InfoNu.nl > Mijn kijk op… > Mens en samenleving > Kan een narcist veranderen?

Kan een narcist veranderen?

Kan een narcist veranderen? Velen van ons leven met het idee dat we die ander wel kunnen veranderen. We denken dat als we maar genoeg van ze houden, genoeg voor ze doen, als we onszelf genoeg veranderen, als we hen de hulp bieden die ze zo hard nodig hebben, alles wel goed zal komen. Als je een relatie hebt met een narcist, is dit niet zo. Een narcist zal niet veranderen, want volgens hem is er niets mis met hem! Uit verschillende onderzoeken is duidelijk geworden dat bepaalde persoonlijkheidskenmerken meer continuïteit vertonen dan andere. Met name psychopathische trekken zoals gebrek aan empathie, grandiositeit, en gevoelsarmoede lijken betrekkelijk resistent tegen verandering en juist deze trekken vertoont iemand met de narcistische persoonlijkheidsstoornis.

Volgens de narcist is de rest van de wereld gek. Hij zal denken; 'waarom moet ik iets oplossen dat geen probleem is?' Als je hem verlaat, kan het zijn dat hij zegt dat hij zal veranderen. Het kan ook zijn dat hij zegt dat hij hulp gaat zoeken.

Behandeling van NPS

Je komt ze nauwelijks tegen in de hulpverlening. Ze mankeren toch immers niets volgens de narcist zelf. Als je de experts op het gebied van behandeling van persoonlijkheidsstoornissen hoort en leest dan geneest iemand met deze stoornis nooit. Hooguit leert hij zich anders te gedragen. Sommigen zeggen zelfs; 'Door therapie leert iemand met NPS nog meer trucs om anderen te bespelen'. De experts zeggen: 'Het is pappen en nathouden met die mensen. We kunnen niets meer dan proberen te voorkomen dat ze door het lint gaan en nog meer mensen schade berokkenen'.

Het is duidelijk dat er geen standaard therapie is die werkt bij een persoon die lijdt aan de narcistische persoonlijkheidsstoornis. Het is ook vrij duidelijk dat de interventie via medicijnen niet werkt. Dus rest de vraag: Is er een behandeling voor narcistische persoonlijkheidsstoornis?

De narcist in therapie
Laten we aannemen dat een NPS patiënt zich gedraagt als een kind. Sommigen verwijzen naar een narcist als een persoon die wel fysiek is opgegroeid, maar niet mentaal. Narcisten moeten worden onderwezen in communicatieve vaardigheden. Narcisten moeten via educatieve programma's, veel vaardigheden leren. Het zijn mensen die niet in staat zijn om te gaan met een probleem. Ze kunnen het werkelijke leven eigenlijk niet aan. Als zij langdurig de juiste behandeling krijgen, kunnen enkele narcisten misschien ooit transformeren naar volwassen mensen die op een positieve en zelfstandige manier kunnen bijdragen aan de samenleving.

Mentale stoornis
Narcisme is een mentaliteit, zij het een onbewuste en geprojecteerde. Echte verandering kan alleen op dieper niveau plaats vinden, veelal onbewust, zodat men alleen de resultaten ziet. Het gaat er om de onbewuste keuze te veranderen. Soms lukt het om iemand uit zijn cocon te lokken. Het is dan zaak om het persoontje dat dan tevoorschijn kruipt, ook echt te aanvaarden, echt contact leggen inclusief de schaduwkant, deze vervolgens herkennen, erkennen, trachten te aanvaarden en het handelen erop af te stemmen. Om hier mee om te kunnen gaan moet je wel een zeer bekwaam, ervaren en professionele therapeut zijn.

Is een narcistische persoonlijkheid veranderbaar?

In het algemeen zijn de volgende zaken noodzakelijk bij verandering; motivatie, zelfinzicht, cognitieve (denk)vaardigheden, sociale vaardigheden, hoge frustratietolerantie. Bijna iedereen kan veranderen, binnen zijn / haar mogelijkheden en beperkingen, en daar ligt nu juist de moeilijkheid met NPS. Het is de beperking waardoor bovenstaande zaken grotendeels ontbreken.

Alvorens te geloven dat er hoop voor de behandeling is zou je deze punten kunnen overwegen;
  1. Hij begrijpt dat zijn gedrag ongepast en verkeerd is.
  2. Hij werpt schuld voor zijn gedrag niet op zijn vriendin, ouders of iemand anders.
  3. Hij neemt volledige verantwoordelijkheid voor zijn verkeerd gedrag.
  4. Hij heeft een verlangen om te veranderen. Hij doet het niet slechts om uit moeilijkheid te blijven of omdat zijn vriendin hem voor een ultimatum stelt.
  5. Hij volgt zijn verlangen om met concrete acties te veranderen.
  6. Zijn nieuwe gedrag is continu, niet slechts voor een moment. Liefde is een gedrag!
Dit zijn de zes criteria die noodzakelijk zijn om te zien of een misbruiker te veranderen is.
 

Werkbare strategieën

Zowel filosofisch als pragmatisch kunnen en moeten we geen verantwoordelijkheid nemen voor het leven van andere mensen. Narcisten zijn onverbeterlijk en zijn welbekend moeilijk te veranderen. Proberen hen te veranderen is een verkeerde strategie. De twee levensvatbare strategieën zijn óf ze te accepteren zoals ze zijn, óf ze te vermijden. Als iemand de narcist accepteert zoals hij is – dan ben je er voor zijn behoeften. Zijn behoeften zijn een deel van wie hij is. Dus, als iemand ervoor kiest om hem te accepteren – het is een totaal pakket, inclusief al zijn behoeften en gedrag. Zie het narcisme als een handicap. Het is heel droevig maar we kunnen ze niet helpen. Je kunt ze niet gelukkig maken! Je kunt ze niet veranderen, wel heb je de keuze om zelf veranderingen aan te gaan.

Verander zelf
Stop met het jezelf voorhouden dat je de situatie kan verbeteren of de persoon kan veranderen. Je kunt niemand veranderen! De enige persoon die kan veranderen ben jij zelf. Je veranderd jezelf door je bewust te worden dat je in deze situatie jezelf toestaat continu mishandeld te worden. Je verdient het om op een respectvolle manier behandeld te worden en soms moet je jezelf die behandeling geven.

Kies voor jezelf
Als iemand je constant ondermijnt en kleineert verdient degene het niet om bij jou in de buurt te zijn. En hoe langer je bij de narcist blijft, hoe erger het wordt. Want hoe sterk je ook bent, het vreet (negatieve) energie. Het stopt niet vanzelf. Het is het gevolg van een onverwerkt, onervaren deel uit het verleden wat hem zo heeft gemaakt, maar het is geen excuus om zo te blijven. Narcisten breken meer af dan dat ze investeren. Kies voor jezelf voordat hij (met) jou breekt.

Lees verder

© 2010 - 2014 Mjon, het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde links
E- boek Narcisme en Relaties. en Loskomen van een Narcist.
Gerelateerde artikelen
Narcisme herkennenNarcisme herkennenNarcisme kent verschillende variaties, van een grote zelfvoldaanheid tot een zware narcistische persoonlijkheidsstoornis…
Hoe ga ik om met een narcist?Hoe ga ik om met een narcist?Omgaan met een narcist kan uitdagend zijn. Niks wat in het normale leven, met normale mensen werkt, functioneert bij een…
Gezondheid: Een narcistische persoonlijkheidsstoornisGezondheid: Een narcistische persoonlijkheidsstoornisNarcisme is van alle tijd, maar er ligt of meer de nadruk op narcisme of narcisme neemt inderdaad toe. De verschillende…
Wat is een 'narcistische woede'?Wat is een 'narcistische woede'?Sommige mensen ontploffen over dingen waar een 'normale persoon' nooit zo boos over zou zijn. Niet het boos worden op zi…
Wanneer ben je narcistisch?Wanneer ben je narcistisch?We kennen allemaal mensen die wel erg positief over zichzelf denken en het hoog in hun bol hebben, maar wanneer wordt di…

Reageer op het artikel "Kan een narcist veranderen?"

Plaats een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Reacties

Arjen, 05-10-2014 19:20 #76
Beste Ron,

Nog wat vragen!
Waarom schaam jij je? Misschien is het je afvragen wat het kleineren met haar doet een betere?
Iemand kleineren is in feite niet meer dan het projecteren van eigen tekortkoming(en). Eigenlijk kleineert men zichzelf en beschadigd men de ander daarmee.
Durft men, of beter gezegd, is men bereid de diepte in te gaan, wil men de confrontatie aangaan met zichzelf?
Waarschijnlijk, het beste is om ons op de ander te richten los van egocentrisme, geloof ik.
Ieders narcisme zal niet helemaal verdwijnen. Door er zonder eigenbelang voor de ander te zijn raakt het i.i.g. op de achtergrond.
En als het gaat om omgang met extreme narcisten dan is juist door er niet te zijn, het narcisme te negeren een adequate manier, is mijn overtuiging.
Grenzen van anderen overgaan vanuit egocentrisme is respectloos. Het vertrouwen is stuk. En het herstellen vergt meer tijd en energie dan alleen woorden, geloof ik. Het gaat om het hart! En soms en vaak hersteld het niet meer.

Arjen, 01-10-2014 16:51 #75
Hoi Ron,

Iedereen heeft iets narcistisch, geen mens uitgezonderd! Er herhaaldelijk in doorslaan, en kan ook heel subtiel, is ziekelijk. En sommige dingen houden we ons leven lang.
Het te hanteren op een gezonde manier is wat men er mee kan. Geen slachtoffer zijn van eigen gemaakte fouten. Er verantwoording voor nemen.
Fouten maken is heel menselijk. En als het om narcisme gaat hebben dezelfde fouten een totaal andere betekenis.

Succes!

Ron, 01-10-2014 02:14 #74
Voor mij heel moeilijk te bevatten, maar ik vertoon narcistische trekjes. Ik had (heb) er over gelezen. Dit vanwege dat ik met mijn vriendin een paar x ruzie hebt gehad. Geen gewone ruzie, maar 1 om niets waarin ik haar kleineerde om niets. Ik schaam me dood hiervoor, hen uiteraard mijn excuus aangeboden. Ik wil gewoon graag als een "normaal" mens leven, ben 47 en hopelijk komen daar nog vele jaren bij, het liefst met mijn vriendin. Kan en wil iemand mij advies geven om van deze nare eigenschap af te komen. Ik zal je enorm dankbaar zijn.

Fa, 04-09-2014 00:39 #73
Hallo Fem,

Laat maar niets meer van je horen. Ik zou als ik jou was niet eens meer hem een fijne vakantie wensen. Laat je woede nu toe en wens hem in gedachten een ongeluk toe. Als je je woede in de eerste fase van losmaken toelaat dan komt vanzelf de desinteresse in deze man en zal het je op den duur een zorg zijn of hij wel of geen fijne vakantie heeft.

Woede is nodig in de eerste fase van loslaten. Sterkte
Fa

Fem, 08-08-2014 16:05 #72
Ik kom net uit een relatie van 4 jaar met een narcistische partner, en ik ben helemaal op. Hij liegt, bedriegt, manipuleert, kleineert, chanteert, bedreigt. Kortom alle negatieve eigenschappen die een persoon kan bezitten heeft hij. Naar de buitenwereld is hij spontaan, geïnteresseerd, amicaal, sociaal, intelligent, grappig, loyaal. Niemand begrijpt dan ook wat ik doormaak, hij is toch zo'n topvent? Een lot uit de loterij. Hij ziet er goed uit, heeft een eigen zaak, we hebben een prachtig huis, hij heef een mooie auto onder z'n kont, hij behandelt mij als een prinsesje… Niets is minder waar. De deurwaarders staan rijen dik voor ons huis voor zijn schulden (32 deurwaarders/incassobureaus krijgen nog geld van hem!), mijn partner wordt om de zoveel tijd opgepakt vanwege openstaande verkeersboetes/belastingschulden, ons huis en zijn auto heeft hij nog nooit een cent voor betaald, het komt uit mijn portemonnee. Hij heeft altijd problemen met justitie, wisselende vriendschappen: meestal zijn het jonge jongens die naar hem opkijken, hij wilt altijd in het middelpunt staan, als hij een avondje met vrienden gaat stappen gedraagt hij zich als vrijgezel; de volgende dag staan er minstens twee of drie telefoonnummers van vrouwen in, hij heeft een dure smaak qua kleding: overal moet een merk opstaan. Eigenlijk is niets leuk aan hem.

Nu zijn we 4 maanden uit elkaar, maar ik voel me verschrikkelijk. Ik voel me leeg van binnen. Ik ben helemaal op. Ik heb mijn spullen gepakt en ik huur het huis van een vriendin. Maar mijn ex laat mij niet met rust, hij klimt via de eerste verdieping naar binnen midden in de nacht, staat vaak onverwachts voor de deur, belt mij op de meest vreemde tijdstippen: niet 1 keer, soms heb ik wel 30 gemiste oproepen in 5 minuten tijd. Ik probeer hem te negeren maar dit is moeilijk. 1 keer heb ik na veel waarschuwen de politie gebeld, de volgende dag waren al de ramen van mijn auto stukgeslagen en alle 4 de banden lek gestoken. De ene keer is hij poeslief, emotioneel, wilt hij voor ons vechten en wilt hij mij terug. De volgende keer is hij agressief (verbaal en lichamelijk), bedreigt hij mij, sluit hij mij op, ben ik een heks in zijn ogen en belt hij mij bijvoorbeeld om te zeggen dat ik hem met rust moet laten en dat het nooit meer iets kan worden…!

Ik heb het gevoel dat ik gek word. Ook als hij weer voor mijn deur staat, dan zegt hij niet 'ik mis je', nee hij zegt: ik ben hier want ik weet dat jij mij mist.! Dit is om gek van te worden. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik kan niet blijven vluchten voor hem. Ik wil niet verder met hem. Hij houdt niet van mij. Hij houdt van de manier waarop ik van hem hou.

Hij heeft mij zo vaak bedrogen, er zijn vrouwen aan de deur geweest die beweerden zwanger van hem te zijn. Emotioneel heeft hij mij kapot gemaakt. Ik loop nu bij een psycholoog maar ik heb niet het idee dat hij begrijpt wat voor impact het leven met een narcist op je heeft. Met mijn laatste beetje energie probeer ik hem te negeren en te ontwijken, toch heb ik vorige week een avond met hem doorgebracht nadat hij weer eens onverwachts voor de deur stond en de deurbel herhaaldelijk bleef indrukken (lees: non stop).

Hij zegt ook dat hij zich voor altijd met mij verbonden voelt, dat hij mij niet wilt delen met iemand anders en dat wij altijd bij elkaar terugkomen. Gister ben ik erachter gekomen dat hij vorige week al een vakantie heeft geboekt met 1 van zijn nieuwe vriendinnetjes. Ik begrijp het allemaal niet meer. Ik heb hem voor het eerst sinds maanden een berichtje gestuurd dat ik genoeg weet en dat hij mij met rust moet laten en hem een fijne vakantie gewenst. Ik heb geen reactie gehad. Ben benieuwd hoelang het stil blijft. In het verleden negeerde hij mij soms een maand. En dat terwijl wij onder 1 dak leefden.

Nes, 29-06-2014 09:50 #71
Zowel bij mij als bij mijn vriendin kloppen de symptomen van een narcist, het botst vaak en niemand van ons zal ooit toegeven voordat de ander zegt dat hijzelf fout is. En veel agressie over en weer, maar zonder slaan. Lang verhaal, nu zijn we een jaar samen, maar hoe kan een narcist omgaan met een narcist, want die conclusie hebben we getrokken over onszelf en zijn echt toe aan behandeling, mijn vraag is nu is deze overeenkomst nu juist positief of onmogelijk of nog te redden?

Vivian, 28-03-2014 22:22 #70
Ik ben er eindelijk achter gekomen dat mijn exvriend een Narcist is.
En inderdaad, heb nu al honderden forums gelezen en alles klopt! alle puzzel stukjes vallen in elkaar,
In het begin was ik zon levenslustig meisje, vrolijk en creatief. Maar door hem weet ik niet eens meer wie ik nou zelf eigenlijk ben, wat ik voorstel en wat ik moet in dit leven. door de ruzies die ik met hem had voordat het uitging ben ik 13 kilo afgevallen, puur van de stress. Hij was het type narcist die niet geweldadig is, want hij is sluw, geweld kun je aantonen en bij emotionele schade kan dat niet. nee ik was gek. ik moest maar eens met een psycholoog gaan praten. Ik ben van mijn eigen aard een heel zachtaardig persoon, maar hij haalde alle agressie in me naar boven, ik heb mn hand tegen een muur aangeslagen waardoor een een scheur in het bot is ontstaan. Hij heeft twee gezichten, eigenlijk twee persoonlijkheden, ik ben er nogsteeds van overtuigt dat zijn diepste"ik" een lief persoon kan zijn en niet veel slechte bedoelingen heeft. ik heb hem ook af en toe zo mee gemaakt, inderdaad veel in het begin. Maar nadat ik hem een keer flink gekwetst had, (ik had het uitgemaakt) veranderde hij in een koud persoon, uit op wraak. hij heeft zijn arrogante masker opgezet en mij volledig naar beneden gepraat. het is aantrekken en afstoten de heletijd, totdat je knapt, en dan kot hij weer lief doen, en weer opnieuw en opnieuw. totdat je op een gegeven moment zo gebroken ben en je niet meer weet wat je moet doen. Ik was veranderd in een doodonzeker meisje.

Laatste tijd gaat het alweer iets beter met me en ik realiseer me dat hij echt iets mankeert, en dat het niet aan mij ligt en niet allemaal mijn schuld is, zoals hij beweert.
Altijd blijf ik weer vallen voor zijn bijzondere en mysterieuze verschijning. maar hij heeft mij veranderd in een hoopje ellende, voor weken was ik depressief en hij vond dat heerlijk.

Voor iedereen die hetzelfde meemaakt of heeft meegemaakt heel veel sterkte. dit wens je niemand toe,
Liefs Vivian

Kiki, 23-01-2014 14:26 #69
Ik zit nu sinds een paar dagen met mijn dochter bij mijn ouders. Ik heb nu negen jaar een relatie gehad met een N. Nadat ik de boeken van Mjon gelezen had vielen alle puzzelstukjes op zijn plaats… hij voldoet niet een beetje, maar aan helaas alle kenmerken. Ik ben kapot, doodmoe en kom waarschijnlijk in de schuldsanering door meneer. Toch kon me dit niet weerhouden, het geluk en vrij zijn van een N staat me te wachten hoop ik. Ik put in ieder geval hoop uit alle reacties en verhalen van vrouwen die de moed hadden weg te gaan en uiteindelijk weer vrij te zijn. Bedankt!

Arjen, 10-01-2014 08:02 #68
Ik had me voorgenomen geen reactie meer te posten. Toch moet mij deze van het hart. Een uitzondering!

Ervaringen, waarnemingen en meningen verschillen en lopen uiteen als het gaat om narcisme. Toch, wetenschappelijk is men er over uit dat het ontstaan ervan wordt bepaald door het ontbreken van iets ergens in de hersenen wat kan worden aangemaakt in een bepaalde leeftijd, en het gemis ervan een bepaald karakter misvormt en o.a. borderline-achtige stoornissen kan ontwikkelen, zoals narcisme. Gewetensvolle keuzes kunnen door het empathisch gebrek niet emotioneel worden gemaakt. Maar is nooit een excuus! Het kan wel met het verstand. Er zijn ook narcisten die door cognitieve therapie zich ontwikkelen tot mensen waarbij de balans uiteindelijk niet langer doorslaat in het negatieve. Maar voor iedereen geldt dat het een kwestie is van willen en niet willen. Een persoonlijke keuze, en die hebben we allemaal! Narcisme is onveranderlijk. Het is wat het is. Maar hoe ermee om te gaan is een wilsbesluit voor iedereen. En kennis hiervoor een absolute "must" om erger te voorkomen, naar mijn mening.

Fa, 09-01-2014 18:06 #67
Hou maar vol Rafaella,
Hoe langer je weg blijft hoe meer je zal merken dat je hem helemaal niet nodig hebt. Het is heerlijk leven zonder Narcist. Kijk ook heel best uit dat het je nooit een tweede keer zal overkomen. Let op zielige verhalen, let op dominantie, let vooral op manipulatie en lees daar heel veel over zodat je het in no time herkent. Je vriend is een lichaam met een lege binnenkant. Er zit niks in en er zal ook niks uitkomen. Jij zal moeten geven en hij heeft niets aan jou te geven. Hou je veilig!

Rafaella, 21-11-2013 15:13 #66
3 jaar geleden heb ik een jongen leren kennen die op het eerste gezicht heel charmant, leuk en lief overkwam. Hij deed werkelijk alles voor me en gaf me het gevoel dat ik bijzonder was. Al snel bleek dat dit gezichtsbedrog was. Eerst waren mijn vriendinnen de schuld van al onze problemen. Hoe kon ik met die ""sletten" omgaan? Ik moest ze niet vertrouwen. Door hun zou onze relatie niet gaan werken. Dit was achteraf gewoon een poging ervoor te zorgen dat ik iedereen zou laten vallen, zodat ik helemaal afhankelijk van hem zou worden. Ook begon hij steeds gewelddadiger te worden. Zolang ik mee ging in zijn ideeën was er niks aan de hand. Maar kritiek geven HO, maar! Bij een confrontatie liep het soms zo uit de hand dat hij me sloeg of bij mijn keel greep. En als k dan bij hem weg wilde gaan deed hij me gijzelen en werd hij helemaal gek! Hij was zo onvoorspelbaar dat ik uiteindelijk dan maar weer terug ging om problemen te voorkomen. Elke dag vertelde die over zichzelf en wilde die bevestiging hoe goed die alles deed. (zo vermoeiend)
Tussen de mensen was die ook altijd aan het woord en heel erg op de voorgrond. Mijn ouders zijn op het begin van de relatie ook gevallen voor zijn charmes. Maar al gauw kwam zijn ware aard na boven en kregen mijn ouders er lucht van dat hij erg gewelddadig en manipulatief na mij toe was. Dit zorgde ervoor dat hij niet meer over de vloer mocht komen. Ook dit kon hij niet begrijpen ondanks zijn fouten was hij toch lief voor me en gaf die me alles?!. Mijn ouders waren gewoon " bekrompen" mensen volgens hem. Toch besloot ik toendertijd om de relatie voort te zetten. Als ik achteraf kijk was dit meer omdat ik bang was voor de gevolgen bijvoorbeeld dat die mijn ouders pijn zou doen. En omdat die zo ontzettend overtuigend overkomt en altijd het slachtoffer rol aanneemt, bang dat die iedereen tegen me zou opzetten. Toen hij doorkreeg dat ik er echt genoeg van had en definitief weg wilde gaan stelde hij voor om in therapie te gaan. Hij hield oh zo veel van me en wilde alles eraan doen om te veranderen, want ik verdiende veel meer dan dit.
Ondertussen ben k nu 3 jaar verder en is het er niet beter op geworden. ik heb t gevoel dat de therapie hem niet heeft geholpen maar hem juist nog slimmer heeft gemaakt in het bespelen van mij en mensen. Voorheen deed hij niks fouts in zijn ogen en was hij perfect. nu daarentegen geeft hij zijn fouten toe. Alleen nog steeds alles draait om hem, hij moet nog steeds iedere dag horen hoe geweldig hij is, en als dingen niet zo gaan hoe meneer dat wil slaan de stoppen nog steeds door. Achteraf zegt die dan weer, ieder mens maakt toch fouten ik ben ook maar een mens. pff deze jongen heeft me zo mentaal uitgeput. Ben niet meer dat vrolijke meisje van vroeger. Heb t gevoel dat k mezelf helemaal kwijt ben geraakt door deze relatie. Heb eindelijk de moed gevonden om er definitief mee te kappen voel me stukken beter! ik hoop alleen dat k het volhoud en door dreigementen niet weer terugkrabbel! Heb ik te maken met een Narcist?

Sandra, 12-11-2013 02:29 #65
Wat een herkenbaarheid hier. Mijn huidige vriend is twee jaar geleden gescheiden van een vrouw waarvan ik denk dat ze narcistisch is. Het huwelijk kenmerkte zich door achterdochtigheid en agressiviteit van haar kant, schreeuwen als ze in zijn telefoon had gezien dat hij met zijn moeder had gebeld. Schelden, spullen kapot gooien enz. Mijn vriend is een heel rustig persoon en heeft in het begin van het huwelijk nog wel weerwoord gegeven maar kwam er naar verloop van tijd achter dat dat zinloos was. Hij ging haar tijdens ruzies negeren, draaide haar de rug toe en liep weg, met als gevolg dat ze dan helemaal uit haar dak ging. Ze ging hem beschuldigen van het hebben van een autistische stoornis en leerde zelfs hun jongste zoontje, die nog amper kon praten, te zeggen dat papa een autist is. Ze liet dat jochie het 'kunstje' vaak doen als er mensen op bezoek kwamen, wat ze erg grappig vond. Als mensen geschokt reageerde vond ze dat zwaar overdreven. Ze heeft mijn vriend zelfs min of meer gedwongen om een onderzoek naar autisme te laten doen, voor de lieve vrede heeft hij dat gedaan en uiteraard kwam er niets uit. Toen deugde in haar ogen de psychiater niet, zij had toch duidelijk aangegeven dat hij een autist is? Toen kreeg ze het idee dat mijn vriend dan maar als 'narcist' bestempeld moest worden, ze moest en zou een etiketje op hem plakken. Tot nu toe, twee jaar na de scheiding blijft ze hem achtervolgen met het 'feit' dat hij een stoornis heeft en dus de oorzaak van het falen van hun huwelijk. Zelfs bij de scheiding heeft ze dat ingebracht waardoor mijn vriend zich gedwongen voelde om zijn medisch dossier op tafel te leggen om haar claim te weerleggen. Bij hulpinstanties die ze ingeschakeld heeft verteld ze dat hij een narcistische persoonlijkheidsstoornis heeft, en dat dit officieel is vastgesteld, wat uiteraard niet zo is. Zolang we haar naar haar mond praten is het prima, maar als er maar over het minste of geringste een meningsverschil is barst de bom. Dan krijgen we nare mailtjes, telefoontjes, scheldpartijen enz. Als we haar wijzen op de aanwezigheid van de kinderen zegt ze dat dat haar niets interesseert. Het is schrijnend. Constant laat ze weten dat iedereen haar zo aardig vind en dat iedereen haar een goede moeder vind. Het probleem is ook dat ze zich in aanwezigheid van anderen voortreffelijk gedraagt. Ook de mediator die hen heeft begeleid tijdens de scheiding was volgens haar op de hand van mijn vriend en deugde niet, het kwam maar niet in haar op dat ze misschien geen gelijk had? Zij is immers perfect (dat zegt ze letterlijk). Ondertussen is mijn vriend bezig zijn naam te zuiveren bij instanties en familie om aan te tonen dat er geen diagnose autisme en of narcisme ligt…
Op dit moment is het rustiger gelukkig, ze heeft een nieuwe vriend en dat geeft ons iets meer rust al ben ik erg bang dat ook deze relatie in een drama gaat eindigen en dat wij dan weer het centrum van haar aandacht gaan worden…

Fa, 18-10-2013 15:24 #64
Ik denk toch uiteindelijk dat je niet anders kunt dan negeren en doen alsof het je niet raakt. Zo goed als je kunt doorgaan met je leven, zodat de mensen in je omgeving uiteindelijke wel gaan inzien dat het niet aan jou ligt.

Niets helpt heb ik ondervonden (en ik heb echt alles geprobeerd, zelfs 1 keer alsof ik zelf een narcist ben, maar ik word daar ziek van dus dat doe ik geen tweede keer) en dus is volkomen negeren en doorgaan zo goed als je kunt met je leven het enige wat je kunt doen in deze situatie.

ps je leert jezelf wel heel goed kennen door een ervaring met een narcist.

sterkte
Fa

Caroline, 11-10-2013 11:21 #63
Jeetje… Vind dit heel heftig om te lezen! Ik had er al eens eerder een klein stukje over gelezen, maar nu ik dit lees, kom ik er nu pas echt achter dat alles wat ik hier lees, de harde waarheid is van wat ik dagelijks dat ik jaren met een narcist heb samengeleefd. Heel heftig moet ik zeggen… Het heeft me zo ontzettend veel energie gekost, mijn zelfbeeld en eigenwaarde hebben dan ook een flinke knauw gekregen. Maar ergens in mijn onbewuste wist ik dat ik niet moest te twijfelen aan mezelf. Mijn fout was; hij werd mijn 'centrum' waardoor ik erg gevoelig was voor zijn gemoedstoestand of stemmingswisselingen, waardoor ik altijd op eierschaaltjes liep en mijn gedrag aanpaste om hem niet te "triggeren".
We zijn nu een half jaar uit elkaar, maar ik word nog steeds belaagd met dingen die hij mij kwalijk neemt, wat ik hem allemaal niet aandoe en hij probeert me nog steeds ontzettend uit de tent te lokken. Dit gebeurt en gebeurde vooral als hij merkte de controle te verliezen. Hij is zich totaal niet bewust en neemt zelf nul verantwoordelijkheid.
Ik reageerde niet meer op zijn brieven, maar dan begint hij mensen om mij heen lastig te vallen hiermee.
Hoe kan ik hier het beste mee om gaan?

Phoenix, 25-09-2013 09:54 #62
Stefanie,
Ik denk dat je er voor jezelf wel uit bent dat je zo niet verder wilt. Voor jezelf niet en voor je/jullie kind niet! Je hebt waarschijnlijk al genoeg gelezen om te beseffen dat hij niet verandert. Natuurlijk houd je nog van hem! Jouw liefde stopt niet van het één op het andere moment! Je hebt ook mooie momenten met hem beleefd! Alleen komen die mooie momenten niet meer terug en als je met hem door zou gaan, worden die mooie momenten ook steeds minder. Je hebt niet voor niks de keuze gemaakt om te scheiden. Dat is niet makkelijk en daar heb je niet in een opwelling voor gekozen, want je houdt nog van hem.
Je hebt gegronde redenen voor je beslissing. Schrijf die redenen op, houdt een dagboek o.i.d. bij en schrijf zoveel mogelijk op wat er allemaal gebeurd is. Moeilijk en je huilt de tranen uitje hoofd, maar het helpt wel. Als je dan weer eens twijfelt of het zwaar hebt, lees je het nog maar eens terug. Het is en wordt zwaar de komende tijd, want je ex zal je leven zo moeilijk mogelijk proberen te maken. Bedenk maar dat terug gaan geen optie is, want als hij jou kapot maakt, wat gebeurt er dan met jouw/jullie kind?
Ik ben 15 jaar samengeweest met een narcist en heb ook een kind van hem. Nog steeds moet ik op mijn hoede zijn en proberen hem een stap voor te zijn. Ik ben nu 5 jaar verder en je wilt niet weten, wat ik ondertussen al heb meegemaakt!
Ik ben wel benieuwd wat je psychiater hierover zegt en hoe hij/zij je hiermee helpt.
Ben ook benieuwd of je kind van jullie samen is of niet. Als je kind van jullie samen is, wordt het heel moeilijk om totaal geen contact met je ex te hebben!
Blijf sterk en weet dat je door je beslissing hebt gekozen voor een betere toekomst voor jou én je kind!

Fa, 20-09-2013 16:19 #61
Stefan,

Ze beloven je steeds weer, maar reken er maar niet op dat ze veranderen. Nu niet en nooit niet. Je houd van deze man zeg je. maar je houd niet van jezelf. Want op het moment dat jij van jezelf gaat houden dan hou jij niet meer van deze man, die jou tot diep in je ziel kwetst.
Je gaat weer van jezelf houden als jij radicaal breekt met deze man. Die wanhoop van je gaat pas weg als jij radicaal breekt met hem. Omdat hij je afbreekt tot de grond lukt het je niet meer van jezelf te houden. En dus als hij je zover krijgt dat je gaat denken dat hij wel eens gelijk kon hebben, ben jij niet in staat van jezelf te houden. En dat is precies wat hij wil. Dat je van hem houd en alles pikt en jezelf drie keer niks vind. Op die manier kan hij doorgaan jou te misbruiken Als je dan zo graag een vent wil neem er dan een die ook echt een vent is en geen griezel. Een echte vent is een vent die verantwoording neemt voor daden en zijn vrouw niet tot de grond afbreekt en een vent is iemand die zn beloften nakomt etc. Dus geen enkel contact. Dat is de enige manier om die wanhoop weg te krijgen. Want van hem heb je niets te verwachten. Niets maar dan ook helemaal niets. Volg je het nog?
Ik hoop het voor je.

Sterkte en zet je schouders eronder

Fa

Stefanie, 20-09-2013 10:43 #60
Hoi hoi
Ik zit nu vanmorgen al uren te lezen op InfoNu over narcisme en de tranen lopen over mijn wangen. Ik herken zoveel. Op dit moment lig ik in scheiding met de vader van mijn kind na een relatie van 10 jaar. Een lieve vriendin wees me op het gedrag van mijn (ex) partner en de narcistische trekken welke zij herkende uit een eerdere relatie van haar. Het klopt allemaal wat ik lees en nu zitten we midden in de scheiding en ben bang wat er allemaal komen gaat. Nu zijn we op een punt dat hij "spijt" heeft van zijn eerder gemaakte keuzes en weer voor mij/ ons wil gaan. Dit kan morgen weer anders zijn en dan zonder reden. Een aantal maanden geleden is hij plotseling vertrokken omdat hij niet meer gelukkig was bij mij.
In die maanden heeft hij al een relatie gehad en nu verwacht hij van mij dat ik nog steeds heel veel van hem hou. Ik loop bij een psychiater en heb medicijnen. Hij speelt met mijn gevoelens en kwetst me keer op keer. Kan deze relatie nog wel verder en kan hij inderdaad veranderen zoals hij nu beloofd? Het is raar maar ik hou wel van deze man. Deze situatie maakt me wanhopig!

Susanna, 07-08-2013 22:18 #59
Reactie op Arjen:

Beste Arjen, heel herkenbaar en helemaal juist en op de goeie weg!
Het is niet alles slecht en duivels. je eigen groei is het doel.
Door een huwelijk met een kwaadaardig narcist en later door een iets "zachtere" narcist ben ik tot de conclusie gekomen dat die tijd met hun niet alleen maar verloren en verspild was maar. Ik voel nu een zekere dankbaarheid in mij opkomen dat ik zo veel heb mogen leren over mezelf, mijn verwondingen, mijn verloren zielsdelen. En ook voel ik me sterker want ik ben trots op mezelf dat ik dit heb mogen overleven en mogen begrijpen hoe mijn/zijn ziel in elkaar zit.
Het mag een stoornis zijn en soms voel ik ook weer de woede in mij opkomen hierover maar uiteindelijk is mijn perspectief veranderd. Het is een handicap, ja. Echter, ik veroordeel narcisten niet meer, dat is mijn "felt shift". Ik ben net als jij menselijker, meer mens, meer ziel, dieper geworden. Ik aanvaard het nu. Ik werd geketst maar ik ben toch blij dat ik me open heb gesteld. Ik heb verloren maar uiteindelijk heb ik gewonnen. Niet aan macht maar aan substantie.
En ik kan nu mijn eigen innerlijk kind/beest loslaten. Wat een verlossing.
Liefs

Bianca, 11-06-2013 13:34 #58
Weet iemand waar ik persoonlijk informatie kan inwinnen?

Arjen, 09-04-2013 17:49 #57
Een aanvulling op het onderstaande: Na jaren alleen zijn na de scheiding van de moeder van mijn 2 dochters, een relatie aangegaan met een vrouw, waarvan ik vind, dat ze lijdt aan extreem narcisme.
In het begin een feest van herkenning met verschillen die een aanvulling leken op elkaar.
Maar niets is minder waar!
Toch is juist in deze relatie voor mij vooral invoelend voelbaar geworden, de ellende die narcisme in relaties teweeg brengt. En ook de realisatie, dat de persoonlijke verandering van voor de relatie, inderdaad grotendeels op onbewust niveau heeft plaats gevonden, maar onlosmakelijk verbonden met een bewuste keuze tot het willen hiervan.
De onmacht, onbegrip, pijn, enz. waren nu mijn deel. Ondanks dat ik het vreselijk vond heb ik het omarmd en gekoesterd, als het ervaren van de pijnlijke kant van het liefhebben.
Eindelijk mijn gebeden zijn verhoord, ik kan liefhebben, ervaar oprechte spijt, verdriet, boosheid, enz. Ik verval niet meer in doorgeslagen zelfmedelijden, geprojecteerde woede, haat, enz. Ik voelde me bewust ongelukkig, en wat maakt het me gelukkig. Ik ben een echt menselijk mens geworden!

Arjen, 09-04-2013 11:05 #56
Als kind heb ik als slachtoffer te maken gehad met seksueel misbruik, en heeft ongeveer 3 jaar geduurd. Er vormde en ontwikkelde zich hierdoor negatieve gedragspatronen, en uitte zich zeker seksueel: Mijn lijf was van mij, en ik bepaalde wat ermee gebeurde! Na jarenlang vluchten, het verleden gemaskeerd beleven als het heden, uiteindelijk de andere afslag op de driesprong genomen. De gedragspatronen werden enigszins zichtbaar, en door bewuste keuzes veranderde de gedragingen, grotendeels onbewust. Langzaam maar zeker deed het seksueel misbruik geen dienst meer als basis, het vluchten werd minder, het verleden werd werkelijk een verleden. Ook een zoektocht en ontdekken naar en van wie ik ben, en wie ik niet ben, maar wel was geworden. Inmiddels ben ik 48 en de andere weg ben ik ingeslagen toen ik 35 was. Wat een vreselijke ellende had ik aangericht. Beetje bij beetje kwam het schuldbesef. Mijn denken vernieuwde zich, en daardoor een hervorming. O.a. het seksueel misbruik en de gevolgen daarvan, draag ik mee als mijn kruis, maar ik ben het niet meer. Ik ben echt geworden, en word steeds meer wie ik werkelijk ben. Of er in mij een narcist huisde? Ik denk het wel! Noem het zelf al jaren "Het Beest". Okay, "Het Beest" dus, ervaar ik niet meer in mij, maar achtervolgt mij al jaren op de weg die ik ga, en op gepaste afstand, zoals ik het wil. "Het Beest" is mijn krijgsgevangene geworden. Ik kan "Het Beest" niet doden, het verleden is niet uit te wissen, geen seconde van terug te draaien, maar het is en wordt steeds meer het verleden, zolang als ik GELUKKIG leef.

Tim, 25-03-2013 16:07 #55
Hallo
ik zelf ben zo narcis, alles wat er staat dat heb ik wel gehad of veel trekjes heb ik nog zowiezo. ik heb mij eigen erop aangepast en ik leef zowiezo al 11 jaar lang gelukkig samen met mijn grootste liefde ik heb 3 prachtige kindjes. waar ik vooral vaak mee zit, is dat ik heel veel dingen wat moeilijker begrijp en of dat ik iets niet goed kan uitleggen. vaak ook inderdaad met gevoel in de knoop te zitten en ik ook niet begrijp wat sommige gevoelens eigenlijk betekenen. natuurlijk weet ik wat haat en liefde is en houden van en ook ik weet het verschil tussen goed en kwaad wel, maar de meeste dingen zijn gewoon gevoelsmatig. in mijn hoofd is alles perfect en weet ik ook alles heel duidelijk te verbeelden maar het ervan naar buiten brengen dat is dus t probleem. ik ben van mening dat een narcist degelijk wel groten deels kan veranderen als ze het maar echt willen.

John, 25-02-2013 11:44 #54
Arjen,

Bedankt voor je reactie. Begrijp nu ook beter hoe een en ander is ontstaan en wat de gevolgen zijn. Merkte inderdaad dat alles liefdeloos was zelfs met een simpele lichamelijk aanraking merkte ik niets van liefde. Terwijl ik zelf helemaal niet zo ben. De scheiding is definitief en ga aan mijn eigen leven verder bouwen.

Arjen, 19-02-2013 00:02 #53
Nogmaals @ John,

Als er sprake is van narcisme, dan werden de eerste 2 jaren een basis gelegd voor de periode erna, denk ik. Misschien zo nu en dan, zal er iets te ervaren zijn van die schijnbare prettige begintijd, maar de tijd erna een onophoudelijk liefdeloos ervaren, totdat jij anders bepaalt voor jezelf, geloof ik. Een narcist kan het niet, het zit er niet in. En wat er niet in zit kan er ook niet uitkomen! Lees de verhalen van slachtoffers! Mij is opgevallen, dat er niet 1 verhaal is, waarin verteld wordt, dat de narcist uiteindelijk is veranderd in een niet-narcist, en ik lees me al 2 jaar intensief in!

Snowy, 18-02-2013 19:03 #52
Kan een narcist in therapie met dochter? Ouders beide narcistisch.

Arjen, 17-02-2013 13:48 #51
@ John,

Misschien is het de mannelijke ego, die er gevoeliger voor is, en misschien meer zichtbaar door het mannelijke fysieke.
Maar zoals ook blijkt uit je reactie, veel herkenning in het gedrag van je vrouw, dus man of vrouw is misschien niet bepalend, denk ik.
En een vrouw in de overgang maakt haar niet narcistisch!
Wanneer men tot de ontdekking komt, staat men vaak versteld, maar wanneer de ontdekking groeit, groeit het versteld staan nog meer, is mijn ervaring.
De echte persoon in de narcist blijkt uiteindelijk nauwelijks te betaan. Het narcisme is verweven in het gehele wezen, in mate en gradaties, denk ik.
Niets is wat het lijkt! Maar door bewustwording door het nemen van afstand worden de dingen helder en duidelijk, is ook mijn ervaring.
Vindt jezelf terug John, en verlies jezelf niet opnieuw, is mijn raad.

Veel sterkte in het pijnlijke verrijkende proces!

John, 15-02-2013 08:22 #50
Zoals nagenoeg iedere reactie die ik lees, sta ik verbaasd en herken ik de "grillen" van mijn partner. Wat mij daarentegen heel erg verbaasd is dat de slachtoffers van een narcist bijna alleen maar mannen zijn. Ik heb een narcistische vrouw die daarbij ook nog eens in de overgang is, een soort dubbelop. 5 jaar zijn wij samen en de laatste 3 jaar vertoont zij dat gedrag. Graag een reactie…

Arjen, 30-01-2013 13:21 #49
In het bovenstaande lees ik, dat een narcist moeilijk of niet is te veranderen. Het woord "moeilijk" dacht ik een tijd geleden te kunnen gebruiken als reden om niet los te hoeven laten. Maar het was een excuus, een valkuil, en geen reden! Ik geloof, dat de niet narcistische echte persoon onder de onechte narcistische persoon standvastig moet willen.
Maar ook geloof ik, dat wij als slachtoffers, behalve onszelf bevrijden, de geliefde misbruiker een kans geven door hem/haar los te laten!

Arjen, 30-12-2012 01:28 #48
Kan een narcist veranderen? Mm, misschien, maar wel in een veranderde narcist, en is nog steeds een narcist, denk ik!
Verandering? Symptoombestrijding vind ik een beter woord!
Een hartsverandering is een onverklaarbaar goddelijk wonder, geloof ik!

Plonie Hulsbosch, 12-11-2012 19:31 #47
Ik ben i.d.d. overweldigd door herkenning.
Ik ben sinds twee jaar weg bij mijn ex (NPS). Ben met het weggaan ook herstellende van mijn alcoholverslaving.
Wij hebben twee jongens van vijf en zeven. Zij zijn 60% van de tijd bij hem. Wat kan ik doen om ze te helpen om veilig op te groeien met een vader die lijdt aan NPS.
Soms voelt het alsof hij de jongens vasthoudt om macht op mij te blijven uitoefenen.
Klopt het dat hij wel empathische gevoelens kan hebben richting zijn kinderen, omdat deze hem toch niet zullen afwijzen/verlaten? Welke gevolgen heeft dit straks voor hun pubertijd?

X., 27-10-2012 16:11 #46
Alles is zo verschrikkelijk herkenbaar. Iemand die ik via een datingsite heb leren kennen en die eigenlijk alle juiste opmerkingen maakte die ik nodig had, heb ik toegelaten in mijn leven. Achteraf blijkt dat ook ik met een narcist te maken heb. Hij heeft me een mooi leven samen beloofd, accepteerde mijn kinderen en het zou ons aan niets ontbreken. Hij had alleen wel één probleem, een leven waar ik langzaam in toegelaten zou worden. Bergen verhalen over 'geheim werk' in het buitenland. Het werd heel slinks gespeeld en ik trapte er (bijna) in. Totdat ik op mijn eigen intuitie ging vertrouwen. Ik kreeg een onderbuikgevoel na de zoveelste 'toevalligheid' en ben toen zonder pardon naar zijn zaak gereden. Hij bleek inderdaad niet in het buitenland te zitten. Ik heb hem meegenomen naar buiten, verteld dat ik zijn ex had gesproken (wat ook waar was) en hem de keuze gegeven… definitief contact verbreken of contact zoeken met een psychiater. Hij beloofde (tot huilens toe) het laatste en er iets aan te doen. Maar het wantrouwen blijft.

Hij vertelt je dat hij geen relatie (meer) wilt met als excuus dat de welbekende vlinders weg zijn. Zegt dat hij je kan haten, maar tegelijk ook (op vriendschappelijke basis) van je houdt. Hij wilt dan een aantal dagen rust en geen contact, maar smst vervolgens bijna dezelfde dag nog met algemene vragen hoe het met je gaat. Probeert in jouw bijzijn jou aan nieuwe mannen te koppelen, maar als je er vervolgens mee spreekt en hij heeft het in de gaten (al dan niet op afstand aanschouwend), dan haalt hij je abrupt uit de conversatie weg, zegt dat hij jaloers is en jou eigenlijk toch niet kan en wilt delen… maar een relatie moet je niet over nadenken.

Nu proberen wij zakelijk een samenwerking tot stand te brengen. Ik ben nu een aantal maanden voor mezelf bezig en het loopt super. Ik maak hem dat ook telkens duidelijk. Je hoort de jalouzie door de telefoon. Natuurlijk wil je ergens graag en het liefste elke dag contact, maar je weet dat afstand houden zoveel meer 'macht' geeft. Hij is de controle over je kwijt en dat maakt ze onzeker. Zodra hij je weer ziet, pakt hij je in met mooie opmerkingen… je ziet er mooi uit, elke man ziet jou staan, bla bla bla.

Ik moet zeggen dat het zakelijk en vriendschappelijk goed gaat tussen ons, maar dat ik nog altijd wantrouwend ben. Ik heb hem wel eens gevraagd wat hij zou doen als ik een nieuwe man tegen zou komen. Hij doet zich heel enthousiast voorkomen en gunt me alle geluk van de wereld. Maar als je vervolgens op straat omkijkt naar een goed uitziende man, dan heb je meteen ruzie en krijg je de wind van voren.

Advies: blijf altijd op je hoede als je met een narcist leeft/omgaat. Speel het spel mee als je invloed uit wilt oefenen. Bij mij werkt dit. Zo heb ik gezegd dat ik binnenkort ga lunchen met een ex van me… dan lok je hem uit zijn tent! Hij wilt precies weten waar, wanneer en wie het is. Natuurlijk gewoon verzonnen en uiteindelijk gevraagd of hij misschien mee wilde, omdat hij toch weer aan het vragen was en een relatie er niet in zit. Dan komt het zielige eenzame kleine jongetje boven die op jouw emoties probeert in te werken.

Ik wil hem als vriend niet kwijt, maar weet momenteel nog niet of ik wel goed doe aan het hebben van een vriendschap, omdat ik weet dat hij koste wat kost zijn tijd en aandacht gaat opeisen en me niet kan en wilt delen met een andere man. Ik wil het een potentieel nieuwe partner niet aandoen dat zijn leven zuur gemaakt wordt door de gedragingen van een wispelturige narcistische 'vriend'.

Ze zijn geestesziek en daar kunnen ze maar moeilijk vanaf komen. Maar is de manier hoe ik met hem omga dan wel de juiste?

Johanna, 24-09-2012 20:02 #45
Heb 15 jaar lang met een narcist geleefd. 2 kinderen van deze man van wie ik veel hou. Heb mijn kinderen helaas jarenlang om het weekend naar vader gestuurd. Dit is achteraf traumatisch voor kindern geweest. Mijn zoon is inmiddels 25 jaar heeft nog steeds contact met vader maar is boos op beide ouders, maar uit zich er niet over. Ik ben bang dat hij dezelfde kant als zin vader op gaat. Met mij wil hij nergens over praten. Voelme erg schuldig over het sturen. Had vrij snel een nieuwe relatie. We zijn inmiddels 14 jaar samen

Peter, 24-09-2012 17:57 #44
Hoi allemaal,
Mijn naam is peter en ik vertoon narcistische kenmerken. Ik kom net uit een relatie van ruim drie jaar. Het meisje waar ik een relatie mee had heb ik erg slecht behandeld, zeker in het beginjaar. Uiteindelijk heeft zij de stekker uit de relatie getrokken wat zeer begrijpelijk is maar ik wat ik zeer betreur. Ik hou echt van dat meisje en zag een mooie toekomst voor ons. Ik heb dat zelf vergooit en baal daar enorm van. Ik moet veranderen, zijn er misschien tips of wat dan ook. (ik klink misschien een beetje simpel als ik zeg tips maar ik heb nog nooit op zo'n forum gezeten) Ik was altijd de trotse jongen die dacht dat de wereld aan zijn voeten lag maar nu toch echt zijn problemen moet onderkennen

Ad, 18-07-2012 22:51 #43
Ik zit met heel vragen
Heb samengewoond met een vent, waarvan ik dacht dat het een nieuwe liefde zou zijn… Uiteindelijk is hij er na 3 weken met een smoes ( bij het AMC ziekenhuis ) er met mn auto vandaar gegaan, en mij daar alleen achter latend.
Emotioneel een hele nare ervaring
Ik herken in deze artikelen wel veel in hem over narsisme.

Patricia, 16-06-2012 20:56 #42
Zeer nuttige informatie die mij zeker zal helpen bij mijn besluit te blijven deze man te negeren.
Helaas vind ik het wel storend dat er veel spellingfouten in staan. Vooral de werkwoordvervoegingen zijn vaak verkeerd gespeld. Jammer, zeker omdat in de huisregels iets staat over grammatica- en spelling.

Henk, 16-06-2012 10:00 #41
We zijn het met elkaar eens dat een narcist in onze cultuur in het algemeen bedoelt word, een persoon die zijn geweten en liefde voor medemens in dermate op non-actief heeft staan of mist, dat het ernstig ten koste gaat van anderen.
De vraag blijft dan of deze persoon zo aangeboren is, een deel hersensfunctie niet ontwikkeld is.
Of zoals ook al uit wetenschappelijke onderzoeken blijkt, zichzelf aangeleerd heeft dat
geweten bewust of onbewust uitschakelen voordelen oplevert. Congnitieve dissonantie. Afhankelijk wat een kosten/baten analyse in zijn/.haar hersens opleverd word het geweten matig beperkt of vaststaand altijd uitgeschakeld.
Zoals u het schetst ontbreekt er aan een narcist een gen. Het is mij niet bekend of dat
ook wetenschappelijk aangetoond en erkend is. Daar twijfel ik aan, omdat een narcist naar mijn inziens wel goed kan functioneren ten bate van zichzelf in de sociale samenleving.
Beter zelfs dan autisten.

Henk, 15-06-2012 11:46 #40
Ik bedoelde in mijn reactie inlevingsvermogen in het algemeen van narcisme. We zijn allemaal narcistisch. Gezond narcisme wel te verstaan binnen onze maatschappelijk afgesproken sociale normen. Onze ik-kern is de basis van ons bestaan. Net als sex.
Kwaadaardige narcistisch gedrag moet je afkeuren, bestrijden, genezen. Niet de persoon in zjn kern. Als iemand kanker heeft, pak je de kwaadaardige woekerende cellen aan en niet de patient die zijn cellen heeft om te kunnen bestaan. De gezonde mens is een narcist.
De ongezonde mens is een doorgeschoten narcist. Dat klinkt een stuk minder dualistisch vind ik als narcist. Reactie infoteur, 15-06-2012
De oorspronkelijke betekenis van het woord "Narcist" is iemand geen liefde kent. Dat is voor de narcist zelf niet eens zo ongezond, maar bijna altijd zeer ongezond voor anderen die ermee te maken hebben.

De persoon IS een narcist, het is geen ziekte die je weg kunt snijden of genezen, maar een gebrek in de hersenen. Het is een ernstig gebrek aan wat de meeste mensen wel hebben: een geweten!

Henk, 09-06-2012 13:24 #39
Het artikel en de reacties over dit gedrag vind ik dualistisch.
Ik dacht dat wij allemaal dit gedrag in mindere of meerdere mate hebben.
Dit verhaal gaat dus om extremen waar iedereeen tot zekere hoogte herkenning en inlevingsvermogen zou moeten hebben.
Zoniet dan zou ik kunnen stellen dat wie dat niet kan, een stoornis heeft, vergelijkbaar met NPS.
Onder de reageerders op dit artikel zitten behoorlijk wat mensen met een dergelijk stoornis is mijn mening. Reactie infoteur, 13-06-2012
Alles in het leven is dualistisch. We hebben het hier niet over normaal gedrag, maar over Kwaadaardig Narcistisch gedrag. Het ontkennen dat deze zeer ernstige vorm van psychopathie bestaat is een van de grootste problemen in onze huidige maatschappij.
@ Henk
Empathie en inlevingsvermogen zijn essentiële menselijke eigenschappen die je echter bij kwaadaardige narcisten beter niet kunt inzetten, omdat je dit alleen maar meer kleinering oplevert en de narcist zich alleen maar machtiger zal voelen. Het is namelijk in hun ogen slechts zwakheid dat je uberhaupt gevoelens hebt.

Wanneer je zegt dat hier veel reageerders een dergelijke stoornis hebben dat weten diegene al hoe laat het is. Spiegelen is namelijk iets wat elke narcist doet!

Maria, 08-06-2012 22:32 #38
Na 5 jaar weer even van hem af, we hebben een dochtertje samen. Ik weet niet hoe ik het moet aanpakken. Aan de ene kant zo'n lieve beetje jongensachtige man die met zijn amicale en allemansvriend houding de hele wereld inpakt. mijn familie staat aan zijn kant. Hij is zo'n leuke lieve papa. en hij doet alles voor je! ze snappen het niet. Hij wilde eerst totaal geen contact met mijn familie, ik mocht al helemaal niet zonder hem ergens heen. Nu ik probeer los te komen heeft hij mijn familie gevonden, nu ivm onze dochter wil hij wel omgang ( die heeft hij ook) maar niks op papier!. Hij wil altijd bellen en smsen, en o wee als ik niet opneem. hij wil alimentatie betalen maar!, dan moet ik er wel om vragen en dan krijg ik beetjes. dus ik heb er bewust voor gekozen om niet om geld te vragen. ik wil hem die macht niet geven. Nu ik ervoor heb gekozen om mediation in te schakelen is hij woedend! echt woedend! inclusief die ene blik van hem. Ik weet niet hoe ik het moet uit leggen. Hij heeft dan zo'n doffe strakke blik. ik wordt er altijd bang van. en ondanks dat hij dommig en naief overkomt is hij hartstikke slim en berekend. Hij doet nooit iets geks zeggen over sms of wat dan ook. Maar persoonlijk en over tel dan verpakt ie het heel mooi. Als ik dan zeg miss moet je kijken of je met iemand kan praten want dat lucht voor jezelf ook op. Die woede kan ook vervelende gevolgen hebben, dan zeg hij. nou ik heb wel rare gedachtes hoor, maar ik zet geen mes op je keel ofzo en dan gaat hij lachen. en zegt daarna gaat het weer een beetje met je?, ik weet niet zo goed meer wat ik moet doen. We zijn uit elkaar maar hij zorgt er altijd voor dat hij niet uit mijn prive verdwijnt. En nu dat ik stappen onderneem om het wat zakelijker aan te pakken omdat ik die afstand wat meer wil is hij pissig! hij is eerder zo pissig geweest en dat heeft ook tot bepaalde escalaties geleid. In hoeverre kan iemand met een nps gevaarlijk zijn. En stel dat ie mij wat aandoet. Zou de politie dat doorhebben?. ik heb wel overal door het huis briefjes verstopt zodat als ik verdwijn dat mensen de waarheid kennen.het komt er eigenlijk op neer. dat nu ik hem zijn macht ontneem dat ie aan het doordraaien is. en ik wordt er bang van. Stel ik me aan of is mijn gevoel redelijk

Sandra, 29-04-2012 21:46 #37
Kunt U mij aub het verschil uitleggen tussen narcisme en Asperger syndroom. Ik vind ze erg op mekaar lijken en heb ze uiteraard helemaal uitgespit. Ik heb zo een TYPE in huis. Helemaal! Tests zijn reeds geweest, positief bevonden en natuurlijk ONTKEND en op mij geprojecteerd. Een hel. Toch narcisme dan?

F., 15-04-2012 23:49 #36
Hieronder gewoon op een schip stappen met een gat erin en dan de zee op.
En hier wegblijven op deze site.

Je weet donders goed wat je moet doen.
En hopelijk treden de mensen in je buurt keihard tegen je op. je hebt het er zelf naar gemaakt dus hoef je hier geen medelijden te zoeken.

Gerhard, 01-04-2012 19:01 #35
Ik ben een narcist op het punt om hulp te zoen. Al een paar relaties doorlopen en ze veel (mentale en materiele) schade aangedaan. Nu op het punt van scheiden, faillisement enz
Er moet een eind aan komen. Uw site geeft alleen tips en waarscuwingen aan betrkkenen maar hoe moet ik het doen?

Hoop op uw antwoord
m.vr.gr Gerhard

F., 05-02-2012 17:20 #34
Janny er zijn ook narcisten waar het bij lijkt dat ze geen angst hebben om je te verliezen.
Ik ken hem niet en als hij echt in zijn hele gedrag narcistisch is dan is hij wel degelijk bang om je te verliezen. Alleen hij "lost" het zo op door tegen je te zeggen dat hij je echt niet nodig heeft.

Hij heeft je wel degelijk nodig (zolang je maar doet wat hij wil en wat hij voor zichzelf wil en jij doet wat hij voor zichtzelf nodig vind)Mijn ex heeft mij ook als een vuilniszak buiten gezet. (voor de zoveelste keer) Ik was al een keer bij m weg gegaan en toch weer teruggegaan. De eerste maanden was het weer even een hemel op aarde en daarna werd ie nog erger dan voorheen. Hij zette me geregeld snachts buiten. Waarom? Weet ik niet. Ik ben de laatst keer weggegaan en nooit meer teruggekomen.

Binnen een paar jaar ging het met hem heel slecht. Nu ben ik al jaren weg en heb nu pas scheiding aangevraagd. Nu stuurt ie me brieven dat ik hem kapot heb gemaakt en dat ik terug moet komen. Lees het maar goed die regel. Er zijn dus ook narcisten die denken zon macht over je te hebben dat ze denken die komt tocht wel weer terug. Ik kan doen en laten met haar wat ik wil. Ik vermoed dat het bij jouw vriend ook zo is. En er zijn narcisten die je ook niet kwijt willen en dan gaan stalken bij je huis etc. Dus ze gedragen zich in die zin niet allemaal hetzelfde.

Nu kun je het fijn vinden om te horen dat ie je niet kwijt wil. Pas hiermee op. Als hij narcist is wil hij je niet kwijt omdat hij je gebruiken kan. Er is geen liefde voor jou. Jij moet er voor hem zijn en het is niet de bedoeling dat hij er voor jou is. In je verhaal is duidelijk dat je emotioneel nog volkomen aan hem vast zit. Hij heeft maar te roepen en je staat op de stoep bij hem.

Je losmaken van iemand die narcist is is een enorm proces. Ook al woon je niet meer bij hem en zie je hem niet meer dan zit je nog geestelijk aan hem of haar vast. Maar doorgaan met een narcist betekent in alle gevallen dat je jezelf volledig kwijt gaat raken en je levensvreugde erbij.

Je wil geen kwaad woord over hem horen. Je houd nog van hem. Hij niet van jou ook al zou je dat heel graag willen. Het zal nooit gebeuren bij een narcist. En wat ik hieronder lees zie ik dat hij helemaal niets om je geeft. Sorry maar zo lees ik het. Ik weet dat je het liever niet wil horen. Hij kan immers zo "lief" zijn. Ja omdat ie op dat moment iets voor zichzelf wil en niet voor jou.

Hij DOET lief, maar hij IS niet lief

Sterkte en probeer de realiteit te zien van je relatie.

Janny, 20-01-2012 19:55 #33
Mijn vriend en ik zijn nu twee weken uitelkaar. Voor ons beiden was het een nieuwe relatie na een huwelijk van 25 jaar. In de 6 jaar dat wij een relatie hebben, was het hollen of stilstaan. Ik dacht dat het bindingsangst was en begreep hoe moeilijk het voor hem moest zijn. Mijn vriend heeft een geweldadige jeugd gehad. Zijn vader mishandelde hem lichamelijk als geestelijk en heeft een moeder die altijd ziek was of onderweg, maar ook zij heeft de nodige vernederingen en mishandelingen ondergaan. Omgaan met emoties kan mijn vriend niet en verdriet zet hij meestal om in kwaadheid. We woonden ruim 2 jaar samen en het laatste jaar was een akelig jaar. Hoewel hij fysiek niet geweldadig is, kan hij heel manipulatief zijn en ongevoelig lijken. Veel van de kenmerken die op deze site beschreven worden herken ik wel. Hij is heel wantrouwend en bij het minste en geringste kan hij zich hullen in stilzwijgen wat in het slechtste geval weken kan duren. Ik ben altijd schuldig aan het feit dat hij zo is en zou ik hulp moeten zoeken omdat ik diepliggende problemen heb, die hem zo doen gedragen. Hij vond het vervelend als ik niet thuis was, wanneer hij uit zijn werk kwam. Ik ben bij hem komen wonen en als het hem niet naar zijn zin ging, was het ook zijn huis. Ik maakte niet goed genoeg schoon en dat vatte hij op als een gebrek van liefde voor hem. Hij kon zo de ene avond lief en affectief zijn en konden we heerlijk vrijen, terwijl de andere avond ik nergens meer voor deugde. Wanneer ik dan hem attendeerde op hoe het de avond daarvoor was, zei hij dat seks nu eenmaal fijn was en dat het verder niets betekende. Zo ging dat het hele jaar door… Mijn kinderen en mijn hondjes waren de boosdoeners, want die vond ik belangrijker dan hem. Vooral de honden waren ineens een doorn in het oog, terwijl hij van meet af aan wist dat ik ze had. Alles wat voor hem een bedreiging lijkt, althans in zijn beleving, is bijvoorbaat al verdacht en zou ik moeten mijden. Hij vertrouwt me niet en vind dat ik lieg tegen hem en ook niet open genoeg ben. Maar ik kan hem gewoon niet alles vertellen, want alles wat ik vertel word op een gegeven ogenblik tegen mij gebruikt. Ik denk dat ik een boek kan schrijven over de incidenten die ik mee heb gemaakt en waar ik altijd de schuldige van was. Vorig jaar vertelde hij me rond mijn verjaardag, dat hij niet mee naar mijn verjaardagsetentje ging en ook niet naar de bruiloft van mijn dochter wilde. Ik was het niet voor hem en ik moest maar gaan. Dus angst om te verliezen lijkt hier niet op te gaan, want hij wil juist dat ik weg ga. Ik had het gevoel dat ik gemanipuleerd werd en heb onze kinderen ingelicht van zijn wens en dat ik daar gevolg aan zou geven. Ik ben de kerst en oud en nieuw nog gebleven en dit waren heerlijke weken, wonderbaarlijk genoeg, zodat ik bijna dacht dat het weer goed kwam. Maar dat moest ik niet denken zei hij. Evenals vorige week, toen ik spullen kwam halen was hij heel blij me te zien. Ik bleef eten en op zijn verzoek ook slapen en het was weer als vanouds en kwam de hoop weer boven. Tot ik de volgende dag, onder de lunch vertelde dat ik rond 2 uur weer weg moest en ik zijn teleurstelling zag en voelde. Hij draaide als een blad aan de boom om en ik voelde me zo schuldig. Ik moest echt niet denken dat hij me ook maar een minuut gemist had en ik moest zorgen voor het eind van volgende maand mijn spullen er weg te halen, anders zette hij ze op straat. Ook ging hij zich dan weer in schrijven op datingssites, als ik het maar even wist. Ik ben gegaan en voelde me zo leeg…
Ik heb ook een gesprek met zijn ex vrouw gehad en ook daar speelde precies dezelfde problemen, alleen toen waren het haar ouders en familie die de zwarte piet toebedeeld kregen. De een zegt het is een hechtingsstoornis, de ander zegt het grenst aan borderline, maar in de kenmerken van NPS herken ik hem het meest, of lees ik het verkeerd? Ik heb de stille hoop gehad, dat hij tijd nodig zou hebben en dan weer terug zou komen, maar de als hij een Narcist is, kan ik dat rustig uit mijn hoofd zetten. Toch kan ik geen kwaad woord over hem horen en zeker niet, wanneer ze hem uitmaken voor alles wat lelijk is. Ik houd van hem, mis hem verschrikkelijk en zou er veel voor over hebben. Alleen ik wil mijn hondjes niet kwijt en ook mijn kinderen, mijn moeder, zus etc zijn belangrijk voor mij en ik wil graag weer aan het werk. Ik voelde me steeds meer geisoleerd en had het in de eerste instantie niet eens door. Ik bemerkte dat ik redenen ging verzinnen om maar weg te kunnen… Hij vindt dat hij niet dusdanige problemen heeft dat hij hulp zou moeten hebben. Ik wel, zo verteld hij me in volle overtuiging… Hoe vertel ik hem dat hij misschien wel aan deze stoornis kan lijden? SInds vorige week heb ik niets meer van hem gehoord en op mijn berichtjes, want ik wil hem toch laten merken dat ik aan hem denk, reageert hij niet. Ik laat het maar zo, maar ik vind het nog steeds moeilijk uit te vinden hoe hier effectief hier mee om te gaan. Dank voor het lezen!

Janny

Felecity, 07-01-2012 15:46 #32
Ik zit nog eens terug te lezen en vind die Samantha echt heel woest reageren. Ik vind het abnormaal om gelijk iemand zo kwaad te behandelen.

Als iemand in jou ogen een foutje maakt dan zou je dat toch op een normale manier kunnen zeggen lijkt mij. En liefst ook nog goed onderbouwd, want dat mis ik ook in je schrijven.

Ik zou bijna gaan denken dat er met jou iets aan de hand is, want als iemand een foutje maakt in jou ogen ga je toch niet gelijk zo tekeer.

Ben je misschien in staat om sorry te zeggen of is dat te veel gevraagd? je reactie doet me ergens aan denken waar ik liever niet aan denk.

Felicity

Ik, 12-12-2011 23:44 #31
Ik heb erg veel over mensen met deze stoornis gelezen, juist omdat ik mijn beste vriend beter wilde begrijpen, en juist om mezelf te beschermen. Ik weet dat hij gebruik maakt van selectieve empathie, dat hij dat regelmatig toepast bij mensen. Dat geeft hij zelfs toe (maar erkent niet dat dit na de NPS af komt). Toch geloof ik echt dat hij tegen mij oprecht is…

Mjon (infoteur), 12-12-2011 02:24 #30
@ Ik,
Ik begrijp je emotie en natuurlijk is niets alleen maar zwart / wit. Narcisten hebben ook goede kanten. Dat we hier narcisten over een kam scheren komt omdat de special gaat over 'KwaadAardig narcisme'. En ja, daar zit ook het woordje 'aardig' in.

Wat Samantha terecht opmerkte met achterbaks en schijnheilig is dat narcisten gewoon betere acteurs zijn en uiteindelijk meestal destructiever zijn voor hun omgeving in vergelijking met iemand met borderliner.

Je verwoord tegen Samantha waarschijnlijk iets wat je zelf (nog) niet wilt zien. Vaak kan het er op lijken dat een narcist, zeker in het begin, zijn uiterste best voor je doet. Vooral als je zelf kwetsbaar bent. Selectieve empathie noemen we dat. Het is nep uit eigenbelang.

En nee, sorry maar deze personen maakt het echt helemaal niet uit, of hij anderen met allemaal ellende achterlaat, dat is namelijk tekenend voor het gebrek aan geweten. En ja, deze personen wordt net zo goed geliefd als gehaat als zij maar aandacht krijgen, hoe maakt hen verder echt niet uit. En nee, deze personen kunnen geen echt geluk ervaren, zoals jij en ik, puur omdat zij een gebrek aan echte emoties hebben.

Misschien is het een goed idee om je in deze stoornis te verdiepen, puur om jezelf te beschermen. En, dan kun je er zelf misschien ook weer beter over nadenken!

Blijf bij JEZELF!

Ik, 10-12-2011 21:00 #29
Samantha,

Ik vind het heel jammer dat je narcisten afschildert als scheinheilig en achterbaks.
Ik snap dat als je er negatieve ervaringen mee hebt je er zo over denkt, maar ook narcisten hebben hele positieve kanten. Ik vind het eigelijk best walgelijk dat je alle narcisten over één kam scheert.!

Mijn beste vriend heeft NPS, maar ik kan hem toch niet achterbaks of scheinheilig noemen. Hij is iemand aan wie ik me enorm heb opgetrokken in een periode dat het helemaal niet goed met me ging. Hij heeft me geholpen een hoop zaken weer op de rit te zetten, en hij heeft gezorgd dat ik nu op een veel positievere manier in het leven sta dan eerst.
En achterbaks of scheinheilig…? Nouja, een beetje scheinheil heeft hij soms wel, maar achterbaks is hij absoluut niet.

Iedereen uit hier hoe zwaar het leven met een narcist is, en legt de oorzaak van alle ellende bij 1 persoon neer. Netalsof die persoon zo graag anderen met allemaal ellende achterlaat. Netalsof die persoon graag gehaat wordt. Netalsof die persoon gelukkig is met de situaties die jullie beschrijven. Denk daar maar eens over na!

Anneke, 24-11-2011 19:02 #28
Amai, toen ik die artikels las, ben ik na 23 jaar huwelijk er ook achter gekomen dat ik ook met een narcist getrouwd ben. Herkende veel en dacht ook dat het mijn schuld was. De vele scheldpartijen en rotopmerkingen komen gewoon mijn strot uit. De kinderen weten ook niet meer hoe ze dit moeten aanpakken. Soms luister ik al niet meer naar hem wanneer hij in een rothumeur is. Wanneer hij zo doet verwacht hij nog dat ik de liefde met hem moet bedrijven. Maar dat kan ik niet opbrengen omdat ik dan veel te veel gekwetst ben geweest. Ik denk zelf dat hij niet weet waarom hij zo doet. Zijn er mensen die tot een oplossing zijn gekomen of zijn er die gewoon zijn weggegaan?

Yvette Klein, 24-11-2011 01:19 #27
Een kwaadaardig narcist kun je niet veranderen. Mijn ex heeft bij 3 vrouwen 9 kinderen en ik heb medelijden met zijn 3de vrouw. maar ben zelf na 11 jr. nog niet los van hem. Mijn kinderen voelen de ellende daar in huis. Ik was zijn 2de partner en ben zo blij dat ik weg ben, maar ben nog steeds niet los van hem. Ik heb dit jaar 2 deurwaarders gestuurd om allimentatie achterstand. Als mijn kinderen van hem een kado krijgen, mis ik dit geld, maar oo wat is papa goed. Mijn vrienden zeiden na de scheiding we krijgen onze vriendin terug. Ik heb me als een hond in een kooi onder stroom gevoeld. Als het deurtje openstond, was ik te verlamd om eruit te kruipen. Na 11 Jaar is hij nog steeds aan het klootzakken. Als de vader van mijn kinderen dood gaat, weet ik niet hoe ik mijn eigen kinderen moet begeleiden met de dood van hun vader. Maar mijn persoonlijke wens is dat hij nu sterft. Ik ben met een noodkreet voor de scheiding naar mijn familie gegaan, help mij want ik vermoord hem, nadat ik zelf bijna 2 maal vermoord ben. Mijn familie baggatlliseerde dit, maar het is echt zo/ ik ben zo blij als die man onder de grond ligt. Hij sloopt nu zijn derde vrouw. Bedankt voor je site. Yvette

Samantha, 19-11-2011 15:04 #26
Felicity. Een borderliner is voor geen meter met een narcist te vergelijken. Voor je deze onzin plaatst moet je jezelf eens inlezen. Een borderliner is ook niet makkelijk te herkennen, juist niet. Want de symptomen komen overeen met puberaal gedrag. Ik ken mensen met borderline en dat zijn voornamelijk eerlijke en betrouwbare mensen. Absoluut niet schijnheilig en achterbaks en dit zijn narcisten wel.

Queeny, 15-11-2011 21:53 #25
Eerlijk gezeg ik weet niets van Narcist! Ik ondekt mij ex-vriend nu we weer samen maar hij twijfel steeds als hij met mij dan wilt hij alleen, als hij alleen dan wilt hij bij mij! en weet steeds niet wat hij wil. Ik zoek het antwoord misschien iets mis met hem, omdat hij kan per minnuten verander ander mens waar ik niet kendt! en daar zoek ik help en per toeval lees ik Narcist en zijn houding komt overeens. Ik houd echt heel veel van hem en weet niet hoe ik moets handel met steeds verandere gedachten. Wie kun een goede raad geven?En waarom wilt hij alleen hij is 42 jaar geschieden, ben met hem gewoon vriend 1jaar daarna met hem nu bijna 1jaar, samen wonen en aan en uit relatie, nu wij weer samen 2 weken en nu zei hij beter alleen blijven!

Felicity, 08-11-2011 22:30 #24
En het verschil tussen een Borderliner en Narcist is volgens mij ook dat heel veel Narcisten veel moeilijker te herkennen zijn als zijnde mensen met een persoonlijkheidsstoornis. Narcisten zijn volgens mij vele malen geraffineerder. Tenminste die indruk krijg ik met alles wat ik lees over Borderline en Narcisme.

Felecity, 30-10-2011 13:34 #23
Hallo Renerp,

Borderlijn en narcisme hebben veel weg van elkaar. Een groot verschil. Borderlijners hebben uiteindelijk last van schuldgevoel. Narcisten niet.

Mijn dochters en ik zijn geestelijk mishandeld door ex. Dat zij narcistisch zijn geworden is daardoor wel te verklaren. Ze kiezen voor hem die ons zo erg behandeld hebben. Ik heb heel veel voor ze over en dat schijnen ze heel gewoon te vinden. Hij heeft niets voor ze over en daar trekken ze naar toe

Dat is wat ik vaker heb gelezen op forums. De ouders die er het beste van wil maken niet stookt niet geestelijk mishandeld die word aan de kant gezet. Jeugdzorg kan niks doen. Daar heb ik al een adviesgesprek mee gehad. Geestelijke mishandeling is niet aan te tonen. Het gaat weet ik zeker bij dochter binnenshuis gebeuren. Buitenshuis word er een toneelstuk opgevoerd. Mijn kleinkind gaat een hel tegemoet en ik moet met mn armen over elkaar het laten gebeuren. Weer een generatie beschadgid.

Felcity

Hoe dat precies werkt dat snap ik niet. Het passsyndroom noemen ze dat.

Renerp, 13-09-2011 21:29 #22
Weet je zeker dat je dochter narcistisch is? Jouw verhaal doet mij namelijk aan mijn dochter denken. Zij heeft borderline. Het gedrag komt erg overeen. Als je je werkelijk zorgen maakt over je kleindochter is het wellicht een optie om eens met jeugdzorg te gaan praten? Zij kunnen je misschien een weg wijzen of tips aan de hand doen. Succes en sterkte

Felecity, 08-09-2011 18:08 #21
Mijn dochter heeft een baby. Zij heeft dezelfde narcistische kenmerken als haar vader. Ik paste op mijn kleinkind, maar ze begon steeds meer eisen te stellen waarvan ik besefte dat ik op den duur daar niet maar aan zou kunnen voldoen. Ik weet het gedrag van haar vader. Nu heeft ze gezegd ik kom (kleinkind) niet meer brengen, omdat ik een keer nee heb gezegd aan haar zoveelste eis. Ik maak me enorme zorgen om mijn kleinkind. Het kind krijgt het zo ontzettend moelijk en ik weet werkelijk niet wat ik moet doen voor mijn kleinkind. Ik sta machteloos, dat het weer naar een volgende generatie word dorogegeven. Het kan zijn dat mijn kleinkind ook weer narcist word. Maar het kan ook dat ze een karakter heeft en ze niet zo word. Beide zal haar een zeer onveilige jeugd bieden. Heeft iemand tips hoe ik ook maar iets voor mijn kleinkind kan betekenen? Ik voel me zo machteloos. Ik kon ook niet doorgaan met het spel van mijn dochter, want mijn liijf begon weer ziek te worden. Ze roddelt spreekt kwaad over anderen (dus ook over mij natuurlijk) is dominant. Vind dat zij een voorkeursbehandeling moet hebben. Geeft niets om andersmans behoeften. Haar problemen mogen bepsroken worden. Andermans niet. Liegen. Heel moralistisch doen, terwijl ze geen moraal heeft. Vernederen. Ze manipuleert. Draait alles om in haar voordeel. Blijft altijd ijzig kalm, terwijl ze gemene dingen over anderen zegt. Kan zo praten dat je bijna weer gaat geloven en dat terwijl ik haar ondertussen ken. Kan huilen alsof haar iets vreselijks is overkomen. Je troost haar en zij heeft nergens last meer van, terwijl ik nog dagen erna rot voel.
etc etc. Dat doet ze bij mij. Kan mij niet meer schelen. Ik hoef niet zolang meer te leven, want ik ben ik de laatste fase van mijnleven 58 jaar. Maar mijn kleinkind. Dar maak ik me heel erg zorgen over. Wat kan ik doen? heeft iemand een tip?

Renerp (infoteur), 04-08-2011 23:16 #20
Vandaag de uitslag gekregen van een nieuw psychiatrisch onderzoek naar mijn narcisme (zie eerdere postings). Het was een second opinion. Meer op aandringen van mijn vrouw die vond dat de stempel narcist niet bij mij paste. Ik wilde er in eerste instantie niet aan, maar aan de andere kant schoot ik ook niet veel op met de gesprekken die ik bij de eerste psychologe had.

We zijn een stukje terug gegaan in de tijd. Ik wist wel dat ik, in verhouding met anderen, weinig wist van mijn jeugd, maar dat werd tijdens het onderzoek en bijbehorende gesprekken deels ingevuld. Niet dat ik er blij mee was, want er kwamen beelden van geestelijke en lichamelijke mishandeling naar voren. Daarop contact gezocht met een broer van mij (ik zie mijn broers al 14 jaar niet meer omdat zij mijn keuze voor mijn vrouw veroordeelden en weigerden te accepteren).
Daar een avond een heel goed gesprek gevoerd waarbij mijn beelden van vroeger werden bevestigd. Op een gegeven moment heb ik stop maar gezegd, het was genoeg…
Mijn eerste huwelijk liep naar 13 jaar samen zijn op de klippen. Oorzaak, te weinig praten en uit elkaar groeien. De strijd om de kinderen heeft mij toentertijd heel erg aangegrepen en ik heb ze bijna 3 jaar niet gezien en daarna mondjesmaat. Toen ze rond de 14 jaar werden wilden ze bij mij wonen en dat hebben ze gedaan totdat ze het nest konden verlaten.
Mijn tweede vrouw had twee dochters (5 en 12 jaar). Voor mij een nieuwe ervaring omdat ik zelf jongens had. Wat een grote impact had was de oudste met borderline symptomen. Toen ze 16 was heeft ze me beschuldigd van, volgens mij, het ergste dat je als vader kan overkomen (incest). Dit tot 3 maal toe en zelfs voorlopige hechtenis voor 3 dagen.
Gelukkig had ik getuigen die een deel van haar verhalen als volstrekt onwaar konden verklaren, maar de stempel heb je wel. Die hechtenis heeft mij heel zwaar aangegrepen, zozeer dat ik detentieongeschikt ben.
Mijn vrouw heeft ADHD en wat borderline trekken. Het is echt een fantastische meid en de ongemakken kon ik altijd goed aan. Met geduld kwamen wij er altijd samen uit.
Om het verhaal niet nog langer te maken; uit het psychiatrisch onderzoek kwam wederom narcisme naar boven. Deze psych is echter van mening dat dit veroorzaakt wordt door trauma's die ertoe leiden dat ik met mijn houding mijzelf bescherm. Stress doet rare dingen met je (vorig jaar een waarschuwing van mijn hart gehad). Angst te verliezen wat je hebt (en die angst heb ik tijdens de hechtenis zeer zeker gehad), maar gelukkig bleef mijn vrouw vierkant achter mij staan.
Ik heb wat medicatie gehad om het koppie een klein beetje rust te geven en door middels van therapie zal ik moeten leren mijn angsten en trauma's te overwinnen.

Iedereen heeft narcistische trekken en de diagnose narcisme wordt al gauw gesteld als bepaalde trekken wat duidelijker aanwezig zijn. Voor je het weet heb je de stempel!
Je gaat dan twijfelen aan jezelf en vraagt je af of je vrouw niet beter af is zonder mij.
Gelukkig heeft die schat van mij de werkelijkheid niet uit het oog verloren ben ik haar zeer dankbaar de stempel narcist kwijt te zijn. Ik heb nu vertrouwen in de toekomst en dat ik er samen met haar weer bovenop kom. Samen, want ook zij heeft het uiteraard behoorlijk voor haar kiezen gekregen.

Moraal van het verhaal is verder te kijken. Een narcist wordt vaak in de kindertijd gevormd door o.a. misbruik. Dus dat beeld klopte wel bij mij. Mijn natuurlijke dominantie werkte ook door in de beeldvorming. Maar, mijn vrouw weet dat ik mij zeer vaak opoffer in onze relatie. Dit vanwege haar buien en dan via een omweg er toch samen uitkomen (klinkt ook weer narcistisch).

Echter, zij had ervaren dat ik in de eerste jaren van onze relatie zachter en coulanter werd en bemerkte (achteraf) dat ik na die hechtenis verharde, wantrouwend was geworden, niets meer aan het toeval wilde overlaten, spontaniteit verloor en vooral mijn geduld kwijt was geraakt. Dit vond zij te toevallig en het zachter worden klopte niet in haar beeld van een narcist. De Kanjer!

Respect, 25-06-2011 17:42 #19
Zow! Knetterhard met mijn neus op de feiten! Eerst een traantje weggepinkt maar daarna als een vol idioot alles gaan lezen. Tjonge wat herkenbaar en met name op mijn laatste relatie maar ook op mijn huwelijk waaruit twee kinderen zijn geboren.

Maar wat nu? Als je al bijna 7 jaar gescheiden bent en je zoon van inmiddels 10 blijkt dezelfde strategie erop na te houden. Hij was bijna 4 toen mijn ex man en ik na een 8,5 jaar huwelijk gingen scheiden. Daarvoor kende ik hem ongeveer 4 jaar en zijn we 2 jaar voor ons huwelijk gaan samenwonen. Het eerste jaar samenwonen ging nog wel maar daarna deden er zich allerlei dingen voor. Hij trok de aandacht naar zich toe door een bepaald ziektebeeld te vertonen waardoor ik mij in alle bochten heb gewrongen. Ik geloofde hem maar een aantal jaren later bleek dmv. de uitslag van twee huisartsen en twee internisten dat hem niks mankeerde. Ja, dat hij het tussen de oren niet goed had zitten ja pfffff.
Jarenlang heb ik de vinger niet op de plek kunnen leggen. Bestaan er ook sluikse narcisten die dus niet overduidelijk maar heel slim het spelletje spelen zodat niet alleen de buitenwereld maar zelfs de dichts bijstaande mensen volledig in het donker tasten?

Eerst ben ik zelf bij hem vandaan gelopen (bijna 7 jaar geleden) en vanaf afgelopen maart 2011 is onze dochter volledig bij mij ingetrokken. (Hij heeft het destijds tijdens onze scheiding voor elkaar weten te boksen dat we een co-ouderschap zijn aangegaan, om de week waren de kinderen dus een week bij hem) Onze kinderen waren toen bijna 6 en 4 jaar oud. Mijn dochter wil totaal geen contact met haar vader en doet er alles aan om dat te voorkomen maar is eigenlijk niet mans genoeg om dit vanuit haar eigen kracht te doen. Ze weet dat ze op dat soort momenten op mijn steun kan rekenen en we zijn nu zover dat we hem op enige afstand kunnen houden. Eerst had ik er moeite mee omdat ik het zielig vond voor mijn ex man. Alles doet hij er namelijk aan om medelijden op te wekken, bij mij, zijn kinderen, zijn eigen moeder en zijn nieuwe vriendin. En dat lukte hem aardig bij mijn dochter van inmiddels 12 jaar en bij mij tot op enige tijd geleden. Maar wat een waar drama heeft er zich de afgelopen maanden afgespeeld en zelfs de afgelopen 7 scheidingsjaren. Want sinds bijna twee jaar geleden heb ik mijzelf bevrijdt van een nog grotere tiran, nl. mijn ex vriend waarmee ik 1 jaar heb samen gewoond. Deze man is een op en top rascist, in eerste instantie ongelooflijk maar toch echt waar! Als het erop aan komt 10 keer erger dan mijn ex man. Pfff Achteraf gezien… hele slechte voorbeelden voor onze zoon. (van mijn ex man en mij) Gelukkig geen kinderen van die andere tiran.

Onze zoon is sinds 4 weken ook volledig bij mij komen wonen. Meerdere keren heb ik mij zelf afgevraagd is dit gedrag van mijn zoontje nog wel normaal te noemen. Echt, verbazingwekkende uitspraken deed hij al richting mij, op zeer jonge leeftijd. Omdat ik dit gezien heb als gefrustreerd gedrag rondom onze scheiding, nam ik het allemaal met een korrel zout, maar nog steeds kamp ik met zijn ongepaste soms verbazingwekkende gedrag. Wel zie ik een verbetering sinds hij hier volledig woont en misschien is er daardoor nog hoop dat ik hem kan helpen om een fatsoenlijke sociale volwassen burger te worden. Alles zal ik in het werk stellen wat er in mijn macht ligt en zelfs daarboven. Dealen met de tekortkomingen van je eigen vlees en bloed waar je zielsveel van houdt is zo zwaar, maar om hem aan de kant te zetten is geen optie als moeder! Ik ben steeds minder kwetsbaar en daardoor steeds minder een slachtoffer en ik confronteer hem met zijn eigen gedrag door ook zo te doen en inderdaad… door mijn onuitputtelijke drive en liefde voor hem zie ik lichtelijk een overwinning in het verschiet.
Zoals ik er nu over denk, zal ik nooit opgeven, om hem te leren hoe je respectvol met je medemens omgaat. En hoop en geloof doet leven! Respect voor iedereen die in zijn leven met dit soort dingen te dealen heeft of heeft gehad! En onthoudt vooral… JE BENT STERKER DAN JE IN EERSTE INSTANTIE DENKT! Blijf in jezelf geloven en hou dat vast!

Ik vind wel dat het tijd word dat de wereld de ogen eens gaat opendoen en werkelijk ziet wat er zoal gespeeld en gemanipuleerd wordt. Hoe is het toch mogelijk dat crimineel slachtoffer wordt en slachtoffer klakkeloos als crimineel gezien wordt. In mijn opinie de ergste vorm van onrecht! En kan een genadeslag geven voor het slachtoffer. Ongelooflijk maar waar. Dan is mijn volgende opinie: De mensen die op de plek zitten om andere mensen te beoordelen of te doorgronden op hun gedrag, horen daar niet! Exit! Niet het juiste vermogen dus ga alsjeblieft van die plek en laat er iemand plaatsnemen die slimmer is, want dan pas… ZAL HET RECHT ZEGEVIEREN! Als je hysterisch gedrag vertoond word je veelal je mond gesnoerd (niet geaccepteerd en wordt gezien als ongepast gedrag) maar is volgens mijn mening, een teken van overgevoelig reageren als gevolg van jarenlange stress doordat er ernstig onrecht heeft plaatsgevonden.

Marco, 29-05-2011 01:33 #18
In een keer vallen alle stukjes op zijn plaats die ik 42 jaar niet wist. ik heb dus narcistische ouders en werk er ook mee samen in ons bedrijf, nu hebben mijn partner en ik ruzie met ze gekregen en zijn uit het bedrijf geschopt.ik krijg nu de stilte behandeling. ik weet dus op voorhand dat ik dus mijn ouders ga verliezen en het bedrijf waar ik 26 jaar werk heb ingestoken gaat waarschijnlijk ook verkocht worden en ik heb daar dus geen beslissing in want ik ben maar voor 37,5% eigenaar. het is nog allemaal erg vers en weet niet hoe te handelen.
misschien een rare vraag, maar heeft er hier iemand enige ervaring mee?

Adrie Schalij, 20-05-2011 02:24 #17
Alles valt op zijn plaats, alle puzzelstukjes.
20 Jaar geleden ben ik gescheiden na een huwelijk van 15 jaar met een narcist.
Ik zie nu wat voor iemand hij is.
De hele rij met persoonlijke trekjes kan ik beamen, ik heb ze allemaal mee gemaakt.
We hebben wel vier zonen gekregen in die tijd en de drie oudste zonen heeft hij zo tegen mij opgezet dat ik ze ong. 15 jaar gemist heb.
De jongste, was toen 6 jaar en was geboren met een open ruggetje, heeft hij bij mij gelaten en is door mij opgevoed.
Om het weekend heb ik hem naar zijn vader en zijn broers gebracht om maar niet hetzelfde te doen als zijn vader, zo heeft hij toch een band opgebouwd met zijn broers.
Toen de andere zonen gingen samenwonen ben ik naar ze toegegaan om weer contact met ze te krijgen.
Het loopt allemaal zo stroef, hun vader gaat voor in alles, ik word gedoogd, tel niet mee en dat doetnu weer pijn.
Toen één van de zonen trouwde mocht ik ook een gedeelte van de dag komen, zo kwam mijn ex erachter dat ik weer contact met ze heb.
Op zo'n dag praten de kinderen niet met mij, zelfs mijn jongste zoon niet.
Ik wil de kinderen uitleggen waarom ik toen weg gegaan ben en waarom ik ze geen weekenden bij mij had, maar ze willen van mij geen uitleg hebben.
Daardoor kennnen ze mij alleen maar van de slechte verhalen die hun vader verteld heeft.
Nu ben ik oma geworden, ik zie het ventje bijna niet, alleen als het hun uitkomt, ik mag niet op hem passen en van hem genieten.
Als ik dit alles lees herken ik bij de drie zonen ook die narcistische trekken, zij voelen ook niets voor een ander, kunnen geen gevoel voor een ander opbrengen, wel voor hun zelf.
De vriendinnen/vrouwen komen ook niet voor meer contact met mij op, ze laten het maar zo.
Ik word ook nooit eigen met ze, hoe ik ook mijn best doe.
Nu denk ik sinds een paar weken dat de drie kinderen omgekocht worden door mijn ex om mij verder kapot te maken door de ene keer heel aardig te zijn tegen mij en mij de andere keer weer buiten te sluiten.
Zo heeft hij dan toch weer vat op mij en weet mij te raken via mijn kinderen.
Tot de eerste ging trouwen wilden de kinderen voor geen goud vertellen aan hun vader dat ze contact met mij hadden, daar kwam hij met de trouwdag achter nu drie jaar geleden.
Sindsdien gaat het contact heel stroef, hebben ze problemen dan weten ze mij wel te vinden, zijn er leuke dingen dan sta ik aan het eind van de rij.
Wat houden de kinderen er aan over door opgevoed te zijn door zo iemand?
Kan ik er nog wat aan doen?
Ik ben al een paar jaren een boek aan het schrijven van alles wat er voor gevallen is voor ik ben weg gegaan en dat het de bedoeling was om ze zelf op te voeden, daarin wil ik mijn verhaal toch één keer vertellen.
Ik kon niet bij ze, er zijn 15 rechtzaken geweest in die tijd en ik heb alles verloren.
De kinderbescherming dacht dat de kinderen binnen 2 jaar wel bij zouden zijn.
Zou U mij een reactie kunnen geven van wat ik er mee aan moet, het boek geven als het af is of bij mijn overlijden?
Moet ik een keer uitleggen aan de kinderen wat ik hier gelezen heb en dat ik nu begrijp waarom mijn ex deed wat hij deed en ook tegen hun?
Wat nu, hoe nu verder?
Ze zijn nooit uit zich zelf gekomen

Mary, 19-05-2011 23:33 #16
Wat grappig zeg, ik heet ook Mariam! Ik heb ook voor anderhalf jaar een relatie gehad met een narcist.Ik ben al twee jaar weg bij hem maar nog steeds niet terug bij mezelf.Ik voel me helemaal leeg en uitgezogen, Voordat ik hem leerde kennen had ik een relatie met een alcoholist en hij was heel agressief en heeft me lichaamlijk zwaar mishandeld ik porbeerde bij hem weg te gaan maar hij kon mij niet loslaten en uiteindelijk verhuisde ik naar het buitenland. Na ongeveer een jaar heb ik hem (Narcist) leren kennen, hij beloofde me een mooi leven vol met liefde, hij was mijn reddende engel, mijn prins op het witte paard… alles wat hij mij beloofde bleek allemaal leugens te zijn… wat hij mij aangedaan heeft was veel erger dan elk andere pijnlijke ervaring in mijn leven, Hij gaf me het gevoel dat ik gek was dat ik iets mankeerde dat ik het allemaal niet waard was en ik geloofde hem, ik voelde me elke dag moe en uitgeleefd en was er van overtuigd dat het aan mij lag en niet aan hem ik was immers degene die verkeerde keuzes maakte in het leven, ik was degene die een relatie heeft gehad met een alcoholist ik was depressief voordat ik hem leerde kennen, ik ging bij hem weg omdat ik het zowel geestelijk als lichaamlijk niet meer aankon… het vreemdgaan, genegeerd worden, vernederd worden, uitgebuit worden… ik hield van hem maar kon het echt niet meer aan, maar hij had me al snel vervangen met een ander, Een jaar geledden werd kanker bij me geconstanteerd, ik weet niet eens waarom ik dit allemaal hier opschrijf! het enige wat ik ooit echt gewild heb was alleen maar liefde en acceptatie.Ik geef niemand ergens de schuld van… wat ik anderen wil meegeven is dat je niet moet verwachten dat iets of iemand je zal of kan veranderen of dat jij een ander kan veranderen, liefde moet je eerst voor jezelf voelen en niet verwachten dat het alleen maar van buitenaf moet komen. pas als je genoeg van jezelf houdt kan je ook echt van andere houden…

Mariam, 07-05-2011 13:54 #15
Mijn vriend die ik bijna twee jaar lang ken. Heeft mij ook voor de gek gehouden. Met leugens en bedrog. Continue controleerden hij mij. Hij was wantrouwig met alles. Beloftes niet nakomen, liegen over zijn hele leven. Zelfs dat hij kanker had, en was uitgezaaid. Dit omwille dat ik bij hem zou blijven en niet op vakantie zou gaan. Ben toch weggeweest, want ik trapten er niet in. Hij had zogenaamd zoveel problemen, en had mij nodig. Liegen over zijn ouders, familie enz. Aandacht willen en macht. Bijna bij het einde van de relatie. Ben ik achter gekomen door stiekem in zijn telefoon te kijken dat hij nog contact had met een ander. Die het net had uitgemaakt. Waarschijnlijk was het zijn ex. Verschrikkelijk. Terwijl ik hier degene was die eerlijk was, en niks aan het doen was. Hij verdienden zijn geld op een foute manier. Hier wist ik ook niks van. Het is verschrikkelijk dat je zo iemand tegen komt. Terwijl jij heel eerlijk bent. Het lijkt erop alsof zij de goeie types ook uitzoeken. Altijd mij kleineren en daarna zielig lopen doen. Als ik hem keihard had aangepakt. Ik ben altijd aardig geweest. Maar momenten was ik het niet. Als ik eerlijk mag zijn. Ben ik in mijn hele leven tot nu toe. De verkeerde mannen tegen gekomen. Ik was te naief. Dat is nu voorbij. Ik heb hem gedumpt, en hij verdiend mij niet. Ik wil verder in rust. Ik ga aan mijzelf denken. Zo'n man verdiend mij niet. Gelukkig heeft ALLAH mij behoed voor hem. Stel je voor dat ik getrouwd was met hem? Dat mooie, leuke, spontane meid. Dat zou ik verliezen. Ik heb ook tegen hem gezegd. Ik kan nooit meer van iemand anders dan van mijzelf. Natuurlijk GOD, ALLAH staat boven alles. Dit soort mannen ze hebben geen idee wat voor pijn ze veroorzaken. Niet normaal meer. Het is echt te erg voor woorden. Dit kan ik echt omschrijven als letterlijk een duivel. Ze doen poeslief en charmant. Maar daarna maken ze je kapot. Gelukkig is dat net niet gebeurd. Want ik was sterker, omdat ik altijd bad. Hij wilden zogenaamd bekeren tot de islaam. Maar dat was ook fake. Elke keer verzon hij een smoes als ik een afspraak had gemaakt voor de besnijdenis. Uiteindelijk kwam ik erachter dat dat niet verplicht was in de islaam voor iemand die zich wilden laten bekeren. Mijn intentie was om van een leugenaar een goed persoon te maken. Dit door middel van het geloof. Het klopt. Hij moet hetzelf willen. Beste mensen let echt op. De wereld zit vol met verassingen. Blijf scherp. Het is begonnen met een leugen en het is ten einde gekomen met een leugen. Uiteindelijk de waarheid achterhaalt zich wel. Dan maar alleen gelukkig. Dan dat ik met zo'n een persoon door het leven ga. En die mijn energie kost. Laten jullie niet gek maken, want ze laten je twijfelen met alles. Zij zijn gek. Ze moeten oppassen, want ze kunnen echt de verkeerde tegenkomen. Ik wens iedereen sterkte toe. En 1 ding wil ik echt kwijt. Als deze narcisten, leugenaars willen veranderen. Dan moet het vanuit hun zelf komen, en erkennen dat ze fout bezig. Zij moeten hulp gaan zoeken. En vragen aan God voor vergeving en vragen voor een kans om hun leven te verbeteren en het heel goed gaan doen. Met eerlijkheid kom je heel ver. Ik heb genoeg pijn in mijn leven meegemaakt. Maar zal het nooit het terug doen naar een ander. Ik geloof in ALLAH. Geduld moet je hebben om te leven maar ook om te overleven. Alles kost tijd, maar gun het jezelf, en voel je bevrijd in het leven. Het leven is te kort. Dus geniet en wees Dankbaar. En laat je leven niet door pijn lijden. Er zijn anderen die het nog erger hebben. Ben je niet gelukkig en wordt je nog steeds belazerd. Dan kan ik jullie zeggen DUMPEN DIE HANDEL. Steek die oceaan alleen over, en kijk AUB niet meer om. Succes.

Rene, 18-04-2011 07:53 #14
Mijn vrouw heeft een longziekte. Zij was al twee jaar gestopt met roken. Toen er hele zware problemen in onze relatie kwamen is zij weer begonnen met roken. Dat doet pijn. Ik heb zelfs gehuild!
"Bij echte liefde wil je er voor de ander zijn, je wilt helpen, beschermen en verzorgen, je bent met heel je hart gericht op de ander"; Dat is nu juist mijn probleem! Dat doe ik te veel (beschermde vroeger ook mijn broertjes). Ik doe dat alleen op de verkeerde manier!

Rene, 12-04-2011 17:18 #13
Ook bij mij is de diagnose narcist gesteld. Ik loop nu een jaar bij een psychologe en die weet mijn diepere ik aardig te raken. Ik toon zelden mijn emoties en zeker niet tegen vreemden.
Mijn narcisme wordt erger als er problemen zijn. Dan val ik terug op schema's die ik aangeleerd heb in mijn jeugd. Mijn jeugd was een zwart gat, maar door de psychologe en wat gesprekken met mensen uit mijn jeugd komen er dingen naar boven. De psychologe wil verder gaan, maar ik vind dat er al genoeg rottigheid (lichamelijk- & geestelijke mishandeling door mijn ouders) naar boven is gekomen.
Daar ik de oudste zoon in het gezin was heb ik vroeger altijd getracht mijn broertjes te beschermen. Dat gedrag heb ik nooit afgeleerd en veel van mijn frustratie komt voort uit bescherming van de mensen van wie ik houd. HOUDEN VAN? Ja, ook een narcist kent liefde en kan liefde geven. Mijn vrouw is alles voor mij. En dat is absoluut geen meegaand typetje die alleen maar mijn behoeften vervuld. Ik kan mij geen leven voorstellen zonder haar.
Hoewel ik liefde kan geven, komt het vaak rot mijn strot uit. Ik heb een gebrek aan empathie om te herkennen hoe mijn uitspraken bij anderen overkomen.
Zelfkennis? jazeker! Zou je dan geen narcist zijn? Ik denk van wel. Het gaat erom of je jezelf kan veranderen. Leren emoties en gevoelens van anderen te herkennen. Leren omgaan met problemen zonder dat die mijn narcisme versterken.
Nog een lange weg te gaan! Ik hoop dat mijn vrouw dat nog volhoudt met mij. Ik vind wel dat zij voor haarzelf moet kiezen, ook al betekend dat dat zij bij mij weg zal gaan. Reactie infoteur, 13-04-2011
HOUDEN VAN?
Ik weet dat narcisten soms dingen zeggen, om echt menselijk te lijken, helaas is dit aangeleerd gedrag wat niets met gevoel of houden van te maken heeft.

Gezonde persoonlijke relaties en houden van kun je herkennen door empathie en bezorgdheid voor de gevoelens van de ander, een oprechte interesse in de ideeën van de ander, het vermogen om ambivalentie te tolereren en het vermogen om een eigen bijdrage te erkennen voor conflicten.

Bij echte liefde wil je er voor de ander zijn, je wilt helpen, beschermen en verzorgen, je bent met heel je hart gericht op de ander. De narcist is alleen gericht op zichzelf, omdat hij de echte liefde niet kent. Echte liefde is niet gericht op een bepaald belang, laat staan eigen belang!

Umar van de Pol, 10-04-2011 20:54 #12
Dit is een reactie van een narcist zelf. Ik ben laatst ermee geconfronteerd. Er is een lange tijd overheen gegaan dat ik mijn probleem niet inzag. Maar goed, nu zie ik het. Het is wel spijtig om te lezen dat er weinig kan veranderen. Ik heb in ieder geval de motivatie ervoor. Ik ben op vele punten gewezen. Waar ik aan moet werken. Ik heb al een jaar een psycholoog die me ongetwijfeld kan helpen. Dus ja ik hoop over een tijd terug te komen bij dit onderwerp. En iedereen te zeggen dat ik ervan ben genezen. Wens me veel succes. Reactie infoteur, 13-04-2011
Een narcist kan onmogelijk genezen, dus is het onzinnig je daar succes bij te wensen.
Al zou je hier terugkomen om te vertellen dat je bent genezen, dan is dat een leugen.

Persoonlijkheid is gemakkelijk te vervalsen, althans voor een tijdje. Dat doet een narcist dan ook continu. Normale mensen leren, veranderen, groeien, passen zich aan en gedragen zich op een manier die het het welzijn van zichzelf en anderen bevorderd. Narcisten doen dat niet!

Deze persoonlijkheidskenmerken zijn vaak zo diep geworteld, dat ze onveranderbaar zijn. Mensen met een gestoorde persoonlijkheid gedragen zich vaak op een manier die schadelijk is voor anderen en / of zichzelf.

In therapie leert een narcist alleen maar beter anderen te bespelen!

J., 17-03-2011 10:51 #11
Ook hierbij een reactie van een narcist. Ongeveer een jaar geleden ben ik door omstandigheden me ervan bewust geworden dat ik een ernstige narcistische persoonlijkheidsstoornis heb en in dit artikel herken ik veel van mezelf. Ook ik heb mensen met mijn handelen ontzettend veel pijn, leed en schade veroorzaakt.

Nu heb ik het geluk gehad dat ik iemand heb leren kennen die sterk genoeg is om ermee om te gaan en die me enorm geholpen heeft om een aantal dingen te veranderen en een stap in de goede richting te zetten. Echter nog lang niet genoeg en daarom ben ik nu op zoek naar professionele hulp. Ik ben op zoek naar een psychologen, therapeut of psychiater die gespecialiseerd is in het behandelen van narsictische persoonlijkheidsstoornissen, in Nederland of in het buitenland. Mijn zoektocht is nog maar net begonnen en alle tips en advies zijn welkom. Als iemand iets weet dan hoor ik dat ontzettend graag! Reactie infoteur, 19-03-2011
Jenny,

Ik zou eerst een diagnose laten stellen, voor je jezelf dit etiket opplakt.
Je hebt namelijk wel erg veel zelfinzicht voor een echte narcist.
Vergeet niet dat iedereen in bepaalde omstandigheden narcistisch kan zijn!
Dat je zelf opzoek gaat naar hulp, is ook een zeldzaamheid voor een narcist…
Ga voor professionele hulp naar je huisarts.
Hij kan je verder verwijzen naar een expert op dit gebied.

Succes!

I., 17-12-2010 17:33 #10
Ik zit in hetzelfde proces, na 20 jaar nu bijna 1 jaar alleen met kind. En nog kunnen ze je raken en doen ze er hun stinkende best voor. Nog komt het binnen als ze een ander hebben, terwijl je verstand en alle verhalen op deze site duidelijk roepen, WEGWEZEN!

Maar het feit, dat ze onverstoorbaar verder kunnen met hun leven, terwijl jij in de goot bent getrapt en alle energie door hun uit je is gezogen is onverteerbaar. Neem een ding van me aan, wees blij dat je samen geen kind hebt waardoor je nooit meer loskomt van die persoon.

Ik knal de champagnekurk op ouderjaarsavond in gedachte me je mee met de wens, dat er misschien toch gerechtigheid voor al onze lotgenoten komt.

Pascalle, 15-12-2010 18:14 #9
Vandaag nog eens helemaal deze site nagelezen over narcisme. Nu na 11 maanden, nadat ik bij hem was was gegaan, nog verdriet hebben van een man die precies past in jouw omschrijving. Huilen, dat deed me goed. Ik ben zo opgefokt nog na die maanden. Mijn omgeving vindt dat het nu wel tijd wordt om er langzaam maar zeker een streep onder te zetten. Daar bedoel ik mee, verwerkt te hebben. Ik weet bij god niet hoe lang verwerkingstijd hiervoor staat. De fases met hier en daar een terugval. Ik ben in ieder geval nergens meer geweest (cafe of iets dergelijks) waar hij komt. Mijn vrienden vragen me constant mee en ik vind dat ik ook eens met opgeheven hoofd naar binnen moet komen lopen, en hem negeren. Ik weet niet of ik dat kan nog. En als het mislukt dan is hij weer gevoed en ik heb dan weer een terugval. Of zou het juist goed zijn? Voor alle duidelijkheid, ik ben in januari vertrokken naar mijn ouders. Hij zou in therapie gaan alleen. Dat van ons samen is falikant mislukt. Sorry dat ik het zeg, maar hij had zelfs de therapeut om de vinger gewonden. Op een gegeven moment was het zelfs zo ver (kind met een mishandelverleden) dat de therapeut zei: stop dan anders nu maar niet met blowen, dat zou te heftig zijn.(Hoezo echt aan je emoties gaan?) En hij verklaarde daar, dat hij niet anders kon, dan de reacties geven die hij nu altijd had gegeven. Dat moest ik met een korreltje zout nemen en er niet zo zwaar aan tillen, zo praatte op een gegeven moment ook de therapeut tegen me. Zo verklaarde hij dit ook in een ruzie of discussie. Ik had het maar te accepteren. Er is nooit in gegaan op mijn pijn die de woorden me deden in zo'n discussie. Ik voelde me in de steek gelaten door de therapeut. Ik twijfelde aan mijn gevoel van goed en slecht en ging nog meer van mijn eigen pad af… Ik liet hem maar praten in therapie… En praten kon hij, het ging alleen maar over hem.What's new… Maar nu, hoe verder? Nog niet overal zin in, nog moe zijn en heel veel spierklachten van de spanning. Wil me afsluiten en niks. Ik moest al zoveel voor hem en ook in die relaties daarvoor was het niet beter. Ben gewoon op… en ik wil zo graag door en geen slachtoffer meer zijn van zijn woorden!Het is ook zo dat ik een wereldbeeld heb dat voor iedereen wel respect heeft dus ook voor hem. Ik leer nu pas dat er ook slechte energieën zijn en dat je je hiervoor moet beschermen… Morgen ga ik naar de reïncarnatietherapeut en zal zeggen dat ik een terugval heb in verwerking… Ik wil weer blij zijn en mijn leven weer aangenaam maken… Ik wens alle vrouwen en iedereen die dit meemaakt of heeft meegemaakt alle kracht om weer in jezelf te geloven, en je eigen weg te vervolgen… Laat 2011 een nieuw begin zijn…

Julia'79, 16-11-2010 11:11 #8
Ik heb ooit een heftige kortstondige relatie gehad met een Narcist pur sang. Hij bleek gewoon een vriendin te hebben terwijl hij mij had wijs gemaakt dat het over en uit was tussen hun. Hij was in alles té. Te lief, te romantisch, te empatisch. etc. In het begin van de verliefdheid zag ik het niet en was ik verblind door alle vlinders. Hij gaf mij het gevoel het beste van het beste te zijn. Maar steeds vaker bekroop mij het onderbuikgevoel dat er 'iets'niet klopte. Intuïtief voelde ik aan dat het fake was. En helaas was dat ook zo, hij loog tegen mij over bijna alles. Zijn zogenaamde oprechtheid bij het interesse tonen, vertoonde al snel scheurtjes hier en daar. Hij palmde iedereen om mij heen in, inclusief mijzelf, met zijn buitengewoon charmante houding/babbel. Er is achteraf gezien maar 1 moment geweest dat hij puur en echt was, en dat was op het moment dat hij zei, dat hij (in andere woorden) te verknipt was om bij te blijven. Dat ik beter verdien. Hij was toen erg in de war en aan het huilen. Zijn masker was aan diggelen. Ik hoop dat zijn inmiddels vrouw ook ooit die puurheid te zien krijgt. En ondanks alles geloof ik nog steeds in zijn goedheid, misschien wel door die pure oprechtheid op dat ene moment. Daarom hoop ik dat hij ooit bereidt is contact te leggen met zijn echte pijnlijke emoties, want ondanks alles gun ik hem die rust en de kans op gelukkig zijn nog steeds.

Marije, 23-10-2010 14:14 #7
Ik heb een paar maanden geprobeerd mijn ex-vriend opener te maken voor mijn psychische behoeftes en hem inzicht te geven in wat hij mij voor gevoel gaf. Hij snapte er niks van. Het enige wat ik kon was voorbeelden geven en hem af en toe op het moment zelf confronteren. Niets hielp. Hij wist het altijd beter, zijn gedrag was situatie-gepast. Daar dacht hij dan nauwelijks over na, dat was eigenlijk na 1 seconde bedenktijd al zo. M.a.w. een echte narcist. Toen het mij duidelijk was dat ik niet met hem kan leven zoals hij nu is, en hij totaal niet open staat voor zelfreflectie ben ik gestopt met de relatie. Ik vind het nog steeds erg jammer, want wat betreft interesses en andere persoonlijkheidseigenschappen passen we erg goed bij elkaar en vullen we elkaar goed aan. Eeuwig sonde. Maar dit kon niet zo zoals het ging. Ik vermoed dat hij echt de persoonlijkheidsstoornis heeft met daarbij nog borderline-en antisociale persoonlijkheidsstoornis-elementen. Hij functioneerd maatschappelijk en sociaal gezien erg slecht. Het verpest zijn leven. Jammer dat hij niet voor me openstond. Ik had hem best wat kunnen helpen. Tot op zekere hoogte dan, ik ben ben zelf chronische ziek, lichamelijk.

Rtj, 14-10-2010 16:03 #6
Ruim 5 jaren heb ik een relatie gehad met iemand die overduidelijk alle kenmerken van NPS heeft.In het begin wist ik niets van NPS en heb haar hele leven met haar doogepluisd om te ontdekken wat er nu aan de hand was. Totdat ik voor een jaar geleden door mijn huisarts werd gewezen op NPS. Ik heb toen alles gelezen wat er maar te lezen viel en vielen de puzzelstukjes eindelijk in elkaar. Ook met haar heb ik gesproken over NPS en vond ik dat ze nu eindelijk eens hulp moest zoeken. Vanaf dat moment heeft ze heel haar trucendoos gebruikt om mij te misleiden. Gelukkig wist ik toen al hoe zij zou kunnen reageren. Uiteindelijk heb ik voor mezelf gekozen en al haar contacten met haar verbroken. Nog steeds probeert zij via SMS-jes bij mij ingang te krijgen. Het is zo moeilijk om daar niet op te reageren maar ik weet nu dat dit de enigste oplossing is. Eindelijk krijg ik mezelf weer terug. Maar wat me nu nog het meest bezighoudt is dat zij door haar gedrag nu al jaren leeft van een bijstandsuitkering en steeds verder afzakt. Haar stoornis is duidelijk terug te wijzen op haar ouderlijke gezin waar de vader een van de overlevenden was van een concentratiekamp. Kunnen mensen die NPS hebben een WAO uitkering krijgen? Reactie infoteur, 17-10-2010
@ Rtj,

je vraagt of iemand met een NPS een WAO uitkering kan krijgen. Ik denk niet dat NPS op zichzelf een rede is voor de WAO. Wel kunnen de moeilijkheden die voortkomen uit de stoornis ervoor zorgen dat iemand in een uitkering beland.

Dalanda, 28-09-2010 00:05 #5
Wat heb ik gehuild bij het lezen van alles op deze site… en gelijk zo dankbaar dat ik nu begrijp dat ik blij moet zijn dat ik bij hem weg ben… en dat er echt geen toekomstmuziek in zit… Dit is mijn man in wie ik 3 jaar lang alles heb geinvesteerd tot mijlenver over mijn grenzen… Er is werkelijk niets wat niet bij hem aansluit. En wat ben ik boos op de crisisdienst die hem hebben getest op "psychose achtig gedrag" NEE hoor mevrouw er is niets aan de hand, het is niet psychiatrisch! Nu zelf maar in therapie om alles wat er is gebeurd een plek te geven… verdorie… zelfs 3 dagen voor mijn bevalling liet hij me in de nacht niet met rust, moets ik de volgende dag op straat notabede 112 bellen omdat hij onrealistische gedachten had en agressie toonde… 2 dagen voor mijn bevalling! Wat ben ik boos, verdrietig en uitgeput… Het is genoeg… Succes allemaal…

Rene, 01-09-2010 18:02 #4
Hier dan een reactie van een narcist. 6 maanden geleden is bij het opzoeken van relatietherapie geconsteerd dat ik narcistische trekken heb. In veel dingen die jullie schrijven kan ik me vinden. Ook ik ben over het algemeen wantrouwend ten opzichte van andere mensen, jaloezie is mij niet vreemd. Heel vaak heb ik gedacht dat ik het Louis van Gaal Syndroom had (ben ik nou zo slim, of is de rest zo stom?) en uiteindelijk komt er dan een totaal andere diagnose. Voor mij schokkend! Niet zozeer omdat ik me schaam om niet goed sociaal te presteren (al gaat dat langzaam met de nodige terugvallen beter) maar omdat het me pijn doet dat ik zo geleefd heb, dat het me oprecht spijt dat ik mijn vrouw (waar ik nu nog mee getrouwd ben en waarvan ik hoop dat dat is tot we oud grijs en behoeftig zijn) jarenlang in een gouden kooi heb gehouden.
Waar ik me de ogen uit mijn kop van heb gehuild is de meestal negatieve uitlatingen over het feit of een narcist te genezen is, of op zijn minst in staat kan zijn na de nodige therapie om zijn onhebbelijkheden onder controle te krijgen. Gelukkig zag ik ook tekst waarin aangegeven is dat er wel degelijk hoop in deze bange dagen is, mits de patient in staat is spijt te hebben en te tonen, inzicht te krijgen in zijn tekortkomingen, men de schuld bij zichzelf zoekt etcetera. Ik dank God op mijn blote knietjes dat ik aan die voorwaarden voldoe. (Zelf zie ik overigens in mezelf niets maar dan ook niets terug van het hebben van vriendinnen, relaties snel achter me laten of wat dan ook… sterker nog ik beschouw mezelf door mijn gedrag door mijn hele leven heen, als een trouwe herdershond.)
Wel heb ik nog steeds problemen met het onvoorwaardelijk geven van vertrouwen. Mijn lieve vrouw kan ik absoluut niet beschuldigen van vreemdgaan of wat dan ook. Ik weet ook zeker dat ze dit nog nooit gedaan heeft (onlangs heeft ze wel bij het uitgaan een man gezoend, maar dat was een afspraak die we samen hebben gemaakt. Als een van ons beiden gaat stappen en het mocht een keer tot verleiding komen, dan uitsluitend zoenen en geen gedoe met telefoonnummers, hyves adressen of dat soort activiteiten. Een en ander was om een beetje spanning in onze relatie terug te brengen - dit ter verduidelijking aan jullie allen)
Wij hebben a.s. vrijdag een huwelijk van 11 jaar en twee schatten van kinderen. In ieder huwelijk zal na zo''n periode de sleur er wel een beetje inkomen en liever samen wat spanning zoeken dan een huwelijk laten klappen met alle pijnlijke ervaringen voor de kids en niet te vergeten financiele ellende die dan op je af komt. Elk huisje draagt zijn kruisje zullen we maar zeggen. Doordat we goede afspraken hebben gemaakt en ik weet (jammer genoeg nog niet in alle gevallen in elke vezel van mijn lijf voel…) dat ze te vertrouwen is, ben ik ook absoluut niet boos geweest.
Echter… om ons huwelijk niet naar de klootjes te laten gaan wil ze, en terecht ook, meer vrijheid en minder controle. Nee, we spreken hier niet over het recht om vreemd te gaan.maar gewoon vrijheid in zijn algemeen.
Ik heb haar, onbewust weliswaar, lang met mijn liefde verstikt. Dit komt ook doordat in mijn vorige relatie (ook 11 jaar durend) om het maar plat te zeggen, besodemieterd ben. Enkele weken lang had zij een verhouding en op de zaterdagen dat ze gezegd had in de stad te zijn om te zoeken naar een nieuwe tas voor haar werk… joh hoe kun je het verzinnen… had ze een hotelkamer geboekt in een hotel om daar haar minnaar te ontmoeten. Al die tijd had ze gezegd dat er echt niks aan het handje was.maar de vele avonden in de chatroom… late telefoontjes die als ik opnam werden verbroken, deden me toch de oogjes opendoen.
Wat ik nu weet… een narcist die wil genezen leert elke dag bij… is dat ik het wantrouwen dat ik tegen haar had projecteer op mijn huidige vrouw. Volkomen onterecht en nutteloos… maar ik zit er wel mee.
Maandag a.s. heb ik weer een sessie bij mijn therapeut en ik zal dan ook vragen met name het kunnen geven van blind vertrouwen en het onder controle hebben van onnodige jaloezie aan te kaarten. Ik heb daar simpelweg gereedschappen en handvatten voor nodig, want ik weet dat ik in sommige situaties die plaatsvinden gewoon rood voor mijn ogen wordt en elke vorm van redelijkheid en inzicht kwijtraak. Ja ik moet bij mijn gevoel blijven.maar dat gevoel wordt dan behoorlijk aangetast door mijn eigen hoofd dat dan malende is en de meest beroerde scenarios kan verzinnen.
Mijn lieve vrouw heeft lang met mijn onvolkomenheden moeten leven. En nu we tijdelijk doordeweeks uit elkaar zijn heeft ze me een termijn gesteld. Relatietherapie in en binnen zes maanden aantonen dat er verbetering is, dat ik haar gewoon vertrouw. Lijkt me moeilijk maar zeker doenlijk. Als je hoofd al weet dat vertrouwen terecht is, hoe lang kan het dan duren voordat je lichaam ook zo reageert? Ik hoop maar dat ik het echt voor elkaar krijg, leven zoals ik geleefd heb is niks. Ik wil dat niet meer en weer normale sociale contacten krijgen en een huwelijk dat eerst gevuld met liefde was weer op de rit krijgen. Niet meer zoals het was, maar met meer vrijheid, diepgang en oprechte liefde dan ooit.
Mocht er iemand het telefoonnummer van Onze Lieve Heer hebben… graag, dan bel ik hem ff op voor hulp.

Bella, 21-08-2010 00:20 #3
Wat een herkenning en erkenning na het lezen van deze artikelen. Lange tijd gedacht dat ik het was: de gek, de vreemdganger, de leugenaar, de onbetrouwbare, de waardeloze moeder die haar kind geestelijk verwaarloosde, iemand die niet verder ging met haar leven, die de moeite niet waard was om nog in te investeren… Die niet bestaat. Die geld afpakt, die hem financieel aan de grond heeft gebracht… Allemaal mijn schuld en nooit zijn schuld. Mijn hele netwerk gebruiken om zich kwalijk over me te kunnen uit laten. Allemaal projectie. Maar auw wat deed het soms pijn. Het heeft me geraakt en mijn eigenwaarde niet goed gedaan. Nu realiseer ik me dat het getreiter en gezuig is, om me tegen de muur te drijven. Allemaal projectie. Zelfs na 5 jaar gescheiden te zijn en zelfs nu hij weer getrouwd is en een zoontje heeft, zelfs nu probeert hij mijn leven kapot te maken. Gewoon omdat hem onrecht wordt aangedaan. En dan wijkt er niets of niemand. Zelfs zijn "prinses" niet. co-ouderschap hebben, je dochter ophemelen en vervolgens een nieuwe vrouw tegen komen en gewoon pats-boem verhuizen zonder reden (ja: ik word niet gelukkig, dus toedels!) en je volledig richten op je nieuwe vrouw. Vervolgens geen kinderalimentatie betalen en dan woedend zijn (dwaling van de rechterlijke macht) dat de rechter stelt dat je gewoon moet betalen. En uiteraard consequenties aan de uitspraak verbinden voor je dochter. Treurig en pijnlijk voor mijn dochtertje van 7 die als speelbal wordt ingezet door haar vader. Aansturen op OTS zodat hij een gezinsvoogd kan gebruiken om mij op mijn vingers te tikken. Nu gloort er eindelijk een beetje licht aan de horizon. Een huisarts en Jeugdzorg die zien dat het een vader is die zijn gezag louter in zet voor eigen belang. En zijn kind zorg weigert, omdat ik het probleem ben. Puur om mij dwars te zitten. Na het lezen van deze artikelen begint het me te dagen dat hij eropuit is om me helemaal gek te krijgen. Ik heb nog wel even een juridische weg te gaan. Maar met deze wetenschap in mijn achterhoofd sta ik sterk en zal ik op een positieve manier "strijden" naar een goede oplossing voor mijn dochtertje. Ik laat me niet langer meer in de hoek zetten.

Sylvia, 03-08-2010 23:53 #2
Hallo Patricia,
Jouw verhaal lijkt het mijne wel. Ook ik heb er nu na 2,5 jaar een punt achter gezet. Ben er kapot van. Hou ook nog steeds van hem. Ik hoop dat ik los kan laten want ik ben ook al ontelbaar keren weer naar hem terug gegaan. Gelukkig herkent mijn omgeving het wel. Ben benieuwd hoe het nu met je gaat. Ik zie op tegen de weg die ik te gaan heb maar hoop ooit een partner te vinden waar ik wel de geborgenheid en liefde bij vind die ik ook zelf te geven heb. Reactie infoteur, 08-08-2010
Je houd nog van hem? Waarschijnlijk weet je zelf ook niet hoe dat kan, na alles wat hij je heeft aangedaan…

Houden van heeft te maken met het leven dat je deelt, in al zijn volheid, gelijkheid en diepgang. Houden van heeft te maken met je partner behandelen zoals jij behandeld wilt worden. Houden van en echte liefde voel je voor de ander als totale persoon, dus niet voor specifieke eigenschappen. Bij echte liefde komt meer kijken, dan een aantrekkelijk uiterlijk, een riant inkomen, een boeiende uitstraling en een charmante babbel.

Kijk nu eens naar je eigen liefde voor hem, je eigen 'houden van'. Houd je werkelijk van alle facetten van hem, als hele persoon? Of was het de façade waar je van hield. Was het onvoorwaardelijke liefde die je voelde voor deze persoon, of voor degene die je dacht dat hij was?

Misschien helpt dit besef je om gemakkelijker te herstellen.

Patricia, 13-04-2010 14:31 #1
Het hele artikel over leven met een narcist en alle aanverwante artikelen zijn voor mij zo herkenbaar. Ik heb 5 jaar lang geleefd met een narcist met alle mentale mishandelingen en op het laatst ook lichamelijke mishandelingen vandien. Nagenoeg alles wat in deze artikelen staat is waar. Voor een buitenstaander is het niet te bevatten en vaak denken ze ook dat ik overdrijf of lieg, wat mij nog meer in een geestelijke afgrond duwt. Het eerste jaar ging alles goed, daarna leerde ik pas zijn ware aard kennen. Het feit dat mensen mij zeiden dat ik weg moest gaan sloeg ik in de wind, ik hoopte namelijk dat hij tot inzicht zou komen. Alles heb ik in die relatie gestopt, mijn hart en ziel. Ik ben uiteindelijk bij hem weggegaan, maar… ik hou nog steeds heel erg veel van hem. Ik ben in therapie om hem los te laten. Het is moeilijk maar ik kom er wel. Ik wil mijzelf weer helemaal terugvinden en van mijzelf houden. Pas dan kan ik verder met een goeie toekomst en hopelijk een goeie partner :)

Infoteur: Mjon
Rubriek: Mijn kijk op…
Subrubriek: Mens en samenleving
Reacties: 76
Mijn kijk op…
Deze rubriek bevat artikelen welke naast objectieve informatie ook een mening en/of ervaring beschrijven.
Schrijf mee!