InfoNu.nl > Mijn kijk op… > Sport > Valschermspringen: Tandemsprong

Valschermspringen: Tandemsprong

Valschermspringen is een sport die veel mensen boeit, maar toch durft men vaak niet de stap zetten om naar een organisatie toe te stappen en een sprong te wagen. Wij reisden naar Spa en lieten ons 4000 meter hoog brengen om zelf te ervaren wat parachutespringen nu eigenlijk precies inhoudt. Het resultaat? We waren onmiddellijk verkocht!

Een oeroud verlangen

Het idee van door de lucht te kunnen vliegen boeit wellicht al sinds de mensheid is ontstaan. Op rotstekeningen kunnen we zien hoe onze voorvaders al gretig naar boven keken, misschien met het besef dat zij nooit door het luchtruim zouden kunnen klieven, misschien dagdromend over hoe het zou zijn om vleugels te hebben. Uitdrukkingen als ‘zo vrij als een vogel’ keren vaak terug in ons dagelijks taalgebruik, terwijl in een bekend liedje een jongen zelfs aan Merlijn vraagt om vleugels te krijgen. Icarus verbrandde zich nog, maar met de uitvinding van vliegtuigen en andere vliegmachines werd iets wat ooit een collectieve fantasie was bijna mogelijk. Bijna, want het gevoel van in een metalen omhulsel opgesloten te zitten is ongetwijfeld niet te vergelijken met op eigen beweging te kunnen vliegen. Die eigenschap blijft vooralsnog voorbehouden aan superhelden. Het is overigens waarschijnlijk geen toeval dat de mogelijkheid om te kunnen vliegen een van de meest voorkomende superkrachten is in comics allerhande. Superman kan het, maar de Martian Manhunter, Green Lantern, Johnny Storm, de Silver Surfer, Quasar en duizenden andere fictieve figuren ook. Wij mensen geraken niet veel dichter dan deltavliegers, peperdure en voor burgers onbetaalbare ‘jetpacks’ en… parachutespringen. Dankzij recente innovaties als ‘wingsuits’ is het tegenwoordig langer dan ooit tevoren mogelijk om te vliegen, maar om dergelijke pakken juist te kunnen gebruiken heb je al enige ervaring nodig. Die hadden wij niet en daarom trokken we naar Spa voor onze allereerste tandemsprong.

De gids

Onze gids doorheen het valschermgebeuren is Bart Van Ocken, bezieler van verschillende initiatieven en websites rond parachutespringen, zoals www.valscherm.com. Bart haalt ons op in Landen en rijdt met ons naar Spa, naar verluidt een van de mooiste sites om te springen in heel het land. Onderweg blijkt dat Bart gepassioneerd is door zijn hobby, die hij helaas zelf niet meer kan uitoefenen door een auto-ongeval dat enkele wervels beschadigd heeft achtergelaten. Ondanks is het ons duidelijk dat Bart blijft houden van het wereldje en als weinige anderen onderhoudend kan praten over de lessen, het randgebeuren en zijn vrienden en collega’s.

Lessen

De lessen die Bart aanbiedt worden zowel in het Belgische Spa als het Franse Soulac georganiseerd. We krijgen al snel in de gaten dat het parachutewereldje een internationaal onderonsje is en dus is het niet verbazend dat lessen zowel in het Nederlands als in het Engels of het Frans kunnen gegeven worden.

De tandemsprong die we gaan ondernemen is de snelste manier om met parachutespringen te kunnen beginnen en Bart weet ons te vertellen dat vooral meisjes het vaak hierbij houden. Sommige van hun geslachtsgenoten en heel wat mannen kiezen er echter voor om een stapje verder te gaan. Na een grondopleiding van een dag is het bijvoorbeeld mogelijk om een ‘static-line’ sprong te maken, waarbij de parachute automatisch wordt opengetrokken via een kabel die aan het vliegtuig is vastgemaakt. Dat gebeurt wel al na enkele meters vrije val, dus veel sneller dan bij andere soorten sprongen, maar dus wel zonder tandemmeester. Wie echt enthousiast is, zal echter ongetwijfeld voor een heuse vrije valopleiding van een week willen kiezen, waarbij men echt zelfstandig leert springen.

Een term, veel invullingen

Valschermspringen is overigens een brede term die heel wat ladingen dekt. Mede dankzij het team van ons Belgische leger is valschermspringen hier ook een heuse sport met vele takken geworden. Enkele typische Engelse termen zijn ‘accuracy landing’ (waarbij je zo dicht mogelijk bij een doel probeert te landen), ‘BASE jumping’ (waarbij men van een ‘basis’, dus van gebouwen, bruggen of ravijnen, springt), ‘blade running’ (een soort slalom met parachute), ‘big-ways’ (waarbij vele mensen samen figuren maken in de lucht), ‘canopy formation’, ‘canopy piloting’, ‘formation skydiving’, ‘freeflying’, ‘freestyle skydiving’, ‘vertical formation skydiving’, ‘wingsuit flying’ en meer.

Spa

Eenmaal aangekomen op een van de hoogste punten in Spa blijkt dat Bart zowat iedereen die op het vliegveld ‘La Sauvenière’ rondloopt, kent. De echte ‘para’s’ komen elkaar voortdurend tegen en ondernemen vaak erg lange reizen om te kunnen genieten van de beste dropspots. Buiten de kantine en het hoofdkwartier van de valschermorganisatie staan tenten en andere min of meer tijdelijke onderkomens opgesteld waar tientallen mensen maanden- of zelfs jarenlang verblijven. Sommigen van hen leven van het les geven, terwijl anderen dichtbij willen zijn wanneer de lucht opklaart, zodat ze een nieuwe sprong kunnen wagen.

Eerste poging

Jammer genoeg is er op de dag van ons bezoek geen klare lucht. Een grijze hemel hangt lichtjes dreigend boven het heuvelrijk gebied, terwijl de regen parachutisten eraan doet denken dat zelfs ervaren rotten het hoofd moeten buigen voor de natuur. De sfeer terplekke is dan ook een beetje bedrukt, maar toch wordt er vooral berustend gereageerd. Slecht weer, veel wind en een bewolkte hemel, dat heeft men hier al wel vaker gezien. Er wordt vergaderd of plezier gemaakt in de kantine, terwijl anderen al naar huis afdruipen. Ondanks de weersomstandigheden is zelfs nu het kameraadschap merkbaar van mensen die allemaal een bepaalde passie delen. Het soort kameraadschap dat je doorgaans aantreft op muziekfestivals als Wacken Open Air of op andere evenementen die gelijkgezinden bij elkaar brengen.

Wij keren naar huis met een volle digitale recorder en overwegen twee weken later een tweede bezoek uit te stellen. De weerberichten zien er immers niet al te positief uit: 80 procent kans op regen en een vrij forse wind. Deze keer blijken de goden ons echter beter gezind: een paar dagen voor onze afspraak keert de teneur in de berichten en de dag zelf reveleert zich als een prachtige junidag, met een stralende zon, een lichte bries en een heldere lucht. We herinneren ons nog de woorden van Bart: “Eenmaal je met valschermspringen bent begonnen, kan je het niet laten om geregeld naar boven te kijken.” De man had gelijk, want zelfs voor onze eerste sprong kunnen we de drang niet onder drukken om de hemelen af te speuren.

Eindelijk de lucht in

We komen onder ons tweetjes aan, onze fotografe en deze recensent, maar van enige schrik is niets te bespeuren. De aanwezige veteranen houden daar echter wél rekening mee en drukken ons herhaaldelijk op het hart om niet bang te zijn. Na een paar telefoontjes is alles in orde en wordt ons uitgelegd hoe we moeten springen. Die uitleg duurt niet langer dan een kwartiertje en is vrij simpel om te onthouden: het hoofd achteruit en schuin op de borstkas van de begeleider leggen, de voeren naar achteren houden met gekromde benen, het harnas vasthouden en daarna loslaten, de benen naar voren gooien bij het landen… We hijsen ons in foeilelijke oranje pakjes, maar niemand die daarom maalt. De zin om te springen is immers al duidelijk aanwezig en overschaduwt het feit dat we er in onze oranje standaardkostuums niet bepaald blits uitzien. Hooguit kijken we een paar keer jaloers naar de mooie blauw en zwarte of geel en zwarte kledij waar parachutisten die hun eigen materiaal hebben mee rondlopen. We maken alvast een mentale nota om ooit ons eigen pak te kopen, iets waarvoor we overigens ook bij www.valscherm.com terecht kunnen.


Tandemmeesters

Onze tandemmeesters komen ons een voor een bezoeken: eerst de flamboyante Engelstalige Rob, die met zijn dreadlocks, megagrote open oorbellen en sympathieke glimlach meteen de show steelt en onze fotografe gelijk aanraadt om de instructies vooraf grotendeels te vergeten en vooral te genieten van de ervaring. Dan Vitalij, die afkomstig is van het oude Oostblok en waarvan we later te horen krijgen dat hij bekend staat om zijn spectaculaire landingen.


Het wachten

We kunnen ondertussen haast niet meer wachten en keren geregeld terug naar een van de tv-schermen waar de verschillende groepen die zullen springen staan vermeld, elk met daaronder de namen van de gelukkigen. Wij zijn opgedeeld in groep 5 en uiteindelijk moeten we maar een drietal kwartiertjes wachten voor het felgekleurde vliegtuig dat ons de hoogte in zal brengen landt. Binnenin oogt alles erg Spartaans. Er zijn enkel een paar bankjes voorzien, meer niet. Op die manier kan het vliegtuig lekker licht blijven en is er ook meer plaats voor passagiers. We nemen plaats voor onze begeleiders, die zich terwijl we in de lucht hangen met hun harnas vasthechten aan het onze. Onderweg worden er handen geschud en leert men ons een typische groet aan, al duurt het enkele seconden voor ondergetekende recensent doorheeft wat de bedoeling is.

Opstijgen

Het opstijgen in een klein vliegtuig is altijd een leuke ervaring. De ‘vlinders in de buik’ terwijl er langzaam hoogte wordt gewonnen zijn al de moeite waard en tussendoor toont Vitalij ons zijn hoogtemeter: 1200 meter, 2100, 2900… We klimmen vierduizend meter hoog vooraleer de deuren worden opengeschoven en de wind ons begroet. De eerste springers zijn al lang niet meer aan hun proefstuk toe en laten zich bijna achteloos uit het vliegtuig vallen. Die nonchalance is natuurlijk schijn, want dit zijn mensen die perfect weten wat ze moeten doen. Vervolgens is het de beurt aan de eerste cameraman, die eerst even aan het vliegtuig blijft hangen en dat pas loslaat wanneer wij springen.

We hadden allebei verwacht toch wat schrik te voelen bij het eerste moment dat we met onze benen uit het vliegtuig zouden hangen, maar niets is minder waar. Ondanks de nodige adrenalinestoot kunnen we gewoon niet wachten om het vliegtuig te verlaten, wat ook erg snel gebeurt.

De sprong

De daaropvolgende ervaring is moeilijk te beschrijven. Onze beschermende brillen blijken in ieder geval essentieel terwijl we met een snelheid van meer dan 180 kilometer per uur naar beneden vallen. Eerst volgen we nog een beetje de horizontale beweging van het vliegtuig, maar daarna zien we de minuscule gebouwen onder ons razendsnel groter worden. De lucht suist in onze ogen en zoals ons werd verteld heeft ons gezicht het eerst een klein beetje koud, maar ademhalen blijkt toch niet zo een groot probleem. We voelen hoe de druk op ons gezicht inwerkt, iets wat trouwens later ook duidelijk te zien is op de video-opnames van onze ervaring, maar dat kan ons helemaal niets schelen. Het gevoel van vrij naar beneden te vallen is immers bijna onbeschrijflijk. We vertrouwen onze begeleiders volledig en laten ons in hun handen achter, terwijl we onderweg al beslissen dat we dit zeker ook alleen willen kunnen. Na een tijdje worden de parachutes geopend en stijgen we even op. Rob kondigt aan dat hij iets hoger zal gaan om de ervaring nog wat langer te laten duren, terwijl Vitalij pas in de lucht een erg aangename gesprekspartner blijkt te zijn. De man is al iets ouder, maar geniet met volle teugen van de ervaring, ook al heeft hij al duizenden sprongen achter de rug. Zijn fysieke conditie is uitstekend, maar ook communicatief blijkt hij een revelatie te zijn eenmaal hij daadwerkelijk aan het springen is. Het langzamer dalen is misschien iets minder intens, maar geeft de mogelijkheid om te genieten van de omgeving, van de prachtige bossen, de groene heuvels en de kleine miniatuurtjes onder ons. Rob geeft de teugels een tijdje door aan Sophie, terwijl Vitalij ons begint te vermaken door snel rond te tollen en zo nu en dan bewegingen naar links of naar rechts te maken. We beseffen dat dit werk is voor deze jongens, want alleen zijn ze nog zoveel vrijer, maar beide tandemmeesters bezorgen ons een fantastische ervaring.

Eenmaal beneden aangekomen snellen de cameramensen op ons toe. We mogen nog enkele woordjes zeggen die vervolgens razendsnel gemonteerd worden op een videoclip, die we samen met verschillende foto’s op dvd meekrijgen. Overigens is ook de keuze van muziek subliem. Songs van het ‘oude’ Metallica – periode voor ‘Load’ – knallen voortdurend door de speakers en ook op onze dvd’s treffen we enkel rock en metal aan. Heftige, emotionele muziek, die perfect past bij onze ervaring!
© 2008 - 2017 Dvandereyken, het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
Skydiven, parachute springen, paraglijden, wat is dat?Skydiven, parachute springen, paraglijden, wat is dat?Skydiven en parachutespringen lijken op elkaar maar er zijn verschillen. Er zijn ook veel overeenkomsten. Zo krijg je va…
Skydiven: extreme sport?Skydiven, ook wel parachutespringen genoemd, is een sport waarbij mensen uit een vliegtuig springen op een bepaalde hoog…
Schietstoel in een vliegtuigSchietstoel in een vliegtuigEen schietstoel is al sinds 1942 in gebruik en doend ervoor om de piloot van een vliegtuig te redden, wanneer het toeste…
Vliegveld Teuge, nabij ApeldoornVliegveld Teuge, nabij ApeldoornVliegveld Teuge is een centraal gelegen vliegveld voor parachutespringen, zweefvliegen en rondvluchten. Ook kan je op vl…
Cadeautips: actie & avontuurBent u op zoek naar een origineel cadeau? Wilt u iemand verrassen en een leuke ervaring cadeau doen? Dat kan! Tegenwoord…
Bronnen en referenties
  • www.valscherm.com www.tandemspringen.be

Reageer op het artikel "Valschermspringen: Tandemsprong"

Plaats als eerste een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Infoteur: Dvandereyken
Rubriek: Mijn kijk op…
Subrubriek: Sport
Bronnen en referenties: 1
Mijn kijk op…
Deze rubriek bevat artikelen welke naast objectieve informatie ook een mening en/of ervaring beschrijven.
Schrijf mee!