet ontregeld ben. Als ik mijn kind zou aandoen wat ik heb geincasseerd door de jaren heen.... Oh my God... ik vind het zo erg. Inmiddels weet ik dat ik niet gek ben, dat zij niet te overtuigen is, dat zij kwetsender wordt als ik een duidelijke grens stel en daar moet ik mee leren leven. Maar of ik dit kan samen met haar...? Ik weet het niet. Ik heb eerder al eens haar geconfronteerd welke impact het slaan en schelden op me heeft gehad, maar ze zat daar maar te huilen, zo 'klein'heb ik haar nog nooit gezien. Toen we na een half jaar eindelijk weer eens on speaking terms waren, belde ze me en zei ze dat ik nooit zou door dringen tot mijn vader over de gebeurtenissen in het verleden omdat hij toch altijd aan haar kant zou staan.... Ik dacht dat ik gek werd toen ik dit hoorde. "Wat een geschift mens ben jij" dacht ik. Zelfs mijn zus die in hetzelfde schuitje heeft gezeten als ik nu zit (zij is ouder), heeft ze er van weten te overtuigen dat niet mijn moeder maar mijn zus zelf verkeerd heeft gehandeld in het verleden toen zij psychisch aan de grond zat door mijn moeders manipulaties etc.
Ik herken veel van mijn moeder in mijzelf maar ben me hiervan bewust en weet daarom dat ik mijn kind ditzelfde niet zal aan doen. Erover praten met mijn vader is helaas geen optie, hij blijft haar steunen, is suf geluld, hij doet wat zij wil en verdedigd haar omdat zij vroeger een traumatische jeugd heeft gehad en hij weet dat ze allemaal goed bedoeld.....
Ik weet dat ik niet moet reageren op haar uitlokkingen maar kan het vaak niet laten. Maar ik besef me door deze site beter dat ik haar dan juist geef wat ze wil. Voortaan zal mijn reactie als ze weer eens belt altijd zijn; 'ik ga hier niet op reageren, ik moet ophangen".
Triest dat ze is zoals ze is en dat zij me zo voor het leven beschadigd heeft. Ik ga er alles aan doen om kind een beter leven te geven. Ik leef voor mijn kind, niet andersom.
Sterkte allemaal, fijn om jullie verhalen te lezen, herkenbaar, dankjewel. Ik voel me minder eenzaam.
Gr. Loesie
Sandra, 17-05-2011 11:37
Vrouwelijke narcisten zijn er zeker. Mijn moeder is er ook één!! Daar kan ik hele verhalen over vertellen. Ik ben dan ook begonnen met het schrijven van een boek. Dit voor het verwerkingsproces waar ik momenteel middenin zit en ook om andere mensen te helpen. Er zijn veel meer narcisten op de wereld dan mensen denken. Je herkent ze alleen niet snel. Daar zijn narcisten te slim voor.
Ik heb sinds augustus vorig jaar het contact met mijn moeder verbroken. Alleen kan ze dit niet accepteren en heeft meerdere malen verschillende pogingen gedaan om toch weer contact te krijgen en dit vanwege haar kleinkinderen die ze nu niet meer ziet. ik heb de "'oma-rol" van haar af genomen. Ik wil mijn eigen kinderen beschermen voor haar manipulatie. Want dat heeft ze ook al een aantal keer bij mijn beide kinderen gedaan. Ze had ook duidelijke voorkeur voor 1 kleinkind en dat liet ze duidelijk zien met haar gedrag. Dat doet ze nog steeds met haar eigen kinderen. Ze heeft er 6 gekregen en er is er maar 1 die alle positieve aandacht krijgt en alles mag. De rest is niet belangrijk maar moet zich wel aan haar regels houden. Zij blijft voor haar gevoel toch de kern van de familie. Zij vindt dat ze, bij alle beslissingen die door haar kinderen worden genomen, de belangrijkste rol behoort te krijgen. Zo ook bv bij mijn bruiloft. Ze heeft letterlijk gezegd dat ze vond dat zij een belangrijke rol hoort te krijgen omdat ze mijn moeder is. Je snapt dat ze die niet heeft gekregen. Ze heeft dan ook "op mijn mooiste dag van leven" met een "rot-bui" rondgelopen.
Ik heb erg veel meegemaakt vroeger als kind zijnde en wil niet meer meedoen aan deze spelletjes van haar. Ik leer nu van mijn man om naar mijn gevoel te luisteren en dat voelt geweldig. Het is nog moeilijk voor me. Maar sinds ik het contact heb verbroken voel ik me vrij...... nu hoor ik geen stemmetje meer op mijn schouder die zegt welke keuzes ik moet maken. Ik kan nu eindelijk mijn leven leiden zoals ik dat graag wil. zonder dat ik steeds wordt gekwetst, ik kan nu mijn beschermingsmechanisme uitzetten. Héérlijk!! Vandaag ben ik jarig en ik ben benieuwd of ze toch weer een poging gaat ondernemen om contact met me te krijgen. Het maakt voor mij al niet meer uit. Ik voel me nu sterk genoeg om hier mee om te gaan. Mij krijgt ze niet meer klein!!
Tom, 30-04-2011 21:43
Ik lees hier alleen dat er mannelijke narcisten zijn.....Zijn vrouwen ook vatbaar voor deze stoornis??
Christophe, 12-03-2011 17:23
Ik run restaurant met zo'n moeder, onhoubaar, hou me sterk, zaak is succes maar iedere dag word ik geconfronteerd met haar gedrag, sinds een week dat ik doorheb dat ze echte narcist is, ietwat opluchting want ik geloofde echt dat ik zoveel minder was...
Marjanne, 16-12-2010 20:33
Hallo, ik heb sindskort geen contact meer met mijn vader, dit na de scheiding van mijn ouders en de zoveelste ruzie tussen ons. Ik zei dat ik er geen zin meer in had en ben toen weggelopen. In die tijd dat ik geen contact meer heb met mijn vader, ben ik er achter gekomen dat hij een narcist is. Dit geeft mij op een of andere manier een opluchtend gevoel, maar aan de andere kant is het me nog onduidelijker geworden hoe nu verder. Het is en blijft mijn vader! Geen contact is voor mij geen oplossing. Hoe kan ik toch een bevredigende relatie met mijn vader krijgen/behouden? En hoe pak ik het contact weer met hem op?
Ka, 14-12-2010 02:01
Mijn vraag is, na 17 jaar lang geleefd te hebben met een narcist en na de laatste geweld uitbarsting, de eerste weer in 7 jaar, hoe komen ze zo getraumatiseerd, wat kan daar de grondslag voor zijn?
Ik was en ben hem geestelijk de baas, lichamelijk niet als hij door het lint gaat en dat ging hij, ben je nergens meer, het is dan net een dolle stier. Gevaarlijke mensen, ik ben nu van hem af, want ik wou niet doodgeslagen worden, ik bleef bij hem om mijn jongste kind tegen hem te beschermen.
Ik heb geen rancune tegen hem, want ik besef dat hij ziek is, maar ik moet wel beschermen, ik ben bezig met een omgangsverbod en ik heb wel aangifte gedaan.
Moet je anders?
Monique, 09-11-2010 10:51
Hoi, mijn bericht is geplaats, maar de vragen die ik heb, heb je daar antwoord op?
Of waar kan ik me toe wenden? Ik ben hem duidelijk de baas nu, om onkwetbaar te zijn, maar ja de kinderen is wel een kwetsbaar punt he. En politie bellen is geen optie want dan schakelen die de kinderbescherming in, ex heeft politie goed onder controle. Graag verneem ik wat ik moet, kan? niemand lijkt me te kunnen helpen.
Monique, 08-11-2010 21:13
Ik wordt erg gestalkt en bedreigd en en al inelkaar geslagen door ex die narcist is. Ik reageer bijna nergens meer op. Dat blijkt te werken. Wat andere mensen ervan denken maakt niet meer uit. Ik moet overleven met de kinderen, die steeds weer tegen mij worden op gestookt na een papa weekend. Wat doe je als hij de kidneren inzet als machtmiddel? Eerst was het mijn moeder, dat ;ukte dus niet, toen geld geen allimentatie betalen, werkte ook niet, nu dus via de kinderen. Mijn advokaat weet ook geen oplossing. Hij wil bv zomaar de kidneren uit school halen op de verjaardag van hun.
Dat terwijl het mijn dag is. Bel de visite maar af. pff. Hoe ga je daar mee om? Om hem de baas te blijven?
Ivonne, 30-10-2010 14:46
Hoe verwerk je een jeugd bij 2 narcistische ouders? Dit lukt mij niet, al heb ik psychotherapie waarin wordt gekeken wat er allemaal mis is met mij. Dit is pijnlijk en confronterend en een herhaling van mijn jeugd waarin ik niet mocht deugen, de zondebok ben gemaakt. Ik heb ook narcistische/borderline trekken en ben in mijn leven veel mensen met deze persoonlijkheidsstructuur tegengekomen, meer dan toevallig is. Ik herken ook zeker de reactie van de infoteur op 26-10-2010. Mijn vraag is hoe verwerk in mijn jeugd en hoe voorkom ik dat ik slachtoffers maak?
Reactie infoteur, 31-10-2010
Beste Ivonne,
het verwerkingsproces van een jeugd met narcistische ouders begint met een inventarisatie van de schade en vervolgens het ontwikkelen van een persoonlijk "behandelplan" om de schade te herstellen. Over de schade die je hebt opgelopen door narcistische ouders is nog maar weinig onderzoek gedaan.Toch is mij een ding duidelijk: je komt uit een stormachtige jeugd met een beschadigd zelfbeeld.
Het is dus belangrijk dat je aan je zelfbeeld werkt, er zijn vast aspecten van je zelfbeeld die kunnen worden hersteld. Het is mogelijk om een pijnlijk verleden te overwinnen, om je unieke individualiteit te herontdekken en om met meer kracht in jouw persoonlijke leven te staan. Een zeer helende ervaring is het in contact komen met je ziel, je ware zelf, door middel van een spiritueel ontwaken, dit zal je helpen je echte zelf te herkennen en innerlijke kracht en wijsheid te vinden om beter om te gaan met uitdagingen van het leven.
In sommige gevallen kan de schade, die je in je jeugd hebt opgelopen niet meer helemaal worden goedgemaakt, wat betekent dat je met de tijd dan naar een innerlijke aanvaarding zal moeten zoeken en vooral jezelf vergeeft voor die dingen die niet goed in je leven werken.
De volgende stap is dan om elk belangrijk aspect van je leven onder de loep te nemen, het stellen van realistische doelen en het bepalen van een manier om deze doelen te bereiken. Door deze doelstellingen wordt de manier waarop je omgaat met een pijnlijk verleden gemakkelijker en creër je een beter heden en toekomst voor jezelf.
Het stellen van duidelijke doelen voor jezelf en uitvinden hoe je die kunt bereiken, zal je meer persoonlijke voldoening geven. Zoek anderen die je ondersteunen bij deze doelstellingen en je herstel. Door liefde, door inzicht, door vergeving en door de kracht in jezelf te vinden, is het mogenlijk om de lasten van het verleden los te laten en meer in de werkelijkheid van de het heden te leven.
Dit is geen gemakkelijke zaak, maar het is meer dan de moeite waard!
Claire Cucia, 26-10-2010 17:18
Hoe kan ik begrip krijgen van de buiten wereld over mijn narcistische vader, hij komt heel anders over zodat het lijkt of ik lieg. Heeft mijn aantrekking naar narcistische personen een oorzaak? Komt dit doordat ik zo een vader heb?
Reactie infoteur, 26-10-2010
De narcist kan zo een Oscar award verdienen en zal van alles doen en zeggen om zijn perfecte imago te beschermen. Met dergelijke deskundige acteerwerk kan hij gemakkelijk mensen wijsmaken wat hij wil dat ze - geloven over jou.
Alle narcisten doen dit en er is niets aan deze actie's dat normaal is, dus kun je het niet bevatten en kun je ook van de buitenwereld niet verwachten dat ze het begrijpen. Dit kan zeer pijnlijk zijn. Vertrouw daarom op de mensen die echt belangrijk voor je zijn.
Ik kan me voorstellen dat je graag wilt dat anderen mensen zien wat voor persoon je vader is. De vraag die alleen bij mij opkomt is; waarom? Vraag jezelf af wat dit voor jou voor waarde heeft om verder te komen... Ik denk dat je zoekt naar (h)erkenning bij anderen over hem. Vaak loop je dan tegen een muur op van onbegrip.
Realiseer jezelf dat hij voor buitenstaanders moeilijk te doorzien is. Met zijn charme en overtuigende slachtofferrol zijn ze zo onder zijn hypnose! De enige manier om je hiertegen te wapenen is afstand van hem te nemen en jezelf de erkenning geven, dat jij weet hoe het echt zit....
Je vraagt of je aantrekkingskracht naar narcistische personen komt doordat je vader zo is. het antwoord hierop is: ja!
Je kunt een paar gemeenschappelijke dingen zeggen over de volwassen kinderen van narcisten. Een ervan is dat deze kinderen heel sterk zijn, ondanks hun beschadigde zelfvertrouwen. Ze zijn vaak volwassener dan veel anderen mensen en ze bezitten een enorme drive en prestatiedrang.
Aan de andere kant hebben kinderen van narcisten vaak een geweldig aanpassingsvermogen. Dat is een sterke en ook meteen een kwetsbare eigenschap. Door het geweldige aanpassingsvermogen zijn ze wat te snel geneigd zich compleet in een relatie te verliezen. Daarnaast zijn ze gewent om narcisme te tolereren. Ze zijn erin opgegroeid, getraind, het is ze bekend, ze weten niet beter, dus voor hen is het normaal. Dit maakt ze kwetsbaar om zelf te verzeilen in een narcistische (werk)relatie. Niet omdat ze direct vallen op een narcist, maar meer omdat de narcist op hun valt. Ze hebben namelijk exact de kwetsbaarheid en tolerantie die een narcist zoekt.
Buitensporig narcisme in je leven is een ervaring die je zeer ongelukkig kan maken en waar al genoeg vrouwen nauwelijks van herstellen, tenzij ze exact weten wat ze in hun jeugd mee gemaakt hebben en hoe ze narcisme kunnen herkennen. Nu je dit alles weet, kun je jezelf er hopelijk tegen wapenen.
Echelonj, 20-10-2010 17:29
Toevallig net begonnen bij een psycholoog om de situatie met mijn partner te verwerken, begrijpen, en de kracht te vinden om te breken met hem, en kom puur uit toeval dit tegen. ongelofelijk, dit is zo herkenbaar. alle puzzelstukjes vallen op zijn plaats.
voor het eerst in lange tijd ben ik aan het lachen want het is niet allemaal mijn schuld, en ik ben geen waardeloos mens.
Netschaapje, 05-10-2010 12:11
Wat verschrikkelijk om te lezen, en ook zo herkenbaar. Ook ik had een vriend die al deze kenmerken in zich, en meer. Door zijn blow gedrag werd het ook nog eens versterkt. Het ergste vond ik zijn wantrouwen naar mij toe; ik ging almaar vreemd als ik de telefoon niet opnam etc. hij begon na het verbreken van de relatie, door hem ik heb het er op aan laten komen omdat mijn beëindigen almaar niet serieus genomen werd, begon hij te stalken. Ik heb aangifte gedaan, dat hielp wel want hij wist dat hij een gevangenisstraf van twee jaar riskeerde mocht hij betrapt worden. ook hij had direct een nieuwe vlam, deed daar erg geheimzinnig over zoals ook over zijn bezigheden in de nacht. ik werd bestookt met email en nu nog schrik ik bij geluiden achter het huis. het is nu twee jaar stil. we wonen in dezelfde stad en ik hoop m nooit meer tegen te komen. Ik ben erg boos over alles wat mij aangedaan is en ik hoop dat er geen nieuw slachtoffer zijn leven binnen wandeld. ik wens allen die hiermee te maken veel moed en sterkte.
Gunther, 04-10-2010 02:47
Het is niet makkelijk om te ontdekken dat je narcist bent. Helaas weet ik al jaren dat er iets mis met me is, maar ik kon er nooit echt een naam op plakken. Na jaren van manipulatie in persoonlijke en professionele relaties om mijn doelen te bereiken, ben ik me bewust dat het aan mezelf ligt. De laatste 10 jaar leef ik geïsoleerd om zo weinig mogelijk leed te veroorzaken. Ik heb nog 1 vriend over die ik al 30 jaar ken (zelf ben ik er 35 en Belg) en hem zie ik als enige gelijkwaardige in deze wereld.
Werk interesseert me niet en ik leef van een werkloosheidsuitkering voor zolang dat nog kan duren. De enkele jobs die ik heb gehad waren kortstondig omdat het altijd misging. Na veel opzoekingswerk op het internet weet ik dat de kans op herstel klein zijn. De oplossing voor mij is zelfdoding en ik ben al een tijdje met de voorbereidingen bezig voor deze ultieme bevrijding. Verstikking door stikstof is pijnloos zoals uitgelegd in de docu 'how to kill a human being' door Michael Portillo. Nee ik verwacht geen sympathie van jullie, zelf heb ik ook geen sympathie voor jullie. Zo is het nu eenmaal. Ik kan de sympathieke gast spelen, maar ik ben het zat om te doen alsof.
Om op het artikel te reageren...Je gaat om met een narcist door hem/haar te verlaten en best zo snel mogelijk. Het is al erg genoeg dat er één leven is verwoest, dat van de narcist zelf.
Arankah, 20-09-2010 17:35
Helaas heb hier ook mee te maken gehad mijn hele leven lang, ik ben sinds kort er zelf achter gekomen dat mijn moeder een narcistische persoonlijkheids stoornis heeft welliswaar te laat want heb veel ruzie met haar gehad waardoor ik op mijn 12e het huis uit ben geplaatst, omdat ik volgens mijn ouders ''onhandelbaar'' was mijn vader accepteerd de daden van mijn moeder en omdat mijn moeder zo goed kan manipuleren denkt hij zelfs dat het goed is wat ze doet!
Mijn moeder daadge me ook altijd uit, snel toon verheffen en vooral snauwen, erge dingen zeggen zoals ik verbreek de moederband met je en overdosis medicijnen innemen voor mijn neus en stiekem uitspugen in de wc (gelukkig)
Ze heeft me erg veel pijn gedaan en de dingen die ik heb meegemaakt in internaten zullen me altijd bij blijven.
Jeugdzorg ging uit van wat mijn ouders zeiden waar was, mijn moeder kon en kan zo goed acteren dat ze dood normaal overkomt in haar ogen en naar andere mensen ook, maar ik zie toch dat ze overdreven reageerd op de andere persoon.
Ook heb ik nooit met me moeder kunnen praten, gebeurde er iets waar ik mee zat bekeek ze het altijd heel luchtig en kon het niet goed begrijpen.
Ze wil ook altijd aandacht hebben op een positieve maar ook negatieve manier.
Nu ik 19 ben en op mezelf woon heb ik nog steeds last van mijn moeder, ze probeerd over grenzen heen te gaan en probeerd me vaak te chanteren op een emotionele manier, ze gaat het bijna altijd weer goed maken door dingen voor me te kopen en dan hoopt ze dat ik het haar vergeef. Uiteindelijk doe ik dat ook wel maar ga me toch weer schuldig voelen dat ze dingen voor me koopt, tja ook dat weet ze en daarom doet ze het ook.
Kortom met een narcist omgaan is niet makkelijk! Je moet heel erg sterk in je schoenen staan, mij heeft het bijna kapot gemaakt.
Kimboere, 01-09-2010 17:01
Het probleem is dat ik niet zo stevig in mijn schoenen sta. Ik moet mijzelf nog overtuigen dat het toch echt aan bijde mijn ouders ligt en niet aan mij. Na een aantal artikelen hebben gelezen hier over narcisme, geloof ik wel degelijk dat bijde mijn ouders narcist zijn. Sterker nog, niet alleen mijn ouders maar grotendeels mijn familie. Ik merk het sterk aan mijn opa, mijn oom en mijn ouders. Mijn zus zie ik helaas ook langzaam die kant opgaan. De rest die doet er maar zwijgzaam aan mee. Tja als je hele familie doet alsof je gek bent als je voor je eigen mening uitkomt, dan is het nog lastig om in jezelf te geloven. Je begint echt te denken dat je gek bent en dat je waarden onbelangrijk zijn.
het probleem bij mij nu is: Ik probeer nu al heel erg afstand te nemen van mijn ouders. Er waren momenten waarbij ik echt dacht om de banden te breken. Maar voor mij betekend dat dus banden breken met de hele familie. Want ik word natuurlijk neergezet als een gestoorde die kwaad in de zin heeft tegen mijn ouders, alsof ik de boeman ben. En af en toe geloofde ik dat ook, want mijn band met de rest van de familie is nu duidelijk verslechterd. (eerst kon ik het geweldig vinden met mijn tante, nu vermijd ze me. Meerdere doen nu afstandelijk tegen me.) Dus ik wil wel weten hoe dat met de rest van jullie gaat nu ik hoor dat vele de banden proberen te verbreken met hun ouders. Betekende dat voor vele dan automatisch dat je de band met de hele familie verbreekt? Of loop ik hier nou krankjorem te wezen?
Monique, 01-07-2010 23:07
Alles herken ik. Voelt ergens wel goed dat te lezen.
Cisca, 27-05-2010 23:13
Veel herken ik uit de teksten, maar wist nog niet dat er een naam bestond voor deze stoornis. Zolang ik thuis woonde bij mijn moeder, dacht ik dat haar gedrag normaal was. Tot ik ging samenwonen en de hele thuissituatie van een afstand kon bekijken. Sindsdien is de relatie met mijn vader hersteld en de relatie met mijn moeder alleen maar slechter geworden. Zij kon mij nooit delen met mijn vader en maakte hem altijd zwart. Ik wordt nu elke dag gebeld door mijn moeder en hoe meer zij aan mij 'trekt', hoe meer afstand ik juist neem. Ze is mijn moeder en wil graag meer een moeder-dochter band. Kan dat eigenlijk wel? En hoe kan ik het contact volhouden als ik elke keer niet voldoe aan haar verwachtingen?
Ingrid, 02-04-2010 14:38
Ik ben geen arts,dus kan ik niet zeker zeggen of mijn man een narcist is,wat ik wel zeker als zeker is is dat onze relatie precies zo is als aangeven in relatie met een narcist,het is gewoon een circel waar je maar in blijft rondtollen.
Echter de laatste jaren herhaalt zich punt een tot 7 niet meer,hij vind dat hij niets verkeerd doet immers.
Momenteel zijn we in echtscheiding,en ook nu heb ik het idee dat hij mij steeds een stap voor is,zelf nu ik dit type voel ik mij niet veilig,want ik denk ook dat hij mij controleerd,en daardoor dus steeds een stap voor is.
Hij is niet geweldadig,ik ben nog nooit geslagen,maar wel zeer manupulatief,lukt het niet op deze weg probeert hij een andere weg,lukt die weg ook niet ,probeert hij het weer anders,net zolang totdat ik niet meer weet wat er nu precies was,en dan heeft hij zijn zin,ook kijkt hij niet naar zijn aandeel,oftwel hj kijkt er wel naar,maar zwakt alles af,geeft iets toe om het vervolgens weer af te zwakken,een voorbeeld:jha het was verkeerd dat ik weer op een datingsite zat,er een contackt op nahield,en er ook bij thuis ben geweest,MAAR ER IS NIETS GEBEURD VERDER, De intentie was er wel,maar er is niets gebeurd,sja ik doe dat omdat ik me voel buitengesloten door JOU!,Alles maar dan ook alles wordt altijd terug bij mij neergelegd,is dit ook een normale reaktie van een Narcist? En hoe bewijs ik aan de buitenwereld dat ze te maken hebben met een Narcist?,een van de vele kenmerken is ook dat hij geen vrienden heeft,tenmiste geen echte vrienden alleen wat losse contackten,waar hij ze op dat moment oppikt,onderhouden doet hij zijn contakten nooit,waardoor hij dus ook geen vriendschappen opbouwt.
Rita, 14-03-2010 00:44
Hartelijk bedankt voor de reactie. Aangifte doen of melden is geen optie voor ik want ik woon niet in Nederland. Om de boel niet te laten escaleren en geweld te voorkomen, probeer ik mijn man dus maar niet tegen te spreken en kwaad te maken. En dan heb ik het probleem dus met mijn grenzen te stellen. Ik kan het niet opbrengen om altijd te doen wat hij wil en hij me opdraagt. Hoe kan ik een grens stellen zonder een drama van mijn man uit te lokken?
Hoe kan ik wat vrijheid verkrijgen om zelf iets te doen? Mijn kinderen zitten met hetzelfde probleem, wij kunnen niet duidelijk maken dat we er niet alleen voor hem zijn zonder een scene te krijgen. Ik blijf verder lezen op deze site en het forum, misschien vind ik meerderen met dit probleem.
Hartelijke groeten.
Rita, 13-03-2010 11:10
Allereerst wil ik de infoteur heel hartelijk bedanken voor deze zo duidelijk geschreven artikelen . Ik heb er lang over gedaan te weten te komen dat mijn man een narcist is . Toen ik dat eenmaal wist ben ik gaan zoeken op het internet voor informatie, maar ik vond meestal alleen de kenmerken van de N. Ja, die klopten allemaal wel maar hoe moet ik er mee omgaan. Ik hen nergens zulke goede informatie gevonden en zoveel antwoorden op mijn vragen als hier in deze artikels . Dus nogmaals dank.
Ik wilde dat ik dit eerder gelezen had en ook eerder van het forum voor lotgenoten afwist maar mijn man wilde nooit aan een pc met een internetverbinding. Dat mocht pas 2 jaar terug omdat mijn dochters dat nodig hadden voor hun studie. Vanwege mijn dochters kan ik momenteel nog niet weg bij mijn man.
Ik heb echter een vraag , waar ik al zo lang antwoord op zou willen hebben , nl. Hoe kan ik mijn grenzen stellen ?
Hoe kan ik mijn man laten stoppen als ik vind dat ik mijn grens bereikt heb ?
In bovenstaand artikel staat dat je als de N. schreeuwt ,je terug kunt schreeuwen en naar zijn niveau moet gaan. Als ik alleen maar op een luide toon wat terug zeg, gaat hij onmiddelijk slaan. Hoe hoger ik mijn stem verhef , hoe harder hij slaat. Als 1 van mijn dochters zich ermee bemoeit wordt die ook helemaal in elkaar geslagen.
Ik ben ook wel eens weggelopen naar een andere kamer als hij agressief was maar hij komt me achterna en zet het me dubbel en dwars betaald dat ik even wegging .
Als ik hem een paar uur heb aangehoord en dan iets voor mezelf wil gaan doen , wordt ik gestraft. Ik ben er immers alleen voor hem !
Wat moet ik doen om mijn grenzen te stellen? Als er een tip is , dan heeeeeeeeeeeeel graag en bij voorbaat bedankt.
Groetjes.
Reactie infoteur, 13-03-2010
Rita, dank voor je complimenten!
Dat je al veel te ver over je grenzen heen hebt laten gaan is wel duidelijk.
Fysiek geweld binnen de relatie kan per ongeluk een keer voorkomen. Kan! Als fysiek geweld frequent en vaak voorkomt binnen de relatie, is dat niet normaal en is het noodzakelijk dat je maatregelen gaat nemen om jezelf en je kinderen te beschermen!
Hulp
Vaak wordt het angstvallig verborgen gehouden voor de buitenwereld. Doorbreek dit, soms kan het naar buiten brengen van het geweld het helpen stoppen, want de narcist zal zich diep schamen voor zijn imago. Besef heel goed: huiselijk geweld gaat niet vanzelf over. Hoe langer het duurt hoe moeilijker het te stoppen is. Daarom is er vaak hulp van buitenaf nodig, door professionals, door vertrouwenspersonen op het werk of op school, of door vrienden of familie.
Melden
Als je geen aangifte wilt doen, dan kun je het geweld melden. Dit kan anoniem via het telefoonnummer 0800 7000 van Meld Misdaad Anoniem. Je hoeft dan niet je naam en adres door te geven. Er wordt dan geen onderzoek gedaan door de politie, maar er wordt wel een notitie van gemaakt en de politie kan besluiten om een gezin, of familie in de gaten te houden.
Aangifte
Als het geweld niet stopt of juist erger wordt kan je besluiten aangifte te doen bij de politie. Dan wordt een procesverbaal opgemaakt en wordt een onderzoek ingesteld. De politie zal dan alles in het werk stellen om het geweld te stoppen. Daarbij richt de politie zich tot de dader, maar ook tot het slachtoffer. De politie kan bijvoorbeeld hulpinstellingen betrekken, zoals de vrouwenopvang, Bureau Jeugdzorg en maatschappelijk werk.
Daderhulp
Doel van daderaanpak en daderbehandeling is herhaling van het geweld te voorkomen en te zorgen voor verandering van het gedrag.
Kinderen
Onderzoek wijst uit dat kinderen die worden mishandeld, vaak lang last houden van wat hen is aangedaan. Psychische problemen komen veel voor, net als lichamelijke klachten. Alle reden dus, om deze vorm van geweld aan te pakken. De Advies- en Meldpunten. Als een kind slachtoffer is van huiselijk geweld, kun je (anoniem) bellen met het Meldpunt Kindermishandeling (0900 123 123 0). Bellen met een AMK kan voor advies of voor het doen van een melding. Wie voor advies belt, kan dat anoniem doen.
Kijk ook op de website:
http://www.stophuiselijkgeweld.nl/
Mjon, 14-02-2010 01:31
Tip: http://nps.bbforum.nl/
Lotgenoten forum over relaties en narcisme. Een forum met veel goede artikelen, lieve steunende woorden en leerzame berichten met zowel emotionele ondersteunende als hele praktische leerzame artikelen en tips.
Machteloze Radeloos, 05-02-2010 13:39
Ik schrik van de herkenbare situaties. Echter is mijn exman en vader van mijn kind iemand die hier wel heel erg op lijkt. Na 5 jaar strijd en continue mijn kind opvangen als hij weer super gemanipuleerd is, ben ik aardig op. Heeft iemand ook voor mij nog tips want ik word van de ene strijd in de andere gesleurd en mijn ex sleurt me ook van de ene rechtszaak naar de andere. Financieel/psychisch en fysiek ben ik inmiddels aardig machteloos en radeloos. Kent iemand medici/advocaten of anderen die hier mij en mijn zoon in kunnen bijstaan?
Ellen, 05-02-2010 12:36
Zeer herkenbaar helaas..... ik kamp al bijna mijn hele leven met een narcistische moeder - ze is nu 70 jaar. Al lang geleden heb ik de diagnose kunnen stellen en heb ik geleerd ermee om te gaan... ik heb zelfs 2 x compleet gebroken met haar. En toch... het blijft je moeder, de oma van mijn kinderen etcetera. Wel is het zo dat ik mijn omgeving en ook mijn kinderen eerlijk meldt wat ze kunnen verwachten... dat het geen prettig mens is, altijd tweespalt zaait, een splijtzwam is, 30 jaar heeft lopen ageren (en manipuleren) tegen mijn vorige partner, altijd over iedereen een negatief oordeel heeft, altijd alles bij een ander neergooit, altijd oneerlijke spelletjes speelt, totaal over andere mensen heenwalst, niet kan luisteren/communiceren, de meest afgrijslijke dingen over iemand zegt of dat in brieven schrijft en naar je opstuurt, macht over je wil hebben en daar geld voor gebruikt.... en dus nu dan ook met het trieste saldo van 0 vrienden of vriendinnen over is gebleven. Zelf meldt ze daarover: ik heb geen behoefte aan mensen om me heen en ben helemaal gelukkig.... Tja, wat kun je als narcist anders zeggen....Overigens bij haar veroorzaakt door trauma (oorlog - foute vader), uit huis willen en dus verkeerde keuze partner (mijn vader) en dus (hele vervelende) scheiding en de jaren daarna een heel spoor trekkend van verdere ellende...maar dat ligt natuurlijk niet aan haar, maar aan al die andere mensen:-)
Anouk, 11-01-2010 21:35
Helaas is de narcist in mijn leven de vader van mijn nog jonge kinderen. Zij begrijpen zijn reacties nu al niet, hij werkt door als zij er zijn in de vakanties, als de kinderen aangeven pijn te hebben of bang te zijn is het onzin en gezeur. Hoe leg ik dat uit? Hoe leer ik hen om om te gaan met narcisme, het gebrek aan empathie. Kinderen zijn voor hem instrumenten ter bevestiging van het eigen ego. Ik zal een lange adem moeten hebben, een rechte rug en een stevige schouder. Tips zijn welkom.
Reactie infoteur, 18-01-2010
Beste Anoek,
je zit duidelijk in een lastige situatie. Kijk eens op het Nacisme en relaties, Lotgenoten Forum daar vind je meer vrouwen in dezelfde situatie.
http://nps.bbforum.nl/
Nico, 11-01-2010 10:25
Hier wordt ten voeten uit het gedrag van een soort collega beschreven. Wat een opluchting! Hiermee kan ik aan de slag om mijn situatie te verbeteren.
Reactie infoteur, 11-01-2010
Hi Nico,
Fijn dat het herkenbaar is. Sterkte met je collega en hou ons op de hoogte, over hoe dit voor je werkt!