Legende uit Aldeneik

Dit zijn 3 legendes uit Aldeneik. De duivel blies kaars uit, De kleefsteen en De legende van de Sint-Willibrordusweg.

DE DUIVEL BLIES KAARS UIT

Harlindis en Relindis, twee adellijke Frankische dames, stichtten na hun opleiding in Valenciennes hun eigen Benedictijnenabdij op te Aldeneik. Hier werd de befaamde Codex Eyckensis geschreven, het evangelieboek van Aldeneik. Volgens de legende zag de duivel met lede ogen het werk van deze vrome dames aan. Hij ging zelfs zo ver door de kaarsen uit te blazen die gebruikt werden bij het schrijfwerk in het scriptorium of schrijfvertrek. Telkens bracht de Engel des Heren nieuw licht. De bewuste kaarsen, het evangelieboek en talrijke relieken worden thans nog bewaard in de schatkamer van de St.-Catharinakerk te Maaseik.

DE KLEEFSTEEN

Het Maaseikse gehucht Aldeneik bezit een prachtige, mysterieuze kerk. In de muur van de rechter zijbeuk treft de toevallige bezoeker een arduinen vloersteen aan, die een duivelse aantrekkingskracht bezit. Het is de Kleefsteen van Aldeneik. Kruisheer Johan Hallbach die van 1618 tot 1634 pastoor van de Maaseiker wijk Heppeneert was, vertelt heirover:

Op paasdag van het jaar 1596 ging Jan Hammerslag, kruisheer van Maaseik, de communie uitdelen in de kerk van Aldeneik. Onder de kerkgangers bevond zich een vrouw die door het hele dorp genegeerd werd. Tijdens de dienst begon ze opeens te huilen. Jan Hammerslag vroeg haar wat er scheelde. Ze antwoordde dat haar buren haar onrechtvaardig voor heks hadden uitgescholden. De pastoor had medelijden met de vrouw en nodigde haar uit zich aan een godsoordeel te onderwerpen. Hij zou een hostie in haar mond leggen en meteen zou bewezen zijn dat God zich niet verzette tegen zijn aanwezigheid in haar lichaam. Nadat de priester de hostie op haar tong had gelegd, hield hij met zijn hand geruime tijd haar mond dicht om te vermijden dat ze de hostie zou aanraken. Toen iedereen dacht dat ze het heilig brood had doorgeslikt, liet hij de vrouw los. Zodra ze opstond, viel de hostie uit haar mond. Ze wou ze snel weer oprapen, maar haar ongewijde vingers bleven smeulend in de arduinen vloersteen vastzitten, zodat ze de hostie niet kon aanraken. Kruisheer Hammerslag na ze weg en bevrijdde de vrouw uit haar benarde positie. De heks werd op de markt van Maaseik verbrand en de vloersteen werd in de muur van de kerk gemetseld als herinnering aan dit wonderbare voorval. Het ingebrande merkteken van de drie vingers is nog duidelijk zichtbaar.

En inderdaad, ook nu nog kun je je vingertoppen in de verschroeide holten van de arduinsteen leggen…

DE LEGENDE VAN DE SINT-WILLIBRODUSWEG

Op een mooie dag liep Sint-Willibrordus naar Aldeneik om er zijn klooster te bezoeken. Hij nam daarbij een binnenweggetje dat door het graanveld van een rijke grondbezitter slingerde. Toen deze laatste het zag, begon hij de heilige uit te schelden en af te dreigen. Willibrordus zei niets, keerde terug op zijn stappen en volgde dan maar de langere weg. Maar zie: waar hij langskwam, verdwenen allle oneffenheden en putten en verscheen dus een prachtige, groene weg, die van dan af aan Sint-Willibrordusweg wordt genoemd.

Het gras verdort er nooit, zelfs niet in het putje van de strengste winter. Maar de man die de heilige had uitgescholden, stierf al de dag nadien een schielijke dood.