Propaganda, cencuur, leugens van een overheid

Duitsers zijn meestal heel aardige nette mensen. Door valse en perverse propaganda voerde deze beschaafde natie toch een gruwelijke oorlog, en moordde tussen 1942-1945 tevens de Europese Joden systematisch uit. In ons land werd ons foute koloniale optreden destijds ook als goed voorgespiegeld aan de bevolking en aan de kindertjes op school.

Niet objectieve voorlichting over "de moffen"

Toen de meester circa 1950 op de lagere school uitgebreid aan de klas vertelde over de verschrikkingen van de tweede wereldoorlog, kon je het hem niet kwalijk nemen dat hij het over Moffen had in plaats van Duitsers. De pijn zat bij veel volwassenen namelijk nog erg diep. Vanwege alle verschrikkingen die kort daarvoor hadden plaats gevonden, zoals het afschuwelijke bombardement op Rotterdam, vanwege de Hongerwinter en de gedwongen arbeidsinzet. En vanwege de concentratiekampen, waarin vijf tot zes miljoen Europese Joden werden vermoord. Ruim 100.000 (Joodse) Nederlanders werden fabrieksmatig vernietigd, van baby tot bejaarde. Voor de onderwijzers was vertellen over die oorlog daarom niet alleen het geven van geschiedenisles, maar tevens een uitlaatklep voor hun eigen afschuwelijke herinneringen. Logisch dat kort na 1945 meester en juffrouw nog niet in staat waren objectief te zijn en elke gewone Duitser ten onrechte de oorlog aanrekende.

Thuis, bij familie en op het werk was de berichtgeving over Duitsers ook verre van objectief. Het gevolg was dat de jeugd van na de oorlog het idee kreeg dat bijna alle Duitsers nare mensen waren. En dat ze inderdaad niet deugden kon je goed merken aan die grote monden die ze gaven en aan die enorme kuilen die ze aan ons strand groeven en bezet hielden. En ook tijdens interland voetbalwedstrijden Duitsland-Holland, waren ze duidelijk een stuk gemener met hun overtredingen dan onze aardige Oranje jongens die nooit gemene overtredingen maakten.

De Nederlanders

Vandaag de dag kunnen we gelukkig weer genuanceerd en objectief over onze oosterburen spreken, en beseffen we dat ze even goed en/of slecht zijn als wij Nederlanders. Dat wij inderdaad niet beter of slechter zijn dan de Duitsers toont de geschiedenis aan. Onder andere in het voormalige Nederlands Indië hebben ook wij een bevolking eeuwenlang met harde hand onze wil opgelegd, om er zelf materieel beter van te worden. Zo mogelijk een nog grotere schandvlek in onze geschiedenis is de mensonterende slavenhandel waaraan wij ons uit puur winstbejag schuldig maakten. Van ca 1600 tot 1800 werden onder Nederlandse vlag zo’n 600.000 slaven getransporteerd en verkocht van Afrika naar Amerika. Overigens maakten o.a. ook Portugal, Spanje, Frankrijk en Engeland zich aan deze misdadige mensenhandel schuldig. In totaal betrof het zo'n zes miljoen Afrikanen, waarvan een groot deel het transport op zee niet overleefde. Toen deze gebeurtenissen plaats vonden dachten we er gunstiger over omdat de gewone man de werkelijkheid niet te horen kreeg.

Het monster in ieder mens

Valse berichtgeving kan van een mens een monster maken. Als je maar lang genoeg eenzijdige negatieve verslaggeving doet over bepaalde (bevolkings)groepen, gaat de ontvanger van de boodschap vanzelf geloven dat “dat soort” mensen minder zijn en beter kunnen vertrekken. En dat je vooral je dochter moet binnen houden als ze in de buurt zijn. Langdurige systematische propaganda en censuur die niet wordt tegengesproken is een venijnig gif. Het kan uiteindelijk leiden tot moord en massaverkrachting. Zeker als er charismatische figuren opstaan die de bevolking opzwepen en nog meer angst aanjagen. vanaf de jaren 30 werden de Duitsers massaal opgehitst tegen de Joden, waarbij de makkelijk te beïnvloeden jeugd via de Hitler Jugend werd geïndoctrineerd. Helaas heeft de wereld weinig geleerd van dergelijke perverse praktijken. De oorlogen in het voormalige Joegoslavië lieten tussen circa 1990 en 2000 opnieuw zien dat mensen hun naaste buren naar het leven stonden, met wie ze voorheen in vrede leefden.

Voorlichting en censuur in Democratie

Waakzaamheid blijft geboden, want we hebben allemaal een menig overzaken die we in de krant lezen. Ook anno 2011 horen we van alle kanten dat de rebellen in Libië veel betere bedoelingen hebben dan het regime van Kadaffi. Maar eerst zien en dan geloven.