Scheiden; ruzie en afgunst

De droom is voorbij, de huwelijksboot gezonken. Jullie gaan uit elkaar. Definitief. In heel veel gevallen is er een vertrekkende partner en een partner die verdrietig achterblijft. En daar zit vaak het probleem want degene die eigenlijk helemaal niet scheiden wil, kan zich bedrogen en verraden voelen. En wat dan vaak blijkt, is dat liefde en haat vaak heel erg dicht bij elkaar liggen.

Wat moet ik nu? Ik hou nog van hem/haar.

Redenen om te scheiden zijn er genoeg. Het kan gaan om zwaarwegende redenen zoals overspel of bedrog. Maar ook om liefde die is uitgedoofd of onverenigbare verschillen. Dat laatste begrip is een ontzettend vaag en grijs gebied, want wanneer zijn verschillen 'onverenigbaar'? Maar goed, als de toekomstige ex zich er maar genoeg aan stoort, dan is het dus een onverenigbaar verschil. Zoals een huishouden wat niet goed genoeg ging, of geld wat teveel werd verspilt.

Wat vaker voorkomt, zelfs bij de onverenigbare verschillen, is dat er ook een ander in het spel is. Scheiden is op zo'n moment een aantrekkelijkere optie dan energie steken in een huwelijk waar je eigenlijk toch geen zin meer in hebt. Want, er is al een andere liefde aan de horizon, het is weer leuk en spannend dus de impact van een scheiding komt minder hard aan omdat je in ieder geval iemand hebt om je tijdens deze periode te steunen. Degene die achterblijft heeft het vaak een stuk minder makkelijk.
Vooral als diegene het eigenlijk helemaal niet zag aankomen. Achteraf komt het zelfverwijt: Had ik de tekenen aan de want moeten zien? Wat heb ik fout gedaan? Wanneer ben ik de fout in gegaan? Was ik niet meer mooi genoeg of spannend genoeg?

Want oh het is zo makkelijk om in eerste instantie de schuld bij jezelf te leggen. En daar zit je dan. Alleen, aan je lot over gelaten in een volstrekt vreemde situatie waarin van alles geregeld moet worden. En heel veel mensen maken daarbij een grote fout.
Ze zien de ander nog steeds als hun geliefde. In een periode waarin ze al extra kwetsbaar zijn, kan dus gemakkelijk misbruik gemaakt worden van nog bestaande gevoelens. Vooral tijdens een mediation moet je echt goed in je schoenen staan omdat er 1 persoon is die beide belangen in de gaten houdt. En als dan tijdens de mediation in een goed gesprek beslissingen gemaakt worden waar je later spijt van krijgt en die niet meer ongedaan gemaakt kunnen worden, dan zit je toch echt met de gebakken peren. Ik raad dan eigenlijk ook alleen mediation aan als je er 100% zeker van bent dat je allebei achter de scheiding staat, je als gelijken uit elkaar gaat en er geen eigendommen zijn waar ruzie om kan worden gemaakt. In alle andere gevallen, zelfs als er kinderen in het spel zijn, raad ik aan om een eigen advocaat in de arm te nemen. Ik spreek uit ervaring.

Laat je niet misleiden door je gevoelens. Probeer in deze moeilijke periode je hoofd koel te houden en zet GEEN handtekening tot je zeker weet wat je ondertekent.

Wat moet ik nu? Ik haat hem/haar!

Het tegenovergestelde kan ook gebeuren. Waar de ene persoon instort van verdriet, zich tijdens deze kwetsbare periode laat misbruiken door nog bestaande gevoelens, stort de andere persoon zich in gevoelens van wraak, jaloezie en afgunst. En hoewel ik dit ontzettend goed kan begrijpen, is het ook in dit geval belangrijk je hoofd koel te houden en je niet te verlagen naar het niveau van treiteren, dwarsliggen en kleinzerigheden. Scheiden is eigenlijk een puur en gevoelloos: business. Daar komt het op neer. Probeer dus ook zo over te komen, al was het alleen maar om de ander de wetenschap niet te gunnen hoe alles je werkelijk aangrijpt. Om het nog kouder te zeggen: Zorg tijdens je trouwen er al voor, dat je scheiding is geregeld.

Komt grof over is het niet? Toch is het waar. Als je van te voren al afspraken met elkaar maakt over hoe alles bij een eventuele scheiding geregeld moet worden, dan is de scheidingsprocedure uiteindelijk niets meer dan dat. Een procedure. Ik heb het dan natuurlijk niet over de nasleep van het scheiden, de verwerking. Maar goede afspraken van te voren kunnen de scheiding veel vlotter laten verlopen waardoor er niet tijdens het proces nog van alles uitgezocht moet worden over eigendommen, wie dit krijgt en dat meeneemt etc. Geloof me, bij een scheiding waar gevoelens toch al hoog oplopen, is ruziemaken over huis, geld en eventuele alimentatie als een druppel olie op vuur.

En de kinderen?

Helaas zijn heel vaak kinderen de dupe van scheidende ouders. Van de statistieken wordt je niet bepaald vrolijk. 1 op de 3 kinderen in Nederland komt uit een gebroken gezin. Verstijft van angst en onzekerheid staan ze klem tussen twee vuren. Want waar de ene ouder de andere ouder wel naar de maan kan wensen, of nog erger, gaat dit wel om de vader en moeder van een kind. En nooit zal een kind een keuze tussen die twee kunnen maken (ernstige gevallen natuurlijk daargelaten).

Denk je de gevoelens van een kind eens in als het zijn vader hele lelijke dingen over zijn moeder hoort zeggen? En vice versa?
Al is het moeilijk, probeer je grieven nooit over de rug van je kind of kinderen uit te spelen, want zij zijn er de dupe van en zullen het je later niet in dank afnemen. Als je het niet kunt opbrengen om vriendelijk te doen, dan is er altijd nog de koele beleefdheid. Je hoeft natuurlijk geen beste vriendjes met je ex te blijven. Tegenwoordig zijn ouders verpicht een Ouderplan op te zetten. Hierin wordt precies beschreven hoe de omgang met de kinderen zal gaan en andere zaken die de ouders belangrijk vinden (zoals schoolkeuze). En hoewel dit in de praktijk vaak moeizaam zal gaan, is het wel handig om zulke zaken op papier te zetten zodat je achteraf iets hebt om op terug te vallen als één van de ouders zich niet aan de afspraken houdt.

Probeer, zoniet uit respect voor de ander dan in ieder geval uit genegenheid voor je kinderen, je aan de regels te houden, respect te hebben voor spullen van de ander en je niet te verlagen tot kleinzerige pesterijen zoals bijvoorbeeld een moeder- of vaderdag cadeautje 'vergeten' mee te geven.

Scheiden is nooit leuk. Het doet pijn en het kost een vaak een lange tijd om er overheen te komen. Daarom raad ik je aan, sta je op het punt te scheiden, neem een goede advocaat in de arm! Laat iemand anders de zakelijke kant van de scheiding voor je regelen zodat je zelf alvast aan het verwerken kunt beginnen.

Ik wens je veel sterkte tijdens deze zware periode. Het zal niet makkelijk zijn, maar ik kan wel garanderen dat het beter zal gaan. Geef het tijd. Tijd heel (bijna) alle wonden, al kun je dat op dit moment misschien niet zien.