Wielrennen is altijd oneerlijk, met of zonder doping

De Tour de France en doping blijven de gemoederen bezighouden. Telkens duiken nieuwe dopinggevallen op, ongeacht de straffen die van tevoren worden aangekondigd. Natuurlijk, het grijpen naar stimulerende middelen is vals spel. Maar uiteindelijk is er altijd sprake van meten met twee maten. Zo bepaalt de lichaamsbouw van een renner of je goed kan klimmen en of je goed kan sprinten. En zo zal een renner uit een rijke ploeg sneller een rit winnen dan uit een arme ploeg.

Gerrie Kneteman

Veel mensen zullen het misschien niet weten, maar Gerrie Kneteman was een behoorlijk goede klimmer. Hij kon met de besten mee. Zo wist hij Parijs-Nice een keer (1978) op zijn naam te schrijven. Echter in de Tour de France ging het altijd mis. Oorzaak hiervan was dat Kneteman leed aan astma. Daardoor kon hij zomers de hoge bergen in de Tour niet goed overkomen. Kneteman moest het daarom meer hebben van de eendaagse wedstrijden en van de korte tijdritten in meerdaagse rondes. Hoe anders zou de carrière van Kneteman er hebben uitgezien wanneer hij geen last had van astma?

Lichaamsbouw beïnvloedt wat voor soort renner je bent

Klimmers zijn licht gebouwd
Wie naar de Tour de France kijkt zal het vast wel zijn opgevallen dat de echte klimmers vaak renners zijn die vederlicht zijn. Voorbeelden hiervan zijn Pantani, Van Impe, Virenque, Riccò en nog vele anderen. Soms lukt het ook relatief zwaarder gebouwde renners goed de bergen over te komen, zoals Jan Ullrich. Maar zij moeten het het wel op de macht doen. De meeste klimmers moeten het echter in de sprint en in tijdritten weer vaak afleggen tegen renners.

Sprinters hebben een gespierde torso en turbo dijen
Sprinters vallen op door hun gespierde torso en turbo dijen. In tegenstelling tot klimmers zijn sprinters vaak relatief zwaar gebouwd. Het zijn echte krachtmensen. Voorbeelden hiervan zijn Van Poppel, Tom Boonen, Jan Raas, Freddy Martens en nog vele anderen. Terwijl zij goed zijn in de eindsprint leggen ze het vaak af wanneer het om bergetappes gaat.

Verschil tussen fietsen

Naast verschillende lichaamsbouw speelt ook het materiaal een belangrijke rol. Wielrenners uit rijke ploegen kunnen gebruik maken van beter materiaal. Dit komt vooral tot uitdrukking in de tijdritten. Vaak wordt er bij bepaalde renners ook nog geëxperimenteerd met windtunnels en dergelijke.

Verschil tussen ploegen

Een ander belangrijk verschil is het verschil tussen ploegen. Lance Armstrong had altijd een sterke ploeg om zich heen die hem bijstond in de bergetappes. Had hij niet zo'n sterke ploeg gehad dan was het nog maar de vraag of hij zeven keer de Tour zou hebben gewonnen. Bovendien kreeg Lance Armstrong van zijn sponsor de gelegenheid om zich helemaal toe te leggen op de Tour de France. Armstrong was zeker niet zo'n renner als Eddy Merckx die bijna elke wedstrijd reed.

Mening Etsel over wielrennen en oneerlijkheid

Dat doping tot vervalsing van de wielersport leidt is ongetwijfeld waar. Er zijn heel wat overwinningen behaald door het gebruik van doping. Maar daar staat tegenover dat, zoals ik hierboven al omschreef, ook nog andere factoren een rol spelen. Een renner als Tom Boonen zal met doping heus niet harder de bergen overgaan. Wel zal hij weer voordeel hebben in de sprint. En een renner als Marc Lotz kon ondanks gebruik van doping nimmer de Tour de France winnen, simpelweg omdat hij daarvoor niet de juiste lichaamsbouw heeft. En wie is een betere wielrenner: Freire die veel klassiekers wint of Menchov die een goede ronderenner is? Iedere renner heeft zo zijn eigen kwaliteiten. Alleen al om die reden is het vergelijken van renners oneerlijk. Daar komt bij dat doping niet altijd zijn nut heeft bewezen. In spanningsfysoloog Harm Kuipers heeft zelfs aangetoond dat vele dopingsmiddelen eerder belastend zijn dan dat ze de renner steunen.

Zelfs zonder doping blijft wielrennen dus een oneerlijke sport. De winnaars komen bijna altijd uit de sterkste en rijkste ploegen met het beste materiaal, de beste verzorgers, de beste artsen, etc. De enige manier om wielrennen zo eerlijk mogelijk te maken zou zijn door alle renners van dezelfde faciliteiten gebruik te laten maken en ieder als individu te laten rijden, dus zonder ploegen. Dit is natuurlijk een onmogelijke opgaaf. Renners moeten geld verdienen. Ze hebben daarvoor sponsoren nodig. En die sponsoren willen natuurlijk niet hun geld steken in één enkele renner. Stel dat deze geblesseerd raakt dan zit de sponsor zonder reclame-inkomsten. Bovendien kunnen renners ook weer onderlinge afspraken maken door elkaar te helpen: jij wint die wedstrijd en ik deze. Kortom, het blijft altijd oneerlijk.

Natuurlijk ben ik voor het uitbannen van doping. Al is het alleen maar vanwege de gezondheid van de renners. Maar ik realiseer me wel dat wanneer ik naar wielrennen kijk (en datzelfde geldt ook voor alle andere sporten), ik bijna altijd die sporters zie winnen die uit de rijkste ploegen komen met het beste materiaal, beste verzorgers, beste artsen, etc. Toch pikken de meeste toeschouwers dit. Blijkbaar maakt hen dat niet zoveel uit. Ze hebben gewoon behoeften aan helden. Zolang die behoefte bestaat zullen het wielrennen en de andere sporten geen gevaar lopen. Met of zonder doping.

Wat vindt u van doping in de wielrennerij? Geef uw mening!

Hoe denkt u over doping in de wielrennerij? Denkt u dat wielrennen zonder doping eerlijker is? Of vindt u dat er altijd sprake is van oneerlijke condities? Gelooft u dat doping ooit helemaal zal verdwijnen of zal doping onuitroeibaar zijn?

Geef uw mening weer onderaan het artikel in het reactieblokje!