Ronnie James Dio

De kleine grote man. De volgens velen de beste zanger in de popmuziek, Ronnie James Dio, wordt dit jaar 67. Hij speelt nog steeds in de heavy metal band Heaven and Hell, een reunie van het oude Black Sabbath. Zijn stemgeluid kan zich meten met Tom Jones, Pavarotti, en John Fogerty. Met deze zangers heeft hij gemeen dat hij een ongelooflijk volume en bereik koppelt aan zuiverheid. Zijn typische eigen stijl voorzag de hardrock van nieuwe impulsen en muzikale richting.

Ronnie James Dio

Ronald Padavona werd geboren in 1942 in Portsmouth (New Hampshire). Als jongetje groeide hij op met artiesten als James Brown, Sam & Dave, en Elvis Presley. De jonge Ronnie was zeer geinteresseerd in de muziek, en leerde zichzelf trompet spelen, en daarna bas-gitaar. Hij zou later verklaren dat de ademhalings-techniek van het trompet spelen hem van uitermate goed van dienst kwam bij het zingen. Hij speelde in diverse rockabilly bandjes, en besloot op gegeven moment om zanger te worden, met als artiestennaam Ronnie James Dio. Dio is Italiaans voor 'God'; de zanger heeft een afkeer van religie, en deze naam mogen gerust in dat kader plaatsen.

Van zijn highschool- en studententijd zijn nog opnames bewaard gebleven van bandjes als Ronnie & The Rumblers en Ronnie And The Red Caps. Hij besloot zijn carriere volledig aan de muziek te wijden, en niet te gaan studeren. In 1969 richte hij de band the Electric Elves (later Elf); dit gaf hem het eerste podium om te schitteren. De muziek was een mix van rock, dixieland, en blues. De songs vielen op door de zang; Dio was in staat om de hele band weg te blazen, maar toch netjes en zuiver te zingen. Na een aantal uitstekende LP's werden zijn kwaliteiten ontdekt door Deep Purple gitarist Ritchie Blackmore, waarmee hij de band Rainbow oprichtte. De bezetting was indentiek aan die van Elf, maar nu met Blackmore op gitaar.

Hardrock

Vanaf dat moment kwam Dio's carriere in een stroomversnelling. Hij ontwikkelde een typische eigen stijl: rock & roll met opera-achtige trekjes. Dit sloot goed aan bij de klassieke gitaarstijl van Blackmore. Rainbow groeide uit tot een wereldact met de vreemde mix van hardrock, blues, en klassiek. In de daarop volgende jaren bleef Dio de hardrock trouw. Na meningsverschillen en ruzie's met Blackmore stapte hij uit de band, en sloot zich aan bij Black Sabbath. Deze band zat in het slop, nadat zanger Ozzy Osbourne ontslagen was. Maar met Dio als nieuwe frontman kwam men met een aantal uitstekende albums op de proppen, in een iets gereviseerde muziekstijl. Vanaf 1983 speelde Dio in zijn eigen band, genaamd Dio. Hun eerste twee albums zijn uitermate goed, daarna werd het allemaal wat minder. Tegenwoordig staat de zanger weer achter de microfoon bij zijn oude vrienden van Black Sabbath. Ze doen dit onder de naam Heaven and Hell.

Naast al deze bands verleende Dio zijn medewerking ook aan andere projecten. Zo mobiliseerde hij de hardrock-wereld om een single op te nemen, waarvan de opbrengsten voor hongerlijdend Afrika waren bestemd. Mischien is hij het meest bekend vanwege de wereldhit Love is All van Roger Clover & friends. Het komische duo Tenacious D refereert regelmatig aan Dio als de hogepriester van de heavy metal.

Stem en teksten

De stem van Dio kan zich meten met de groten der aarde. Zijn zangtechniek heeft veel weg van die van Tom Jones, en Pavarotti. Tom Jones schrijft niet zijn eigen nummers, en Pavarotti mist de link met rock & roll. Het meest lijkt hij op John Fogerty, het creatieve genie achter Creedence Clearwater Revival. Een stem, die het volume kan aanemen van een sirene, en toch zuiver blijft. In zijn teksten gaat Dio nogal eens tekeer tegen georganiseerde religie. De zanger die doorgaat voor behoorlijk intelligent doorspekt zijn teksten ook vaak met middeleeuwse symboliek en thematiek.

Dit is het enige verwijt dat ik de man kan maken. Zijn stijl is al jarenlang hetzelfde, waarschijnlijk omdat dat geld in het laatje brengt. Ik zou zeggen richt opnieuw Elf op, en maak een wereldplaat!

Albums

Elf

• Elf (1972)
• L.A.'59 (1974)
• Carolina County Ball (1974)
• Trying to Burn the Sun (1975)

Rainbow

• Ritchie Blackmore's Rainbow (1975)
• Rainbow Rising (1976)
• Rainbow On Stage (1977)
• Long Live Rock'n'Roll (1978)

Black Sabbath

• Heaven and Hell (1980)
• Mob Rules (1981)
• Live Evil (1983)
• Dehumanizer (1992)

Dio

• Holy Diver (1983)
• The Last In Line (1984)
• Sacred Heart (1985)
• Intermission (1986)
• Dream Evil (1987)
• Lock Up the Wolves (1990)
• Strange Highways (1994)
• Angry Machines (1996)
• Inferno/Last In Live (1998)
• Magica (2000)
• Killing the Dragon (2002)
• Master of the Moon (2004)

Heaven & Hell

• Heaven & Hell - Live From Radio City Music Hall (2007)

Lees verder

• De klassieker Rainbow Rising
• Ritchie Blackmore, fenomeen