Legendes van Antwerpen

hier kan u drie verhalen lezen die te maken hebben met Antwerpen. het zijn 2 legendes en 1informatief artikel.

Antwerpse Sinjoren, van spotnaam naar eretitel

Van Antwerpenaars wordt vaak gezegd dat ze chauvinistisch zijn. “Maar neen! We zijn het slachtoffer van onbegrepen bescheidenheid...” Yeah right! Feit is dat sommige Antwerpenaren een ietsje meer Antwerps zijn dan hun stadsgenoten (of toch zelf vinden dat ze dat zijn). Dat zit zo: er zijn Antwerpenaren en er zijn Sinjoren. Die laatsten zijn ook Antwerpenaren, maar dan met een streepje voor. Je mag jezelf pas Sinjoor noemen als je ouders en hun voorouders geboren zijn op de rechteroever van de Scheldebanken (de kant met de kathedraal), de geboorteplaats van de stad.
Het woord 'Sinjoor' is een verbastering van het Spaanse señor, dat 'mijnheer' betekent en in gebruik kwam toen de Spanjaarden hier de plak zwaaiden. In de Gouden 16e eeuw, toen de stad één van de belangrijkste culturele en economische centra ter wereld was, gebruikten jaloerse niet-Antwerpenaren 'sinjoor' als spotnaam voor de zelfbewuste Antwerpenaren die nu zogezegd allemaal zwommen in het geld. De Gouden Eeuw is al lang voorbij en intussen zwemmen de Antwerpenaars in de modder van de vele wegenwerken, maar de naam 'Sinjoor' is blijven bestaan. Het is nu geen spotnaam meer, maar een eretitel die Antwerpenaren die zichzelf 'Sinjoor' mogen noemen trots gebruiken.

Mathias en de Lievevrouwetoren

Vijf eeuwen geleden, toen Antwerpen al een machtige en rijke havenstad was, droomden de Antwerpenaren van een kathedraal. Arbeiders begonnen de grondvesten te graven, maar de drassige grond zorgde ervoor dat de geulen die ze maakten, telkens weer afkalfden of onder water liepen. Ten einde raad deden de bouwmeesters een beroep op Mathias, een ervaren metselaar, die in verre landen had gewerkt. Nu kende deze Mathias wel een oplossing, maar hij verkoos nog een tijdje de kiezen op elkaar te houden. Iedere dag die verstreek, zou de prijs van zijn geheime wondermiddeltjes immers nog een beetje meer de hoogte in drijven. Wanneer de tijd rijp was, zou Mathias met zijn remedie op de proppen komen en dan zou hij zich een mooi huis kunnen veroorloven.

Op een avond na Mathias zijn zoontje Koen in vertrouwen. De avond nadien trachtte Koen een vriendje te overbluffen. Het vriendje vertelde het geheim aan zijn moeder en die sprak erover met haar broer, ook een metselaar. In ruil voor een aardige som was de metselaar bereid het geheim van de ossenhuiden aan zijn bouwmeester te verklappen. Ossen werden geslacht, hun huiden kwamen op de bodem en de wanden van de grondvesten terecht. En inderdaad: ze bleven droog.

Mathias zag het met lede ogen aan. Hij werd er zelfs ziek van. Het werk aan de toren schoot nu snel op. In de haven lagen veel schepen, in de straten werd talloze, mooie huizen gebouwd. Mathias kon het heel goed zien, vanaf de hoogste steiger op de toren.

Sprong hij uit wroeging naar beneden? Waarschijnlijk. In ieder geval kun je nu nog de vreemde steen met de koperen vlekken bekijken op de plaats waar hij eeuwen geleden te pletter stortte.

Mie de Dulle

Het jaar 1866. Een Antwerps meisje, bijgenaamd Mie de Dulle, die van haar moeder niet mocht gaan dansen, zei : "Ik zal vanavond dansen, bij Jan Krabzocht, als was het met de duivel." Ze ging 's avonds naar de danszaal. Toen iedereen aan de dans was, riep een kind, dat op de arm van zijn moeder gezeten, de dansparen gade sloeg : "Och, moeder, daar danst een heer met een staart !" Allen, hoorden dit, zagen hetgeen gebeurde en hielden op. Het meisje schrikte zodanig, wanneer ze begreep wie haar danser was, dat zij er later van uitteerde. Er ontstond zelfs een liedje daarover, waarin o.a. voorkwam : "En iedere trap, die ze deed, was er een gat in de plancher".