Shahar Peer's verleden als militair, woede in Dubai

Half februari 2009 stond het WTA tennistoernooi van Dubai op de kalender. Een van de deelneemsters zou Shahar Peer zijn. Zij speelde echter niet in het hoofdtoernooi. De reden hiervoor was dat zij van de Verenigde Arabische Emiraten geen visum kreeg. Te begrijpen of niet?

Waarom kreeg Shahar Peer geen visum?

Veel landen maken gebruik van hun recht visa te weigeren aan mensen uit landen waarmee zij geen diplomatieke banden onderhouden. De Verenigde Arabische Emiraten hebben de diplomatieke banden met Israël, het thuisland van Shahar Peer, verbroken als gevolg van de door Israël in december en januari gepleegde oorlogsmisdaden. Zouden beiden landen nog wel diplomatieke betrekkingen hebben gehad dan zou Shahar Peer ongetwijfeld gewoon een visum hebben gekregen.
Een reden die het Ministerie van Buitenlandse Zaken opgaf voor de weigering van een visum was onder meer dat haar deelname, juist zo kort nadat de de Arabische wereld Israël van haar meest boosaardige kant heeft kunnen zien, veel onrust zou veroorzaken. Haar veiligheid zou niet gegarandeerd kunnen worden. Begin dit jaar kreeg zij in Nieuw-Zeeland nog te maken met protesten tegen haar deelname aan een toernooi in dit land. Mocht Peer in Dubai te maken krijgen met woedende fans, en dit zou leiden tot geweldadigheden, dan zijn de gevolgen helemaal niet te overzien.

Was de weigering terecht?

Ondanks het recht dat de Verenigde Arabische Emiraten had om Shahar Peer een visum te weigeren, was dit natuurlijk niet zo sportief. Mensen die denken dat sport en politiek niets met elkaar te maken hebben, zouden zich eens moeten afvragen welk niveau in tennis Peer gehaald zou hebben als ze was opgegroeid in een Palestijns vluchtelingenkamp. Maar dit ter zijde. Wellicht speelt er onamelijk ook nog iets anders mee.

In 2005 haalde Peer de sportpagina's van vrijwel alle kranten zonder hiervoor een sportieve prestatie te leveren. De reden was dat zij in dienst trad bij het Israelische leger. In Israël moet op een kleine groep vrijgestelde personen na iedereen in het leger. Op weigering om in dienst te treden staat een gevangenisstraf en de garantie nooit meer een normale baan te krijgen. Vanwege haar status als topsporter kreeg Peer wel een verkorting van haar diensttijd en de garantie dat ze gedurende deze periode een normaal trainingsschema kon behouden.

Op de dag dat Peer in dienst trad liep de wereldpers uit, waaronder een Amerikaanse journaliste die een documentaire maakte over deze ongewone switch. Haar indiensttreding werd door het Israëlische leger voor PR-doeleinden gebruikt. Wellicht had dit ook iets te maken met de sentimenten in Dubai, en was dit de reden dat haar deelname voor onrust zou kunnen zorgen. Ze toonde geen enkel teken van het begrijpen waarom iemand wellicht negatief over haar dacht als voormalig Israelisch soldaat. In haar commentaar op de handelingen van de Verenigde Arabische Emiraten gaf ze aan het slachtoffer te zijn van discriminatie. In haar commentaar had ze gebruik kunnen maken van de kans zich uit te spreken over de immobiliteit van de Palestijnen, die zich niet mogen verplaatsen buiten een stuk land ter groote van een postzegel. Dat is pas echte discriminatie. Deze kans liet ze uiteraard onbenut. Ze claimde dat haar 'groot onrecht' was aangedaan, zonder enig gevoel voor wat andere mensen wel niet voelen als ze haar zien spelen. Hoe groot is het onrecht dat de Palestijnen wordt aangedaan en hoe groot het contrast met het bloedbad van het Gazaoffensief in vergelijking met het missen van een tennistoernooi?

Ten tijde van de oorlog met Libanon, die plaatsvonden tijdens Peer's tijd in het leger was ze wederom middelpunt van de (politieke in plaats van sportieve) belangstelling. Ze beantwoorde toen maar wat graag de vragen van journalisten en benadrukte meermaals hoe geweldig haar tijd in het leger wel niet was. Wederom maakte ze deel uit van de PR van de Israëlische oorlogsmachine.

Shahar Peer's commentaar op tijd in het leger

In Israël wordt de dienstplicht als een hele normale zaak gezien. Er zijn wel dienstweigeraars, maar dit zijn er niet zo veel. Deze moedige mensen die weigeren bloed aan hun handen te krijgen geven in feite hun normale leven op en verruilen hun huis voor een cel omdat dienstweigering strafbaar is. Het weigeren deel te nemen aan oorlogsmisdaden ligt in Israël ook wat minder voor de hand dan in Europa. Kinderen wordt al op jonge leeftijd bijgebracht dat het goed is in dienst te gaan en voor je land te vechten. Deze kinderen groeien echter niet over de wereld reizend op, zoals Shahar Peer. Je zou kunnen verwachten dat zij misschien voldoende in aanraking is gekomen met de echte wereld om zo verstandig te zijn wel dienst te weigeren. Hier koos zij echter niet voor. Sterker nog, toen haar gevraagd werd commentaar te leveren op haar beslissing in dienst te treden zei ze "ik zal twee jaar in dienst zijn en hoop dat ik ervan kan genieten" en "ik ontmoet veel mensen als ik over de wereld reis, maar dit is iets anders, ik heb er veel zin in en denk dat het heel leuk wordt". Leuk? Bekijkt zij dezelfde tv-beelden als wij van het Israelische leger?

De gevolgen voor Dubai

Het niet-deelnemen van Peer kon natuurlijk niet zonder gevolgen blijven. De in Amerika gevestigde WTA legde het toernooi zware sancties op. Peer krijgt een schadevergoeding van $44.250 dollar en 130 gratis punten voor de wereldranglijst. Haar dubbelpartner Anna Lena Groenefeld die nu niet kon uitkomen in het dubbelspel krijgt een vergoeding van $7.950. Mocht Peer zich volgend jaar niet kwalificeren voor het toernooi, dan krijgt ze hiervoor een wildcard.
Het toernooi heeft een boete opgelegd gekregen van $300.000, de hoogste boete ooit voor een tennistoernooi, ondanks dat zij niet degene waren die Peer een visum weigerde, maar de regering. Voldoet het toernooi niet aan de betalingen binnen de gestelde termijn, dan krijgen ze een aanvullende boete van $2.000.000.

Israël schendt de rechten van atleten vele malen zwaarder

Het tennistoernooi dat Peer moest missen staat in schril contrast met het onrecht dat velen Palestijnse sporters wordt aangedaan en waarmee Israël het Olympic Charter schendt. Sinds het jaar 2000 zijn er door Israël 375 Palestijnse sporters gedood en 2000 verwond. De bekendste voorbeelden van vermoorde Palestijnse sporten zijn de voetballer Hamdi Shubeir en bodybuilder Abdul-Raoof Al-Ijlah, die beiden in mei 2008 het leven lieten. Ook worden sporters er vaak van weerhouden naar internationale wedstrijden te reizen. Toen een Palestijns elftal in 2005 een benefietwedstrijd zou spelen in Engeland, werd deze op het laatste moment afgelast omdat de voetballers van Israël geen uitreisvisum kregen. Israël is hiervoor nooit beboet.
De Atlas Foundation heeft velen van deze gevallen gedocumenteerd en hun rapport aangeboden aan het Olymisch Commitee om hiermee aan te tonen dat Israël hun handvest schendt door sporters aan te vallen en ze ervan te weerhouden naar internationale wedstrijden af te reizen. © 2009 - 2010 Peronista, gepubliceerd in Sport (Mijn kijk op...) op 23-02-2009. Het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van Peronista is vermenigvuldiging van dit artikel verboden. Meer...

Verwante artikelen

• Dubai - Een duur maar prachtige stad: Dubai is een stad in de Verenigde Arabische Emiraten, het is de hoofdstad van het de emiraat Dubai. Het is bekend om zijn eerste 7 sterren hotel. De stad telt ongeveer 1…
• Goedkoop vliegen naar Dubai: Goedkope vluchten naar Dubai? Inderdaad, die bestaan. Het fenomeen 'low budget vliegen' is er om nooit meer te verdwijnen; steeds meer plaatsen zijn te bereiken met goedkope tick…
• Puree van blauwe bes en peer: Een gezond recept en vers fruit voor uw kindje, van 4-6 maanden. Goed voor 3 babyporties en 1 volwassenenportie.
• Hoe rijk is een Sjeik: Een sjeik is een titel die in de Arabische wereld gegeven wordt aan een man of vrouw die aanzien heeft of heeft verworven als leider.