De kinderen van asielzoekers

Veel kinderen van asielzoekers zijn in Nederland geboren of al tijdens hun baby- of kleuterjaren hier gekomen. Zij volgen het Nederlandse onderwijs en hebben geen banden met het land van herkomst. De vraag is nu of zij gedwongen worden Nederland te verlaten of dat andere oplossingen mogelijk zijn.

Hoeveel vluchtelingen zijn er in Nederland

In de laatste 30 jaar zijn er in totaal 200.000 asielzoekers in Nederland gekomen. Zij kwamen niet allen uit oogpunt van veiligheid. Soms hebben we te maken met economische asielzoekers en dat zijn mensen die proberen in een ander land een beter bestaan op te bouwen. Eigenlijk is er dan sprake van emigratie, zoals vroeger veel mensen uit Nederland hun toekomst wilden opbouwen in bijv. Canada of Australië. Maar het grootste deel van de asielzoekers zijn vluchtelingen. De meeste asielzoekers zijn afkomstig uit Somalië, Soedan, Iran, Irak en Afghanistan. In 2007 werd er een pardon regeling ingevoerd voor asielzoekers die al asiel hadden aangevraagd vóór 2001. Hierbij kregen 27000 asielzoekers een verblijfsvergunning. Voor Somalië en Irak werd gedurende een paar jaar een categoraal beleid gevoerd maar in 2009 werden de verblijfsvergunningen voor deze vluchtelingen weer ingetrokken. Zij moeten weer terug naar hun eigen land als ze zijn uitgeprocedeerd.

Wat is een verblijfsvergunning

Een verblijfsvergunning heb je nodig om te kunnen wonen en werken in een land waar je geen staatsburger bent. Een verblijfsvergunning kan worden afgegeven voor bepaalde of voor onbepaalde tijd. In Nederland is de Immigratie- en Naturalisatiedienst, (IND) van het ministerie van veiligheid en justitie belast met de uitvoering van het vreemdelingenbeleid in Nederland. Nederland werd zowel in 2005 als ook in 2007 veroordeeld door het Europese Hof voor de rechten van de mens en men is nu wat voorzichtiger geworden.

Hoe verloopt de procedure

Om een verblijfsvergunning te kunnen krijgen kende men vroeger de snelle procedure van 48 uur. Daarbij werd een tijdelijke verblijfsvergunning afgegeven. Thans duurt de asielprocedure langer. Men kan in Nederland 2 keer in beroep gaan tegen een afwijzing. Sommige vluchtelingen krijgen een C status en dat is een toekenning van verblijf in Nederland op humanitaire gronden. Bij de laatste afwijzing kan men nog in bezwaar gaan bij het Europese Hof en deze procedure duurt ongeveer 2 jaar.

Huisvesting

De meeste vluchtelingen wonen in asielzoekerscentra. Soms worden deze gesloten en dan worden de mensen gedwongen om weer te verhuizen. Sommige vluchtelingen zijn binnen 10 jaar wel 8 keer verhuisd. De opvang voldoet niet aan de eisen die het Verdrag voor de rechten van het kind heeft opgesteld. Vaak woont men met een groot gezin in slechts 2 kamers.
En dan moeten we bedenken dat er tussen de 6000 en 8000 kinderen in asielzoekerscentra verblijven in Nederland.

Beleid van de overheid

Het beleid van de Overheid is erop gericht om uitgeprocedeerde asielzoekers het land uit te zetten. Dit zijn dan immers illegalen geworden. Zij kunnen geen werk krijgen en kunnen ook geen beroep doen op de sociale voorzieningen. Echter men dient hier de rechten van de mens wel te respecteren en soms kan er een mensenleven op het spel staan als er verkeerde beslissingen genomen worden. Zo heeft men in het verleden mensen teruggestuurd naar Somalië waarvan de overheid achteraf heeft moeten toegeven dat dit niet zorgvuldig genoeg was gebeurd.

Problematiek van de kinderen van asielzoekers

Veel kinderen van asielzoekers zijn in Nederland geboren of ze zijn in hun vroege kinderjaren met hun ouders naar Nederland gevlucht. Deze kinderen hebben het Nederlandse onderwijs genoten en bezoeken nu de Middelbare scholen. Zij zijn verwesterd en geïntegreerd in onze samenleving. Ze weten nauwelijks iets van het land van herkomst van hun ouders en hebben er ook geen binding mee. Als deze kinderen worden teruggestuurd naar het land van herkomst dan zijn zij totaal vervreemd en overgeleverd aan de cultuur van dat land. Zeker voor meisjes kan het bedreigend zijn als ze naar een land moeten waar bijv. besnijdenis nog plaatsvindt. Of als men naar Afghanistan moet en daar niet mag werken of studeren. Als we naar de T.V. beelden over Afghanistan kijken dan kunnen we ons nauwelijks voorstellen dat jonge meisjes uit het westen daar een bestaan kunnen opbouwen. Men mag immers als vrouw niet werken en geen studie volgen.

De vraag kan worden gesteld of het niet veel beter is om deze kinderen hier hun studie af te laten maken en te investeren in een goede ontwikkeling. Er zijn al hoge kosten gemaakt voor huisvesting en opleiding, en men kan zich afvragen of de opleiding niet beter kan worden afgemaakt. Nederland zal in de toekomst veel arbeidskrachten nodig hebben die goed geschoold zijn of een hogere opleiding hebben. Waarom deze kinderen dan terug te sturen naar het land van herkomst? Mogelijk zal de verdere financiering dan vanuit een ander ministerie moeten worden geregeld maar daar zal best een oplossing voor te vinden zijn. Een grotere rol in de hele procedure kan worden toebedeeld aan de gemeenten die de gezinnen kennen en weten of de vluchtelingen zich willen aanpassen aan de Nederlandse samenleving en een bijdrage kunnen en willen leveren in het arbeidsproces.

In de tweede kamer werd in 2010 een motie aangenomen waarbij voor kinderen die al 8 jaar in Nederland zijn een regeling moet worden getroffen om ze te kunnen laten blijven. Maar minister Leers heeft deze motie voorlopig naast zich neer gelegd.

Een andere optie is dat men asielzoekers niet langer de kans moet bieden om zich hier te hechten, langdurig te procederen en deze problematiek op voorhand uit te sluiten door snelle procedures en dan ook snelle afhandeling. Maar op humanitaire gronden zal men mensen die vluchten uit een land wat een gevaar voor hen is, nooit in de steek mogen laten. De wereld is immers van ons allemaal en de universele rechten van de mens zijn geldend voor eenieder van ons.