Sha-la-lie lukt het nie

Na het debacle van Shine van vorig jaar heeft Nederland wederom een nieuwe bijdrage voor het Eurovisiesongfestival 2010: Ik ben verliefd (Sha-la-lie), gezongen door Sieneke. Zij heeft het Nationale Songfestival gewonnen samen met een draaiorgel. Na het slechte resultaat van vorig jaar wilde de NOS de vingers er niet meer aan branden en liet de organisatie over aan de TROS die Pierre Kartner de opdracht gaf om een mooi lied te schrijven. Hij deed wat hij kon. Helaas weer niet gelukt!

Ons Pjer

Pierre Kartner wordt binnenkort 75 maar moet een gevoelsleeftijd hebben van bijna 90 als je het liedje hoort. Ons Pjer heeft zijn uiterste best gedaan en valt dan ook niets te verwijten. Iemand van die leeftijd bedient zich nu eenmaal van het idioom dat hem bekend is. Ons Pjer heeft een konijn uit de hoed getoverd dat niet misstaat tussen zijn oude bekende hits uit de jaren zeventig. En dat is het ‘m nu juist. Het lied is niet van deze tijd. Ook het draaiorgel achter Sieneke niet. Daar krijg je de zaal in Oslo niet mee plat.

Oostblok-geweld
Het zijn de opdrachtgevers die in de fout zijn gegaan. De TROS had beter moeten weten en eerst zijn huiswerk moeten doen. Met dit lied kunnen wij nooit tegen het Oostblok-geweld op van de laatste jaren waarbij die landen ook nog op elkaar stemmen. Niet dat die liedjes zo geweldig zijn maar ze zitten vol lef en durf. De energie spat van het podium en dat heeft sha-la-lie nie, ook al doet Sieneke haar stinkende best. Voor haar is het dubbel jammer omdat zij aan het begin staat van een veelbelovende carrière. Na Oslo kan dat wel eens anders zijn.

Halve finale
De componisten en tekstschrijvers staan natuurlijk niet te dringen gezien de successen van de afgelopen jaren. Het is Nederland al jaren niet meer gelukt om de finale te halen. De laatste keer in 2004 lukte het Re-union om op een twintigste plek te eindigen. Alle jaren daarna sneuvelde Nederland in de halve finale terwijl die liedjes niet altijd even slecht waren.

Dan moet je als organisator toch achter de oren gaan krabben. Ligt het aan het talent? Nee! Ligt het aan het liedje? Zou kunnen! Het ligt zeker aan de benadering van het Eurosongfestival. Als organisator zou je de vijf beste liedjes per keer van de afgelopen vijf jaren compleet moeten doorlichten. Waarom zijn die liedjes succesvol? Hebben ze kwaliteit? Vaak niet! Hebben ze iets origineels? Dat wel!

Analyse

Na een grondige analyse heb je kans dat je achter het succesverhaal van een winnend Eurovisiesongfestival-liedje komt. Wat spreekt een miljoenenpubliek aan? Dat is de eerste vraag die opkomt. Waarschijnlijk komt nooit de sluitende formule op tafel. Dat hoeft ook niet. Als het mechanisme maar duidelijk is. Dan kunnen we met onze muziekindustrie weer over de grens zoals in de jaren zeventig uit de tijd van Ons Pjer met zijn Smurfenlied en andere grote helden als The Motions met Venus en Golden Earring met Radar Love en Twilight Zone.

Succes
Het succes van Pierre Kartner is hem van harte gegund en kan hem ook niet ontnomen worden. Maar sinds het Smurfenlied is er veel veranderd. De wereld ziet er anders uit vandaag de dag en dat herken je niet in ‘Ik ben verliefd (Sha-la-lie)'.

Die smurfen in het kleine café aan de haven moeten zich ook groen en geel hebben geërgerd aan het Nationale Songfestival. Ik hoor ze al zeggen: “Waarom sturen we onze Jan-Peter niet naar Oslo met het lied ‘Trees heeft een Irakees’. De titel is wel een beetje gejat en doet bejaard aan maar het onderwerp is wel actueel. De rest van het lied vult zich vanzelf in.”

Nee TROS, we kunnen niet terug in de tijd. We moeten juist vooruit kijken.