InfoNu.nl > Mijn kijk op… > Eten en drinken > Restaurantbespreking: De Gelofte

Restaurantbespreking: De Gelofte

Tegenover het huidige Begijnhof te Aarschot bevindt zich een mooi, karaktervol hoekgebouw met witte gevel en grijze dakpannen. Dit huis vormt het decor van het beste restaurant in een straal van vele kilometers: De Gelofte. Het intieme, romantische interieur, de sympathieke chef Frank Heylen en de lekkere gerechten trokken nu ook onze recensenten aan. Tijd voor een bezoekje!

Interieur

Wie zijn restaurant in de nabijheid van het Begijnhof plaatst, doet er best aan ook de binnenkant goed te verzorgen. Een weinig tot de verbeelding sprekende binnenkant riskeert immers sterk te contrasteren met het gezellig stukje buitenkant. Oorspronkelijk vormde het hoekhuis waar De Gelofte is gehuisvest overigens een deel van het Begijnhof, dat tegenwoordig jammer genoeg door de Stationsstraat doormidden wordt gesneden. Chef Frank Heylen en diens echtgenote, Ingrid Dierickx, renoveerden dit prachtige stukje geschiedenis zelf en slaagden er wel degelijk in om ook het interieur erg knus te maken.

Eenmaal binnen kan je rechtdoor lopen om de toiletten of de keuken te bereiken. Links en rechts bevinden zich twee mooi ingerichte zalen met telkens drie tafels. In totaal kan De Gelofte slechts twintig eters ontvangen, maar eigenlijk vormt net dat gegeven gedeeltelijk de charme van deze zaak.

De ruimtes zelf zijn geschilderd in sobere grijstinten die erg organisch overkomen en die geaccentueerd worden door de prachtige witte lusters, die klassiek en modern met elkaar vermengen, wandlampen, raamomlijstingen en tafellakens. Het parket oogt erg verzorgd en warm, terwijl de keuze voor kaarslicht en een open haard ontegensprekelijk de juiste was. Het geheel zorgt voor een intimistisch kader waar je jezelf erg snel in thuis voelt. Ook de donkere rotanstoelen dragen bij tot de natuursfeer die hier heerst. Knap! Dat er recentelijk toch werd beslist om te herinrichten, maakt de beslissing om nog eens terug te keren enkel gemakkelijker.

Ontvangst

Bij onze aankomst worden we zowel door Frank als Ingrid hartelijk begroet. Onze jassen worden aangenomen en we mogen zelf een tafel uitkiezen. Na een paar keer van zaal tot zaal lopen is onze interieurvormgeefster overtuigd en kiest ze de rechtereetkamer. Er is vandaag maar een andere tafel bezet omdat een gezelschap van zes wegens ziekte moest afzeggen, maar dat draagt enkel bij tot de sfeer. Later zal overigens blijken dat de afwezigen ongelijk hebben. Chef Frank laat ons kiezen tussen het menu of een kleine portie van elk gerecht op de kaart. We hebben tijd en onze nieuwsgierigheid is groot, dus is de keuze snel gemaakt. Natuurlijk willen we immers alles wel eens proeven!

Het menu

Enkele managers van het champagnehuis Esterlin mogen een paar jaar geleden dan wel beschuldigd zijn van fraude, ons aperitief lijkt alvast niet voorzien te zijn van een vals label en is erg smakelijk.

Het hapje dat we vooraf krijgen voorgeschoteld is een wildconsommé met gebakken scampi, geblust met geconcentreerde sojasaus. De harmonie is perfect, het wild en de scampi vullen elkaar aan en er is voldoende sojasaus gebruikt zonder aan overdaad te doen, wat veel goeds voorspelt voor het vervolg. Knap hoe het hapje de verschillende smaakpapillen al aan het werk zet en klaarmaakt voor wat nog gaat komen!

De eerste ‘gang’ bestaat uit een compositie van lauwe kalfszwezerik, kreeft, tomaat en couscous. Sommige mensen denken dat zwezerik, eigenlijk de schildklier uit de hals van een kalf, als orgaan erg vet is, maar dat is helemaal niet waar. Zowel de kreeft als de kalfszwezerik zijn wel heel eiwitrijk en door de afwezigheid van een vettige saus krijgen we dus een erg gezond gerechtje voorgeschoteld. Ook nu weer wordt land en zee op een uitstekende wijze verenigd. De compositie oogt simpel, maar is erg goed in evenwicht en het gebruik van couscous verleent het geheel extra textuur en een tikkeltje exotisme.

Als tweede gang krijgen we twee gerechtjes te proeven: gebakken sint-jakobsnoten met witloof en Noilly Prat en tartaar van wilde zalm en rode kool. We zijn aangenaam verrast door de keuze van Noilly Prat, een godendrankje dat veel meer naar planten en wijn smaakt dan de doorsnee vermout en dat een interessant laagje smaak onder die van de sint-jakobsnoten legt. De witloof aan de ene en de Noilly Prat aan de andere kant ronden het gerecht uitstekend af. De tartaar van wilde zalm en rode kool is zelfs met enkel lichte overdrijving fantastisch te noemen! De twee ingrediënten vullen elkaar zo goed aan dat we ondertussen al erg enthousiast aan het worden zijn.

Vervolgens is het de beurt aan twee andere schotels: een bosduifje met rode koolsalade (overigens juist geschreven op het menu, waarvoor applaus) en uienvinaigrette en een mousse van fazant en ganzenlever met confituur van ui. We vallen eerst het bosduifje aan omdat de salade een perfecte link legt met de voorgaande gang en beklagen ons die keuze zeker niet. De bereiding van het bosduifje kon misschien nog iets beter, maar ook nu weer slaagt de chef erin om een mooi afgerond geheel te creëren. Opvallend, hoe het basisingrediënt steeds weer mooi omlijst wordt. Ook de mousse van fazant en ganzenlever is een voltreffer, terwijl het in dit geval de ui is die de brug slaat met het voorgaande gerechtje. Dit is een erg rijke schotel met een smaak die een tijdje blijft hangen. De manier waarop alles langzaam wegsmelt in de mond is heerlijk, terwijl de keuze voor uienconfituur ook uitstekend is. Witloofconfituur was bijvoorbeeld ook mogelijk geweest, maar vooralsnog zijn er geen echt valse noten te ontdekken in het werk van de chef.

Misschien wel in de vierde gang, dan? We blijven in de foie-grassfeer met een gebakken eendenlever met peertjes, balsamico en Luikse siroop. Deze keer is de lever echter heel mooi opgebakken, wat extra textuur verleent aan het gerecht, en is het geheel dankzij het gebruik van peertjes en siroop fruitiger. Balsamico wordt zelden gebruikt bij het koken omdat deze azijn door veel chefs te duur wordt bevonden, maar deze niet-alcoholische azijn versterkt het zoetige en dat kunnen we erg appreciëren.

Over naar de ‘hoofdgerechten’. Eerst krijgen we opnieuw twee schotels opgediend: een spiesje van zeeduivel met Chinese kool en currysabayon en griet met bloemkoolmousseline en pestosabayon. Zeeduivel mag dan een vrij lelijke vis zijn, het witte vlees is stevig en, zoals het hoort, een beetje zoet van smaak, wat goed past bij de witgroene Chinese kool, die heel wat malser en zachter is dan we van onze inheemse culinaire tegenhangers gewend zijn. Waar yin is, moet echter ook yang zijn en dus verleent de currysabayon dit gerecht wat extra pit. Pit is overigens voldoende te vinden in de grietschotel. De griet is wat fijner van structuur dan de zeeduivel, maar smaakt ook neutraler, waardoor de bloemkoolmousseline en de pestosabayon gemakkelijk de overhand dreigen te krijgen. Dat dit toch net niet gebeurt, is de verdienste van de chef.

De volgende gerechten maken duidelijk dat we ons nog in het wildseizoen bevinden. Daarmee sluit dit gedeelte van het menu iets beter aan bij de eerste gangen. Waren die visgerechtjes nog licht en speels, krijgen we nu enkele hartige schotels te verwerken.

Zo is er de filet van fazant met witloof, zoete aardappel en calvadosroom. Dankzij het gebruik van zoete aardappel en het fruitige van de calvados (toch een drank die gebaseerd is op appelcider en die we zelf altijd gebruiken om de saus van onze Bretoense parelhoen mee te maken) proeft de fazant lichter dan je zou kunnen verwachten.

Het wild everzwijn met zuurkool, jonge spruitjes, spek en dragon is het zwaarste gerechtje tot nog toe, maar ondanks de zuurkool, de spruitjes en het spek blijkt alles erg gemakkelijk verteerbaar te zijn. Dat komt onder andere door het feit dat het stukje everzwijn verrassend mals is. Bovendien blijft de hoeveelheid spek binnen de perken.

We krijgen de meeste gerechten opgediend in de volgorde die op het menu terug te vinden is en merken dat die mogelijk niet geheel toevallig is. Zo wordt er ook een brug geslagen tussen de hertenfilet met pastinaak, boterraapjes en truffelaardappelen en de hazenrugfilet met veenbesjes, wintergroentjes en een truffelsausje. De beste zwarte truffels zijn momenteel niet in het seizoen, maar de truffel die voor ons werd geselecteerd geeft ontegensprekelijk een meerwaarde aan de schotels. Verwacht geen rijkelijke hoeveelheid zwarte diamant, zoals je wel eens in echte truffelrestaurants krijgt opgediend, maar wel voldoende om een knapperig gouden randje te geven aan de schotels. Het doet ook altijd een plezier om sinds een aantal jaren pastinaak (of witte peen) op een menu te zien, volgens ons toch een betere keuze dan de ietwat meer voor de hand liggende knolselder. Pastinaak is iets minder zoet dan gewone wortel, waardoor het gerecht niet uit balans geraakt en de gelige kleur past goed bij de zachte boterraapjes. De keuze om veenbessen te serveren bij de hazenrugfilet is iets meer voor de hand liggend, maar er is natuurlijk een reden waarom de combinatie zo veelvuldig voorkomt in allerlei keukens. De hazenrugschotel is wat zoeter dan de hertenfilet, maar beide gangen zijn aan elkaar gewaagd en worden, net zoals de andere gerechten, mooi verzorgd opgediend.

Als dessert heeft onze chef gekozen voor een heerlijk warm perentaartje met vanille-ijs en thee van Earl Grey. Het taartje is uitstekend gebakken en proeft erg vers. Ook het vanille-ijs is van een goede kwaliteit, al gaat de aandacht toch vooral naar de rest van het nagerecht.

Natuurlijk kies je voor een dergelijke maaltijd best goed passende wijnen uit. Wij krijgen er drie. De eerste is een sauvignon blanc uit het mediterraan Mas des Fontaines (uit 2006). Dat betekent dus ook dat de wijn iets zachter van smaak is dan sauvignon uit het noorden van Frankrijk, terwijl de neus van bloemen en wit fruit onmiskenbaar blijft, net als de smaak van kruisbessen en groene appels. Niet erg duur, maar wel goed passend bij onze zeegerechten.

De tweede is een cucao chardonnay uit de Casablanca Valley van hetzelfde jaar. Chileense wijnen houden goed het midden tussen de klassieke droge, kruidige Europese wijnen en hun tegenhangers uit Australië, Nieuw-Zeeland en Californië, die gewoonlijk rijper en fruitiger zijn. Deze cucao chardonnay is daar een goed voorbeeld van. We ruiken duidelijk eik, maar op het pallet vinden we vooral citrusvruchten terug. Lekker exotisch en helemaal niet duur!

We eindigen in schoonheid met een château de belles-graves lalande de pomerol. Het wijnjaar is 2003: misschien net niet zo goed als 2001 of 2002, maar wel nog steeds garantie voor een sterke, dieprode tot paarse bordeaux met veel zwart fruit, goede rijpheid, redelijk hoge tannine en een lange afdronk die ook niet-wijnkenners kan aanspreken. Heerlijk!

De Gelofte biedt wat veel restaurants proberen te bereiken: een totaalervaring in een uiterst gezellig, romantisch kader met uitstekende gerechten die bovendien geen al te grote hap uit de portefeuille vragen. Deze eetgelegenheid is voor ons dan ook een absolute aanrader!

Interview

Je hebt geen zaalpersoneel en twee kleine zaaltjes met in totaal twintig couverts. Dat zorgt voor een erg intieme sfeer. Is dit de manier waarop je het liefste werkt of zou je graag uitbreiden en een groter restaurant uitbaten? Wat is jouw belangrijkste motivatie om zo te werken?

Alles heeft zijn voor- en nadelen,.maar toen we hier startten was het absoluut de bedoeling om kleinschalig te werken, met geen of zo weinig mogelijk personeel. Met een zestal tafeltjes is dit net te doen. Let op: wanneer men à la carte gaat, kan ik je verzekeren dat het zwoegen is. Tegenwoordig is het echter zeer moeilijk om het juiste, geschikte en gemotiveerde personeel te vinden.

Je staat erop om jouw gasten zelf te begroeten en te bedienen. Een toffe aanpak die voor een duidelijke meerwaarde zorgt. Kan je eens meer vertellen over jouw visie hierover?

Door eerder kleinschalig te werken heb je wel een direct contact met je klanten. Het zorgt ook voor de intieme sfeer die je meestal mist in de grote zaken. Alles blijft hier zeer persoonlijk en je voelt dat je klanten dit enorm appreciëren. Het is heel leuk om dat contact te hebben met je klanten en sommigen worden echt vrienden aan huis, wat een enorme voldoening geeft. Als je jouw gasten zelf kunt begroeten is dat ook voor hen veel persoonlijker.

Je runt de zaak samen met jouw echtgenote. Is dit volgens jouw een groot pluspunt wanneer je in de horeca zit?

Als je in de horeca werkt, weet je ook dat jouw uren totaal anders liggen dan van 9 tot 5. Als je dit kan samen doen met je vrouw is het zeker een pluspunt. Ook met onze twee zonen, Philippe en Alexander kunnen we aandacht besteden aan het sociale omdat we samen voor de zaak instaan. We wonen boven de zaak, wat erg gemakkelijk is.

Welke kwaliteiten moet een goed gerecht voor jou zeker hebben?

De kwaliteit staat of valt met het basisproduct, wat betekent dat de ingrediënten die je aankoopt van de beste kwaliteit moeten zijn. Daarna moet je een evenwicht brengen in je gerecht. Hier gaan sommige chefs al eens uit de bocht: men maakt een gerecht te ingewikkeld door te veel ingrediënten met elkaar te mengen. Je moet je basisproduct blijven herkennen… Ook met moleculair koken moet je oppassen. Voor velen is dat immers meer show dan inhoud.

Hoe en hoe vaak stel je jouw kaart samen? Zijn er specifieke zaken waar je op let wanneer je een menu bedenkt?

De kaart verandert ongeveer negen keer per jaar. We werken altijd seizoensgebonden en met producten die op dat moment top zijn.

De wijnkaart stellen wij samen met hulp van enkele professionals en wordt ongeveer vier keer per jaar aangepast. Het aanbod bestaat uit vijftig procent wijnen van KLASSIEKE wijnlanden en vijftig procent wereldwijnen. De kaart is niet superuitgebreid, maar toch bieden we een grote variatie uitstekende wijnen voor elk budget aan.

De prijzen van zowel de gerechten als de wijnen zijn heel redelijk. Is dat belangrijk voor jou? Hoe hou je de prijzen zo laag?

We houden de prijzen zo democratisch mogelijk, wat mogelijk is omdat we zonder personeel werken.

Waar wil je in de toekomst graag naartoe?

We willen naar een toekomst met een goede gezondheid waarin we zoveel mogelijk mensen een aangenaam etentje bezorgen, zodat ze even uit deze soms hectische wereld kunnen stappen.

Gegevens

  • De Gelofte
  • Begijnhof 19
  • 3200 Aarschot
  • www.degelofte.be
  • E-mail: info@degelofte.be
  • Telefoon: +32 (0)16 57 36 75

Gesloten op woensdag, zaterdagmiddag en zondag, behalve bij reservaties van 10 of meer personen
© 2008 - 2017 Dvandereyken, het auteursrecht (tenzij anders vermeld) van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
Reality TV: Mijn Restaurant 2011 op VTM (BE)Reality TV: Mijn Restaurant 2011 op VTM (BE)Op 30 augustus ging op de Belgische commerciële zender VTM het nieuwe seizoen van Mijn Restaurant van start. 5 koppels u…
Nieuw: Het drie dagen dieetNieuw: Het drie dagen dieetEen Nieuw Amerikaans drie dagen dieet, bedoeld om gemiddeld vijf kilo per week af te vallen. het dieet is speciaal ontwo…
Vakantie verzorgingstypes; een overzichtEindelijk, het is zo ver: de vakantie kan worden geboekt! Maar gaan we zelf maaltijden verzorgen of willen we alles incl…
Het 10 dagen dieetHet 10 dagen dieet10 pond in 10 dagen afvallen. Het is mogelijk met dit dieet, maar er zijn wel bepaalde regels die volledig nageleefd moe…
Mayo, Mayonaise dieetMayo, Mayonaise dieetDit dieet is waarschijnlijk door een specialist op gebied van diëten ontwikkeld die werkzaam is in de beroemde Mayo klin…

Reageer op het artikel "Restaurantbespreking: De Gelofte"

Plaats als eerste een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Infoteur: Dvandereyken
Gepubliceerd: 14-07-2008
Rubriek: Mijn kijk op…
Subrubriek: Eten en drinken
Mijn kijk op…
Deze rubriek bevat artikelen welke naast objectieve informatie ook een mening en/of ervaring beschrijven.
Schrijf mee!