De factorenpolitiek, het middel om uit de crisis te geraken?

De unieke sociale en rechtvaardige oplossing om iets te doen aan de inkomenskloof tussen arm en rijk.

Is de factorenpolitiek het sociale middel om uit de crisis te geraken?

De dag van vandaag wordt in de politiek nog steeds uitgegaan van het gelijkheidsprincipe: “Alle Belgen zijn gelijk voor de wet”. In de praktijk komt dit erop neer dat iedereen die bijvoorbeeld met de auto een verkeersovertreding begaat dezelfde boete krijgt, is hij nu een arme drommel of een rijke industrieel. De factorenpolitiek daarentegen maakt een einde aan dit volgens mij oneerlijke systeem. Een ander voorbeeld is dat van de kinderbijslag. Nu krijgt iedereen die kinderen heeft, een kinderbijslag onafhankelijk van wat hij of zij maandelijks verdient. Door een factorenpolitiek te voeren kan de Staat enorm veel middelen besparen, niet om nieuwe uitgaven te financieren, neen om de staatsschuld te verminderen. Politici de dag van vandaag zijn veel te vaak geneigd om nieuw gevonden middelen onmiddellijk uit te geven aan eigen beleid.

Hoe werkt de factorenpolitiek nu concreet?

Aan elke Belg wordt een factor toegekend. Wie maandelijks het minimum verdient, krijgt factor 1. Wie onder de armoedegrens leeft, krijgt een factor tussen 0 en 1. Stel bijvoorbeeld dat de armoedegrens voor een alleenstaande op 800 € ligt, dan krijgt iemand met een inkomen van 800 € factor 1 en zijn buurman die bijvoorbeeld 600 € inkomen heeft krijgt factor 0,75. Hij heeft immers ¼ minder in de maand dan zijn buurman. Wie meer dan 800 € in de maand verdient krijgt een factor groter dan 1. Voor een inkomen van 1600 € bijvoorbeeld krijg je factor 2 toegekend. Het toekennen van een inkomensfactor is de basis van de factorenpolitiek.

Welk politiek beleid men hiermee voert, leg ik volledig in handen van de politici. Ik geef hieronder wel een aantal voorbeelden van beleid die men kan voeren:

1. Stel dat men overeenkomt dat de basisboete voor fout parkeren 50 € bedraagt dan zal iemand met factor 1 (800 € inkomen) slechts 50 € boete betalen voor deze verkeersovertreding. Wie factor 3 (2400 € inkomen) heeft, zal 3 x 50 = 150 € boete betalen. Wie onder de armoedegrens leeft en bijvoorbeeld slechts 600 € inkomen heeft, zal slechts ¾ van 50 € betalen.
2. Een ander voorbeeld is dat van de kinderbijslag. Stel dat het basisbedrag voor 1 kind van iemand met factor 1, 300 € bedraagt dan zal een ouder met 800 € inkomen effectief maandelijks 300 € kinderbijslag ontvangen. Wie factor 2 heeft met een inkomen van 1600 € zal 300 €: factor 2 = 150 € kinderbijslag ontvangen. Bij het toekennen van inkomens of premies door de overheid moet je delen door de factor, bij de betaling van boetes moet je vermenigvuldigen met de factor.
3. Een laatste voorbeeld is dat van een abonnement bij De Lijn. Iemand met factor 1 betaalt bijvoorbeeld 50 € basisabonnement per jaar. De bakkersvrouw die bijvoorbeeld factor 4 heeft (4 x 800 € = 3200 €) betaalt dan 4 x 50 € = 200 € voor een abonnement. Het beleid van gratis abonnementen zou ik afschaffen gezien het asociaal is.

Ik heb geprobeerd het systeem aan de hand van eenvoudige voorbeelden uit te leggen. In de praktijk zullen er systemen zijn voor alleenstaanden en voor gezinnen waarbij rekening wordt gehouden met meerdere inkomens. Ook het al dan niet bezitten van onroerend goed kan eventueel een factorverhoging of -verlaging teweeg brengen. Dat is volledig aan de politici om daarover te beslissen.

Kortom het systeem van de factorenpolitiek zorgt ervoor dat de Staat meer inkomsten zal genereren en minder uitgaven zal hebben. Het is ook het ideale systeem om de kloof tussen arm en rijk dicht te rijden. Wie veel inkomen heeft zal van de overheid minder krijgen en meer betalen. Wie arm is, wordt door dit systeem beschermd.