InfoNu.nl > Mijn kijk op… > Mens en gezondheid > Afkicken en herstel, de weg terug

Afkicken en herstel, de weg terug

Afkicken en herstel, de weg terug Dit is een persoonlijk verhaal over afkicken van harddrugs, met name base-coke. Afkicken en herstel, de weg terug. Graag wil ik iets vertellen over het begrip herstel en denk ik dat afkicken van harddrugs hetzelfde kan zijn als herstel van een psychische aandoening. Eerst zal ik iets vertellen over mijzelf. Ik ben twee periodes verslaafd geweest aan harddrugs. Een periode van 12 jaar verslaafd aan heroïne en een periode van 3 jaar verslaafd aan cocaïne. De periode daartussenin en tegenwoordig ben ik clean. In die cleane tijd heb ik een diploma gehaald van de sociale academie (MBO-SD) en heb ik een aantal jaren gewerkt als veldwerker en ervaringsdeskundige. Daarna was ik initiatiefnemer van het opzetten van gebruikersruimte en een tijd beheerder. Ik ben ook moeder van twee kinderen. Toch had ik een terugval en ben weer verslaafd geraakt

De eerste keer ben ik afgekickt op eigen houtje, de tweede keer door middel van een opname. Daardoor heb ik vrij veel ervaring met afkicken. Ik ben door schade en schande wijzer geworden en weet nu wat het inhoud. Nu ben ik een aantal jaren niet meer verslaafd. Ik ben langzaam weer overeind gekrabbeld. Maar hoe is dat dan gegaan en wat is herstel of afkicken eigenlijk? Lichamelijk afkicken is makkelijk, daarna begint het pas.

De afgelopen tijd ben ik betrokken geraakt bij een aantal initiatieven van het Basisberaad te Rotterdam, over het begrip herstel.
Mensen met een psychische aandoening kunnen met herstel te maken krijgen. Ik las over hun herstelervaringen. Ineens begreep ik daardoor meer. Voor mij betekent herstel de fase tussen mijn verslaving en terugkeer in de maatschappij. Het is de spiraal naar boven. Het is het proces van vallen en opstaan. Het is de weg terug. Het is de regie over je leven weer in handen krijgen. Herstel is ook heel persoonlijk en je moet het zelf doen. Herstel is ook niet hetzelfde als genezing en er bestaat geen recept voor herstel. Je moet je eigen weg zoeken.

Het was zo dat ik in die tijd dat ik gebruikte in het criminele circuit terecht kwam en een kleine crimineel werd. Dat vind ik het ergste. Daarnaast heb ik al mijn waardevolle spullen verkocht zoals al mijn muziek, platen en cd’s en al mijn sieraden. Een schilderij van Herman Brood waar ik op gesteld was. ( ik mis sommige dingen nog steeds, maar ja, het zijn maar spullen!) Maar het ergste is natuurlijk de onvermijdelijke verwijdering van mijn man en kinderen. Daar zal ik altijd spijt van houden. Dat kan ik mijzelf niet echt vergeven. De normen en waarden die ik had, leverde ik in. Grenzen werden steeds een beetje verder gelegd. Dat is iets waar ik nog steeds niet helemaal mee kan leven. Van bepaalde dingen zal ik altijd wel een beetje spijt blijven houden, dat ik het ooit heb gedaan. Zeker als ik mensen pijn heb gedaan, mensen waar ik van hou. Terugdraaien kan ik het niet. Maar meestal deed ik toch mijzelf het meest pijn.

Gelukkig ligt dit alles nu achter mij. Ik kan mij nu met de dingen bezig houden die weer belangrijk voor mij werden. Ik zeg nu wel dat het allemaal achter mij ligt, ik moest er nog wel een tijd over doen om echt de hele periode te verwerken. Op het moment dat ik geen dope meer gebruikte, kwamen wel die problemen op mij af waardoor ik eigenlijk was gaan gebruiken. Zoals een aantal zeer hardnekkige psychische klachten, die aanhielden zoals slapeloosheid en rusteloosheid waar en ik geen controle over had, waardoor ik eigenlijk aan zelfmedicatie was begonnen. Het was de aanleiding om opnieuw drugs te nemen na een periode van zeker 12 jaar clean. Ik zat absoluut niet lekker in mijn vel. In de periode dat ik weer gebruikte, kwam ik in een visieuze cirkel terecht. Om aan drugs te komen ging ik over mijn grenzen, waardoor ik mij weer schuldig ging voelen, waardoor ik weer meer ging gebruiken.Het gebruik is dan alleen maar op “niet meer voelen” gericht, (naast het najagen van de flash die je krijgt als je een hoeveelheid coke inhaleert) Zodra ik maar iets van problemen ervaarde, was er wel dope om niet meer te voelen. Ik stortte mijzelf en mijn gezin immers in de problemen. Gevoelens zoals schuld, onvrede, waardeloos en mislukt wanhopig en machteloos dat soort gevoelens, komen om de hoek kijken. Dat zijn van die dingen waarvan ik totaal niet wist dat het noodzakelijk was om te verwerken. Er zat nog maar een ding op: mijn gevoelens accepteren en niet meer onderdrukken. Ook was er een verwijdering met mijn kinderen ontstaan, waardoor ik mij schuldig voelde. Door deze feiten werd ik met de werkelijkheid geconfronteerd.. Het was noodzakelijk die te accepteren..Het was noodzakelijk met al mijn gevoelens te leven, de positieve en negatieve.

Langzaam kreeg ik het heft weer in handen en kreeg steeds meer controle op mijn gebruik. Ik bepaalde wanneer en hoeveel. Ik ging van excessief gebruik naar gecontroleerd gebruik. Daardoor werd ik niet helemaal meer geleefd door de drugs. Mijn herstel is op sommige momenten heel duidelijk begonnen. Je kan zeggen dat de weg weer omhoog ging vanf zo’n moment. Dit is zo’n herstelmoment:

In die tijd, halverwege jaren tachtig, besloot ik op een gegeven moment, mee te gaan doen aan een programma van het Boumanhuis en gericht op afkicken. Het waren groepsgesprekken met een psycholoog. De bedoeling was ook dat er urinecontroles waren en ik zou moeten gaan dalen met methadon. Tijdens mijn beurt begon de psycholoog mij te confronteren met mijn gedrag en probeerde erachter te komen waarom ik nog steeds wel eens bijgebruikte. Telkens wanneer ik had bijgebruikt vond hij het nodig mij met een robot te vergelijken. Ik vond zijn vergelijking nogal bot overkomen en reageerde in eerste instantie in de verdediging en had zoiets van:man houd je kop en bemoei je niet met mij!! Maar na een aantal keren ging dat behoorlijk de keel uit hangen totdat ik echt boos werd. Toen besloot ik helemaal geen cummunicatie meer te hebben en hield mijn mond dicht. Ondertussen was ik zo boos geworden dat ik besloot helemaal met het programma te stoppen, ik was immers al een poos gedaald met de methadon en die paar cc die ik nog had, daar kon ik wel zonder.Toch heeft die manier van de psycholoog z’n nut gehad, alleen was het niet zo aardig, toch was het hem gelukt, als enige van ons groepje, dat ik een andere wending aan mijn leven kon geven en vooral dat ik mij bewust werd van mijn eigen verantwoording. Alleen ikzelf kon wat aan de situatie doen, geen ander kon mij echt helpen.

Afkicken is herstellen

Afkicken van de hard of softdrugs, alcohol, medicatie zoals valium of combinaties, daarvan hebben mensen allemaal een eigen manier, afkicken doe je op je eigen manier, herstellen doe je op een eigen manier. Herstellen van een lange periode ziek zijn of verslaafd zijn. Met “ziek zijn”bedoel ik de lichamelijke afkickverschijnselen Afhankelijk van de gewenning aan een hoeveelheid drugs (heroïne) is er eerst een lichamelijke afkick zoals:griepverschijnselen en psychisch zoals onrust, slapeloosheid, extreem dromen. Bij het gebruik van cocaïne is er geen lichamelijke ontwenningsverschijnselen maar meer sprake van psychische afhankelijkheid en craving. Craving is extreem trek hebben in het middel. Door craving blijf je ook vaak jaren de verslaving in stand houden. Wanneer je constant onder invloed bent is er ook sprake van herstellen van een andere werkelijkheid, maar door lange tijd te leven in die andere werkelijkheid te leven wilde ik toch weer terug naar de realiteit. Ik moest herstellen van een leven in een andere wereld, je komt als het ware terug uit een heel ver land, dan moet je weer wennen en herstellen, ja zelfs helemaal terugkomen.
Ik wou ook weer helemaal mee gaan doen met alles, met de maatschappij. In de verslavingszorg word er meer over resocialisatie gesproken. Dat heeft in ieder geval te maken met: een plek (terug)krijgen op verschillende gebieden zoals: huisvesting, werk, opleiding, inkomen, sociale contacten en bovendien gezondheid. Je kan dan ook spreken van rehabilitatie.

Herstellen van een verslaving aan harddrugs houd meer in:

Waarschijnlijk begon mijn hoop op herstel op het moment dat ik toegaf aan mijzelf dat ik alleen verantwoordelijk was voor de hopeloze sitatie waar ik toen op dat moment in zat. Er zijn wel meer van dat soort momenten geweest. Al mijn hoop op hulp van professionele mensen van de hulpverlening waren in rook opgegaan. Net zoals al het geld wat ik aan drugs had uitgegeven, in rook was opgegaan. Maar ook mijn dromen en verwachtingen ten opzichte van de toekomst. Ik had anderen teleurgesteld en ik had mijzelf teleurgesteld. Ik zat met de gebakken peren, zeg maar, de schulden van jaren druggebruik. Mijn wereld werd met de dag helderder naar mate ik minder begon te gebruiken. Langzaam gingen mijn ogen weer open (letterlijk en figuurlijk). De eerste periode van mijn afkicktijd kenmerkt zich door de gevoelens die ik toen had. Ik was vooral depressief. Alles kostte mij moeite, ik zag overal tegenop en ik wist dat wanneer ik wat drugs zou gebruiken, dit hopeloze gevoel meteen als sneeuw door de zon zou verdwijnen. Toch was ik zo sterk om niet te gebruiken, want ik wist ook dat de aanhouder wint. Ik wist ook dat er maar een ding op zat en dat was niet gebruiken en in plaats daarvan ben ik weer andere dingen gaan ondernemen zoals een cursus etsen op de Vrije Academie en vrijwilligerswerk. Iedere keer ging ik er met tegenzin heen, maar ik ging toch, want ik had die afleiding nodig. Ik had ook terugvalletjes en iedere keer weer begon ik dan opnieuw, de volgende dag. Nu weet ik dat terugvallen erbij hoort en dat je terugvallen moet incalculeren. Het hoort bij afkicken. Die soort terugvalletjes zijn, zeg maar, functioneel! Ze hebben te maken met de spiraal naar boven.

Maar verder was ik bang, lichtelijk contactgestoord en zat in een identiteitscrisis. Wie was ik nou eigenlijk? In het begin van mijn drugsgebruik was het leuk en spannend om junkie te zijn, later niet meer, toen ik doorkreeg wat het werkelijk inhield. Het ging niet meer om de kick, het ging alleen nog maar om gebruiken om niet ziek te zijn, echt stoned werd ik al lang niet meer. Daarbij was het leven eromheen gewoon hard. De mythe rondom druggebruik was geheel verdwenen. Ik had door jaren gebruik mijzelf verloren. Wat had ik nou eigenlijk te vertellen in een gewoon gezelschap. Mensen zullen nooit iets begrijpen van een leven in de scene, dacht ik. Ik was tot nu toe een junkie...wie was ik nog meer? Toch had ik geen flauw benul van dat dit allemaal met afkicken te maken had. Het had er juist alles mee te maken en ook was het zo dat naarmate de tijd verstreek, ik ook langzaam mijn eigen identiteit terug zou krijgen en daardoor weer meer zelfvertrouwen, waardoor ik meer ging doen en contact kreeg met mensen die niet gebruikten. Achteraf gezien op de hele periode, denk ik dat niet alleen “de tijd” invloed heeft gehad op mijn herstel. Er is niet voor niets het spreekwoord: tijd heelt alle wonden. Dat is helemaal waar, maar ik moest wel andere dingen gaan ondernemen. Plus moest eigenlijk ook weer wennen aan “clean zijn’. Al die tijd moest ik gebruiken om niet ziek te zijn en voelde ik mij “normaal” als ik wat op had. Nu werd ik zonder drugs werd ik weer echt mijzelf. Het was af en toe net de omgekeerde wereld: clean zijn was nieuw voor mij! Langzaam ging ik weer voelen en genieten, ook geluk ging ik weer voelen en genoot van de kleine dingen zoals het in het lentezonnetje wandelen met mijn hond in het bos. Verder waren vooral contacten buiten de drugssene belangrijk om uit een isolement te komen. Ook die contacten heb ik gekregen door eerst bewust te stoppen met contacten in de drugssene. Ik had immers alleen nog contacten binnen de drugsscene. En dan was er nog mijn familie. Het contact was minder maar wel gebleven. Zij waren mijn basis. Zij waren er altijd. Zij waren vertrouwd Mijn vader, mijn oma waar ik iedere zondag langs ging, mijn moeder was overleden. Mijn opvoeding was mijn basis en kon daar op terugvallen. Die normen en waarden waar ik mee was opgevoed. Ik werd mij ervan bewust dat zij heel belangrijk voor me waren en ondanks mijn manier van leven lieten mijn vader en oma mij niet vallen. Later kreeg ik gelukkig ook weer een goed contact met mijn broer en ik werd ik mij ervan bewust wat een geluk ik had met mijn familie en dat lang niet iedereen dat heeft, die onvoorwaardelijke liefde, om op terug te kunnen vallen.

Toch had ik begeleiding goed kunnen gebruiken door mensen die weten waar ze het over hebben. De enige begeleiding waar ik toen voor kon kiezen was de vorm van therapie en een opname binnen de therapeutische gemeenschap. Achteraf gezien kwam ik daar ook alleen mensen tegen uit de drugsscene. Plus wou ik er niet nog een keer voor kiezen om mijzelf te confronteren met heftige encounters en therapeutische middelen zoals lopen met een bord om je nek met een tekst erop. Jammer genoeg was er verder geen kennis over afkicken. Ik kon dus wel therapie gaan doe maar door een eerder ervaring met die therapie was ik in die mate afgeknapt dat ik niet nog een keer daarvoor wou kiezen. Er zat niets anders op dan het alleen te doen en dan sta je er toch alleen voor. Begeleiding op het gebied van sociale contacten of werk of een ander huis vinden, al die dingen had ik graag willen hebben. Gesprekken of ondersteuning dat had fijn geweest.

Gelukkig heb ik later wel die begeleiding gekregen, alhoewel ik toen veel ouder was en wist hoe het werkte, heb ik de opname gebruikt om er weer bovenop te komen. De therapie was inmiddels veranderd. Ik moest uit mijn vertrouwde omgeving om terugvallen te voorkomen.

En nu, nu ben ik er weer helemaal bovenop! Je blijft wel je zwakke momenten houden. Het blijft soms moeilijk. Dan krijg ik plotseling trek, soms met een logische verklaring maar ook zonder een logische verklaring of zonder dat ik eraan herrinnerd word, het komt plotseling op. De craving. Maar ik weet ook dat het weer weg gaat. Nog steeds werkt afleiding het beste, iets anders gaan doen, maakt niet uit wat. Ondertussen ben ik betrokken bij een aantal ontwikkelingen over het begrip herstel en ik kan zelfs mee gaan doen als ervaringsdeskundige met het ontwikkelen van ervaringskennis over herstel.. Daarbij ga ik zelf lesgeven in de toekomst en krijg ik nu eerst zelf les in presenteren. Nou dat is voor mij ook weer een uitdaging. Opnieuw krijg ik een kans in mijn leven om weer wat te betekenen in de samenleving. Dat is geweldig. Ik wil graag meedoen. Het betekent voor mij weer een stap verder op de weg.. Wat betekenen in de samenleving, weer een baan, echt weer mee doen. Of misschien word dat steeds minder belangrijk voor mij. Ben ik al tevreden als het goed gaat met mij en mijn gezin, is dat het belangrijkste. Dat is voor mij geluk.

Psychische klachten en verslaving: de overeenkomsten

Het Basisberaad is een organisatie die opkomt voor de belangen van psychiatrische patienten. Ik voelde mij al snel thuis want ik kwam er ook nog meer achter dat verslaafde mensen en mensen met psychische klachten nogal wat gemeen hadden. Overeenkomsten zijn bijvoorbeeld:
  • Beide groepen krijgen te maken met een herstelperiode
  • Verslaving heeft veel weg van een psychische aandoening want bijvoorbeeld net als bij een psychose heb je er geen controle meer over
  • 80% van de mensen met een drugsverslaving hebben last van psychische klachten zoals bijv, fobieen, dwangneuroses, angsten, depressies. Het kan zijn dat klachten al aanwezig waren, voordat men drugs ging gebruiken of het zijn drugsgerelateerde klachten, bijvoorbeeld een coke-psychose is.
  • beide groepen krijgen te maken met vooroordelen
  • Terugkeer in de maatschappij en rehabilitatie is voor beide groepen moeilijk, zeg maar voor sommige mensen onmogelijk geworden. Bijvoorbeeld door langdurig gebruik of door langdurige opname in een kliniek of instelling. Er zijn ook veel psychische aandoeningen die niet te genezen zijn. Ook heeft lang niet iedereen mensen of familie om zich heen of een basis waar men op terug kan vallen.
  • Eens een gek, altijd een gek, of, eens verslaafd, altijd verslaafd. Verslaafde mensen of met een psychische aandoening zijn vaak het mikpunt van vooroordelen en is er sprake van stigmatisering.
  • Beide groepen hebben te maken met terugvallen.

Met mijn verslavingsachtergrond en psychische problemen kan ik spreken van jarenlange ervaringen in beide, verslavingszorg en psyciatrie. Allereerst een vraag: is afkicken een vorm van herstel? Ik denk van wel, afkicken is herstellen, en afkicken is resocialiseren. Terugkeer in de maatschappij. Afkicken is een soort van inhaalactie en dat zou je ook van rehabilitatie kunnen zeggen.

Een proces

Ik denk dat mijn afkickervaringen overeenkomen met bijvoorbeeld iemand die psychische beperkingen heeft. Het is een achterstand waar je in zit en daar wil je uitkomen. Het is alleen een proces en dat is niet altijd makkelijk dat te accepteren want ik wou direct van alles af zijn. Gelukkig was het nog mogelijk om van alles af te komen. Liever vandaag nog dan morgen. Dat proces begint door eerst controle te krijgen over de situatie en dat betekent in de praktijk van excessief gebruik naar gecontroleerd gebruik, dus: niet meer ierdere dag zoveel mogelijk, naar zo weinig mogelijk en niet meer dagelijks. Uiteindelijk kan je stoppen en dat heb ik gedaan. Het stoppen zelf gaat ook nog met vallen en opstaan, dus telkens als je toch gebruikt, daarna moet je weer stoppen. Wat nog meer overeenkomt is de weg verder terug, dus weer in de maatschappij gaan functioneren,(vaak na een opname) uiteindelijk weer een baan, vrienden, goed contact met familie, een toekomst en het belangrijkste: gezondheid, die weg terug komt overeen.( Die baan of dat goede contact met familie, is er niet zomaar voor iedereen en daar moet je ook voor knokken.) Plus die gevoelens die daarbij komen kijken, waar ik nu net over vertel, van schuldig en onmachtig, depressief, minderwaardigheidsgevoelens en vaak eenzaam, want je doet het in je eentje.
© 2007 - 2017 Liesbeth, het auteursrecht van dit artikel ligt bij de infoteur. Zonder toestemming van de infoteur is vermenigvuldiging verboden.
Gerelateerde artikelen
Wiet verslavingWiet verslavingEen wiet verslaving of cannabis verslaving is een verslaving waarbij men verslaafd is geraakt aan het gebruik van wiet,…
Ik wil hulp bij verslavingIk wil hulp bij verslavingWanneer je op een punt aangekomen bent dat je aan een verslaving denkt én hulp bij verslaving wilt zijn er diverse mogel…
Jellinek Minnesota: nieuwe behandelmethode van verslavingJellinek Minnesota: nieuwe behandelmethode van verslavingJellinek, een instelling voor verslavingszorg, heeft in augustus 2009 een nieuw behandelcentrum geopend met een behandel…
Afkicken van verslaving: voordelen van de ontwenningskliniekAfkicken van verslaving: voordelen van de ontwenningskliniekVerslaafden proberen soms op eigen houtje van hun verslaving af te geraken. Dit vergt echter veel discipline en een ster…
Afkicken, waarom is het zo moeilijk?Afkicken, waarom is het zo moeilijk?Als je eenmaal verslaafd bent geraakt aan bepaalde middelen, moet je maar weer proberen om er vanaf te komen. Afkicken v…

Reageer op het artikel "Afkicken en herstel, de weg terug"

Plaats een reactie, vraag of opmerking bij dit artikel. Reacties moeten voldoen aan de huisregels van InfoNu.
Meld mij aan voor de tweewekelijkse InfoNu nieuwsbrief
Reacties

Kees, 18-08-2017 18:56 #26
Hallo, boeiend verhaal en respect dat je het zo openbaar stelt. Heb zelf ook van alles gebruikt op heroine na, de sleutel om af te kicken is heel makkelijk, m.a.w. het stoppen van gebruik van harddrugs is heel makkelijk (op hero na). Je moet het alleen zelf willen. Dit geld ook voor coke base xtc alle drugs, denk aan alle nadelen die het je geeft, het geld wat je eraan kwijt bent je vriendschappen alle negatieve effecten, je moet eerst de bodem hebben geraakt en sterk in je kop zijn. nogmaals het is heel makkelijk je moet het alleen zelf willen.

Daniel, 10-03-2017 19:56 #25
Wat een pracht van een verhaal!

Ook ik zit vol in het afkickproces en dat is alles behalve makkelijk. Dat eenzame gevoel ondanks steun van familie en vrienden blijft maar zeuren. Dat in de war zijn met mijn emoties blijft maar zeuren. Zo een tekst als deze maakt dat ik er weer even een paar dagen tegenaan kan.

Goed en mooi geschreven. Zit waarschijnlijk een beschadigd maar goed en mooi mens achter.

As, 22-12-2016 18:51 #24
Wat een herkenbaar mooi verhaal,
Ik ben er achter gekomen dat ik verslaafd ben aan alcohol, Raak daardoor heel veel kwijt en ben niet eerlijk.

ik functioneer verder goed dus dat is eng.
groet As

Revla, 18-08-2013 20:16 #23
Hallo allemaal,

ik zou graag wat bruikbare tips willen in het omgaan en ondersteunen van mijn partner die al ruim 3 decennia verslaafd is aan cocaïne. Ik wil hem graag ondersteunen in het proces van afkicken maar loop ook tegen mijn eigen boosheid en irritaties aan als reactie op bepaald gedrag tijdens het gebruik (het terugvallen). Ik krijg terug dat ik de situatie op mezelf betrek als ik dus boos ben om dingen die zijn gezegd tijdens een episode en dat ik zo geen steun ben. En voel me dan ook heel schuldig als dat gebeurd en tegelijkertijd merk ik gewoonweg dat ik op momenten ook minder ruimte heb om altijd weloverwogen te reageren. Ik vind het dit ook heel lastig en geeft me het gevoel in de twilightzone te zitten: waar kies ik voor mezelf en waar moet ik geduldig blijven en steunend zijn en op welke manier?

Kunnen jullie als exgebruikers tips geven wat nu daadwerkelijk helpt als het gaat om ondersteunen en motiveren?

Harry, 11-08-2013 14:10 #22
Ik weet wat ik zeg, ben jaren verslaafd geweest aan heroïne en coke al met al 13 jaar. Van deze deze 13 jaar heb ik er 5 van vast gezeten immers verslaving kost veel gelg heel veel geld 150 gulden p/d was ik minimaal kwijt.
Tijdens mijn laatste straf ( esserheem ) was er een detox afdeling ik maakte de keuze om hier mijn straf uit te zitten 40 mnd, Ik was ondertussen alwel afgekickt op het politie bureau en het HVB maar dat was alleen lichamelijk het moeilijke is je kop weer op orde te krijgen.
Na mijn straf (incl de resocialisatie ) Werd ik weer in de grote wereld gegooid met niet ja een bruine flop met een beetje reisgeld.
Wat ik nu een ieder wil meegeven; elke verslaving zit tussen je oren het zijn de keuze/s die je maakt ( dit maakt uiteindelijk dat je niet meer zonder kan zonder ziek te zijn ). Ik heb na mijn laatste detentie met 40 gulden op zak de reis naar mijn moeder gemaakt en gevraagd of ik daar een tijdje mocht wonen totdat ik e, e, a op de rails had, (uitkering woonruimte en alle sociale verplichtingen aan de staat ). Dit vond moeder goed, we hebben wel hele duidelijke afspraken gemaakt dar wil zeggen haar huis werd geen inloop huis regelmaat / structuur dat was erg belangrijk. Vanuit deze positie alles geregeld o.a een eigen appartement via de gemeente aan het werk gekomen, ben aan de opleiding SPW 4 gevolgd en nu 26 jaar later, nooit meer iets gebruikt nop/ nada/ zero. Het hele afkicken en met name de eerste paar jaar is moeilijk je moet je continu bewijzen dat je clean bent, vertrouwen moest ik weer verdienen. Allemaal zelf gedaan door alleen maar NEE in je hooft te houden. Nu ben ik groepsleider op een leefgroep voor jong adolescenten met gedrag stoornissen een super baan. Ik gebruik nu mijn bagage in mijn werk en je merkt dat de jongeren dit voèlen ik zeg bij een discussie dan ook altijd; Dat boek wat jij leest heb ik geschreven oftewel ik snap je maar draag wel eigen verantwoording in het leven jij maakt een keuze iets wel / niet te doen. Nog 14 jaar en ik ga met een tevreden gevoel met pensioen. Dit alles had ik toen ik een jaar of 20 was nooit kunnen bedenken maar waar een wil is, is ook een weg.
Jij stuurt je leven en afkicken opzicht duurt ong een jaar, daarna ga je het licht weer zien.Tot slot jij bepaalt Jij hebt de regie over je leven.

Peter, 27-05-2013 14:19 #21
Heb een vriendin die vanuit detentie afkickt alleen hoor ik nu niets meer van haar, zou het kunnen dat ze zolang ze afkickt ze geen contact naar buiten mag? wie heeft daar ervaring mee?

Cees, 24-10-2012 14:04 #20
Na een periode van 20 jaar strijden tegen mijzelf en strijd tegen mijn verslaving aan heroïne en cocaïne is dan eindelijk het moment aangebroken dat ik kan zeggen dat ik vandaag precies 4 jaar middelen vrij ben. Ik ben altijd zo naïef geweest om te denken dat mijn strijd erop zou zitten als ik mijn drang naar middelen onder controle had, helaas is dit niet zo. Ik zit nu twee jaar in het voortraject van de schuldhulpverlening wat maar niet lukken wil en ben ik voor de derde keer een baan verloren omdat de Sociale dienst wederom na smeekbedes over geduld van mijn kant besloten heeft loonbeslag te leggen. Ik voel me aan alle fronten tegen gewerkt en zak dieper en dieper weg in depressies en boosheid. Mijn nieuwe start en mijn relatie in een nieuwe omgeving staan zwaar onder druk en ik ben regelmatig op van de spanningen. Ik weet totaal niet waar ik wezen moet en nazorg is een begrip wat ik niet ken. Ik moest dit gewoon even kwijt.Het is niet "over"als je clean bent, nee dan begint het pas en ik heb het gevoel dat er weinig steunpunten zijn als je eenmaal clean bent.Degene die ik weet zijn naast het methadon loket waardoor je weer in aanraking komt met je oude wereld. Weet iemand raad?

My, 29-08-2012 23:40 #19
En dan… je bent goed bezig wil terug de maatschappij in, wil alsnog een diploma halen, word goed gekeurd met instemming van UWV, en dan… ineens word je goedgekeurd en moet je werken, al is het straten vegen… de sociale dienst zit dwars, 6 maanden zonder inkomen, is dit Nederland?
Mijn dochter is heel goed bezig… de stress wordt haar te veel verdrietig depressief wat nu? Je wordt als een hond behandeld bij de sociale dienst Den Haag, ze loopt stage bij een leer werk bedrijf, dat alles moet ze opgeven… wat nu?

Leon, 28-08-2012 22:20 #18
Dit heeft mij ontroerd en zit te huilen. Ben al vaker gestopt en nu weer pas een maand. Ben mezelf kwijt. Weet niet eens meer wie ik ben. Wil niet meer en blijf er af. Zie tegen alles op, herken alles wat je schrijft hoop en inderdaad je moet het zelf doen. Goed gedaan hoop dat ook te kunnen zeggen naar verloop van lange tijd. Greets geniet van je leven en kijk niet achterom.

Loes, 22-05-2012 23:01 #17
Heey,

Ik ben een meid van 19 en zit flink in de problemen. Het is niet zo dat ik jaren verslaafd ben geweest en dat ik al mijn bezittingen ben kwijtgeraakt. Dus vergeleken met jullie mag ik niet klagen.
Ik woon nog thuis en ik studeer mbo. Aan het begin van dit schooljaar heb ik vreselijk in een dip gezeten. Had pas een nieuwe vriend en was/ben er van overtuigd dat hij de ware was/ is. Hij was zo leuk waardoor ik constant het gevoel had dat ik niet goed genoeg was. Dit maakte me heel bang ongelukkig en onzeker. Ik ging mezelf snijden (wat niemand wist) en later kwam ik in aanraking met speed. Heerlijk was dat. Het begon op feestjes en later iedere dag. Ik kreeg een haat liefde verhouding met mezelf en de roes was heerlijk. Tot hij er achter kwam.
Ik werd even met mijn neus op de feiten gedrukt, hij was woedend. Ik heb hem nog een tijdje voor kunnen liegen ging geleidelijk aan minder gebruiken.
Tot op een avond een maat van mij zei dat hij wilde stoppen en het niet kon. Zelfs niet voor zijn zoontje. Op dat momvent vond ik hem zo'n vreselijke lozer. Die avond was de laatste keer dat ik heb gebruikt. Ik wilde niet worden zoals hij.
Dit is nu 5 weken geleden en ben nu 5 weken clean zonder terug vallen. Ik ben erg trots op mezelf dat ik het op eigen houtje heb gedaan. Geen afkick centrum geen hulp middelen. De na golven zijn echter nog zeer merkbaar. Ik heb het afgelopen half jaar alleen aan mezelf gedacht. Mijn ouders willen me zelf buiten schoppen. Wat de situatie niet makkelijker maakt. Ik heb het hard verpest. Ik wou dat ze het wisten, maar ik weet niet waar ik moet beginnen ik zou ze zo veel pijn doen. Wat nu?

Verslaafde-Altijd, 19-04-2012 18:50 #16
Beste mensen,

ik ben zelf een verslaafde, eenmaal verslaafd altijd verslaafd zeggen ze, ik heb in meer dan 5 afkick klinieken gezeten waaronder in schotland, onderhand kan ik les geven zoveel heb ik geleerd ook weet ik de technieken hoe het moet, ik schrijf zelfs een boek zodat verslaafde en niet verslaafde er wat aan hebben. Op dit moment gebruik ik ook weer omdat ik alleen ben komen te staan, kinderen weg, eigenlijk alles maar dan ook alles is weg, gelukkig heb ik een huisje gekregen. Ik lees jullie verhalen en ik weet hoeveel pijn en verdriet het mensen kost te vechten tegen deze ziekte vooral buitenstaanders die van je houden gaan er aan onder door, er is maar 1 weg en dat is laat het los of ga er aan onder door, als mensen niet willen kan je ze niet helpen, uiteraard net zoals het bij mij begonnen is kun je ze zover krijgen dat ze inzien dat ze een probleem hebben dat is namelijk fase 1. daarna komt er een lange lijdens weg geloof mij maar, ik heb 10 jaar afgekickt en op dit moment gebruik ik weer, niet meer en nooit meer zoals vroeger maar de angst is er altijd… ik heb alle fases doorstaan van liegen bedriegen stelen en ga zo maar door… dingen die ik nu nooit meer zou doen. Ik wil als advies mee geven en geloof me daar moet eerst aan gewerkt worden, EMOTIES en VERLEDEN mensen die veel gebruiken hebben bijna geen emoties meer voor verdriet is weg want die dragen we echt heel erg, het is niemand zijn wens een ander kapot te maken door drank en drugs maar vaak zit er een verleden aan waar niet aan gewerkt is en wat weggestopt is maar die pijn als je daarover praat zijn we net kleine kinderen… Ik heb geleerd hoe diep je ook valt en dat is al 5 x gebeurd, blijf vechten, ik heb nu een punt bereikt dat ik het niet meer lekker en leuk vind, maar o wee als ik er 1 neem dan kan ik niet stoppen ook vanwege me adhd… Als mensen echt serieus zijn en dan meen ik ook echt serieus en weten even geen raad of willen even praten dan kunnen ze me mailen, alles wat ik terug schrijf is niet om iets of iemand pijn te doen het is de weg/keuze die gemaakt moet worden om een weg in te slaan voor jezelf dan wel voor de verslaafde, ONTHOU 1 ding, ben je bereid een veldslag aan te gaan die nog niemand heeft gewonnen maar kan altijd of denk je aan jezelf en omgeving.
Nogmaals niet iedereen is op het zelfde niveau kwa gebruik en er valt nog genoeg te redden dus ik weet dat de meeste zeggen maar ik hou van diegene, dat doet diegene ook maar zolang een verslaafde steun heeft heeft diegene ook geen reden te stoppen… klokje tikt door in het hoofd… hierna stop ik anders word het een lang verhaal… zie het zo… als je altijd maar rechtdoor rijd elke dag weer en elke dag is dat je leven, en iemand wil je ineens rechtsaf laten slaan ga je een keer mee misschien, maar rij je zelf ga je bijna automatisch weer rechtdoor TENZIJ rechts je wat oplevert terwijl recht zoveel makkelijker is… het is hetzelfde als je na het eten een peuk pakt die gewoonte moet doorbroken worden, mensen die niet gebruikt hebben kunnen zich heel moeilijk in een verslaafde plaatsen en helpen door te zeggen je hebt een probleem je moet dit of dat doen stoot ze alleen maar meer af…

sorry voor het lange verhaal maar voel me toch een beetje geroepen als ik al die verhalen lees.

Hendric, 18-04-2012 12:20 #15
Thanks voor dit verhaal… ik ben er veel wijzer door geworden! niet voor mezelf… maar voor mijn vriendin die nu 4 keer in 4 dagen heroine heeft gebruikt en het zwaar heeft met de lichamelijke ontwenningsverschijnselen… Ik ben er altijd voor haar, maar door de drugs is het alsof ze veranderd is. Ik geef haar niet op, ik weet dat het door de drugs komt en dat ze sterk moet zijn. Ook geloof ik in haar, ze zal herstellen. Ik ben heel blij dat u uw verhaal verteld hier… Dit geeft mij meer hoop. Dit is de eerste keer dat ik een positief verhaal lees over een heroine verslaving. Ik krijg gewoon de rillingen als ik er iedere keer aan denk. Ik hoop dat niemand hier ooit aan zal beginnen… Ik ben echt bang voor drugs en nu is mijn angst bij mijn vriendin werkelijkheid geworden. Maar ik zal m'n vriendin nooit verlaten! Ik zal er voor haar zijn! Toch zou het fijn zijn als er nog meer was dat ik voor haar zou kunnen doen…

Isikli Nurten, 11-03-2012 13:39 #14
Ik ben dankbaar aan jullie verhalen, ik hoop voor iedereen dat alles Goed komt want geloof mij het zijn ook mensen! Ik heb een broer die verslaafd is aan base coke enz. We hebben geen gemakkelijk leven gehad maar dat heeft de sommige sterk gemaakt sommige zwak daardoor zit mijn broer nu in die leven! Mijn broer heeft mij veel aangedaan maar ik heb hem dat nooit kwalijk genomen want ik ken hem beter dan eender wie ik ken hem beter dan de drugs daarom dat ik hem ook nooit zal opgeven ik heb hem nu onder mijn vleugels heb zoveel gezocht om hulp te krijgen telkens werd de deur toe gedaan waardoor ik nu sterk genoeg ben om hem de andere leven te laten zien de realiteit gevoelens emoties die je alleen aan kunt in de realiteit DIT IS DE REALITEIT! Hij is al even bij mij maar sinds 2 dagen geleden heb ik alles op alles gezet om hem er uit te halen uit die milieu politie ambulance alles bij gehaald gesmeekt om hem mee te nemen maar mijn broer ziet in mijn ogen de wanhopige, ja wanhopig om haar broer te verliezen, hij is mee gegaan voor de zoveelste keer kunnen ze niks doen weer hebben ze de deur toe gedaan! Maar nu is hij al 3 dagen clean das niks tegen over heel u leven elke dag is een cadeau dat je krijgt maar je moet ze weten te benutten en daarom ben ik er voor hem om samen het beste te maken, ik ben moe maar ik ben een vechter ik bereik alles wat ik wil in mijn leven door te geloven in je zelf en dat kan iedereen door te geloven in je zelf! Het leven begint nu pas wanneer je clean bent ik weet niet wat drugs doet maar ik weet wel dat het leven veel meer te bieden heeft dan wat die verdomde drugs u kan bieden!

Marco Spiering, 07-02-2012 15:07 #13
Allereerst respect voor de manier waarop je de ellende van afkicken beschrijft en de manier waar je er mee om ben gegaan… Bewijst maar weer eens dat zelfs na zo'n extreem gebruik, het geen kwestie is van het ontbreken van intelligentie (we weten donders goed waar we mee bezig zijn, en toch doen…). Ben zelf al 22 jaar cocaïne verslaafd, waarvan 5 jaar intensief gerookt. Daarnaast rook ik elke dag een paar gram wiet en gebruik benzodiazepines. De bruin waar jij aangezeten heb is meestal voor na het roken of snuiven van cocaïne (totdat je ziek wordt en de bruin echt nodig hebt om niet ziek te worden…) Dat heb ik bewust nooit gedaan omdat ik wist dat er voor mij dan echt geen weg meer terug was… Maar Roche met de rooie knollen waren niet aan te slepen. Maar om er niet een verhaal van een pagina van te maken, ik snuif nu ongeveer om de twee weken een pakje van een gram en ben dan weer een paar dagen flink depressief, maarja benzo's en wiet… Zou ook graag helemaal clean willen zijn, maar heb geprobeerd in een keer met alles te stoppen (naar mijn gevoel kwam ik echt in smurfenland terecht) maar dat werkt echt niet als je zo lang gebruikt… Stap voor stap, moeilijk, moeilijk, moeilijk. Sterkte gewenst en proberen vol te houden, je bent in ieder geval verder als ik…

Kees Bais, 29-10-2010 12:18 #12
Ik ben een persoon die een verslaafde (drugs) heeft opgevangen in mijn huis. Graag zou ik willen weten wat ik wel en wat ik niet moet doen. De man is 40jr verslaaft aan de heroine alcohol en tabak. Hij is zijn gezin met 2kinderen kwijt. Voor mijn gevoel is hij al 2wk klien en is bezig met opname.

Roderick, 17-03-2010 13:17 #11
Zo het is niet misselijk wat ik allemaal lees. Wel respect. Zelf ben ik werkzaam bij een groot bouwbedrijf in Nederland en ik heb daar een vrij hoge functie. Ook ik was verslaafd cocaine, speed, alcohol. Maar het nam steed grotere zorgen aan en op een gegeven moment kon ik het niet meer verbergen. Mijn werkgever stelde mij de keus of afkicken of eruit. Ik koos het eerste met tegenzin dat wel. Maar ik ben door mijn werkgever geznden naar een man die al 16jaar in verslavings/psychiatrie werkt en sinds twee jaar zelfstandig is gaan ondernemen in de afkick. Het ging om thuis af kicken en niet zomaar brrrr ik wist niet wat er met me gebeurde. Deze man nam een bepaalde periode mijn leven over en controleerde alles wat ik deed. Na 3 maanden gingen we als vrienden uit elkaar en echt ik heb hem gehaat vervloekt enz enz. Maar wel dankzij zijn enorme inzet en enrgie ben ik van alles af. Mijn baas en og hebben wel hun geld moeten investeren want goedkoop was het niet. Maar ik ben weer terug op aarde en heerlijk als je door zoiets gewoons eigenlijk weer mens word. Ik had niet gedacht dat dit zou werken heel loigsich en simpel denken maar vooral bezig zijn pfff dat heeft gewerkt. Niks zware therapie en of gesprekken nee gewoon HardCore afkicken. Vertel erbij dat deze man inmiddels een aardige reputaite bezit in de wereld van de Amusement en sport zelfs in Amerika heeft hij al twee klanten geholpen. Verslaving is geen ziekte je bent onafhankelijk van een middel wat tussen je oren zit. Ik heb mijn vrouw, kinderen, werk en leven maar vooral vertrouwen terug gekregen. Ook door mijn eigen inzet maar als ik niet door deze man aangepakt was dan had ik waarschijnlijk heel makkelijk teruggevallen. Bijna op Millitaire wijze ben ik afgekickt geweldig.

E. Huybregts, 20-01-2010 17:58 #10
Na 25 jaar verslaafd geweest te zijn aan hard drugs, alweer 16 jaar clean, werkzaam in de hulpverlening (DD-Unit) En het leven meer dan op poten. Eens verslaafd, altijd verslaafd, een ziekte? Ik geloof er geen pest van. Als ex gebruiker wil ik dat bewijzen, zijn er meer die er zo over denken? Praat jezelf geen ziekte aan of wanhoop. Angst voor de toekomst? Wat is er zeker in het leven? Probeer er wat moois van te maken, het kan maar een keer. Groet Ed.

Anoniem, 02-05-2009 12:55 #9
De laatste maanden stel ik mezelf in toenemende mate vraagtekens bij mijn gebruik. Het is al sinds m'n 16de coke xtc speed wiet, alle gebruikelijke dingen (basen ga ik alleen absoluut niet doen). Nu op het moment ben ik nog steeds gaar van koninginnedag en de dag ervoor. Het scheen gezellig te zijn maar door de alcohol weet ik van woensdagavond en donderdag zo goed als niets meer. Door de vele xtc-pillen ben ik leeg, net niet huilerig en aggressief. Serotonineniveau moet zo ongeveer gedaald zijn tot een negatieve waarde. De angst voor verslaving heeft me gelukkig zo ver gekregen de afgelopen paar weken nee te kunnen zeggen tegen coke, ondanks dronkenschap, wat natuurlijk de grootste katalysator is voor die tyfuscoke. Alsof het zo gezellig is als het er is…
Waarom eigenlijk, ik doe de uni met 2 vingers in m'n neus, houd van mensen en het leven, muziek, ook zonder drugs. Ik kom uit een hogere middenklasse gezin, niks komt ons tekort heb veel vrienden, ook buiten het circuit, en eigenlijk voegt het niets toe dan schuldgevoel tegenover jezelf en je familie. Het leven is echt te mooi om te laten verschieten door die kankerzooi nu ik dit type schiet ik ook weer helemaal vol gewoon.
Weglopen is geen optie, maar het zit me nu na al die tijd echt helemaal tot hier. Niet verder. Ik ben allang blij dat ik doordeweeks nog geen behoefte heb om te snuiven op m'n werk of school, maar hoe lang nog? Ik kruip al 8 jaar de het oog van de harddrugsnaald heb ik het idee. Dit kan niet lang meer goed gaan.
Drugs kunnen leuk zijn en een verrijking, maar ze kunnen 100x zo hard backfire opleveren.
Tijd om de katalysator uit te bannen. Geen alcohol meer en een paar maanden een bepaald deel van de vriendengroep even niet meer opzoeken in het weekend. Weglopen is geen oplossing, maar opzoeken op het moment ook niet. Associaties verbreken (drank-drugs), niet meer dronken worden.

Alice, 21-02-2009 13:47 #8
Wat mij het meest pijn deed was dat mijn (ex) partner (zoals alle (ex) verslaafden) altijd zo vreselijk veel met zichzelf bezig zijn. Ik, ik, ik, ik… En ik vecht er tegen om geen 'negatieve' gevoelens te krijgen voor verslaafden. Ze zijn ook mens en ik bid nog steeds voor mijn ex. Maar God wat doen deze mensen hun naaste veel pijn. Dat kan je dan weer niet telkens zeggen, want door schuldgevoel gaan ze weer meer gebruiken of vallen terug. Tja. en waar blijven wij naasten dan? Nee ik heb zelf ook nog een lange weg te gaan van herstel van mijn wonden, gemaakt in mijn hart door een verslaafde. En dat mag best gezegd worden.

Me, 01-12-2008 22:01 #7
:-p Heel erg herkenbaar. Ik kom uit een gezin met 3 dochters. Geen van 3 kon je vrouw-vrouw noemen. Er is een geschenk uit de hemel voor ieder met ieders daden.

Er is LEVEN na dat leven…

Hold on, be strong. Live hard die young. Alle kutgevoelens, momenten van hel, dagen en sluiers… Neem ze als motivatie om door te gaan met stoppen. Doe nix… Neem nix, en de eerste dag ben je afgekickt… Nu vol houden!

Helaas is de oudste van de 3 weer begonnen met hard drug. Inmiddels met 4 kinderen. Ook hierin staan we nu weer met de rug tegen de muur. Maar vanbinnen is er iets sterks. Kies wat je voelt. Kies wat je doet. Beheer jezelf. Dat dit je overkomt. tja. Maar kies zelf hoe jeje eronder voelt, afstand van neemt, verwerkt en wat je doet. Hou vol. De oplssing is makkelijk. Het uitvoeren oh zo moeilijk. Sterkte aan iedereen.

Grt de Jongste

Maroeska, 13-10-2008 13:52 #6
Zeer confronterend en herkenbaar! Eng!

Bodo, 05-08-2008 01:27 #5
Ik vond het een inspirerend verhaal en kon mij zelf er erg in vinden. Wat ik heel jammer vind is dat het geloof in goede hulp voor mij in loop van de tijd verloren is gegaan. Ik wil zo graag mij beter voelen maar weet niet de manier. het gaat op dit moment aleen bergafwaarts en ben ban dat er nog maar en oplossing is voor mij.

Rita Celestijn, 28-04-2008 09:39 #4
Met heel veel belangstelling het verhaal gelezen en ben blij dat ze er er bovenop is gekomen, met eigen krachten. Mijn zoon heeft de diagnose schizofrenie meegekregen, maar krijgt ondanks het gebruik van Fluanxol toch nog psychoses. Naar mijn gevoel doordat hij een te hoge dosering krijgt. Hij heeft dan het gevoel dat hij door een joint te roken, dat hyper gevoel kan onderdrukken, wat echter alleen maar een tijdelijk effect heeft. Ik ben erg benieuwd of er mensen zijn die bekend zijn met het medicatie afbouw programma "De Weg Terug" en een afkickkliniek kennen die hiermee werken.

Sinie, 18-03-2008 09:23 #3
Wat een mooi verhaal en ben van mening dat je volledig achter je beslissingen staat, mijn vriend is ook verslaafd en is bezig naar de weg terug in de normale wereld ik laat hem dit lezen! dan weet hij zeker dat er een weg terug is naar een normaal leven echt super

Claudia, 19-11-2007 12:28 #2
Respect!

Met een traan in mijn ogen heb ik je verhaal gelezen en het komt zo over een met het levensverhaal van mijn Zus waar ik ontzettend veel van hou. Maar bij haar is er geen erkenning alleen ontkenning. Mijn familie en ik weten niet wat we er mee aan moeten. Ze maakt ons allen kapot, wij zijn er voor haar en haar dochtertje van 8 maar wat moet je doen als het kind 200% achter haar moeder staat en voor haar gaat liegen. Wij staan met onze rug tegen de muur, mijn zus voelt zich aangevallen, ontkent alles, heeft het grootste woord en jawel! je zou haar nog geloven ook maar nu weten we beter… de belangrijkste persoon in haar leven (op haar dochter na) heeft ze gekwetst door te liegen en bedriegen. Mijn moeder is er achter gekomen, dat ze al haar spullen verkoopt. De situatie is nu dat mijn zus niet meer bij mijn moeder en de familie komt alleen haar dochtertje van 8 tikt elke ochtend op het raam van Oma om haar lunchpakketje voor school op te halen. Ik zou graag willen weten wat wij als familie voor mijn zus kunnen doen. Ik ben nl. bang dat het nu alleen maar erger wordt. Maar geven haar geen geld meer.

Marjolein Hurkmans, 05-11-2007 14:34 #1
Onder de indruk… Zou graag met deze mevrouw een interview coen voor het Magazine Vrouw (met als insteek: de weg terug naar boven). Mocht ze dit lezen, dan hoop ik dat ze contact met me opneemt. Met vriendelijke groeten, Marjolein

Infoteur: Liesbeth
Gepubliceerd: 19-02-2007
Rubriek: Mijn kijk op…
Subrubriek: Mens en gezondheid
Reacties: 26
Mijn kijk op…
Deze rubriek bevat artikelen welke naast objectieve informatie ook een mening en/of ervaring beschrijven.
Schrijf mee!