Anja Meulenbelts onjuiste visie op de Israëlische democratie

Op de weblog van Anja Meulenbelt staat een kort betoog over Israël 'de enige democratie in het Midden Oosten'(26 juli 2007). Dit artikel is geschreven naar aanleiding van de toestemming van de Israëlische Minister van Onderwijs om in de schoolboeken van de Israëlische Arabieren te schrijven over de verdrijving van Arabieren uit Palestina tijdens Israëls Onafhankelijkheidsoorlog van 1948. Anja Meulenbelt schrijft dat Israël geen echte democratie is omdat het Arabieren discrimineert.

In mijn artikel Kinderen in Israël worden voorgelogen aldus Anja Meulenbelt staat beschreven wie Anja Meulenbelt is.

Op de Weblog Anja Meulenbelt houdt Anja dagboeken bij over o.a. het Israëlisch-Palestijnse conflict. Op 26 juli 2007 schrijft ze over de vermelding van de Nakba (ramp) in de geschiedenisboekjes van Israëlische Arabieren. Tijdens de Nakba van 1948 werden duizenden Arabieren verdreven uit hun dorpen door het Israëlische leger. Volgens Meulenbelt is dit nog maar een afgezwakte versie van wat de Israëlische historici Ilan Pappe en Benny Morris bekend hebben gemaakt. Pappe en Morris zijn geschiedkundigen die de geschiedenis van Israël 'herschrijven'. Daarbij zijn ze zeer kritisch over het zionistische beleid.

Verder schrijft Anja Meulenbelt dat in Israël het onderwijs van Joden en Arabieren geheel gescheiden is. De Joodse kinderen leren niets over de Nakba. Zij leren over de Israëlische Onafhankelijkheidsoorlog en de strijd tegen Arabische legers. Niet alleen op het gebied van onderwijs maar ook op andere gebieden zijn de Joodse en Arabische maatschappij geheel van elkaar gescheiden. Ze gaat in op de landonteigeningspolitiek van de Joodse staat. De Jewish Agency bepaalt dat alleen Joden op staatsgrond mogen wonen en dat bovendien Arabieren moeten worden geweerd in Joodse wijken en steden. Dit alles is legaal verklaard door het Israëlische parlement, ondanks dat het Hooggerechtshof dit heeft veroordeeld.

De Onafhankelijkheidsoorlog van 1948

Vóór de oorlog van 1948 was er al sprake van strijd tussen Joden en Arabieren. Er zijn heel wat Arabische pogroms geweest waarbij Joden werden verjaagd. Een berucht voorbeeld is Hebron waarbij joden in 1929 werden verdreven en vermoord. Anderzijds hebben Joden, met name de Irgoen-organisatie en Lechi-beweging, wraakacties op Arabische dorpen uitgevoerd waarbij dodelijke slachtoffers vielen.

De oorlog van 1948 is door de Arabische landen en de Arabieren in Palestina zelf begonnen. Zij konden de oprichting van een Joodse staat niet verkroppen, ondanks dat aan de Palestijnse Arabieren zelf ook een staat werd toegewezen door de VN in het verdelingsplan van Palestina. Tijdens de oorlog bleek dat de Joden sterker waren en dat veel Arabieren het geweld ontvluchtten. Dat er Arabieren zijn verdreven is waar. Maar ook Joden, met name in Jeruzalem, werden verdreven. Daarnaast pikten Jordanië en Egypte land in dat was toegewezen aan de Palestijnse Arabieren, namelijk de Westelijke Jordaanoever en Gaza.

Kortom, de oorlog die begonnen was door de Arabieren heeft veel ellende met zich meegebracht. Ik vraag mij echter af of Anja Meulenbelt zich nu voor de Joden zou hebben ingezet als de Arabieren de oorlog van 1948 hadden gewonnen. Zou zij dan nu op de barricades staan en schreeuwen over het onrecht dat de Joden is aangedaan? Ik vrees van niet. Ik lees bijvoorbeeld nergens dat Meulenbelt het verschrikkelijk vindt dat Joden in 1929 uit Hebron en in 1948 uit Jeruzalem werden verdreven. Ook lees ik nergens dat Meulenbelt zich druk maakt over het feit dat Joden uit Arabische landen werden verjaagd naar aanleiding van de oorlog van 1948.

Segregatie tussen Joden en Arabieren in Israël

Het segregatie verhaal Van Anja Meulenbelt is maar ten dele waar. Dat er sprake is van gescheiden onderwijs voor kinderen heeft te maken met het feit dat Joden en Arabieren gescheiden van elkaar wonen. Veel Arabieren hebben privé-grond dat ze niet willen opgeven. Verhuizen is voor hen dus geen optie. Het verwijt dat Arabieren geen staatsgrond kunnen kopen (als ze dat al willen), geldt ook omgekeerd. Joden kunnen geen privé-grond kopen in Arabische dorpen (als ze dat al willen). Dus Joodse en Arabische kinderen leven nu eenmaal gescheiden en gaan daarom gescheiden naar school. Overigens is op de universiteit geen sprake meer van scheiding.

Wat betreft segregatie op andere gebieden denk ik dat beide bevolkingsgroepen graag hun eigen cultuur willen handhaven. Zelfs met de bestaande scheiding worden de Israëlische Arabieren door Palestijnen buiten Israël als 'verraders' gezien die (gedeeltelijk) deelnemen aan de Israëlische maatschappij. Overigens blijkt uit vele opinieonderzoeken dat bij de oprichting van een Palestijnse Staat, de meeste Israëlische Arabieren liever bij Israël blijven dan zich aan te sluiten bij de nieuw te vormen Palestijnse Staat. Kennelijk verwachten ze niet veel goeds van de democratische waarden van hun broeders.

Segregatie binnen de Joodse en Arabische maatschappijen in Israël

Tot slot is het misschien nog eens goed om Anja Meulenbelt er op te wijzen dat ook binnen de Joodse en Arabische samenlevingen scheidingen bestaan.

Zo is de Joodse maatschappij sterk onderverdeeld in seculier en religieus:

• Er zijn socialistische en religieuze kibboetsiem.
• Er zijn seculiere en religieuze scholen.
• Er zijn hoofdzakelijk profane steden (dorpen) zoals Tel Aviv/ Haifa en hoofdzakelijk religieuze steden (dorpen) zoals Jeruzalem/Bnei Brak/Kfar Chabad.

De onderlinge verhoudingen lopen nogal eens uit in conflicten waarbij het er heftig aan toegaat.

Binnen de Arabische samenleving bestaat een sterk onderscheid tussen christenen, moslims, bedoeïenen en Druzen. Elk segment kent weer zijn eigen cultuur. Daarnaast heb je nog de sterke invloed van clans en families.

Conclusie

Dat de Israëlische democratie niet perfect is, moge duidelijk zijn. Er valt nog veel te verbeteren, vooral wat de achterstand van de Arabieren betreft. Maar feit is dat het desondanks een democratie is en dat het militaire bestuur over de Arabieren sinds 1966 is opgeheven. De Arabieren hebben nog niet alle rechten verworven omdat veel Joden bang zijn voor de zogenaamde 'vijfde colonne'. Gelet op de reactie van de Israëlische Arabieren tijdens de Tweede Intifada is dat niet geheel ten onrechte.

Meer over Anja Meulenbelt is te lezen in mijn special Weblog Anja Meulenbelt: strijd tegen Israël. © 2007 - 2008 Etsel, gepubliceerd in Mens en Samenleving (Mijn kijk op...) op 29-07-2007, laatst gewijzigd op 19-03-2008. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Etsel is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Verwante artikelen

• Kinderen in Israël worden voorgelogen aldus Anja Meulenbelt: Op Israëlische scholen wordt niet de waarheid vertelt over het Israëlisch-Palestijnse conflict, beweert Anja Meulenbelt op haar weblog. In een art…
• De bedenkelijke Hamassympathie van Anja Meulenbelt: Op de weblog van Anja Meulenbelt staat een een artikel over de aandacht voor de Israëlische bezetting van de Palestijnse gebieden (5 juli 2007). In het art…
• Boekrecensie: Een spiegel liegt niet - Anja Meulenbelt: In 2002 heeft Anja Meulenbelt een boek uitgebracht met opstellen van Israëlische activisten die zich verzetten tegen de Israëlische bezetting van Pales…
• Anja Meulenbelt en Susan Nathan: Op haar weblog plaatst Anja Meulenbelt graag artikelen van linkse Israëli's die het beleid van de Israëlische regering aan de kaak stellen. Ditmaal een interview met Susan Na…
• Israëlisch-Arabisch conflict 3: Vrede voor vrede: Het voorstel om land te ruilen voor vrede is ongehoord in de annalen van de geschiedenis. Wanneer heeft een natie gebied teruggegeven in een defensieve oorlo…

Bronnen en/of referenties

• Weblog Anja Meulenbelt