Opinie Israël 15: Lessen van de Zesdaagse Oorlog 1967

In de discussie over de oprichting van een Palestijnse staat vergeten veel mensen wat de redenen waren van de Zesdaagse Oorlog en hoe Israël de gebieden veroverde. Deze oorlog is vandaag nog steeds relevant. Veel zaken zijn nog niet opgelost en blijven in het nieuws. Velen noemen de verovering door Israël een bezetting van Palestijns grondgebied terwijl er nimmer een Palestijnse Staat heeft bestaan. Bovendien kan afgevraagd worden of het afstaan van gebieden tot vrede leidt. David Harris schreef een artikel 'Why the Six-day war still matters.' Mijn artikel vormt een bewerking hiervan voor zover het Judea, Samaria en Oost-Jeruzalem betreft. Tevens vindt u mijn eigen visie.

Tien belangrijke lessen van de Zesdaagse Oorlog 1967

1. Er is nooit een Palestijnse staat geweest. In 1947 hebben Arabieren een eigen staat naast een Joodse staat verworpen.
2. Judea, Samaria en Oost-Jeruzalem waren in Jordaanse handen. Joden werd de toegang tot hun heiligste plaats ontzegd en vele heilige plekken werden vernield.
3. Tijdens de Jordaanse bezetting werd géén Palestijnse staat opgericht in de West Bank en Oost-Jeruzalem.
4. Er bestaan geen grenzen van 1967. Israël werd niet door de Arabische wereld als Joodse staat erkend.
5. De PLO werd in 1964 opgericht voordat Israël Judea, Samaria en Oost-Jeruzalem in handen had. Het enige doel van de PLO is de vernietiging van de Joodse staat.
6. De Arabische landen verkondigden vóór de Zesdaagse Oorlog aan Israël te zullen vernietigen. Israël drong er bij Jordanië op aan niet mee te doen. Had Jordanië de wapens niet opgepakt dan was het nu nog in bezit geweest van de West Bank en Oost-Jeruzalem.
7. De VN trok haar troepen weg op bevel van Egypte. De VN deed dus niets om Israël te verdedigen.
8. Egypte blokkeerde Israëlische schepen in de Rode Zee. De VS greep niet in.
9. Frankrijk stelde een wapenembargo in tegen Israël waardoor Israël een tekort aan wapens zou kunnen krijgen als de oorlog langer had geduurd.
10. Na de oorlog bood Israël de veroverde gebieden aan in ruil voor vrede. Dit werd door de Arabische wereld van de hand gewezen.

Velen herschrijven de geschiedenis

Bovenstaande feiten worden door velen van de hand gewezen. Ze beweren dat er wel een Palestijnse staat was, dat er grenzen waren, dat Israël niet uit zelfverdediging handelde in 1967, dat de nederzettingen het obstakel vormen voor vrede, dat ze niets tegen Joden hebben maar dat die niet in de gebieden mogen wonen.

Visie van Etsel

Het herschrijven van de geschiedenis is een slechte zaak. Dit impliceert dat er geen vrede gesloten kan worden op grond van de feiten. Zou Israël de gebieden opgeven dan kunnen de vijanden even makkelijk de geschiedenis herschrijven voor de rest van de Joodse staat binnen de Groene Lijn van 1967.

Het opgeven van gebieden heeft niet tot vrede geleid. Israël heeft zich uit Zuid-Libanon en Gaza teruggetrokken maar werd vervolgens door duizenden raketten getroffen. Ook de vrede met Egypte is sinds de 'Arabische lente' lang niet meer zo zeker. Mochten radicalen het roer in Egypte overnemen dan is het vredesverdrag tussen Israël en Egypte niets meer waard.

Israël kan niet vertrouwen op de internationale gemeenschap. Vlak vóór de Zesdaagse Oorlog stelde Frankrijk een wapenembargo in tegen Israël en trok de VN haar troepen uit de Sinaï. Ook in Libanon lijkt de aanwezigheid van VN-troepen er niet voor te kunnen zorg dragen dat Hezbollah zich niet meer bewapend. Hezbollah is sterker dan ooit. Wat betreft het geweld uit Gaza zwijgt de VN vooral. Pas wanneer Israël hard optreedt om het geweld in te dammen komt er een spoedvergadering en dan krijgt vooral Israël er van langs.

Het weggeven van (delen van) Judea en Samaria en Oost-Jeruzalem zal ongetwijfeld leiden tot een nieuw front. De Palestijnse Autoriteit heeft nu al aangegeven geen Israëlische troepen in de Jordaan Vallei te dulden. Zonder de aanwezigheid van de IDF kunnen vele wapens het land binnengesmokkeld worden. En dan hebben we het nog niet eens over wapens die naar een internationaal vliegveld in de Palestijnse gebieden gevlogen kunnen worden. Wie controleert een Palestijnse luchthaven? De VN heeft een slechte reputatie. Zou de NAVO dit wel kunnen? Zouden de Palestijnen troepen van de NAVO toestaan op hun luchthaven en in de Jordaan Vallei?

Abba Eban heeft de grenzen van 1967 wel eens Auschwitz grenzen genoemd. Israël kan zichzelf nauwelijks nog goed verdedigen als het terugkeert naar de bestandslijnen van 1949. Er bestaat te veel haat onder de Arabieren om te denken dat na een Israëlische terugtrekking er vrede zal zijn. Zelf geloof ik dat de kans op oorlog dan alleen maar zal toenemen. Vanaf de hooggelegen heuvels van Samaria vormt Tel Aviv een prachtig doelwit voor Palestijnse terroristen met hun raketten. En wie zorgt er voor dat de Palestijnen zich niet tot de tanden toe zullen gaan bewapenen? Welke internationale instantie weerhoudt momenteel Hezbollah ervan zich te bewapenen?

Een conflict is zo geboren. De Eerste Intifada ontstond door een verkeersongeluk waarbij 4 Palestijnen omkwamen. De Palestijnen dachten dat het om een wraakactie ging voor de dood van een Israëlische zakenman twee dagen daarvoor. Er braken overal rellen uit en de Eerste Intifada was een feit. De Tweede Intifada ontstond door het bezoek van Ariel Sharon aan de Tempelberg. Hierop braken rellen uit. Kortom, alles kan aangegrepen worden als het begin van een conflict. En er zijn vele krachten die daarop uit zijn....

Meer informatie: Opiniestukken over Israël.

Lees verder

• Israëlisch-Arabische oorlogen (3): De Zesdaagse Oorlog 1967
• Israël: Land voor vrede? Een Joods religieuze visie
• Israëlisch-Arabisch conflict 8: Naweeën Zesdaagse Oorlog
• Israëlisch-Arabisch conflict 2: Welk risico neemt Israël?
• Israëlisch-Arabisch conflict 3: Vrede voor vrede